Archief voor de ‘Het leven zoals het is: realiteit.’ Categorie

Zonder titel

Geplaatst op: 23 december 2012 door margogogo in Het leven zoals het is: realiteit., Life

house huntingWie heeft mij hier gemist? Even tellen…1….2…..3…..4….,…niemand.
Dat komt geweldig goed uit want ik ga definitief stoppen met bloggen.

yeah, you wish. Nee, ik ga de boel gewoon nog een tijdje verder on hold zetten en later, als ik groot ben, smijt ik mij weer middenin het bloggeweld.

Niet dat u het gemerkt heeft maar ik ben al een hele tijd niet meer actief op mijn blog. Dat komt wegens nogal intensief met andere dingen bezig. Prioriteiten stellen en zo, jekentdatwel.  Waarmee ik dan zoal bezig ben zijn uw zaken niet, maar ge hebt chance want ik was sowieso van plan om het aan de grote klok te hangen.

Ik ga nog eens verhuizen. Yepz. Voor de 9de keer in 44 jaar.

Ja kijk, verhuizen is nu eenmaal een hobby van mij, ik doe dat graag. Niets plezanter dan inpakken, dozen vullen, meubels uit elkaar vijzen, meterstanden en adreswijzigingen doorgeven, verhuisfirma’s bellen, opkuisen, moven, dozen uitpakken, meubels in elkaar vijzen, verven, decoreren en mij een knoert van een hernia sleuren en heffen. Dolletjes!

NOT.

9 keer verhuizen zal volstaan. Het is nu toch wel echt de bedoeling dat ik me voor eens en voor altijd vestig en nestel, en dat samen met mijn lief en onze 2 puberzonen. Een mens moet stappen durven zetten in het leven, nietwaar, want stilstaan is achteruitgaan en wie niet waagt blijft maagd.

En alzo zijn we naarstig en gedreven de vastgoedmarkt aan het afschuimen, op zoek naar het ideale huis waar we alle vier in passen. Niet evident maar wel spannend.

Als alles achter de rug is en we gesetteld zijn, dan kom ik terug.  Zullen we dat zo afspreken?

Rest me nog enkel u allen een prettig uiteinde te wensen en te zeggen:

tot volgend jaar

Advertenties

Ik brand weer van verlangen

Geplaatst op: 27 juni 2012 door margogogo in Het leven zoals het is: realiteit., Vakantie

Picture this: je bent op citytrip in Londen. De eerste nacht, zo rond een uur of middernacht, lig je helemaal zen te wezen in een zalige boxspring, lekker ingeduffeld in satijnen hotellakens, doodop van de ganse dag aan sightseeing te doen.

Ineens schiet je wakker van een geluid dat je niet meteen aan een hotelkamer linkt, laat staan dat je het er verwacht. Je denkt dat je middenin een knoert van een nachtmerrie zit, als blijkt dat een oorverdovend keihard snijdend en vooral irritant alarm zich werkelijk en echt door je kamer boort.

Je ziet je reisgezel in paniek het bed uitspringen, roepend: BRAAAAND, WE MOETEN HIER BUITEN! KOM! RAP, RAP!

Om 3 uur ’s nachts heb ik doorgaans geen zin om al op te staan, dus ik blijf liggen. Mijn roommate wordt daar een beetje krekelig van. “Hoe kunt gij zo rustig blijven als ons hotel in brand staat!?”  Ja, sorry, ik ben nog niet goed wakker. En ’t nog donker buiten.

Lichtjes geïrriteerd duikt ze haar kleren in en maant me op relatief dwingende wijze aan om hetzelfde te doen. “Dramaqueen!”, denk ik bij mezelf… “een beetje alarm en ’t kot is hier te klein of wa. Da’s ergens een kleine die in zijn kamer zit te paffen, er is vast niks aan de hand…”, probeer ik haar te sussen.

Als mijn kamergenote de kamerdeur opentrekt blijkt er een algemene onrustige sfeer in de gang te heersen. Moeders met baby’s in maxi-cosy’s, vaders met bleitende kinderen aan de hand, oudjes in kamerjas en op hun sletsen, een bende jonge gasten die er _nog halfzat_ wat ambiance proberen in te krijgen… allemaal strompelen ze lagne brede gang door, richting trappenhuis.

Een dikke 10 minuten later begint dat alarm echt wel serieus op mijn systeem te werken. Verder slapen zit er blijkbaar niet meer in. Ik rol me uit bed, trek mijn windjack over mijn slaapshirt, grijp mijn sigaretten en mijn sandalen en loop mee met de stroom, de gang uit, de trappen af, naar de receptiehal, alwaar we allen vriendelijk worden verzocht om ons rustig naar buiten te begeven.

Heel bijzonder, zo al dat volk op de been, in drommen bij elkaar, om 3 uur ’s nachts.

‘Nice scenery, init?’ vraag ik kluchtig aan een kerel die in z’n bloot bovenlijf staat te verkleumen. Veel bijval heeft mijn opmerking niet. No sense of humor what so ever, die gast.

Het gebeurt al eens vaker dat ik stoïcijns blijf wanneer anderen in paniek slaan bij negatieve of uitzinnig enthousiast beginnen doen bij positieve situaties. Waar die kille reactie bij mij vandaan komt weet ik niet, ik weet alleen dat ik niet rap uit mijn lood te slaan ben in tijden van crisis.  Of dat goed is weet ik ook al niet _ik weet niet veel_ maar ik ga er graag vanuit dat er altijd minstens 1 iemand rustig moet blijven en that might as well be me.

Zou ik getuige zijn van een ware vuurzee? Zou ik machteloos moeten toekijken hoe onze accommodatie in lichterlaaie staat? Dat zou deze volksverhuis in ieder geval verantwoorden.  Eilaas, dat blijkt iets teveel spectakel voor 1 nacht. Er is helemaal niets te zien. Geen uitslaande brand, geen torenhoge vlammen, niks. Zelfs geen waakvlammetje.  Het enige vuur dat ik zie komt uit mijn aansteker als ik een sigaret opsteek.

Terwijl de rest van de hotelgasten zich door de draaideur van het onthaal naar buiten blijft wringen, horen we de sirenes van de British Fire Brigade door the streets of London loeien. Een eeuwenoud cliché wil ons doen geloven dat brandweermannen knappe en stoere binken zijn.  Niet echt per maleur ben ik van het type dat pas gelooft wat men beweert als ze het met mijn eigen ogen heeft gezien.  Om dit cliché voor eens en voor altijd te ontkrachten dan wel te bevestigen wurm ik me door de massa om van op de eerste rij te aanschouwen hoe een vijftal mannen in uniform uit de pompier springen, de brandslangen van de haspels rollen om ze vervolgens over hun schouder te hijsen waarna ze gezwind het gebouw betreden om de brand te blussen en de gemoederen te sussen.

Ze zijn knap, het cliché klopt. Miauwkes.

Er wordt vlotjes heen en weer gelopen, er komt een stroom aan heerlijk klinkende Britse accenten uit de walkie-talkies, firefighters lopen trappen op en trappen af, op zoek naar vuur en slachtoffers.

Na een uurtje zien we hen met een brede smile op hun gezicht terugkeren van hun hachelijke onderneming.

Bleek dat een zatte nonkel sosissen had zitten bakken op zijn kamer. Echt waar en niet gezeverd.

Yeah well…

 

Kerstfeestgedruis

Geplaatst op: 20 december 2011 door margogogo in Feestdagen, Het leven zoals het is: realiteit.

Eerst en vooral, allemaal nen dikke merci voor jullie lieve wenschen. De verjaardagsperikelen zijn gepasseerd, we kunnen er weer een jaartje tegen.

Hoe het was op de X-masParty? Oh well, ’t was ok. Veel glitter and glamour en luxe en extravagantia, zoals voorspeld. Te veel voor mij,  als in trop is te, maar ik ben dan ook maar een simpele duif en heb het liever sober en gezellig dan decadent en overweldigend. Ze zouden beter het fortuin dat ze aan dat decadente feestgebeuren spenderen delen door het aantal aanwezigen en dat bedrag op onze bankrekening storten. Toch? Enfin, soit.

Het event ging door in De Beurs van Berlage in Amsterdam, een superlocatie voor zo’n groot evenement. En groot was het, want ik heb me lichtjes vergist in het aantal gasten: het waren er geen 500 maar 1250.  Duizendtweehonderdvijftig man, die allemaal aan grote tafels gezeten werden bediend van een driegangen diner met aangepaste wijnen. Niet te vatten hoeveel personeel er daar met borden en flessen liep te zeulen, man man man. Maar het was af, dat is een feit. Het eten was superlekker, de bediening liep vlot en doordacht, echt professioneel. Een dikke chapeau voor het enorme werk van de koks en de vlotte samenwerking van het zaalpersoneel!

Na de feestdis brak het Moment Suprême aan waar iedereen ieder jaar met spanning naar uitkijkt: de speech van Big Boss en vooral de bekendmaking van “the Christmasgift” . Op dat vlak worden we elk jaar enorm verwend, en ik kan niet ontkennen dat ik daar ook wel ieder jaar benieuwd naar ben.  Na al een iPod Mini, een DVD-speler, een Motorola GSM, een Trivoli Audio radio, een weekendje New-York, een iPod Touch en een Bose sounddock in ontvangst te hebben mogen nemen in de vorige jaren, wordt een mens al eens curieus naar het volgende presentje van de firma, jawel. Hoor mij nu toch eens uitpakken, zeg, straks word ik nog een dikke nek zoals het er bol van staat bij ons in de firma. Aaarrgghhh! Tja, ik kan er ook niks aan doen dat men vindt dat ik erbij hoor, ook al voel ik mezelf absoluut niet thuis in dat opgeblonken wereldje van snobs en modepoppen. Maar ik begin er mijn 12de jaar en ga er vanuit dat ik ook wel mijn bijdrage lever tot het gigantische succes van de firma.

Enfin, het begon zo: “and of course we have again a little present for each and every one of you, to thank you all for all your hard work and blablabla…so if you want to know what we have in store for you, think Steve Jobs”, gilde meneer de CEO. Ik moest al eens denken waar ik die naam nog al eens gehoord had. Steve Jobs…Steve…Jobs…euh…is dat diene van Pixar, van die animatiefilms? Of nee, da’s diene mens van Apple die onlangs gestorven is, hij was all over het nieuws. Ja, die is het, en nog voordat ik verder kon redeneren schreeuwde de CEO: “and think iPad2! ” wat werd onthaald met een staande ovatie en een oorverdovende explosie van enthousiast applaus, teweeggebracht door 2500 op elkaar kletsende handjes. Eat that, Regi! Mwoeha!

Nen iPad dus, juijjjj, zoiets had ik nog niet :-)

“we meant to book The Black Eyed Peas this year but they ask one million dollar for a gig like this, which is a little too far  fetched, even for us. So we have chosen for a very nice alternative: may I present to you, the one and only “Earth, Wind & Fire“!  O die. Een Amerikaanse soulband die zijn beste tijd gehad heeft in de jaren ’70.  Een paar van hun hits klonken me bekend in de oren maar ’t is toch echt mijn ding niet wat die senioren doen met percussie, blazers, kalimba, bas en vanalles. Nope, it surely is not my kind of music, maar goed, ze waren daar, en ik was daar ook, dus ik ging in de grote hall aan de toog hangen en buiten sigaretten roken. Ook fun. Ondankbaar wicht dat ik ben, ik weet het.

Na het optreden ging de grote zaal dicht en gingen kleinere sluizen open. Letterlijk. Diverse deuren werden opengezet en de massa verdeelde zich over verschillende zalen waarin telkens een ander muziekgenre en een andere sfeer hing.

Ik liet de boel aan mij voorbijgaan, ik had genoeg gedreun door mijn overgevoelige oortjes geramd gekregen.Cela suffit, merci beaucoup thank you very much. Samen met een collega stapten we de taxi en zochten dicht bij het hotel waar we overnachtten nog een rustige kroeg op voor een slaapmutsje.

De vorige jaren heb ik nochtans altijd tot in de vroege uurtjes meegedanst, -gezopen en -gefeest,  doch dit jaar kon ik er mezelf niet toe bewegen om me te amuseren in die massa en dat lawaai. Ik was content dat ik vroeg in mijn warme hotelbedje lag (rond 1 uur) en dat ik ’s anderendaags om 8 uur met een frisse uitgeslapen kop aan de ontbijttafel zat.

Pimp your pump

Geplaatst op: 30 november 2011 door margogogo in Het leven zoals het is: realiteit.

Mijn kar was volgens de garagehouder heel erg dringend toe aan een groot onderhoud. Volgens mijn onderhoudsboekje kreeg hij z’n laatste beurt op 72500 km, nu staat er 99875 op de kilometerteller, wat zoveel betekent dan dat ik een dikke 27000 km gereden zonder onderhoud. Moet kunnen.

Met mijn banden was ik ook al ietsjes aan de late kant. Pas na 7 jaar en 95000 kilometer rijplezier heb ik een paar maanden geleden de 4 banden voor de eerste keer vervangen. En dat dan nog alleen omdat op mijn keuringsbewijs stond dat ze dringend vervangen moesten worden, en ook een beetje omdat ik het niet leuk meer vond om te beginnen schuiven op droog wegdek.

Ik durf stellen dat ik aan occasioneel uitstelgedrag lijd. Gelukkig maar dat een auto zelf aangeeft wanneer hij onder handen wil genomen worden door een stel goedgetrainde autotechniekershanden.

De motor van mijn viermaalvieraangedreven vierwieler had immers al meermaals raar gedaan tijdens het rijden, wat zich uitte door niet meer willen optrekken als ik het gaspedaal induwde om bijvoorbeeld een vrachtwagen over te gaan. Een auto die koppig is en hoest en kucht alsof hij met een snotvalling zit, dat doet raar.

En alzo ben ik net terug van de garage.

Geef mij 451,09 euro en we spreken er niet meer over, moet de garagist gedacht hebben. In ruil voor dat geld kreeg ik mijn auto halfsynthetische olie, een oliefilter, een pollenfilter, koelvloeistof, 2 ruitenwisserrubbers, dichting/recyclage en ander klein materiaal en last but not least een spiksplinternieuwe Pump Kit, whatever that may be.

Het leukste van al is dat ik binnenkort terug mag naar de garage, juijj! Op 105000 km is het immers nodig dat de distributieriem vervangen wordt.  Dat schijnt iets wreed belangrijks te zijn dus kan ik maar beter op tijd gaan deze keer.

Ten laatste op 104999 km moet hij binnen,  ik ga dat proberen onthouden.

10 op 10

Geplaatst op: 1 september 2011 door margogogo in Het leven zoals het is: realiteit., Smurf

Yep, ik ben geslaagd!

Ik ben erin geslaagd om me te overslapen op de eerste schooldag van smurf.

Om 8u15 werd ik in alle zachtheid gewekt: “MAMAAA, OPSTAAAAAN! ‘T IS KWART NA ACHT. KOMAAAAAAAAN OPSTAAAAAAN!”

Ik bekijk mijn klokradio en lees inderdaad 8:15. Damn, fuck ende miljaardedju seg! Ik keer mijn muziekwekker ondersteboven en binnenstebuiten en constateer dat het wek-uur wel juist staat ingesteld (op 7u10) maar dat het alarmknopje in de verkeerde positie staat. Te laat! We zijn te laat!

Wat een rustige eerste schooldagochtend moest worden werd dus een race tegen de klok. “Ach mama’tje toch, dat kan gebeuren, dat is nu toch niet zo heel erg, we hebben toch nog geen les…”, relativeerde smurf met een gemoedelijk schouderklopje. ’t Is zo’n schatje.

Gelukkig had hij zich gisterenavond nog gedoucht en diende hij zich nog enkel een beetje wakker te wassen. Zijn kleren voor vandaag had hij gisteren ook al netjes klaargelegd, dus zoeken naar dé gepaste coole outfit was ook al niet meer nodig. Ook zijn boekentas/rugzak was klaar, gevuld met een blocnote en een pennenzak. Nog enkel de drankjes, het tienuurtje en zijn lunchbox erbij te gooien en klaar was kees smurf.

Terwijl ik me klaarmaakte werkte smurf zijn kom ontbijtgranen naar binnen, poetste zijn tanden, kleedde zich aan, nam 2 drankjes uit de frigo en een tienuurtje uit de kast, stak dat samen met z’n lunchbox die ik rap had klaargemaakt in zijn boekentas maande me aan om op te schieten.

“MAMAAAA, IK BEN KLAAAAR”.

In 7 haasten sprongen we de auto in en vlogen tegen illegale snelheid naar de Grote School. We waren iets te laat maar toch nog net op tijd. Smurf kon meteen met zijn klas mee aansluiten voor de algemene rondleiding in en rond de school.

Oef!

Mijn klein ventje wordt verdekke groot, weet ge’t? Hij zit nu in 1ste Moderne op dezelfde school waar ik zelf 7 jaar lang menig rok en broek heb versleten. Ik ging er vanaf het 6de leerjaar, all the way tot op het eind, in 1 grote trok, zonder te moeten bissen.  Dat ik er zo nu en dan wat kattekwaad uithaalde -ik was jong en ik wilde wat- daar had ik het al eens eerder over (*). Hopelijk lijkt smurf een beetje op mij op dat vlak, zo wat plezanterietjes uithalen op school, ik vind dat dat moet kunnen, zolang het geen crapuleuze toestanden worden, uiteraard. Beetje grapjes uithalen is altijd leuk voor later, om aan je kleinkinderen te vertellen of erover te bloggen* .

En alzo is de toon gezet. De eerste schooldag zit erop en het algemene indruk van smurf toen ik hem daarnet ging ophalen was: “djiezes, mijn klas zit echt vol mongolen”.

Dat belooft.

2 x kut

Geplaatst op: 21 augustus 2011 door margogogo in Het leven zoals het is: realiteit., Moto, Pech onderweg

“…later werd mijn moto veilig en wel afgezet aan de moto-garage dicht bij huis”, schreef ik in mijn vorige blogstukje.  De technieker had me beloofd dat mijn moto nog voor het weekend hersteld zou zijn, hij zou me bellen als hij klaar was.

Dit weekend was min of meer gepland: we zouden vrijdag naar Pukkelpop gaan en de rest van het weekend zouden we met de moto gaan toeren met z’n vieren.

We hadden vele maanden geleden tickets voor Pukkelpop gekocht als verrassing voor onze zonen van 12 en 15; zij zouden voor de eerste keer de sfeer van een groot muziekfestival ervaren en best van al; ze zouden hun grote idool Eminem live zien op de Main Stage.

Donderdagavond vernamen we het nieuws van het verschrikkelijke drama dat zich die avond op Pukkelpop had afgespeeld. De artikels die we lazen en de foto’s en beelden die we zagen bleven op ons netvlies inhaken…de goesting om ’s anderendaags op diezelfde festivalweide te moeten staan verdween als sneeuw voor de zon.

Met welk gevoel zouden we daar rondlopen? Hoe zouden we van de muziek kunnen genieten wetende wat een ramp er zich daar de dag voordien had voltrokken? Hoe down zou de sfeer daar niet zijn?

We bleven het nieuws op de voet volgen via alle mogelijke kanalen.

Vrijdagochtend waren we nog steeds zwaar onder de indruk. Gezien de zware balans van 5 doden en tientallen zwaar- en lichtgewonden konden we ons meteen verzoenen met de beslissing van de organisatie om het festival af te gelasten. Dat was de meest humane beslissing, ik kan me niet inbeelden dat iemand daar niet volledig achter zou staan.

Onze plannen werden herzien; mijn lief had zich tenslotte een dag verlof gepakt, die zouden we niet verloren laten gaan. Het zou onze gedachten ook wat verzetten als we vandaag een grote motorit zouden maken. Het was enkel een kwestie van tijd, tot de garagist me zou bellen dat mijn moto klaar was en afgehaald kon worden.

Rond 14u ging mijn GSM. Het was de garagist.

“het spijt me maar we hebben enorme schade gehad door het stormweer van gisteren. De brandweer heeft met 4 zware pompen de werkgarage leeggepompt…toen zagen we de werkelijke ravage…er zijn een heel pak moto’s en brommers zwaar gehavend van het water…die stonden allemaal in de garage…er zijn 3 klanten wiens moto’s schade hebben…de jouwe is daarbij…”

“hoe bedoel je?” vroeg ik alsof ik niet begreep waarover hij het had.

“je moto stond aan de ingang van de garage, klaar om te herstellen. Er is een buitenmuur omgevallen door de zware regenval, de werkgarage stond in 10 minuten tijd anderhalve meter onder water. Jouw moto is omgevallen door de druk en heeft een hele tijd onder water gelegen… er komt inspectie…misschien is hij perte total, dat zal de verzekering moeten uitmaken…het spijt me verschrikkelijk dat ik je dit moet melden…”

Uiteraard is dit enkel materiële schade en is dat niks vergeleken met de ellende en het verdriet waar de families van de Pukkelpop-slachtoffers mee te maken hebben, maar toch voelde het op dat moment ook wel een klein beetje kut. Echt kut.

Beter een brok dan een brijzeling

Geplaatst op: 11 augustus 2011 door margogogo in Het leven zoals het is: realiteit.

Ik werk in de textielsector. In kleding. Merkkleding. Dure merkkleding. Schandalig dure merkkleding.

Het Amerikaanse bedrijf waar ik voor werk heeft een financiële motor in ons land; een raderwerk van boekhoudkundige cellen alwaar de financiële papiermolen voor Europa becijferd en berekend en verwerkt wordt tot duidelijke en properkes gebundelde cijfertabellen.

In dat raderwerk ben ik al bijna 12 jaar een heel klein meedraaiend tandwieltje. Ik zit daar goed op dat kantoor, heel goed zelfs. Een toffe job met veel variatie tussen jonge mensen en zo vanalles.

Maar, ook al werk ik er graag, ik ben tegelijk ook wel behoorlijk teleurgesteld in het bedrijf waarvoor ik werk.

Omdat mensen met een maatje meer geen kleding van dat merk kunnen dragen. Er zijn zoveel werknemers die niet vallen onder de noemer slanke deerne. Velen zijn wel degelijk iets volumineuzer dan een asperge, en die vallen allemaal uit de boot. Zij kunnen hun eigen merk niet eens promoten omdat er doodgewoon geen productie is voor grote(re) maten.

Ik vind dat erg. En spijtig. Vooral erg, toch.

Dat ruikt verdacht veel naar discriminatie voor de overgrote meerderheid der westerse bevolking, of is dat mijn gedacht? Bij mijn weten is de doorsnee mens net iets molliger dan een snijboon, en toch is het vooral tot asperges en snijbonen dat het merk zich richt.

Neem nu mezelf. Ik ben zelf een beetje breed uitgevallen. Ik zou mij _personeel zijnde_ met een ferme personeelskorting voor een heel schappelijke prijs kleding kunnen aanschaffen bij mijn werkgever. Maar ik kan van dat voordeel geen gebruik maken omdat de maten enkel geschikt zijn voor poppemiekes, fotomodellen en mannequins.

Dat is toch niet fair?

Ik vind dat zelfs vernederend, in a way.