Archief voor september, 2008

Eenzaam of alleen?

Geplaatst op: 30 september 2008 door margogogo in Varia

Nog iets wat ik ooit heb opgevist ergens ter hoogte van tinternet.  Ook bewaard om ooit eens iets mee te doen. En kijk, we zijn er hier mee.  Waar het allemaal gebaseerd is is mij onbekend. Misschien op onderzoeken of op interviews of misschien is het gewoon een persoonlijke visie van 1 of andere mens die onderaan zijn/haar initialen tussen haakjes zette.

Alleen is niet hetzelfde als eenzaam

Mensen zonder relatie of zonder uitbundig sociaal leven kunnen al gauw op medeleven rekenen.
Maar is dat wel nodig?
Veel introverte mensen blijken net plezier te halen uit hun rustige, afgezonderde leven, zo meldt Pyschology Today.

De keuze voor alleen-zijn kan genetisch zijn of aangeleerd, of een combinatie van beide. Maar er bestaan ook mensen die in hun alleen-zijn gedwongen zijn.
Voor deze sociaal geïsoleerden is alleen-zijn echte eenzaamheid, met alle gevolgen vandien.

Solisten
‘Solisten’ gaan nadrukkelijk niet socializen of netwerken. Ze prefereren thuis films te bekijken, een boek te lezen, lange baden te nemen…
Af en toe komen ze eens onder de mensen, op een fuif of concert, maar daar willen ze enkele dagen ‘stilte’ voor om te bekomen.
Ze hebben meestal enkele goede vrienden, wat volstaat voor hen. Dat maakt hen nog niet ‘vreemd’, ‘zielig’ of ‘schrikwekkend’, want de meesten functioneren heel goed in de samenleving.
Ze willen gewoon liever alleen zijn.

Druk van extroverten
Drie vierde van de bevolking geldt als extrovert. Zij zijn vaak de mensen die de introverten pushen om meer buiten te komen of met mensen te praten.
“Maar ze missen de kern van de zaak”, argumenteren wetenschappers.
“Introverte personen zijn niet minder sociaal, ze gaan er alleen anders mee om”.
Extraverte personen halen energie uit hun sociale contacten. Voor introverte mensen geldt net het omgekeerde: sociale situaties kosten enorm veel energie, tijd alleen doorbrengen gééft hen energie.”

Extra gevoelig
Volgens Amanda Guyer zijn deze solisten gevoeliger voor emotionele interacties, wat betekent dat ze plezier en genot kunnen vinden waar anderen meer prikkels nodig hebben.
Die extra prikkels zijn er voor de introverten dan weer te veel aan.
Dat is ook te zien aan hun brein tijdens sociale interacties: het is hyperactief, wellicht de reden dat ze sociale gebeurtenissen zoals een feestje zo vermoeiend vinden.

Subtiele verschillen
Die gevoeligheid toont zich ook in a-typisch gedrag: ze zullen sneller reageren of meer empathie tonen. Elaine Aron legde vast dat ze meer details of subtiele verschillen opmerken dan extroverte personen. Dat maakt hen heel geschikt voor schrijven of wetenschappelijk onderzoek – waarbij meteen het clichébeeld van de wereldvreemde wetenschapper of de eenzame schrijver verklaard wordt.

Gedwongen of gekozen?
Er bestaan ook in de introverte categorie verschillende onderverdelingen. Sommigen zijn alleen door een keuze, anderen worden gedwongen.
Hoewel niet alle introverte personen sociaal angstig zijn, bestaat die groep zeker. Extreem verlegen, verlamd wanneer een sociale prestatie verwacht wordt of weinig zelfvertrouwen, op het minderwaardigheidscomplex af, zij worden min of meer in hun levensstijl ‘gedwongen’.
Deze groep wil wel graag meer tijd met mensen doorbrengen, maar weet niet goed hoe.

Stress door eenzaamheid
Deze personen hebben meer kans op stress door hun levensstijl. Ze voelen zich onder druk gezet om sociaal te zijn, maar hun angst houdt hen tegen, waardoor ze het gevoel krijgen ‘vast’ te zitten.
Wanneer ze alleen moeten zijn met iemand zijn ze zenuwachtig, als ze ergens voor het eerst moeten zijn bereiden ze zich extreem goed voor.

Deze mensen vragen echter geen hulp aan andere mensen als ze een groot probleem moeten oplossen.
Hun eenzaamheid wekt zoveel stress op dat het een gevaar is voor hun gezondheid. (edp)

Advertenties

V zkt M vr vnlls n ngwt

Geplaatst op: 26 september 2008 door margogogo in Life

Mensen, ik geloof dat ik er klaar voor ben, ik voel het aan mijn water.
Zo hier en daar begin ik stillekesaan weer een paar dingen te missen.

Een goeie huiselijke babbel, bij voorbeeld.
Dat mijn partner vraagt “…en lieverd, hoe is je dag geweest vandaag?”
Of “zoeteken, we trekken er dit weekend eens opuit met smurf, pakt uw spullen, we zijn weg”
Of “protteken, mag ik de was en de strijk nog eens volledig alleen doen vandaag, plies?”
Ja, ok, dat laatste is er een beetje over.

Och wat, ik moet dat niet uitleggen, toch?
Ik ben graag alleen, heel graag zelfs. Ik ben het gewend om mijn plan te trekken en mijn eigen boontjes te doppen. Deze treze functioneert compleet zelfstandig, is uitermate zelfredzaam en geheel onafhankelijk.
Maar het is zoals ze zeggen: een mens is niet gemaakt om lang en continu alleen te zijn.
Elk normaal mens moet kunnen “delen” en last time I checked was ik nog een redelijk normaal mens, van vlees en bloed, met alles erop en eraan. ’t Is dus toch niet zo heel erg raar dat ik traag maar gestaag een leegte begin te voelen, meen ik te mogen stellen.

Genegenheid en warmte, lijfelijk en geestelijk verwachtschap. Mja, ’t zou fijn zijn.
Eigenlijk zou ik weer van die puberale kriebelkes en vlindertjes willen voelen in mijn buik, zoals jaren geleden, toen ik tot over mijn oren smoor was. Ik weet nog heel zuiver hoe dat voelt.
Verliefd zijn….een héérlijke kwelling, isn’t it?

Er zit zoveel in mij dat ik zou willen géven. Dat zit in mijn lijf en ik voel dat het tijd wordt dat ik daar nog eens iets deftigs mee aanvang.

Maar gelijk da’k het hier schrijf slaat de schrik mij om de oren!  Aaaaaaaaaarrrgghh!  Betekent dat nu dat ik mij op die grote beruchte vrijgezellenmarkt ga moeten smijten?
Ga ik nu mijn eigen moeten “verkopen”?
Zegt dat ’t gene waar is!

Maar veel anders zal er wel niet opzitten, vrees ik, want op mijn eentje op café gaan hangen doe ik niet en naar zo van die single-parties gaan doe ik ook al niet.
En bij mijn weten zullen er zich ook geen potentiële partners spontaan op mijn oprit komen aanmelden.
En men zal het ideale dekseltje voor op mijn potje ook niet onder mijn deur komen schuiven.

Ik moet dus echt zelf op zoek, is het niet?
“Ge moet niet zoeken, ge zult gevonden worden”… ‘k hoor het u graag zeggen.
Als ik een partner in mijn leven wil tegenkomen zal ik het toeval een handje en een voetje moeten helpen, dat denk ik ervan.

Holy shit!
Moet ik mij dan weer op een datingsite zwieren? Oh no, not again!!
Dan ga ik weer al die saaie dommekloten, stijve harken, ouwe geilaards, degoutante windbuilen en irritante klieren van mannen moeten uitleggen waarom ik niet in hen geïnteresseerd ben.
Dan moet ik weer eerst honderden triestige en vol taalfouten opgemaakte profielen doorploegen vooraleer ik 1 profieltje tegenkom waar een toffe mens achter zit.

No way, dat zal nog niet voor vandaag zijn jongens, daar heb ik nu eens helemaal geen zin in zie!

Bouw een stelling en breek ze af

Geplaatst op: 24 september 2008 door margo2 in Actueel, Info, Life, Varia

Ooit kwam ik deze stellingen en weerleggingen tegen en ik moet toen wellicht hebben gedacht: “awel awel, dit ziet er interessant uit. Laat ik dat maar opslaan en bewaren en later, als ik er eens goesting in heb, zal ik daar eens deftig over nadenken”.

En kijk, ik zat hier net te prutsen in mijn computerbestandjes en alsof het toeval ermee gemoeid is viel mijn oog er toch wel op zeker.

Na 2 seconden intens nadenken begon het pijn te doen en brulde ik tegen Pixie de huiskater: “Awel poes, wat denkt g’ ervan als ik dit nu eens gewoon op mijn blog zwier vandaag, je weet maar nooit waar het goed voor is”.

De slome kater draaide zijn dwaze kop naar mij en leek te denken: “zeg mens, kan mij het wat verdommen wat jij daarmee doet, geef me korrels en laat me gerust!”
Tsss, die woordenschat!
Voor een goed gesprek moet ge zo’n beest dus echt niet in huis halen.

Maar goed.
Wat begon als prutserij eindigt nu dus in het nederplanten van een paar algemene stellingen met daarbijhorende weerleggingen, ooit ergens gelezen en interessant bevonden en u nu onder de neus geschoven, zomaar, uit sympathie.

 
We gebruiken vooral onze ogen bij het kiezen van een partner.

Niet noodzakelijk.
Ook onze andere zintuigen zijn erg belangrijk. Zo lijken we erg veel te reageren op hoe iemand ruikt.
Of de mens ook daadwerkelijk reageert op feromonen (moleculen die uitgescheiden worden via bijvoorbeeld het okselzweet – waar zoogdieren op reageren door bijvoorbeeld intiemer te worden met elkaar), is niet bewezen, maar de recentste onderzoeken (o.a. Joseph Falke, 2000) lijken wel die richting uit te wijzen.

Wie enkel de positieve eigenschappen van de partner benadrukt, heeft meer kans dat de relatie slaagt.

Onjuist.
Lisa Ann Neff van de University of Toledo vroeg aan koppeltjes wat ze van elkaar vonden. Ze deed dat op 2 verschillende momenten in hun leven: net nadat men getrouwd was, en vier jaar later.
Vier jaar later bleek, dat de koppeltjes die positieve én negatieve karaktertrekken van elkaar hadden genoemd veel minder vaak gescheiden waren.

 Je moet slechte dingen ‘vergeten’.

Wie vergeet, dreigt niet bij te leren uit voorbije gebeurtenissen.
Maar al te vaak worden dingen verdrongen door ze achter een zware stalen deur te gooien en er vijf zware sloten op te zetten.
Die ‘vergeten’ dingen blijven vaak op de muur kloppen, en soms weet je niet meer wat er aan het kloppen is.

Vrouwen zijn zwakker dan mannen.

Onjuist.
Mannen krijgen vaker prenatale hersenafwijkingen, worden vaker te vroeg, te laat of zelfs dood geboren, hebben drie tot vier keer meer last van hyperactiviteit, stotteren, autisme en leesstoornissen.
Mannen experimenteren drie keer zo vaak met alcohol en drugs, krijgen gemakkelijker maagzweren, diabetes en longkanker.
Mannen zijn vlugger geneigd alcoholist te worden, hebben minder weerstand tegen infecties en kanker en verouderen sneller.

Mannen geraken vlugger verslaafd dan vrouwen.

Onjuist.
Uit een onderzoek van het Amerikaanse “National Center on Addiction and Substance Abuse” blijkt dat vrouwen eerder dan mannen veel te ver gaan bij het experimenteren met sigaretten, alcohol en soft drugs.
Vrouwen geraken gemakkelijker verslaafd dan mannen.
Hun redenen om alcohol of drugs te gebruiken verschillen wel van de mannen: mannen experimenteren om een kick te krijgen, status te winnen in een groep of stoer te doen, terwijl vrouwen op deze manier stress willen verminderen en depressieve gedachten willen wegnemen.

Wie mooi/knap is maakt meer kans om gelukkig te zijn in de liefde.

Onjuist.
Op het eerste gezicht schat men mooie mensen beter in maar relaties tussen heel mooie mensen blijven minder lang duren. Bovendien zijn mooie knappe mensen tussen relaties in langer alleen.

Mannen en vrouwen hebben ongeveer dezelfde hersenen.

Onjuist.
In tegenstelling tot wat sommige boeken ons willen doen geloven, zijn er geen anatomische verschillen gevonden die vrouwen minder geschikt zouden maken voor wiskunde, techniek of natuurkunde.
Wel zijn er chemische en anatomische verschillen in hersengebieden die instaan voor zaken als oriëntatievermogen en taalverwerking.
Er wordt aangenomen dat, hoe groter een bepaald hersengebied is, hoe sterker de eigenschap die met dat gebied wordt geassocieerd, is ontwikkeld.
Dit heeft onder andere sterke gevolgen op het omgaan met stress. Dit blijkt erg sterk te verschillen tussen mannen en vrouwen.

Mannen komen van mars, vrouwen van venus.

Grotendeels onjuist.
Vooral in onze moderne maatschappij is de rolverdeling veranderd.
Zo ga je vaak mannen vinden die zich eerder vrouwelijk gedragen, en vrouwen die zich mannelijk gedragen.
Deels is dit neurologisch te verklaren en deels wordt dit veroorzaakt door het feit dat vrouwen langer studeren, minder vlug kinderen willen, vaker carrière willen maken, en op andere manieren beïnvloed zijn door het feministische gedachtengoed.

 

En gasten, wa peisde?
Klopt er hier iets van volgens u?

Het Geluk

Geplaatst op: 22 september 2008 door margogogo in Varia

 

Was jij er toen je jong was ook van overtuigd dat je leven toffer zou zijn met een lief?
Dacht jij ook dat het, na de liefde te hebben gevonden, nog beter zou zijn als je zou trouwen?
En dat het nóg beter zou worden met een kind? Of twee?

Voelde jij je ook niet helemaal zoals je had gedacht, toen je je daadwerkelijk in dat stadium van je leven bevond?
Had jij het ook zo moeilijk om ten volle van je baby te genieten omdat het zoveel zorg en aandacht vroeg?
Woog al die verantwoordelijkheid voor jou ook zo zwaar door?
Dacht jij ook dat alles beter zou gaan eens je kind groter en ouder zou zijn?

Ging jij er ook vanuit dat je leven voller en vollediger zou zijn met een andere job en een hoger loon?
En met een betere wagen?
En met een groter huis?
En met een jaarlijkse vakantie?
Was jij er ook zeker van dat alles dán beter en vlotter zou gaan voor jezelf, je partner en je kind?

Had jij ook dat gevoel, dat je leven, het échte leven, eindelijk zou gaan beginnen eens je dat allemaal had bereikt?
Kwam er bij jou toen ook een hindernis op de weg?
En nog een?
En daarna nog een op te lossen probleem?
Een nog onafgewerkt project?
Een nog af te betalen lening?
En nog een vaste kost die je een hap uit je budget kost?

Was jij er ook gerust in dat je leven voor écht zou beginnen eens dié obstakels weggewerkt zouden zijn?
Dacht jij ook dat je het geluk dan echt zou vinden?

Heb jij het gevonden?

Of vind jij het ook zo ontzettend moeilijk om ieder klein moment te appreciëren en te beschouwen als één van de beste momenten uit je leven?

Sijpelt bij jou ook het besef binnen dat juist al die hindernissen je leven zíjn?

Heb jij dat nu ook?
Herinneringen aan die voorbije momenten waaraan je merkt dat de tijd niet stilstaat?

Helpt dat inzicht jou te begrijpen dat er eigenlijk geen weg bestaat die naar het geluk leidt?
Helpt dat inzicht jou ook te begijpen dat geluk niet méér is dan een aaneenschakeling van momenten?
En dat al die momenten voorbijgaan en plaats maken voor nieuwe?
En dat er eigenlijk geen beter moment is om gelukkig te zijn dan dit moment, nú?

Valt het jou nu ook ineens te binnen dat “het geluk” geen bestemming is, maar een weg die je aflegt?

Spending my time

Geplaatst op: 21 september 2008 door margo2 in Life, Smurf

Eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat het bij mij meestal behoorlijk veel tijd vergt om een schrijfsel ineen te flansen. Ik heb geen schrijftalent waarbij de woorden en zinnen in 1 ruk perfect geformuleerd op een blad/monitor verschijnen. Bij mij is dat patchwork, met haken en ogen aaneengezette kladjes die ik wik en weeg en typ en delete en herschrijf en herformuleer en draai en keer en alzo omzet in iets wat op zijn minst een beetje vlot leest.
Serieus, het is soms echt debiel hoelang ik aan een postje bezig ben.

Het is een kwestie van tijd vrijmaken om met het bloggen bezig te zijn.
En dat heb ik deze week niet gedaan omdat smurf deze week op de eerste plaats komt.
Het is “mijn week” van het co-ouderschap en ik vind het nogal wiedes dat ik het maximum van mijn tijd met hem doorbreng/aan hem besteed.
Quality Time, jawel.

Het nieuwe schooljaar is begonnen en ik vind het belangrijk dat hij zijn vierde leerjaar op een deftige manier start.
Na een lange schooldag voor hem en een werkdag voor mij steun en stuur en begeleid en motiveer ik hem bij het maken van de vele huistaken die hem elke dag worden opgelegd.
Hoe ik over die vrachten huiswerk denk, daar wil ik het nu niet over hebben, daar wijd ik later wel eens een blogstuk aan.
Feit is dat daar soms wel heel veel tijd inkruipt.

Na die naschoolse verplichte opdrachten bereid ik een lekkere warme maaltijd voor ons tweetjes.
Geen maaltijd zonder het vuilmaken van potten en pannen, dus de afwas en afdroog volgt. Na een frisse warme douche is het al rap avond en planten we ons met ons tweetjes, gezellig samen ineengevlochten, in de zetel. Zalig is dat, ik zeg het je.
Om half 9 poetst smurf zijn bijtertjes en stop ik hem boven* onder.

*op het bovenste bed van zijn hoogslaper.

Als smurf in bed ligt rest mij nog een drietal uurtjes om te doen waar ik zin in heb, vooraleer ik mezelf ook naar dromenlang begeef. Met die uurtjes kan ik alle kanten uit.
Doorgaans is mijn brein tegen dan helemaal uit zichzelf overgeschakeld op nachttarief. Dan drapeer ik mij het liefst nog wat in de zetel en kijk ik verder TV. Daarbij is verstand op nul gepermitteerd.
Soms vertoont mijn brein nog een beetje activiteit en dan kan het zijn dat ik eerst nog wat blogjes bijlees en hier en daar een reactie drop.
En heb ik zin in een avondlijke babbel dan zwier ik mij op msn voor een deugddoende dialoog (of monoloog, als ik op dreef ben)

En zo vliegt de week voorbij.

In het weekend zijn smurf en ik veel op zwier. Er is altijd wel iets waar we heen kunnen.
Als we thuis zijn kunnen er al eens een paar uurtjes verdwalen, als smurf intens aan het spelen is of gaan fietsen, of als hij geweldig ligt op te gaan in een tekenfilm op DVD, of als hij naar KSA is, zoals nu. Nu is hij gaan ravotten van 14 tot 17 uur, da’s 3 uur tijd dat ik zelf kan invullen en kijk, daar ben ik nu mee bezig zie. Ik schrijf verder aan wat ik eerder in een verdwaald uurtje was begonnen.

Morgen is de wissel. Dan zet ik smurf af op school en en eindigt mijn smurfweek. Zijn papa haalt hem af op school en begint dan aan zijn smurfweek.

In mijn smurfvrije week heb ik veel meer vrij in te vullen uren en dan zet ik me al eens meer aan het schrijven.
Of aan het chatten.
Of aan het TV kijken.
Of aan het doen van iets anders.

Tussendoortje

Geplaatst op: 20 september 2008 door margogogo in Varia

Dat het nogal stil is op mijnen blog?
Ah ja, dat is zo.
Of ik op reis geweest ben?
Nope. (I wish, though)
Of ik de zin om te schrijven ben verloren?
Mobanieje (= maar neen), ik heb altíjd zin om te schrijven.
Of ik ineens een workaholic geworden ben en mij nu dag en nacht op mijn job stort?
Ge zijt gij zot zeker!
Of mijn leven zodanig saai is dat er niks over te vertellen valt?
Niet echt.
Of ik geen tijd heb om mijn blog draaiende te houden?
O jawel, tijd zat.
Waarom het er dan niet van komt?
Omdat ik de laatste week heb hangen prutsen met andere dingen.

Ok ok, “andere dingen” is nogal vaag, ik zal het een beetje verduidelijken, kwestie van elkander goed te verstaan en te begrijpen.
Het is niet zozeer een kwestie van prioriteiten stellen en keuzes maken maar ik heb de -volgens mij toch redelijk gezonde- neiging om zoveel mogelijk enkel te doen waar ik het meest zin in heb.
Waar ik me het best bij voel, waar ik het meest voldoening uithaal, waar ik het liefst mijn tijd aan besteed.

Maar daarover later meer want ik moet ervandoor nu.

Proeverijerie

Geplaatst op: 16 september 2008 door margogogo in Varia

Zondag was het proeverij in ons dorp. Ge weet wel, waar bakkers, snoepproducenten, hobbykoks en lokale middenstanders hun waren aan de man (en vrouw) brengen en waar de lokale harmonie de sfeer muzikaal mag opfleuren. Vinden ze zelf toch.
Die warme gezelligheid, dat heb je nog in een boerendorpje als het onze. Ook al ga ik al eens graag naar ’t stad, zo’n dorpsgebeuren vind ik toch nog iets meer charme hebben.

Het weer was ideaal: een warme zon met een heerlijk frisse bries. Soms iets té fris, maar daar durf ik niet over zagen.
Ik kon de gezelligheid van ver al snuiven. Heerlijk, die geur van verse met zo’n antieken wafelijzer op het vuur gebakken wafels. Ik had mij bijna zo’n wafel gekocht maar opteerde toch maar voor een vettige zwarte pens met mosterd en ajuin. Tja, als ik kan kiezen…

Tussen de aangename drukte door ben ik een paar keer goed verschoten. Ik heb er nogal wat mensen gezien van vroeger, van op school en van in het uitgangsleven, gasten die ik in geen jaren meer had gezien. Oúd dat die geworden zijn zeg, en lélijk!

Veel bekende gezichten tegengekomen dus, en familie, en een pak oud-leiding vrienden natuurlijk, met wie ik uren op de stand van KSA heb rondgehangen.
Zij hadden een toog gesjord waarover menig drank geschoven werd, waaronder een biertje waarvan ik niet eens wist dat het bestond: Vedett White.
‘k Heb er 2 geconsumeerd en alle twee bijzonder lekker bevonden.
Het is geen Hoegaarden maar hij gaat bij mij toch een heel pak vlotter binnen dan Dentergems of Brugs Tarwebier.

Meneer de Financieel Directeur van de brouwerij waar ze o.a. Vedett brouwen is een dorpsgenoot en al vele jaren een goeie kameraad. Hij kwam ook een pintje pakken op de proefstand van KSA en werd er hartelijk verwelkomd.

“Awel, meneer den directeur, gij moet da nekeer nie zeggen dat ge in ’t geniep ne witten brouwt? Wanneer waart ge van zin om mij dat te laten weten? Hoelang bestaat dat vocht al intussen? Sinds 1 juni (of juli, kweetniemeer)? Zijt ge’r u van bewust dat dat hier door niemand geweten is? Niemand van ons *ik wijs naar alle vrienden aan de tafel en verder door naar de rest van de menigte op het dorpsplein* wist hier iets van. Scheelt er iets met jullie promotie- en marketingstrategiekes jongen? Of wou je de introductie van dit nieuwe vocht speciaal als primeur houden voor deze proeverij misschien? Wel geen goeie zet qua commercie dan, gezien het omschreven wordt als “een stevige dorstlesser”. ’t Is bijna wínter man!”

Altijd leuk om zo eens goed van mijn klink te maken. Tegen hem mag ik dat, hij kent mij.

Bij deze dus efkes benadrukken dat de witte Vedett wreed te drinken is.  Ja, se, als hij geen reclame maakt dan doe ik het maar. Op mijn blog, een veelgelezen en ernstig geapprecieerde blog waar reclame maken voor een nieuw product geweldig veel zal uithalen.