Archief voor de ‘Cats and dogs’ Categorie

Poezeminnekes

Geplaatst op: 18 april 2012 door margogogo in Cats and dogs

Terwijl het stil blijft op mijn blog blijven Zorro en Pistache groeien als kolen. Het zijn schatjes, die twee zusjes. Heel verschillend van karakter, doch beide zijn ze super schattig en lief en aanhankelijk.

Ze zijn nu 6 maanden en zullen eerstdaags gesteriliseerd worden. Ja, ik wil hen behoeden voor het voortbrengen van kleine kittens want er zijn katjes genoeg die geen thuis hebben, ik hoef er niet in bij te dragen dat er nog een boel bijkomen, vind ik.

De voorzorgen zijn al genomen voor als het koud is en regent buiten. Ik kocht een groot weersbestendig dierenhok zodat ze kunnen schuilen of een tukkie doen na een hele dag jagen en ravotten. Als ge dieren houdt moet ge ze soigneren.

Eens ze hersteld zijn van de ingreep zullen ze hun eerste stapjes buiten zetten. Ze zijn er echt aan toe om hun speelveld te verruimen. Ik hoop maar dat hun instinct hen zal ingeven dat ze best de straatkant vermijden, maar ik denk wel dat ze wijs genoeg zullen zijn om de weide en het bos te gaan verkennen en er niet voor kiezen om tussen het voorbijrazende verkeer te gaan lopen terwijl ze achter de rosse kater van de overburen aanhollen.

En dan nu: beeldmateriaal!

Dit waren ze toen ze 10 weken oud waren:

Zorro (ook wel eens blackbarry genoemd)

 

Pistache

 

En dit zijn ze nu, 6 maanden oud, in hun favoriete hangmat aan de chauffage:

 

 

Advertenties

Zwart en lappendeken

Geplaatst op: 11 december 2011 door margogogo in Cats and dogs

Via via vernam ik dat een jong koppeltje uit Zottegem twee meisjes wilden afstaan voor adoptie. Ik heb nog wel wat moederliefde over in mijn lijf en achtte me wel in staat om de zorg voor die 2 kleintjes op mij te kunnen nemen.

Samen met smurf gaan we de twee zusjes een warme thuis bieden en ze omringen met alle liefde en tederheid die ze verdienen.

Amper acht weken oud zijn ze, de schatjes Zorro en pistache:

 

 

 

Ani Mal

Geplaatst op: 18 april 2009 door margogogo in Cats and dogs, Life, Smurf

border collie Er zijn nogal wat gepassioneerde dierenvrienden. Smurf is daar eentje van. Als baby kroop hij al achter alles wat een vacht had. Nu is hij vooral de aller- aller- állerbeste vriend van elke hond die zijn pad kruist, al denken niet alle honden daar hetzelfde over.  Het liefhebben van honden heeft hij niet van mij, ik heb het niet voor ‘trouwe viervoeters’, ik ben er bang van, ze produceren te pas en te onpas afschuwelijke blafgeluiden, en ze stinken. Nee, ik heb in mijn kindertijd geen trauma heb opgelopen, ik verdraag honden gewoon slecht in mijn buurt.

Of misschien heb ik onbewust toch een licht trauma opgelopen..ik herinner me nog goed een kleine onnozele keffer die altijd los liep op straat en in de voeten beet van iedereen die daar passeerde met de fiets. Hij zat de hele dag op het muurtje aan de voorgevel van ‘zijnen thuis’, geduldig wachtend tot zijn prooi kwam aangereden. Man, man, heeft dat mormel een pak ferme dreunen onder zijn fat ass gekregen van mij, ‘t was soms wel serieus raak, dan droop hij kajietend af, met de staart tussen zijn achterpoten om efkes te bekomen van de slag.  Ik zou nooit ofte nimmer een dier kwaad doen maar dat stuk venijn was echt een gevaar voor de locale mensheid, vooral voor kinderen. Voor mij toen, dus. Waarom hielden de baasjes zo’n dolle hond niet achter slot en grendel een omheining? Beet hij hen ook in de hielen misschien? We zijn nu zoveel jaren later, die vierpotige niemandsvriend/allemansvijand is intussen allang dood. Misschien werd hij wel doodgeschopt door een eenzame fietser, wie zal het zeggen.

border collie 2 De andere ervaring die ik me mijn hele leven ga blijven herinneren dateert uit de tijd toen ik zwanger was. Mijn gewezen echtgenoot had thuis altijd een hond gehad, het duurde dan ook niet lang of we bespraken het idee om er ook eentje in huis te halen. Met zijn 11 are 29 ca was onze tuin echt wel ideaal voor een hond. We zagen dat allebei heel goed zitten, ik vooral omwille van het idee dat we een hondje uit het asiel zouden redden en het een supergoeie thuis zouden geven.  En alzo werd Basco deel van ons gezin; een grappige hond van een paar maanden oud. Mijn man ging met Basco naar de hondenschool met als gevolg dat onze trouwe vriend enkel vooral naar zijn baasje luisterde. Ik hield echt wel van die raafzwarte hond doch tegelijk vond hem ietwat vals, ‘k had er soms schrik van zelfs. Terecht, zal hier meteen blijken.

Op een dag zat ik rond een uur of 5 in de valavond op mijn gemakje te rusten in de zetel, samen met mijn dikke zwangerbuik waarin smurf al 7 maanden aan het groeien was. Basco, de lieverd, was zich naast mij komen leggen, met de helft van zijn lijf op mijn schoot. Op een gegeven moment moest ik lavatoriseren, een nogal frequente behoefte als je zwanger bent. En toen gebeurde het.  Basco vond het geen goed idee dat ik aanstalten maakte om me recht te zetten. Het ging zo al moeilijk met die zwangere buik, je kan je al inbeelden dat het lompe gewicht van een hond op mijn schoot het er niet vlotter op maakte. Erger nog, hij begon te grommen en bij elke poging die ik deed om te bewegen liet hij oprecht gemeend zijn tanden zien. Ik had de schrik van mijn leven, ik dacht echt dat hij mij en mijn ongeboren kindje zou aanvallen en aan flarden scheuren.  Dus ik bleef zitten, zo min mogelijk bewegend.

border collie 3Het was tegen zessen toen ik mijn man de oprit hoorde oprijden. Hij was net binnen en ik riep: ALS GE NIE MAAKT DAT DA BEEST HIER BINNEN DE 2 SECONDEN VAN MIJNE BUIK IS GA IK…^&%#*”!!!! Terwijl ik mijn vloekzin nog aan het afwerken was gaf O. een klein vingerknipje en hop, de valsaard sprong naar hem toe. “Zit!” “Braaf Basco, flinke jongen”…   Zal ik eens omschrijven wat ik toen voelde? Na-ah, dat wil je echt niet weten.

hotel for dogs En toch wil ik jullie een aanrader meegeven, zijnde een (kinder-)film die smurf en ik samen zijn gaan zien in de Gentse Kinepolis, zaal 12, rij 5, stoelen 18 en 19.  “Hotel for dogs”. Een heel plezante movie met en over heel veel schattige hondjes.

En dan nu de grote prijsvraag: raad het hondenras dat ik supermooi, geweldig en fantastisch vind. U krijgt slechts 13 kansen.

Kasper, de Garfieldkat

Geplaatst op: 16 maart 2008 door margogogo in Cats and dogs, Life, Varia

kasper.jpg

Toen ik nog getrouwd was hadden we nogal wat gedierte. 2 grote schildpadden, 5 kiekens, 1 haan, 2 konijnen en 4 poezen.
We woonden in een doodlopend straatje, in een landelijke fermette, met een tuin zo groot als een half voetbalveld.
Plaats genoeg voor veel dieren dus.
De 4 poezen waren katers. Punaise (pinijs), Kasper, Rasta en Roet.
De Kasper, dat was echt een garfield van een kater. Een uitzonderlijk lieve, uiterst aanhankelijke knuffelkat.
Hij was een allemansvriend, zowel van mensen als van dieren. Hij zou nooit een vlieg kwaad hebben gedaan. Letterlijk.

Een normale kat jaagt graag op muizen, ratten, vogeltjes en ander klein grut, maar Kasper niet.
Hij was de Michel Vandenbosch onder de dieren. Hij kon niet tegen dierenleed.
Niet dat hij niet ging jagen, hij kwam ook wel met zijn prooien pronken.
Afgebroken takken, twijgjes, blaadjes en onkruid, dat waren doorgaans de buiten waarmee Kasper kwam aanrukken na de jacht. 
Fier als een gieter.

In de wintermaanden kregen we regelmatig bezoek van 3 egeltjes. Mama, papa en het kleintje.
De eetbakjes van de poezen stonden altijd buiten aan de achterdeur en blijkbaar was kattenvoer voor die hedgehogs lekker spul.
Als we ’s avonds de bakjes over de terrasdallen hoorden schuiven dan wisten we dat de egeltjes de leftovers uit de kattenbakjes kwamen grissen.
Onze 3 andere katten bleven ver van de stekelbeestjes weg maar Kasper niet.
Die ging er naast of tussen zitten en at gezellig met hen mee.
Kasper, samen met zijn stekelvriendjes.

’s Zomers zagen we Kasper dikwijls gekke sprongen maken in de tuin. Dan zagen we hem spelen met vliegjes of muggen.
Of hij lag met zijn dikke buik in het malse gras en volgde vol fascinatie een werkende mier of een verdwaald lieveheersbeestje.
Terwijl de andere katten kilometers ver gingen jagen amuseerde Kasper zich uren aan een stuk in de tuin, met al zijn speelkameraadjes.

Op een avond waren we uitgenodigd voor een etentje bij vrienden in de buurt.
We maakten ons klaar om te vertrekken en Kasper leek ons aan te staren met een blik van “zijde gij nu weeral weg?”
We wandelden via het wandelpaadje achter onze tuin richting onze vrienden en Kasper volgde.
Hij week voor geen meter van onze voeten.
Ja lap, een kat aan ons been.

We dachten dat hij ergens halverwege wel zou terugkeren maar dat hadden we fout gedacht.
Aan de voordeur van onze vrienden zette hij zich, geduldig wachtend, op de drempel.
Toen de deur openging glipte hij naar binnen, plofte zich in 1 van de sofa’s, rolde zich op een bolletje en knorde zichzelf naar dromenland.
Niet te schatten.

Onze vrienden waren gelukkig ook poezenliefhebbers, ze bezaten zelf ook een tweetal exemplaren, en bovendien kenden ze Kasper goed. Voor hen was dat dus absoluut geen probleem dat hij zich daar nestelde.

Uren later, na een uitmuntend diner en iets te veel glazen Poire Williams maakten we aanstalten om huiswaarts te keren.
Terwijl wij onze jas aantrokken rekte Kasper zich eens goed uit, sprong knorrend van de sofa, schurkte zich kirrend tegen onze benen en wachtte tot de deur openging.
Hij trippelde kontwiegend voor ons uit, terug langs het paadje, door het hekje van onze tuin tot aan de achterdeur.
Daar plantte hij zich neer en begon gretig aan zijn eigen diner van kattenbrokken.

Kasper was een superkat, de Garfield der gezapigheid.
Nooit nog zal ik zo’n kater kunnen vinden.
Nooit zal ik het nog meemaken dat mijn kat mee op visite gaat.
Nooit zal ik hem vergeten.
Kasperemino.

Basco, de hond

Geplaatst op: 3 maart 2008 door margogogo in Cats and dogs, Life

basco.jpg

Menck had het laatst over een zwarte hond.
Dat verhaal, dat helaas geen happy end had, bracht mijn gedachten terug naar een tiental jaar geleden, naar onze hond  Basco.
Een raafzwarte kruising tussen een Groendaler en een Duitse scheper.

Toen we hem ophaalden in het asiel was hij net geen pup meer.
Het was een heel mooi beestje. Hij keek zo lief met zijn donkerbuine oogjes.  1 oortje zat altijd in een vouw geplooid, dat was zo grappig. En achteraan bengelde een koddig kortgewiekt staartje, dat maakte hem al helemaal speciaal.
Hij leek me een beetje verlegen en hij beefde nogal toen ik hem oppakte.
Maar hij kroop meteen veilig weg in mijn armen… ik was direct verkocht.

Waar hij vandaan kwam konden we niet meteen achterhalen maar dat deed er niet toe.
We zouden hem heel veel liefde geven en hem goed soigneren.
We zouden hem leren luisteren, gehoorzamen, zitten, liggen en apporteren op commando.
Basco zou een fantastische thuis krijgen bij ons en onze 4 katten.

Mijn intussen gewezen echtgenoot ging al vrij snel met hem naar de hondenschool in de buurt.
Mee in de auto rijden vond hij de max maar van discipline hield hij niet zo zeer.
Bevelen uitvoeren vond hij er een beetje over als hond en zijn soortgenoten op het terrein moesten ook niet op zijn sympathie rekenen.
Na elke meegetrokken meter bakende hij zijn territorium af.
Er mocht geen hond te dicht in zijn buurt komen of hij blafte die af op een niet mis te verstane toon.

Toch wierp de hondentraining na een aantal weken zijn vruchten af.
Hij ging braaf zitten en liggen en hij holde dapper achter elke stok aan die je weg gooide.
De stok terugbrengen lag hem dan weer iets minder, maar soit.

Basco groeide goed, en snel. Na een paar maanden kon je al heel duidelijk merken dat hij geen kruising was van 2 Yorkshirekes.
Zijn vacht glansde van gezondheid, hij dronk goed en at veel, wat ik dagelijks merkte aan de vele voortreffelijk gedraaide drollen die hij all over de oprit deponeerde.
Hij had nochtans zijn eigen WC; een met zacht zand gevulde afgebakende dubbele vierkante meter aan de rand van de tuin.
Doch daar trok hij zijn neus voor op. Dat is iets voor katten, zal hij gedacht hebben.

Mijn man kon alles met hem doen, hij volgde en gehoorzaamde hem als een volleerde prijshond.
Basco was ook een fantastische speelkameraad voor onze 4 katers.
Maar ik, ik kreeg maar geen vat op dat beest.
Als ik hem iets vroeg dan leek het alsof hij mij stond uit te lachen.
Hij had 1 baasje en dat was diegene die met hem naar de hondenschool ging.
Dat ik hem eten en drinken gaf, zijn stront opkuiste en hem waste en kamde, dat kon hem worst wezen.

Op een avond was ik alleen thuis en zat in de sofa TV te kijken, toen Basco voor wat genegenheid op mijn schoot gekropen kwam.
Ik aaide hem over zijn geplooide oor, streelde zijn glanzende zwarte vacht en genoot intens van de manier waarop hij zich tegen me aan aanvlijde.
Na een uurtje gezellig knuffelen moest ik plassen. Dat kan gebeuren.
Ik wou opstaan maar meneer had daar niet te veel zin in. Hij verroerde geen vin poot.
In een vijfde poging om hem zachtjes van mijn schoot te halen liet hij ineens zijn tanden zien.
Hij gromde. Ik zag agressie in zijn ogen.
Ik kan het u verzekeren: dat doet geen goed aan de tikker.

Nog zeker anderhalf uur heb ik daar zo gezeten, met die grote lieverd op mijn schoot.
Nooit ben ik zo blij geweest dat ik de autoabanden op de kiezelsteentjes van de oprit hoorde.
Mijn man was nog niet binnen of ik zei zachtjes: “als ge nie maakt dat dat beest hier binnen de second van mijne schoot af is dan pis ik heel de living onder!”
Het duurde welgeteld 1 klik met zijn vingers.
Ik was eindelijk bevrijd en ook mijn opgekropte tranen van schrik en woede maakten zich vrij.

Velen hebben zich bescheurd bij het horen van die anekdote.
Ik lachte mee, zij het lichtjes donkergroen.
Nog steeds ligt mijn ex in een deuk als hij eraan denkt.

Ik heb ook een deuk.
Mijn sympathie voor en vertrouwen in dat soort viervoeters is sindsdien helemaal verdwenen.