Ken je me nog?

Geplaatst op: 20 april 2015 door margogogo in Bloggereedschap

back

Man man man. Zo lang geleden.

Kan ik nog typen? Kan ik nog deftige zinnen formuleren?

Wat zoudt g’er van denken dat ik weer begin te bloggen?

Misschien moet ik dat maar weer eens gaan doen, wie weet waar is dat allemaal goed voor.

Zeg, lezer, kent ge mij nog?

Terug van niet echt weggeweest

Geplaatst op: 22 juni 2013 door margogogo in Bloggereedschap

new chapterIk zit niet op mijn vertrouwde bureaustoel maar op een van de 6 eetkamerstoelen.

Ik typ niet op het qwerty klavier van mijn vertrouwde desktop PC maar op het azerty toetsenbord van een laptop.

Ik bevind mij niet op de plaats waar ik mij bevond toen ik mijn vorige blogstukje schreef, maar echt wel helemaal ergens anders.

Niet in een appartement maar in een huis, niet in een plattelandsdorpje maar aan de rand van een kleine stad.

Alles is veranderd; de omgeving, het huis, mijn gezin, mijn levensstijl,…

Maar ´t is fantastisch, eigenlijk. Ik had niet verwacht dat ik me zo vlotjes zou kunnen aanpassen aan al die veranderingen.

Ik vond echt rap mijn draai in mijn nieuwe (t)huis.

Nooit gedacht dat ik dat nog ooit zou kunnen zeggen: mijn eigen huis.

Samen met ManLief en onze 2 puberzonen beginnen we aan een splinternieuw hoofdstuk: De Toekomst, Deel II.

 

 

 

En toch

Geplaatst op: 22 maart 2013 door margogogo in Bloggereedschap

Het is niet omdat ik weinig blog en nergens reageer dat ik hier niet rondhang, beste blogbewoners. Op onregelmatige tijdstippen kan het al eens gebeuren dat ik mijn PC opzet om me met een kopje koffie en een sigaret neer te pot om menig geschreven schrijfsel lezenderwijs in mijn ooglenzen op te nemen.

En alzo gebeurde het dat ik dit las. Het was via mijn dagelijkse wandeling door Facebook dat ik hoogte kreeg van haar nieuwe blogpost. Gierig naar nieuws als ik ben klikte ik me dapper een weg doorheen de foto’s en statussen om neer te strijken op de webstek van de rechtmatige eigenares van het schrijfstuk.

 

Toen ik haar relaas las kon ik niet anders dan luidop denken: “da ies. Dat is helemaal waar wat ze schrijft!”. Het is werkelijk zo dat je op al die immo-sites de omshrijvingen van de huizen met een serieuze brok zout moet nemen. Die mannen nemen écht een gigantische loop met de realiteit!

Nu, net zoals zij en wellicht alle anderen die op huizenjacht gaan, hadden ook wij min of meer onze voorkeuren qua ligging en stijl. Op een ijskoude zaterdag zakten we af naar ons stamcafeetje-waar-ge-(nog)-moogt-roken, namen er een ordinair bierkaartje en lijstten de ‘eisen waaraan ons huis moet voldoen’ netjes op. Dat kaartje werd de leidraad voor de komende weken en het huis waarbij we konden zeggen “this one ticks all the boxes”, dat was hét ideale huis.

En we hébben een huis gevonden. Eentje die voor geen meter voldoet aan ons eisenpakket op dat bierkaartje.

Het is géén halfopen bebouwing – het is een langs beide kanten ingesloten bel-étage.

Het interieur is niét strak – het bulkt er van de eik.

Het is niét rustig en landelijk gelegen – het ligt aan de stadsrand pal aan een drukke steenweg.

We hebben géén zicht op de natuur – we zien achtertuintjes en koterijen van een reep rijtjeshuizen

De tuin is niét zuidgericht – ‘t zonneke zit heel de dag vooraan.

Het huis is niét energiezuinig – het heeft een EPC van 680

En toch was het bij ons allebei meteen van ‘waaauw’.  De onwaarschijnlijke charme deed ons onmiddellijk overstag gaan.

Of hoe een mens zo ineens toch van gedacht kan veranderen.

EUREKA (*)

Geplaatst op: 19 januari 2013 door margogogo in Actueel, Life

Het internet is en blijft een geweldige tool voor mensen die iets zoeken. Een houten sleutelhanger, marmeren deurklinken, Spaanse spreuken, een driehoekig buitenzwembad, een filmpje over de paringsdans van de Zweedse veldkanariemuis, een Indisch restaurant in Gent, een plastieken iglo, de weersverwachting in Anchorage, het laatste wereldnieuws uit uw regio, Zwitserse kruiswoordraadsels, dierenvoeders in blauwe verpakkingen, educatieve uiteenzettingen over de smaak van vlees bij kannibalisme, wiskundige cijferwerken, alles over fauna en flora, dakwerken en houtskeletbouw,… zoek iets en je vindt het gegarandeerd op het wereldwijdeweb.

Waar wij specifiek naar op zoek waren op tinternet waren huizen. Enfin, naar 1 huis. Dat ene huis waar we onze oude dag willen in slijten, samen met onze zonen.

Tijdens onze huizenjacht hebben we zo ongeveer bij benadering een slordige 30 huizen binnenstebuiten gekeerd en met een kritisch oog van onder naar boven bekeken. Vermoeiend en tijdrovend maar evenzeer keispannend en interessant. Hoe meer huizen we zagen hoe beter we het ene met het andere konden vergelijken.

Twee weken geleden viel ons oog op een uitzonderlijk knappe karakterwoning. Het bekijken van de foto’s op de immo-site ontlokte ons gelijktijdig de uitroep “waauw!”. Dat hadden we bij de vorige huizen nog niet gehad. Zou het zo ferm zijn in het echt als wat we zagen die foto’s? Er was maar 1 manier om daar achter te komen dus maakten we meteen een afspraak met de makelaar.

Van het moment dat de voordeur openging wisten we het: dit wordt het, of zoals Jackson Michael het zou hebben gezegd: this is it!

Et voila, het is van ons, de deal is rond.

Als alles vlotjes verloopt krijgen we de sleutel binnen twee maanden. U begrijpt dat er voor ons nu enorm drukke tijden aandienen waarin we 2 appartementen moeten leegmaken en vanalles moeten regelen en arrangeren. Het zal hier dus nog een hele tijd rustig zijn op mijn blog. Tenzij ik tussendoor wat tijd vrijmaak om een stukje te schrijven over onze verhuisperikelen, dat zou wel eens kunnen. Of misschien ook niet.

In ieder geval, deze zomer wonen we in een ander huis in een ander dorp, en geloof het of niet, ik kijk er ongelooflijk hard naar uit!

sold

(*) EUREKA: 1) Aha 2) Gevonden 3) Hebbes 4) Ik heb gewonnen 5) Ik heb het gevonden 6) Ik heb gevonden 7) Klassieke uitroep 8) Kreet van een puzzelaar (crypt.) 9) Tussenwerpsel 10) Uitroep bij vondst 11) Uitroep bij een vondst 12) Uitroep 13) Uitroep bij een plotseling gedane ontdekking 14) Uitroep van archimedes 15) Uitroep van een ontdekking

 

Zonder titel

Geplaatst op: 23 december 2012 door margogogo in Het leven zoals het is: realiteit., Life

house huntingWie heeft mij hier gemist? Even tellen…1….2…..3…..4….,…niemand.
Dat komt geweldig goed uit want ik ga definitief stoppen met bloggen.

yeah, you wish. Nee, ik ga de boel gewoon nog een tijdje verder on hold zetten en later, als ik groot ben, smijt ik mij weer middenin het bloggeweld.

Niet dat u het gemerkt heeft maar ik ben al een hele tijd niet meer actief op mijn blog. Dat komt wegens nogal intensief met andere dingen bezig. Prioriteiten stellen en zo, jekentdatwel.  Waarmee ik dan zoal bezig ben zijn uw zaken niet, maar ge hebt chance want ik was sowieso van plan om het aan de grote klok te hangen.

Ik ga nog eens verhuizen. Yepz. Voor de 9de keer in 44 jaar.

Ja kijk, verhuizen is nu eenmaal een hobby van mij, ik doe dat graag. Niets plezanter dan inpakken, dozen vullen, meubels uit elkaar vijzen, meterstanden en adreswijzigingen doorgeven, verhuisfirma’s bellen, opkuisen, moven, dozen uitpakken, meubels in elkaar vijzen, verven, decoreren en mij een knoert van een hernia sleuren en heffen. Dolletjes!

NOT.

9 keer verhuizen zal volstaan. Het is nu toch wel echt de bedoeling dat ik me voor eens en voor altijd vestig en nestel, en dat samen met mijn lief en onze 2 puberzonen. Een mens moet stappen durven zetten in het leven, nietwaar, want stilstaan is achteruitgaan en wie niet waagt blijft maagd.

En alzo zijn we naarstig en gedreven de vastgoedmarkt aan het afschuimen, op zoek naar het ideale huis waar we alle vier in passen. Niet evident maar wel spannend.

Als alles achter de rug is en we gesetteld zijn, dan kom ik terug.  Zullen we dat zo afspreken?

Rest me nog enkel u allen een prettig uiteinde te wensen en te zeggen:

tot volgend jaar

Creatief met software

Geplaatst op: 19 september 2012 door margogogo in Bloggereedschap

Super! Geluid opzetten voor full effect.

Willen en kunnen en doen. En volhouden.

Geplaatst op: 22 augustus 2012 door margogogo in Life

Door het lezen van Wisken haar blog en het volgen van haar activiteiten kreeg ik enorme goesting om ook iets sportiefs te gaan doen. Ik werd enorm gemotiveerd door het lezen van haar sportieve way of life, samen met haar kinderen en haar man.

Ik zie zo veel mensen joggen, jong en oud, groot en klein, dik en dun.  Als zij dat allemaal zo graag doen moet dat toch echt wel tof zijn op één of andere manier. Ik dacht: als ik dat nu ook gewoon eens doe, dan zou ik het ook leuk gaan vinden en die drive krijgen waar joggers het al eens over hebben. Niet meteen de ‘runners high’ maar er kunnen van genieten om buiten te zijn in de natuur en te kunnen bewegen met de zon op m’n kop en de wind in m’n haar…

Ik zag ook meteen de voordelen van joggen; je bent niet gebonden aan bepaalde uren, je hoeft niet vooraf te reserveren, je hoeft geen lid te zijn van een club waar je dan verplicht bent om kaartjes te verkopen voor een eetfestijn en zo van die dingen. Joggen doe je ongedwongen, op je eigen tempo, eender waar en wanneer je wil. Dat ligt me wel.

En alzo begon ik een paar maanden geleden met heel veel goesting aan Start-to-run. Ik kocht me een jogging outfit, een stopwatch, een paar New Balance loopschoenen en begon, samen met mijn lief,  aan de eerste week van het schema.

Marc liep mee aan mijn trage tempo, chronometreerde de duur volgens het loopschema, en motiveerde me om door te zetten als ik het moeilijk kreeg.  Hij was behoorlijk trots op mij, hij vond het super dat ik dat zo ineens uit mezelf deed en er ook zo enthousiast over was.  Ik was zelf ook trots op mezelf, maar besefte heel erg goed dat het enorm zwaar zou worden, zowel fysiek als mentaal.

We maakten ons lid van het Vondelhof; een fantastische setting om te joggen op een kwartiertje van mijn deur. Vondelhof is een ideaal terrein waar meerdere joggingclubs hun rondjes lopen: een bosrijk parkje met gravelpaadjes, afgebiesd met weelderige bloemen- en plantenborders. Nu we lid zijn hebben we 24/7  toegang tot het terrein en kunnen we gaan joggen wanneer we maar willen.

Op de eerste dag kon ik amper 1 minuutje aan een stuk lopen.  4 weken later  liep ik de volle 5 minuten uit.

Juijj?

Nee jong, er valt helemaal niks te juichen. Afzien is het! Afzien als een beest!  Het is pijnlijk en ongelooflijk zwaar. Het doet geen deugd, op geen enkele manier what so ever. Niet aan mijn lijf, niet aan mijn geest.  In het begin was het nog te doen, dan was ik nog enorm gemotiveerd, ik wilde dit voor mezelf, ik wilde en zou mijn conditie op peil brengen en wilde en zou niet opgeven! Ik zou doorzetten! Niet plooien!

We gingen elke week 3 keer lopen. Zelfs toen we een week in Bretagne op reis waren zijn we gaan joggen. Marc deed enorm zijn best om mij gemotiveerd te houden. Hij moedigde me ongelooflijk aan. Maar ik voelde me meer en meer gedwongen om door te zetten want voor mij was het alleen maar afzien, elke keer opnieuw.

En toch heb ik het tot dag 5 van week 4 volgehouden. Ik zette door. Niet meer voor mezelf omdat ik het wilde en gemotiveerd was, maar omdat ik mijn lief niet wilde teleurstellen. Hij is altijd heel sportief geweest en heeft de juiste instelling om te sporten. Hij vindt het fantastisch om zijn grenzen af te tasten en door te zetten, om zich in het zweet te zwoegen. Hij geniet daar van en heeft enorm veel voldoening van een zalig gevoel na de inspanning.  Ik heb dat niet. Ik voél dat niet. Ik hoef niet zo nodig mijn grenzen af te tasten en hoef al zeker niet af te zien om me daarna beter te voelen.

Sporten is niks voor mij. Ik heb dat altijd al geweten, ik ben gewoon geen sportief type, nooit geweest. Ik heb er noch het lijf noch de instelling voor.

Ik vind het benijdenswaardig dat sportievelingen wél genieten van hun sport. Dat ze dat oprecht en echt graag doen, dat ze werkelijk gemotiveerd zijn en ernaar uitkijken om hun sport te kunnen beoefenen.

Ik wil wel een beetje meer conditie en ik wil gezond leven, liefst weer zonder overgewicht. Maar ik wil mezelf niet dwingen om bezig te moeten zijn met iets waar ik geen plezier aan heb noch voldoening uit haal. Fysiek afzien en mentaal tot het uiterste gaan is voor mij niet de manier om gezonder te leven.

Is het werkelijk een kwestie van grenzen verleggen, zelfdiscipline en doorzettingsvermogen?