Archief voor de ‘Life’ Categorie

EUREKA (*)

Geplaatst op: 19 januari 2013 door margogogo in Actueel, Life

Het internet is en blijft een geweldige tool voor mensen die iets zoeken. Een houten sleutelhanger, marmeren deurklinken, Spaanse spreuken, een driehoekig buitenzwembad, een filmpje over de paringsdans van de Zweedse veldkanariemuis, een Indisch restaurant in Gent, een plastieken iglo, de weersverwachting in Anchorage, het laatste wereldnieuws uit uw regio, Zwitserse kruiswoordraadsels, dierenvoeders in blauwe verpakkingen, educatieve uiteenzettingen over de smaak van vlees bij kannibalisme, wiskundige cijferwerken, alles over fauna en flora, dakwerken en houtskeletbouw,… zoek iets en je vindt het gegarandeerd op het wereldwijdeweb.

Waar wij specifiek naar op zoek waren op tinternet waren huizen. Enfin, naar 1 huis. Dat ene huis waar we onze oude dag willen in slijten, samen met onze zonen.

Tijdens onze huizenjacht hebben we zo ongeveer bij benadering een slordige 30 huizen binnenstebuiten gekeerd en met een kritisch oog van onder naar boven bekeken. Vermoeiend en tijdrovend maar evenzeer keispannend en interessant. Hoe meer huizen we zagen hoe beter we het ene met het andere konden vergelijken.

Twee weken geleden viel ons oog op een uitzonderlijk knappe karakterwoning. Het bekijken van de foto’s op de immo-site ontlokte ons gelijktijdig de uitroep “waauw!”. Dat hadden we bij de vorige huizen nog niet gehad. Zou het zo ferm zijn in het echt als wat we zagen die foto’s? Er was maar 1 manier om daar achter te komen dus maakten we meteen een afspraak met de makelaar.

Van het moment dat de voordeur openging wisten we het: dit wordt het, of zoals Jackson Michael het zou hebben gezegd: this is it!

Et voila, het is van ons, de deal is rond.

Als alles vlotjes verloopt krijgen we de sleutel binnen twee maanden. U begrijpt dat er voor ons nu enorm drukke tijden aandienen waarin we 2 appartementen moeten leegmaken en vanalles moeten regelen en arrangeren. Het zal hier dus nog een hele tijd rustig zijn op mijn blog. Tenzij ik tussendoor wat tijd vrijmaak om een stukje te schrijven over onze verhuisperikelen, dat zou wel eens kunnen. Of misschien ook niet.

In ieder geval, deze zomer wonen we in een ander huis in een ander dorp, en geloof het of niet, ik kijk er ongelooflijk hard naar uit!

sold

(*) EUREKA: 1) Aha 2) Gevonden 3) Hebbes 4) Ik heb gewonnen 5) Ik heb het gevonden 6) Ik heb gevonden 7) Klassieke uitroep 8) Kreet van een puzzelaar (crypt.) 9) Tussenwerpsel 10) Uitroep bij vondst 11) Uitroep bij een vondst 12) Uitroep 13) Uitroep bij een plotseling gedane ontdekking 14) Uitroep van archimedes 15) Uitroep van een ontdekking

 

Zonder titel

Geplaatst op: 23 december 2012 door margogogo in Het leven zoals het is: realiteit., Life

house huntingWie heeft mij hier gemist? Even tellen…1….2…..3…..4….,…niemand.
Dat komt geweldig goed uit want ik ga definitief stoppen met bloggen.

yeah, you wish. Nee, ik ga de boel gewoon nog een tijdje verder on hold zetten en later, als ik groot ben, smijt ik mij weer middenin het bloggeweld.

Niet dat u het gemerkt heeft maar ik ben al een hele tijd niet meer actief op mijn blog. Dat komt wegens nogal intensief met andere dingen bezig. Prioriteiten stellen en zo, jekentdatwel.  Waarmee ik dan zoal bezig ben zijn uw zaken niet, maar ge hebt chance want ik was sowieso van plan om het aan de grote klok te hangen.

Ik ga nog eens verhuizen. Yepz. Voor de 9de keer in 44 jaar.

Ja kijk, verhuizen is nu eenmaal een hobby van mij, ik doe dat graag. Niets plezanter dan inpakken, dozen vullen, meubels uit elkaar vijzen, meterstanden en adreswijzigingen doorgeven, verhuisfirma’s bellen, opkuisen, moven, dozen uitpakken, meubels in elkaar vijzen, verven, decoreren en mij een knoert van een hernia sleuren en heffen. Dolletjes!

NOT.

9 keer verhuizen zal volstaan. Het is nu toch wel echt de bedoeling dat ik me voor eens en voor altijd vestig en nestel, en dat samen met mijn lief en onze 2 puberzonen. Een mens moet stappen durven zetten in het leven, nietwaar, want stilstaan is achteruitgaan en wie niet waagt blijft maagd.

En alzo zijn we naarstig en gedreven de vastgoedmarkt aan het afschuimen, op zoek naar het ideale huis waar we alle vier in passen. Niet evident maar wel spannend.

Als alles achter de rug is en we gesetteld zijn, dan kom ik terug.  Zullen we dat zo afspreken?

Rest me nog enkel u allen een prettig uiteinde te wensen en te zeggen:

tot volgend jaar

Willen en kunnen en doen. En volhouden.

Geplaatst op: 22 augustus 2012 door margogogo in Life

Door het lezen van Wisken haar blog en het volgen van haar activiteiten kreeg ik enorme goesting om ook iets sportiefs te gaan doen. Ik werd enorm gemotiveerd door het lezen van haar sportieve way of life, samen met haar kinderen en haar man.

Ik zie zo veel mensen joggen, jong en oud, groot en klein, dik en dun.  Als zij dat allemaal zo graag doen moet dat toch echt wel tof zijn op één of andere manier. Ik dacht: als ik dat nu ook gewoon eens doe, dan zou ik het ook leuk gaan vinden en die drive krijgen waar joggers het al eens over hebben. Niet meteen de ‘runners high’ maar er kunnen van genieten om buiten te zijn in de natuur en te kunnen bewegen met de zon op m’n kop en de wind in m’n haar…

Ik zag ook meteen de voordelen van joggen; je bent niet gebonden aan bepaalde uren, je hoeft niet vooraf te reserveren, je hoeft geen lid te zijn van een club waar je dan verplicht bent om kaartjes te verkopen voor een eetfestijn en zo van die dingen. Joggen doe je ongedwongen, op je eigen tempo, eender waar en wanneer je wil. Dat ligt me wel.

En alzo begon ik een paar maanden geleden met heel veel goesting aan Start-to-run. Ik kocht me een jogging outfit, een stopwatch, een paar New Balance loopschoenen en begon, samen met mijn lief,  aan de eerste week van het schema.

Marc liep mee aan mijn trage tempo, chronometreerde de duur volgens het loopschema, en motiveerde me om door te zetten als ik het moeilijk kreeg.  Hij was behoorlijk trots op mij, hij vond het super dat ik dat zo ineens uit mezelf deed en er ook zo enthousiast over was.  Ik was zelf ook trots op mezelf, maar besefte heel erg goed dat het enorm zwaar zou worden, zowel fysiek als mentaal.

We maakten ons lid van het Vondelhof; een fantastische setting om te joggen op een kwartiertje van mijn deur. Vondelhof is een ideaal terrein waar meerdere joggingclubs hun rondjes lopen: een bosrijk parkje met gravelpaadjes, afgebiesd met weelderige bloemen- en plantenborders. Nu we lid zijn hebben we 24/7  toegang tot het terrein en kunnen we gaan joggen wanneer we maar willen.

Op de eerste dag kon ik amper 1 minuutje aan een stuk lopen.  4 weken later  liep ik de volle 5 minuten uit.

Juijj?

Nee jong, er valt helemaal niks te juichen. Afzien is het! Afzien als een beest!  Het is pijnlijk en ongelooflijk zwaar. Het doet geen deugd, op geen enkele manier what so ever. Niet aan mijn lijf, niet aan mijn geest.  In het begin was het nog te doen, dan was ik nog enorm gemotiveerd, ik wilde dit voor mezelf, ik wilde en zou mijn conditie op peil brengen en wilde en zou niet opgeven! Ik zou doorzetten! Niet plooien!

We gingen elke week 3 keer lopen. Zelfs toen we een week in Bretagne op reis waren zijn we gaan joggen. Marc deed enorm zijn best om mij gemotiveerd te houden. Hij moedigde me ongelooflijk aan. Maar ik voelde me meer en meer gedwongen om door te zetten want voor mij was het alleen maar afzien, elke keer opnieuw.

En toch heb ik het tot dag 5 van week 4 volgehouden. Ik zette door. Niet meer voor mezelf omdat ik het wilde en gemotiveerd was, maar omdat ik mijn lief niet wilde teleurstellen. Hij is altijd heel sportief geweest en heeft de juiste instelling om te sporten. Hij vindt het fantastisch om zijn grenzen af te tasten en door te zetten, om zich in het zweet te zwoegen. Hij geniet daar van en heeft enorm veel voldoening van een zalig gevoel na de inspanning.  Ik heb dat niet. Ik voél dat niet. Ik hoef niet zo nodig mijn grenzen af te tasten en hoef al zeker niet af te zien om me daarna beter te voelen.

Sporten is niks voor mij. Ik heb dat altijd al geweten, ik ben gewoon geen sportief type, nooit geweest. Ik heb er noch het lijf noch de instelling voor.

Ik vind het benijdenswaardig dat sportievelingen wél genieten van hun sport. Dat ze dat oprecht en echt graag doen, dat ze werkelijk gemotiveerd zijn en ernaar uitkijken om hun sport te kunnen beoefenen.

Ik wil wel een beetje meer conditie en ik wil gezond leven, liefst weer zonder overgewicht. Maar ik wil mezelf niet dwingen om bezig te moeten zijn met iets waar ik geen plezier aan heb noch voldoening uit haal. Fysiek afzien en mentaal tot het uiterste gaan is voor mij niet de manier om gezonder te leven.

Is het werkelijk een kwestie van grenzen verleggen, zelfdiscipline en doorzettingsvermogen?

 

 

 

Denderend

Geplaatst op: 6 juni 2012 door margogogo in Life, Mother Nature, Vakantie

“Awel, dat is nog eens iets om over te bloggen, se”, zei mijn lief zaterdagavond.

In de namiddag bevonden we ons nog ter hoogte van Anderlecht, meer bepaald in den Decathlon.  We gaan daar al eens graag rondneuzen tussen de tenten en kampeer- en wandelspullen en al. Een paar weken geleden nog kochten we in diezelfde Decathlon een nieuwe mountainbike voor smurf. Die hadden we hem immers vorige zomer beloofd, nadat zijn vorige splinternieuwe bergtweewieler, zoals u nog weet of reeds vergeten bent, in volle vaart van de fietsendrager was getuimeld.

Enfin, we stonden zaterdag dus in de Decathlon in Anderlecht omdat mijn lief al eens een puik idee in zijn kop steekt.

“Ik denk dat ik mij ne kajak ga aanschaffen”, liet hij zich vorige week ontvallen. Hij was nogal enthousiast toen hij het erover had, hij zag dat volledig zitten om in rivieren en kanalen en in de zee rond te peddelen.  “Wa peisde, schatjn, ziede gij dat ook een beetje zitten? Zoude gij dan mee gaan kajakken?” had hij nog langs zijn neus weg gepolst.

Doorgaans lijdt mijn lief aan een milde vorm van uitstelgedrag, dus ik dacht dat zijn kajak-idee wel naar een ander jaar zou verschoven worden, doch deze keer stonden we dus werkelijk dezelfde week nog in den Decathlon (zou ik geen percentje krijgen van den Decathlon voor zo veel reklam, feitelijk?), aan de rayon van de kajaks.

De keuze viel op een Sevylor Sirocco-Pro; een opblaasbaar exemplaar van zeer degelijke kwaliteit. 

Geladen met een doos vol kajak, een pomp, 2 sets roeispanen en 2 zwemvesten , reden we regelrecht naar de Gavers in Geraardsbergen. Aan een klein havendokje langs de Dender parkeerden we de auto, pakten de kajak uit, pompten de nodige lucht erin en lieten hem zachtjes te water.

Man man man, was mij dat een zaligheid!

Wandelaars en fietsers wuifden ons toe vanop het jaagpad, terwijl mijn lief en ik, in de kajak, tussen het groen, met het zonnetje op onze bol, helemaal alleen, door het kabbelende water van de Dender gleden.

Rijschool chez Maman

Geplaatst op: 8 mei 2012 door margogogo in Life, Pubersmurf

Sinds een paar weken leer ik smurf met den otto rijden.

Officieel is hij daar nog 5 jaar te jong voor, maar ik vind dat de stelling ‘jong geleerd is op ’t eind van de rit wel een pak beter gedaan’ in deze wel opgaat.

Jonge puberende pre-adolescenterige gastjes die pas op hun 18de de eerste keer achter een autostuur kruipen…ik vind dat maar niks. Levensgevaarlijk ook.

Dus ik leer mijn dertienjarige nu al de kneepjes van het rijvaardigheidsvak, dan heeft hij dat toch al voor op zijn leeftijdsgenoten, want ik denk niet dat er veel ouders zijn die het zich in het hoofd halen om van autozitplaats te wisselen met hun zoon/dochter van 13.

Enfin, ik doe dat wel en dat is een bewuste keuze. Het is geen ingeving van het moment waarin ik heel even aan gezinsverduistering lijd, maar een weloverwogen onderderneming waar ik voor de volle 100% achtersta.

Natuurlijk gaan we nog niet de openbare weg op, ik ben niet gek.  Er zijn in onze buurt verschillende doodlopende straatjes die eindigen in een bos- of weidepad. Dat zijn ideale plaatsen om smurf wat te laten oefenen. Er is geen verkeer en we rijden in niemands weg.

Instappen. Gordel aan. Zetel en spiegels aanpassen aan zijn gestalte. Ontkoppelen en vitesse in neutral. Starten. Ontkoppeling induwen, voet op de rem, handrem los, ontkoppeling zachtjes lossen (leve de diesel!), weer ontkoppelen remmen. In neutral schakelen, handrem optrekken, voeten van de pedalen. Rust.

Beweren dat het ontkoppelings-, rem- en gaspedaal, de vitessenpook, de handrem en het stuur geen geheimen meer voor hem zouden hebben zou een tikkeltje kort door de bocht zijn, maar hij begint het remmen en ontkoppelen en stoppen toch al te beheersen.

Ik herinner me nog hoe mijne pa mij leerde rijden. Ik was 17,5 toen ik de eerste keer drie pedalen onder mijn 2 voetzolen kreeg. Die vaardigheid die mijne pa mij heeft bijgebracht wil ik nu op een even goede manier aan mijn zoon doorgeven.

Als moeder zou het mij enorm veel plezier doen mocht smurf op zijn 43ste ook kunnen zeggen dat hij rijles kreeg van mij en dat hij nog nooit een accident heeft gehad.

Wat denk jij hier nu over? Ben ik een onverantwoorde ouder of net niet?

Ook als het allemaal tegenzit valt het al bij al nog mee

Geplaatst op: 30 maart 2012 door margogogo in Bloggereedschap, Life

Twee weken geleden was mijn PC kapot. Ineens was ’t ermee gedaan, afgelopen. Gelukkig heeft mijn lief een technische knobbel en 2 stevige vijfvingerige handige handen, waarmee hij mijn desktop vakkundig heeft gerepareerd.

Ik wist niet dat een kapotte PC, die uitvalt en opstart als het hem uitkomt, gerepareerd kon worden door 2 draadjes aan de startknop te wisselen en terug aan elkaar te solderen. Want dat schijnt volgens 1 of ander forum dat mijn lief op tinternet opsnorde, een typisch zwak punt te zijn bij de Fujitsu Siemens Esprimo P2511. Gelukkig was het bij mij ook datzelfde mankement en kon het relatief snel worden opgelost. Als je een handig lief hebt, that is.

Omdat een ongeluk nooit alleen komt gaf in diezelfde week ook de achterband van mijn moto de geest. Op de terugweg van een plezante rit in het eerste lentezonnetje kreeg ik in ’t begin van mijn straat ineens ‘platten tuub’. Bleken er 2 stukken van een breekmes in mijn band te zitten. Geen gaatje dus maar een heuse scheur, wat niet zomaar te maken viel met een plantrekkerskit.

Ook dit euvel heeft mijn lief vakkundig in orde gemaakt.  Ja, mijn lief is een gemak in huis. Hehe.

Dus ik kan én weer vollenbak op mijn vertrouwelijke querty klavier tokkelen én weer rondbollen met mijn Honda CB600.

Inspiratie om ritjes te doen hebben we genoeg maar ik zit een beetje krap bij kas qua goesting en inspiratie om zo nu en dan nog eens een stukje te schrijven.

Misschien moet ik eens een schrijfsel ineentypen over ons weekendje-weg van vorig weekend. Toen waren we in Amel en Monschau, de Duitse kant van ons land.

Later kan ik eventueel eens bloggen over de vierdaagse citytrip naar Londen die ik in mei ga maken met mijn ex schoonzusje.

En na de zomer zou ik kunnen beschrijven hoe onze zomervakantie in Bretagne hebben ervaren.

Tussen de reisjes naar Londen en Frankrijk door zullen we er wel nog een paar weekendjes of dagtrips op het programma komen te staan, dat weet ik nu al. En dat zal niet eens zo lang duren want mijn lief gaat er binnenkort zijn werk van maken om een toffe route uit te stippelen voor een meerdaagse trip met de moto. In de gids Motoren & Tourisme staan al eens van die goeie ritten. Hij zal er eentje uitpikken en dan zijn we er vanonder.

Ach, als we maar weg zijn, buiten, outdoors, in de natuur, dan zijn we op ons best.

Stof genoeg dus om te kunnen bloggen de komende maanden.  Vooral over onze uitstapjes, blijkbaar. En als ik het daar niet over heb, dan heb ik het wel eens over hoe groot mijn 2 poezeminnekes al geworden zijn.

 

Dringend gevraagd: verandering!

Geplaatst op: 15 januari 2012 door margogogo in Actueel, Life

In De Laatste Show hoorde ik deze week Frank Van Massenhove bezig over hoe hij zijn personeelsbeleid voert en hoe uitstekend zijn aanpak werkt voor de mensen die voor hem werken.

Ik werd volledig meegesleept in de werkwijze die hij promoot, ik kan me helemaal vinden in zijn visie en ik geloof ten stelligste dat zijn manier van personeelsbeleid het leven van vele werknemers heel wat prettiger en vrijer zou maken.

“Werknemers moeten hun werk zelf kunnen managen. Mensen moeten zelf bepalen wanneer ze werken, waar ze werken en hoe ze werken”, zegt Van Massenhove.  “Hear hear!” zeg ik.

In die termen zouden alle managers en bedrijfsleiders moeten denken en handelen de dag van vandaag. Niet alleen in overheidsinstellingen maar ook in de privé.
Helaas blijft menig firma star vasthouden aan strakke tijdschema’s en vastgeroeste stramienen die nog stammen uit de tijd dat roken nog gezond was en de dieren nog spraken. Werknemers worden krampachtig gecontroleerd op hun tijdsbesteding  op kantoor terwijl men zich beter zou focussen op het gepresteerde werk en het resultaat.
Bedrijfsstatus en -imago staan vernieuwing en verbetering in de weg.  Status en imago zijn voor managers veel belangrijker dan gelukkige en gemotiveerde werknemers.
Om daar verandering in te krijgen heb je een specifieke cultuur nodig en om die te genereren, moet je veel oude gedachten loslaten, weet Van Massenhove.

Mochten werknemers meer van thuisuit mogen en kunnen werken, zou dat ook niet een heel pak schelen in het urenlange fileleed waar we dagelijks met z’n allen mee geconfronteerd worden?
Nog steeds gaan we met z’n allen ’s morgens tegelijkertijd het huis uit, allemaal tegelijk rijden we dezelfde richting uit, richting kantoor, want we moeten allemaal ongeveer op hetzelfde uur aan ons bureau zitten. Idem ’s avonds, wanneer we allen ongeveer rond hetzelfde uur onze werkdag beëindigen en weer allemaal tegelijk naar huis terugkeren.
Natuurlijk dat de autostrada en alle wegen eromheen dichtslibben en dat er zich elke dag opnieuw ellenlange files vormen, dat kan toch niet anders?
Moet het dan echt een vaste regel blijven dat elke werknemer elke dag op hetzelfde uur op kantoor aanwezig is en er elke dag op hetzelfde uur weer vertrekt?
Die vreselijk enerverende ochtend- en avondspits kan in no time gehalveerd worden, mochten werknemers de gelegenheid krijgen om 1 of meerdere dagen van thuis uit te werken.
Glijdende uren waren al een stap in de goede richting maar zelfs die kleine verandering werd nauwelijks ingevoerd, ik vrees dus dat een nog grotere verandering niet veel kans maakt om de standaard te worden in het bedrijfsleven.

Mijn collega’s en ik zitten met z’n 24 in een kantoor van 9 tot 17u30. Niemand mag vroeger of later beginnen, niemand mag vroeger of later stoppen. Nochtans zouden glijdende uren en werken van thuis uit heel gemakkelijk kunnen zonder in te boeten op productiviteit.
Mijn lief heeft wel glijdende uren, en hij benut deze mogelijkheid ook, maar ook hij en zijn collega’s zouden ook minstens 1 dag per week thuis kunnen werken. Dit opent heel wat perspectieven voor de algemene werkende bevolking, op allerhande vlakken.

“Work at home, home at work” is de slogan van Van Massenhove. Maar het gaat nog veel verder dan dat. Ge moet echt deze uiteenzetting eens lezen.

Hoe denkt u hierover?