Archief voor september, 2011

11. De korte pijn

Geplaatst op: 29 september 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

Rare vraagstelling, deze. ‘Wie heeft jou het laatst pijn gedaan’.

Nog raarderderder is dat ik ineens moest denken aan dat liedje van Will Tura John Terra: “Iemand heeft je pijijijn gedaaan, heel diep in je hart”…lalalala… Kent ge’t?  Ik ook niet. Het verbaast me dan ook dat dat zo plotsklaps in me opkwam.

Enfin.

Beste mensen, ik ga voor de allerlaatste keer nog eens heel diep graven in mijne Memorie Der Vergeten Toestanden. Dit zijn de allerlaatste woorden die ik hier nog aan vuilmaak. Hierna gaat dit potje onverbiddelijk dicht. Zullen we dat afspreken?

We leerden elkaar kennen in een voor mij emotioneel zware periode. Mijn scheiding zinderde nog na en mijn ma was pas van de ene dag op de andere aan een hersenbloeding overleden.  Hij was een vriend bij wie ik terecht kon met mijn verdriet, ik was hem dankbaar om de steun en troost die hij me bood.  Ik had geen gevoelens voor hem, of toch niet in de romantische betekenis van het woord. Hij wel.

Onze band bleef maandenlang platonisch, tot ik de aandacht die ik kreeg begon te verwarren met verliefdheid. Dit dreef me tot de gedachte dat onze band misschien wel sterk genoeg zou kunnen worden om een relatie op te bouwen.

Een kleine inschattingsfout van mijnentwege, met zware en nare gevolgen.

De gevoelens die nodig zijn voor een liefdesrelatie kwamen er niet van mijn kant. Bezitterigheid, emotionele manipulatie en agressie werden dientengevolge zijn deel. Het werd een destructieve boel, die na 3 jaar ten volle escaleerde en uiteindelijk pas kon beëindigd worden door tussenkomst van de politie, uw vriend.

Verdere details zal ik u besparen. U zal wel kunnen aannemen dat het op z’n zachtst gezegd geen fraaie ervaring was, en toch heb ik er uiteindelijk enorm veel uit geleerd. Vooral inzichten als ‘wat ik niet wil’ en ‘hoe het niet moet’.

Die persoon is intussen al vele jaren uit beeld verdwenen; uit het oog, uit het hart en compleet uit mijn leven. Ik wil deze episode dan ook met graagte voor eens en voor altijd afsluiten met de allesomvattende woorden: end of story.

Advertenties

10. Alles kan beter

Geplaatst op: 28 september 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

Ieder mens heeft mankementen, de ene al iets meer dan de andere. Hoe graag ik het ook zou willen, ik ben helaas geen uitzondering op die regel.

Perfectie bestaat niet in menselijke vorm, en maar goed ook. Het zou nog geen klein beetje saai zijn mocht je jezelf nooit in vraag moeten stellen. Het is veel interessanter om zo nu en dan in de spreekwoordelijke spiegel te kunnen kijken en te mogen constateren dat er nog werk aan de winkel is.

Wat ik niet leuk vind aan mezelf en dingen die voor verandering vatbaar zijn en waarom:

– minder curieus zijn, zodat ik niet meer zo nieuwsgierig zou zijn

– minder graag veel eten, zodat mijn taille weer zichtbaar wordt

– minder roken of er ineens compleet mee kappen, zodat ik nog lang moge leven zonder ademhalingsproblemen

– dover zijn, zodat allerlei geluiden me niet meer zo zouden irriteren

– een goeie rug hebben, zodat ik minder over rugpijn zou moeten lopen klagen

– minder besluitloos zijn, zodat ik ook eens zou kunnen zeggen: ‘laat ons hier eens linksaf slaan’ zonder me meteen af te vragen of we niet beter rechts waren gegaan

– me minder blauw ergeren aan vrouwen achter het stuur, zodat smurf zich minder krom zou lachen als ik weer eens aan het ‘afgeven’ ben op een onzeker besje dat voor me hangt te tuffen

minder zagen, zodat dit soort opsommingen niet zo lang zouden hoeven te zijn

De overige 215874 mankementen die enig opsmukwerk behoeven schieten me nu net niet te binnen, maar als jij er kan opkomen, feel free to smijt it in the group.

9. In staat van verbinding

Geplaatst op: 27 september 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

Een slordige 15 maanden geleden werd ik het lief van mijn lief.  Alle (her)begin is moeilijk, ook wij moesten door de prille fase van ontdekken, leren kennen en aftasten. Het ging niet altijd even vlotjes maar intussen hebben we het ideale evenwicht gevonden waarbij we ons allebei comfortabel voelen.

Mijn lief is een door en door goeie gast, prettig gestoord en eigenaar van een fantastisch gevoel voor taal- en andere droge humor. We lachen wat af, mijn lief en ik.

We zijn allebei getrouwd geweest en hebben allebei een zoon. En _nu ga ik me even als hokjesdenker profileren_ behoren we dus als het ware tot de garde der nieuw samengestelde koppels.

We hebben elk ons eigen stekje waar we de nodige ruimte voor onszelf bewaren, maar het is niet ondenkbaar dat we ooit de stap zullen zetten om onze relatie naar een hoger niveau te tillen en dat we gaan samenwonen.

We zijn het er in ieder geval allebei over eens dat we van de tweede helft van ons leven iets moois willen maken. Bij voorkeur samen.

We genieten allebei graag en veel; van elkaar, van de broederlijke vriendschap tussen onze zonen en bij uitbreiding van alle kleine en grote dingen die het leven ons nog te bieden heeft. Ola, hier gaan we weer de filosofische toer op, waarvoor excuses.

Ik zal de lijn dan maar helemaal doortrekken: “Elke dag genieten en meepakken wat we kunnen, want elke dag kan onze laatste zijn”, dat is ons motto.

8. Korte Berichtjes Service

Geplaatst op: 26 september 2011 door margogogo in Bloggereedschap

Heb je mijn KortBerichtenDienstje ontvangen? Geef toe, dat bekt echt voor geen meter. Een chance dat we het in het Engels mogen zeggen en dat iedereen weet wat een sms’je is. SMS. Short Message Service. Korte Berichten Dienst. I will text you. Ik zal u nekeer teksten.

De achtste vraagstelling in deze 30-dinges-reeks is: “wie heeft je het laatst ge-sms’t en vertel daar iets over”.

Voor de zekerheid check ik even de inbox van mijn Wereldwijd Systeem voor Mobiele communicatie. Nog zoiets dat we best in het Engels zeggen. Global System for Mobile communication ofte afgekort de ons beter bekende GSM. Ook dat bekt beter en begrijpen en/of bezitten we allemaal. Mijn inbox bevestigt mijn vermoeden dat het laatste berichtje dat ik ontvangen heb afkomstig is van mijn lief. En zijn tekst luidt: “Vergeet niet te tanken!”.

Hij stuurde me dit om te voorkomen dat hij weer om een kanneke naft zou moeten rijden om mij te depanneren. Dat is namelijk enkele weken geleden voorgevallen. Het is een verhaal op zich maar ik wil het u toch niet onthouden. In ’t kort komt het erop neer dat mijne moto -op weg naar mijn lief- ineens aan kracht verloor en begon te pruttelen en te sputteren om 300 meter voor zijn deur uiteindelijk volledig stil te vallen. Mijn eerste ingeving was dat ik zonder naft gevallen was maar dat kon niet want er stond maar 100 km op de dagteller terwijl ik met een volle tank zeker  200 km kan rijden. Toch maar de reserveknop opengezet maar mijn moto gaf geen kik. Niks. Noppes. Nada. Lichtjes pissed-off ben ik dan tot bij mijn lief gestapt, helm en tanktas in de hand, en deed mijn verhaal. Dat mijne moto weer kapot was en dat de garagist hem niet goed hersteld had en pattati en pattata. In alle rust en kalmte reed mijn lief met een glimlach om z’n mond naar het dichtstbijzijnde tankstation, vulde een kanneke met naft, goot dat in de tank van mijn moto en mijn moto deed doodleuk van VRROEM!

Bleek dus eigenlijk dat tijdens of na die verzuip-episode bij de garagist een flinke teug benzine uit de tank moet zijn gelopen of gezogen en dat de garagist tijdens de herstelling aan de knop van de reserve-benzinetoevoer had liggen prutsen met als gevolg dat ik mijn tank tot op de allerlaatste druppel had leeggereden, inclusief de 4 liter reserve. Tja. Wist ik veel.

Afin, het ging over sms’jes. Wel, dat laatste van mijn lief dateert van gisteren, 11:45:34 om exact te zijn. Zijn hint aan mij om niet te vergeten tanken had vooral te maken met het feit dat we een dagje motorijden hadden gepland; we zouden gaan touren in Wallonië. And so we did. Met een tank vol naft.


(aan wie het interesseert: we hebben ontzettend mooie plekjes ontdekt op onze route vanuit Herne via Binche, door Lobbes en Thuin naar Les Lacs de l’Eau d’Heure in Cerfontaine, dan verder door naar Nismes en terug via Philippeville.  Kilometers ongerepte natuur, rustig kronkelende wegen, weinig of geen verkeer, tal van pittoreske dorpjes en eindeloos veel magniefieke vergezichten. Echt de moeite waard en niet ver van huis!)

7. Mijn lijf en ik

Geplaatst op: 25 september 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

Oh, die is makkelijk! Efkes een blogstukje uit het verleden bovenhalen, wat bijpimpen en klaar is trees.

Over mijn lijf ben ik relatief tevreden, doch nooit echt echt. Maar wees eerlijk, welke vrouw is dat wel?

Met mijn 1.63 meter ben ik niet te groot, niet te klein. Mijn lijf is helaas peervormig: bovenaan breed en daaronder in verhouding een te smal onderstel. Niet ideaal.

Wat er rond die 1.63m zit is een winterse speklaag, ook in de zomer. Die laagjes zijn er traag maar gestaag aangekomen door een beetje overvloedig consumeren van colorietjes. ‘Beter een brok dan een brijzeling’, zei mijn ma zaliger altijd.

Dat alles zit netjes verpakt in een gevoelige huid. Hypergevoelig is ze, mijn huid. Je mag er niet naar kijken of ze reageert. Een natural redhead heeft doorgaans dit soort neveneffecten. Dat hypergevoelig velleken is als een melkfles. Nogal bleek. Om niet te zeggen wit.
Ze zijn pigmenten vergeten toevoegen. Maar, doordat ik niet in de zon kan/mag liggen bakken heb ik nu, op mijn 42te, nog geen rimpels. De rimpeltjes die ik heb zijn lachrimpeltjes. Zeg ik dan.

Mijn rode haren waren vroeger, als kind, dé kleur bij uitstek om mee gepest te worden. Een trauma heb ik er niet aan overgehouden. Nu ben ik er eigenlijk best trots op, ik vind dat schoon. En ik heb nooit een uitgroei. Eat that, geverfde ladies!

Van mijn ogen ben ik ook content. Ze geven me geen zuiver zicht meer, dus een bril of lenzen zijn noodzakelijk, maar ze zijn mooi van vorm en hebben een eigenwijze kleur; iets bauwgroengrijsachtigs. Beetje ondefinieerbaar.

Met mijn lippen valt geen land te bezeilen. Ze kussen misschien goed, maar ze zijn zodanig smal dat ik er een hele lippenstift op mag leegsmeren, je ziét dat gewoon niet. Oh well.

En dan mijn neus. Die is gewoontjes; niet te groot en niet te klein, doch met enorm kleine neusgaatjes. Maar ik adem uitstekend, dankuwel.
In de linker neusvleugel zit een piercing met een heel klein zilveren steentje. Niet iedereen vindt dat iets hebben, ikke wel. Het is tenslotte mijn lijf en ik steek daar ijzerwaren in zoveel ik wil.

Dus op de vraag of ik comfortabel zit in mijn vel, zeg ik: it could be worse.

6. Goed zijn in contentement

Geplaatst op: 21 september 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

Er zijn wel een stuk of wat dingen about myself waar ik tevreden over ben en waarvan ik zelf vind dat ik ze goed doe. Niet dat ik ga stoefen over mijn eigen, laten we wel wezen. Stoefen is vies, ik doe daar niet aan. Ook al ben ik daar ongelooflijk fantastisch en keineig goed in.

Het is bijna misdadig om de woorden ‘vrouwelijk’ en ‘goeie chauffeur’ in 1 zin te gebruiken maar toch, en nu ga ik nog maar eens in herhaling vallen, vind ik van mezelf dat ik een goeie chauffeur ben. Ik rijd al van mijn bijna 18 tot mijn bijna 43ste dagelijks met den otto en deed dat voorlopig zonder ook maar 1 accident. Geef mij een pluim, da’k ze in mijn gat steek!   *en nu hout vasthouden dat ik morgen niet in de coulissen van den E40 hang*

Waar ik ook content om ben is om mijn aangekweekte gave in plantrekkerij. Ik had het er in mijn vorige logje al over dat ik nooit een goeie studente was, nooit heb zitten blokken of hoge studies heb gedaan, en dan is het toch wel fijn om in de tweede helft van uw leven eens de balans te kunnen opmaken en te kunnen zeggen tegen uw eigen; awel Margogogoken, ge hebt gij da nie slecht gedaan, kindj.

Ook als gescheiden mama trek ik mijne plan. Ik ben van niemand afhankelijk om mijn eigen leven in te richten en het goed te hebben. Ik heb het volste vertrouwen in mijn intuïtie en in mezelf.  Dat ik nu een schat van een lief heb met wie ik dat allemaal kan en mag delen, dat is uiteraard een schone bonus; de kers op de taart.

Alles komt altijd goed, eender hoe diep je zit, als je jezelf maar naar waarde schat. Jawadde, filosofischer krijg ik het niet vandaag.

Maar mijn allergrootste trots is uiteraard mijne smurf. Het enige kind dat ik ter wereld bracht is een bijouke van een beginnende puber van 12,5. Hij is op vele vlakken heel anders dan ik zelf maar toch is hij dikwijls een spiegel waarin ik mezelf kan zien. Mijn moederschap is me heel veel waard, al ging dat de eerste jaren echt niet vanzelf. Smurf is en blijft mijn engagement voor het leven en ik ben geweldig content dat ik zijn mama ben en dat ik het voorrecht heb om hem tot een goed mens te mogen helpen maken.

Zoals u ziet, ik ben een simpele duif die het allemaal niet te ingewikkeld maakt.  Eerlijk gezegd ben ik over de hele lijn best tevreden. Er zijn veel momenten waarop ik mij echt gelukkig voel.  Ik wil zo weinig mogelijk stress in mijn leven en daar handel ik naar. Mijn leeftempo ligt een stuk lager dan gemiddeld, denk ik. Ik moet niet constant nuttig bezig zijn en ik moet ook niet zo nodig alles gezien, geleerd of beleefd hebben.

“Ik heb geen tijd” vind ik de meest onnozele uitspraak die tegenwoordig door iedereen o zo graag gebruik wordt. I hate it.  Waarom zijn zoveel mensen eigenlijk altijd zo druk-druk-druk? Ik snap dat niet.  Wees maar slaaf van je eigen leven/gezin, maar ik doe daar niet aan mee.

Helemaal zennnnnnnnnn zijnnnnnnnnnn, dan leef je langer. Dat hebben ze me toch wijsgemaakt.

5. Mijn lievelingsvak en waarom

Geplaatst op: 20 september 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

Je kan nooit raden welke richtingen ik allemaal gevolgd heb in mijn schooltijd.

Gezien ik al jaren in de boekhouding werkzaam ben zou je denken dat ik een wiskundeknobbel ben en dus wel ergens in die richting gestudeerd zal hebben. Nee dus. Zoek het vooral niet daar.

Snit & Naad, Verkoop & Etaleren, Publiciteit & Grafiek en Bureautica. Dat zijn de 4 richtingen die ik heb gevolgd, in die volgorde.    Het mag geen verrassing zijn als ik u zeg dat ik totaal niet wist welke richting ik uit wou op professioneel gebied. Ik deed dus maar een beetje vanalles.

Ik leerde niet graag, ik was daar niet goed in, kon mij niet lang genoeg concentreren om cursussen te blokken. Dus zocht ik naar de meest creatieve richtingen, met zoveel mogelijk praktijk.

Pas op, ik behaalde ieder jaar mijn A-attest, heb nooit moeten dubbelen, dus een foertzegger of een luie trien of domme gans was ik nu ook weer niet bepaald. Aan inzet en goesting heeft het mij nooit ontbroken, ik zag het alleen niet zitten om mijn tijd en energie te steken in het opstapelen van kennis over dingen die ik later misschien nooit meer zou nodig hebben. Ik ging er toen al vanuit dat het echte leven me wel alles zou leren. En zo geschiedde.

Ge moogt er van denken wat ge wilt, maar ik ben wreed content dat ik die creatieve richtingen heb gevolgd indertijd, want daardoor ben ik nu wel een tamelijk handige Harriëtte, al zeg ik het zelf. Ik trek altijd en overal mijne plan en kan over de meest uiteenlopende zaken een beetje meepraten. Ok ja, ik blink nergens in uit maar dat hoeft voor mij ook niet. Ik moet niet zonodig heel goed in iets zijn, laat staan beter dan een ander. Voor mij primeert gezond boerenverstand boven een met theorieën en boekenblokleerstof volgepropt brein.

Maar we wijken af. Ik moet iets zeggen over mijn lievelingsvak.

Een lievelingsvak. Oei. Hm. Ik heb geen lievelingsvak. Er waren zoveel vakken die ik graag deed, van plastisch tekenen, etalages bedenken en creëren, met de naaimachine en de overlock vanalles ineenprutsen tot Nederlands en Engels. Ik vond dat allemaal boeiend en plezant. In Nederlands en Engels ben ik zelfs altijd 1 van de betere van de klas geweest. Aha! Dat was wellicht omdat ik voor die vakken weinig of niets moest doen, dat ging als vanzelf. Talent, zekerst? Hehe.

En toen deed Personal Computer zijn intrede en heb ik me daar meteen op gestort. Dat was volledig mijn ding, dát was het waarin ik me wilde bekwamen, dat was dé richting die ik uit wou op professioneel gebied. Dus volgde ik met een ongeziene leergierigheid een stoomcursus Bureautica. En slaagde met verve. Daarna zocht en vond ik administratief werk, deed dat een jaar of 10,  veranderde van firma en klom door tot waar ik nu al 12 jaar gebeiteld zit: op een functie met alle dagen administratie, alle dagen computerwerk en alle dagen fun. Yeah!