Archief voor februari, 2008

It is nice meeting y’all

Geplaatst op: 29 februari 2008 door margogogo in At the office

meeting-2.jpg

Over een paar weken is het weer zover.
Finance meeting.
Geen uurtje, geen halve dag, neenee…2 volle dagen. Astemblieft.
Na een zware werkdag midden in de week, gaat het recht door richting Chateau Jemeppe, een middeleeuws kasteel in de Ardennen.
Qua locatie wel weer fantastisch dik in orde, dat moet ik toegeven.

Onze collega’s van Nederland, Duitsland, Frankrijk, Denemarken, Italie en Spanje zullen ook van de partij zijn en dat is best wel tof. Normaliter horen we elkaar alleen aan de foon of lezen we elkaar via mail. Meeting one another in real life gebeurt enkel op een meeting als deze (en op de jaarlijkse X-masparty, waarover ik mischien later ook eens iets zal schrijven).

Meetings…nee, ik ben daar eigenlijk niet graag bij, ze zijn zo vreselijk vermoeiend en doorgaans nogal saai.
Mijn hoofd is te klein voor die langdradige informatieve uiteenzettingen en geprojecteerde presentaties.
En mijn ogen zijn te zwak voor urenlang gefocus en gestaar op kleurloze nauwkeurig in tabellen gegoten cijfers en getallen.
En dat 2 dagen na elkaar, van 9 tot 5. Djiez.

Gelukkig kijgen we ’s avonds wel nog uitgebreid de kans om te socializen en eindelijk nog eens in volzinnen met elkaar te praten.
Er wordt dan gezeverd, gelachen, gegeten en gedronken en na het diner volgt er nog 1 of andere activiteit.
Vorig jaar reden we met de paardentram door de smalle steegjes van Brugge, in Barcelona deden we een sightseeing-toer met de bus, in Gent een walking dinner met gids, in Brussel een avondje bowling… je zou het een soort van teambuilding kunnen noemen, en dat is altijd wel plezant.

Maar de timing is dit jaar weer ongelukkig gevallen. Ik heb smurf die week en het is redelijk balen om hem 2 dagen en 2 nachten te moeten missen. Gelukkig is papa er om hem op te vangen.
Ik beloof mezelf dat ik dit jaar niet tot een kot in de nacht ga blijven hangen aan bar. Ik zal op tijd gaan slapen zodat ik de 2 verloren qualitytimedagen met smurf uitgebreid zal kunnen goedmaken, uiterust en fijn, als een frisse konijn op de plein.

Suicide City

Geplaatst op: 28 februari 2008 door margogogo in Actueel, Info, Life

Het nieuws verspreidt zich razendsnel via alle mogelijke kanalen. Gisteren in Telefacts, vandaag in Koppen, de voorbije dagen stond het in vele kranten en all over the www.

Sinds 2006 zouden er in Wales alleen al 36 zelfmoorden zijn geregistreerd.
Het afgelopen jaar hebben minstens 17 jongeren zich van het leven beroofd in Bridgend, een armoedig gehuchtje in het zuiden van Wales.
Onderzoek moet uitmaken wat er precies aan de basis ligt van dit dramatische patroon.
Er worden verschillende pistes gevolgd om de oorzaak te vinden.

Waarom stappen daar zoveel jongeren tussen 14 en 27 jaar uit het leven?
Is er sprake van een onderling gesloten verborgen pact?
Gaat het om een duistere internetsite waarop jongeren elkaar aansporen om uit het leven te stappen?
Is het toe te schrijven aan copieergedrag?
Een kettingreactie?

De kans is groot dat “Samaritans” de juiste piste volgt.
Dit is een preventieservice voor mensen met emotionele klachten en zij zijn met een team zelf naar Bridgend getrokken om er jongeren op te zoeken en hen de kans te bieden om te praten over alles wat hen bezighoudt.
Wellicht is daar grote nood aan want Bridgend biedt blijkbaar geen enkele ontspanning of uitlaatklep voor de jeugd.
Er is geen treinverbinding naar de stad, er is niks te doen, er is geen jeugdhuis of cultureel centrum.
Men vindt er nauwelijks werk, het is er armoe troef.
Jongeren van bridgend hebben bitter weinig toekomstperspectief en dat zou wel eens aan de basis kunnen liggen van het hoge aantal zelfmoorden in die regio.
Of is er toch iets meer aan de hand?

Zelfmoord/zelfdoding is van alle tijden en komt wereldwijd voor in alle lagen van de bevolking.
Maar wat zich in Bridgend en aangrenzende dorpjes afspeelt in zo’n korte tijd is toch wel heel opmerkelijk.

koppen.jpg

Zelfmoordgolf in Wales

Zeventien jongeren pleegden de voorbije dertien maanden zelfmoord in en rond het stadje Bridgend in Wales. De laatste verhing zich vorige week nog. Onrustwekkend was dat de meesten elkaar kenden, en ze geen reden of briefjes achterlieten. In ‘Koppen’ zoeken de ouders van Thomas (20), David (19) en Anthony (19) naar antwoorden. Niet bij het internet, zoals eerst gedacht, maar bij het troosteloze leven in die streek. ‘Hij zei, tot later, papa, dat was de laatste keer dat ik hem zag,’ vertelt Christopher, de vader van David Dilling, de tweede die zelfmoord pleegde. Christopher verwerpt de internettheorie, want David had nog nooit een computer aangeraakt. Wat wel kan gespeeld hebben: drie jaar ervoor stierf Davids broer in een auto-ongeluk, sindsdien waren z’n ouders werkloos.In sommige volksbuurten van Bridgend zijn er tot vijftien procent werklozen. ‘Mensen kunnen hier niet weg. Mensen vinden hier geen werk’, vertelt Tracey Roberts, de moeder van Anthony die ook al zelfmoord pleegde. Volgens haar is de huidige zelfmoordgolf geen fenomeen bij jongeren alleen, maar ook bij volwassenen. Van heel het Verenigd Koninkrijk is het zelfmoordcijfer het hoogste bij mannen in Wales.

Muzikale vorming ten huize van

Geplaatst op: 27 februari 2008 door margogogo in Mijn muziek

muziek-3.jpg

Pa weet dat ik om de twee weken op woensdag een vrije dag heb en sprong ook vandaag weer even binnen om een kopje senseo te drinken en een babbeltje te slaan.

“Je komt als geroepen pa. Ik ben hier net begonnen aan een artikeltje over mijn muzikale vorming”.

Terwijl Pixie de huiskater zich in zijn schoot nestelde nam ik pa mee terug in de tijd.
“Dat muziekgroepje van jullie, hoe is dat eigenlijk zo gekomen?”

“Goh, dat was in…efkes denken…in 1961.
De toenmalige onderpastoor vroeg mij op zekere dag of ik, samen met mijn broers, een optredentje ineen zou willen steken voor de opening van de parochiezaal.
Hij had gehoord dat wij instrumenten bespeelden: onzen André speelde blokfluit, onze Paul gitaar, onzen Herman banjo en ik kon een beetje zingen en had mijn eigen gitaar.
De onderpastoor zou ook hetzelfde voorstel doen aan een meisje van 17, die net in het dorp was komen wonen.
Zij speelde accordeon.
Dat meisje was je ma.
We zijn allemaal op dat verzoek ingegaan en flansten een repertoire samen van allerlei Vlaamse meezingers, want ja, we kenden nog geen Engels toen.
We zijn die dan beginnen instuderen en repeteerden als gek en zo is dat allemaal begonnen”.

“Jawadde pa, deze details kende ik nog niet. Maar ga vooral verder.”

“Welja, dat optreden was geslaagd en vele mensen vroegen ons of we op hun trouw en zo ook zouden willen optreden.
Toen zijn we met ons groepje gaan samenzitten om daarover te praten.
Zo samen spelen was ons allemaal heel goed bevallen en we hadden in dat ene optredentje al zoveel tijd gestoken dat we het zonde vonden om er verder niks meer mee te doen.
Toen hebben we besloten om ermee door te gaan.
We hebben meer en meer liedjes aan onze speellijst toegevoegd, vooral veel Engelstalige evergreens, en zo zijn we met ons groepje “The Green Stars” begonnen.
Pas op, we hadden nogal succes hoor. Hoeveel trouw- en kommuniefeesten we niet gedaan hebben, ik zou het niet weten, maar het waren er veel. En op kermissen en op de halfoogstfeesten.
Weekends na elkaar waren we volgeboekt.
en vermoeiend dat dat was; vrijdag een touwfeest, zaterdag een kommunie, zondagmiddag een feestje van een vereniging en ’s avonds nog op de kermis in de parochiezaal, …”

“Dat klinkt best cool voor in die tijd, pa. En hoe is dat dan gegaan met jou en ma?”

“Gewoon…je ma en ik zijn verliefd geworden en getrouwd en de rest ken je toch wel hé.”

De rest ken ik, ja.
Ik heb nooit anders geweten dan dat mijn ouders muziek speelden.
Soms kreeg ik hen het hele weekend niet te zien. Als ze niet aan het repeteren waren dan waren ze gaan optreden.
Nee, een grote fan ben ik nooit geweest, ik had het niet zo voor dat genre, en dikwijls was ik hun geploeter in het repetitiekot kotsbeu. Altijd dat lawaai in huis, kon dat daar nu toch niet een béétje stiller?

Ja, ik ben opgegroeid tussen repetities en optredens, samen met mijn 2 broers en zus.
Dat heeft zich bij ons (bij hen) ook wel een beetje ingenesteld.
Mijn oudste broer is al vroeg op alles wat hij tegenkwam beginnen kloppen en is, u raadt het nooit, drummer geworden, in een coverband.
Idem met mijn andere broer, die is ook beginnen drummen. Bij een zootje ongeregeld die schreeuwerige metal voortbracht.
Mijn zus en ik zijn naar de muziekschool gegaan.
Ik wou piano en gitaar leren spelen maar na een jaar had ik daar nog geen instrument gehoord of gezien dus hield ik het daar na 1 jaar notenleer voor bekeken.
Mijn zus heeft het de volle 7 jaar volgehouden.
Ze speelde zo ontzettend mooi gitaar… ik was daar enorm jaloers op.

Had ik ook maar moeten doorzetten, quitter!

Mijn zus kon ook prachtig zingen, ze had een heel mooie stem. Vooral country lag haar goed.
Ze zong een paar jaar in een coverband en ooit deed ze backingvocals voor Jimmy Frey en Jo vally.
Ze maakte zelf ook een aantal plaatjes maar helaas waren dat van die dwaze 10 om te zien-toestanden. Zonde.

En ik? Ik zong me de longen uit het lijf, in mijn kamer en onder de douche.
Ik kon vroeger wel een nootje zingen en heb ooit eens meegedaan aan een zangwedstrijd maar dat was het dan ook.

Nee, ik hou enorm van muziek maar laat het maken ervan toch liever over aan mensen met echt muzikaal talent.

krieksken is back

Geplaatst op: 27 februari 2008 door margogogo in KSA, Smurf

 

ksa-logo.jpg

Aan het lokaal aangekomen liep hij me met veel geweld recht in de armen.

“Mama!”

“Aha, de smurf! En, hoe is’t geweest?”

“Ooooo, heel tof, het was daar echt plezant want ik heb een feestje gekregen voor mijn verjaardag en ze hadden een taart gebakken en we hebben die helemaal mogen opeten en er was een fuif met muziek en we zijn gaan vissen en ik had een hengel gemaakt met een haakje maar ik heb niets gevangen want er zat geen vis in en we hebben de stoelendans gedaan en ik was gewonnen en er was een doos en die moesten we doorgeven en als de muziek stopte mocht je er een papier afdoen en het laatste papier deed ik eraf en daar zat een pakje in voor mij en…”

“Rustig Matts, adem eens tussendoor, je loopt af als een wekker”

“Gaan we naar huis, ik wil Pixie zien” (Pixie is de huiskat, een Garfield van een kater)

De leiders en leidsters wuifden hem uit: “Saluwee Krieksken! Tot binnen 2 weken”.
“Hoe, gaan we binnen 2 weken weer op weekend?”
“Neenee, dan is het weer een gewone activiteit, zoals anders, maar het zal ook wel weer tof zijn. Daaag”

“Je zou precies graag weer meteen vertrekken. Nog een beetje geduld, over enkele maanden is het groot kamp en dat is voor 10 volle dagen”
“Waauw, 10 dagen op weekend, en ik mag mee?”
“Tuurlijk mag je mee, als je leider wil worden mag je het kamp zeker niet missen”.

In de auto vond hij de 2 verjaardagskaartjes die ik vrijdagavond nog uit de bus gelicht had.
Een kind waardeert dat toch enorm, zo’n kaartjes.

Thuisgekomen en ontdaan van modderschoenen en natte jas vloog hij op het grote pak af dat ik op de tafel had uitgestald.

“Amaai, zo een grote doos, wat zit erin?”
“Doe gauw open, ik denk dat je het heel leuk zal vinden”.

Na het nodige getrek en gesleur aan de grote strik en het inpakpapier riep hij uit: “Woooow, het schip van de Paajrets of de carrajiebiejen, een echt schip, met echte zeilen en kanonnen…wooow, zo mooi, dank u mama!”
Heerlijk toch, die dankbaarheid.

Nog geen tel later lagen alle stukken compleet door elkaar, klaar om aan de opbouw te beginnen.
“Euh, mama, hoe krijg ik dat in elkaar eigenlijk? Ga je me helpen?”
Tuurlijk jongen, maar ik wil wel eerst je koffer uitpakken en je natte spullen te drogen hangen. Dat is niet zolang werk, je kan intussen alle stukjes bij elkaar leggen zoals het in het bouwboek staat. Kijk, ik toon het je even”.

Alles, maar dan ook alles in zijn koffer was nat. Ook de kleren die hij niet had aangehad. Dat belooft als hij terug komt na 10 dagen kamp.
“Zeg smurf, hoe krijg je al je kleren zo nat? Regende het binnen?”

“Nee, ik ben in de vijver gevallen”.
“Huh? In de vijver gevallen? Hoezo?”
“Welja, ik was aan het vissen en ik ben een beetje te dicht bij de kant gaan staan en ik ben uitgegleden en ben erin gevallen”.
“Maar jongen toch, dat was nogal schrikken zeker? Heb je je geen pijn gedaan?”
“Maar nee, dat was keiplezant”

Hm, dat geloof ik graag, hij is nu eenmaal een echte waterrat. Het zou me niet verbazen mocht hij nog een paar toertjes hebben willen rondzwemmen.

Zijn eerste rakkerweekend was dus duidelijk geslaagd. Volgens mij is helemaal klaar voor het grote kamp.

Zijn schip zit intussen ook volledig in elkaar, met alles erop en eraan. Nu is hij voor een weekje bij papa maar volgende week is hij er weer. Tot zolang houd ik een oogje in de zeilen.

Se7en

Geplaatst op: 27 februari 2008 door margogogo in Varia

 bus.jpg

Los op:

De schoolbus rijdt met 7 kinderen naar school.
Elk kind heeft 7 rugzakken mee.
In elke rugzak zitten 7 katten.
Elke kat heeft 7 kleine katjes bij zich.
Hoeveel benen en poten zitten er in de bus?

Feestje op de werkvloer

Geplaatst op: 25 februari 2008 door margogogo in At the office

party.jpg

 De vriendin van ex-collega Jo heeft ons (alle collega’s met wie hij tot 2 weken geleden samenwerkte) uitgenodigd op een feestje voor zijn verjaardag. Zij en nog 2 andere fioletjes geven nu zaterdag een verrassingsparty voor hun partners, 3 vrienden die in dezelfde periode 30 worden.

Ik heb de tijd dat hij bij ons werkte altijd een goeie band met Jo gehad en nam graag de taak op mij om alles een beetje te organiseren en te regelen, dus stuurde ik een bondig mailtje naar mijn collega’s waarin ik verzocht mij door te geven wie zou meegaan en wie verlet is. Ik stelde daarin ook de plaats voor waar en het uur waarop we zouden samenkomen.

Omdat Jo’s vriendin gevraagd had om haar op de hoogte te houden ben ik vandaag aan al diegenen van wie ik nog geen antwoordje gekregen had gaan vragen of ze nu meegaan of niet. De meesten hebben bevestigd, een drietal kan er niet bijzijn wegens eerder vastgelegde verplichtingen en een paar wisten het nog niet. 

Nu werd er mij gevraagd hoeveel er uitgelegd zou worden voor een cadeau. Ik herinnerde hen eraan dat er op de uitnodiging staat: “Geen cadeaux, alleen aanwezig zijn!” en deed het voorstel om een kleine of grote verjaardagskaart vol te schrijven en een potje te verzamelen van elk 2,50 euro, welke ik in een (bier)flesje zou proppen met daar een grote strik rond. Of zoiets. 

“Allez jong, ge gaat daar ne helen avond zuipen en dan geefde maar 2,50 euro, da kan na toch nie?!”

Dat was zo ongeveer de reactie van de meesten. Op mijn vraag wat zij dan van plan waren stelde de ene  een cadeaubon van de Fnac voor, de ander een CD-bon van de Free Record shop, een biermand, een sjaal of trui van Jo zijn favoriete voetbalclub, … of een pot van elk 10 euro.

Ik ben nu absoluut geen gierige pin en ik vind ook dat je niet met lege handen op een feestje kan toekomen, maar 10 euro de man vind ik er in dit geval lichtjes over. We zijn met 15 man en als elk 2,5 euro geeft dan komt dat volgens mijn rekenkundige optelling op een totaal van 37,50 euro.  Gezien de vraag om geen cadeau mee te brengen vind ik dat toch een schone geste.

Maar blijkbaar ben ik de enige die er zo over denkt.  Gaat het hier om een spontane avond op café waar Jan en alleman  binnen- en buitenloopt? Nee, het is een georganiseerde party op uitnodiging en ik denk niet dat de organiserende madammen er vanuit gaan dat ieder zijn eigen zuip financiert.

Ben ik een gierige pin? Nope, als ik een drink geef op mijn verjaardag dan is dat MIJN traktatie aan mijn gasten en dan wil ik van geeneen van hen ook maar 1/2 eurocent voor gezopen consumaties. Tenzij ik consumatiebonnetjes uitdeel die ik voor mijn rekening neem, dan moeten ze de Duvels en Vedetten die ze verder verteren wel zelf bekostigen, uiteraard. 

br zkt vr m d stlln t t mstn

Geplaatst op: 24 februari 2008 door margogogo in Actueel, Info

In de Humo van deze week las ik een artikel over het gebruik van de afkortingstaal in sms’jes. Alom wordt doorgaans beweerd dat dat taaltje een nadelige invloed heeft op de taalkennis van la jeunesse. In dit artikel wordt dat tegengesproken door een Nederlands taaldeskundige en jeugdschrijver.

Hij beweert dat het flauwe kul is om te stellen dat dat sms-taaltje, met zijn eigen vocabulaire en spellingsregels, ook maar iéts van invloed heeft, hij vindt het eerder een verrijking van de taal.  Sms-taal is volgens hem de allereerste volwaardig geschreven jongerentaal.  

Afkortingen als CU of CUl8er, U2, ff, nx, idd en al die met lettertekens gevormde emoticons…het is wel degelijk een taaltje apart.   Maar eerlijk, ook al behoor ik niet meer tot de jongeren, toch vind ik het zelf ook best ferm om die afkortingen te gebruiken, ook in mails naar vrienden.

Ik ben het dus volledig eens met die meneer van in den Humo en geloof er ook de ballen van dat het sms-taaltje die ze hanteren om met hun vriendjes te communiceren de algemene kennis van spelling en woordenschat en alles ondermijnt.

En u? Wat denkt de doorsnee blogger hierover?