Archief voor de ‘KSA’ Categorie

This is the end

Geplaatst op: 19 augustus 2012 door margogogo in Beeldmateriaal, KSA, Vakantie

De vakantieperiode is veel te kort, wat ik je brom.   Morgen weer werkendag, begot.

Grmbl.

Twee weken congé, gespreid over 2 keer 1 week, opgevuld door een week naar het Franse Bretagne en een week naar Dardennen op KSA Oud-Leiding kamp (Brûly-de-Pesche).  Het waren mooie liedjes, maar zoals algemeen geweten; mooie liedjes duren niet lang. Vanaf morgen is ’t gedaan. Finito. Over and out. Finished ende Schluss.

Grmbl.

Maar ik ga niet zeuren want ik heb intens genoten van mijn 2 vakantieweken. Ons weekje in Bretagne met mijn lief en onze zonen was fantastisch (beelden daarvan in vorige log) en het KSA kampweekend dat net voorbij is was ook geweldig. Ik was helemaal zen, was in bijzonder aangenaam gezelschap en heb genoten van het outdoor leven. Elke dag de hort op met de bende & kids; door de bossen, langs riviertjes, in grotten en over rotsen… compleet mijn ding.

Ook al krijg ik momenteel alweer een lichte hekel aan de zomerse hitte (eens over de 23,7 graden is het voor mij persoonlijk niet meer aangenaam, dus die 35 graden van dit weekend zijn totally not my thing. NOT.), het is toch dankzij het zomerse weertje dat de kampmidweek zo geslaagd is. Vorige jaren regende het en dan zit je daar met een groep van 40 man en kinderen. Nu was het de volle 5 dagen zonnig en warm en droog, van ’s morgens tot ’s avonds. Heerlijk, eigenlijk.

Enkele beeldekens zien van ons jaarlijks kampgebeuren? (klik om te vergroten)

Wereldreiziger

Geplaatst op: 24 augustus 2011 door margogogo in Beeldmateriaal, KSA

Vorige zomer zijn we gaan kamperen in Laugharne South-Wales, in de krokusvakantie eerder dit jaar verbleven we een week in het Franse Pont-St-Esprit in d’Ardeche en de eerste week van juli trakteerden we onszelf op een weekje in het Duitse Sauerland.

Een mens zou zo nog verslaafd geraken aan het verkennen van Het Grote Buitenland.

Vandaag heb ik urenlang op het wereldwijdeweb rondgehangen, voor de lol gewoon wat zoekend naar ideale reisbestemmingen die ik dan -ook voor de lol- op mijn To-Visit lijstje pleurde, inclusief uitleg en foto’s.

Ik ben zowaar in vakantiestemming en ik moet verdomme morgen gaan werken!

Afijn, de lijst is lang. Heel lang. Ik zou graag morgen op pensioen gaan. En een dik vet ministerpensioen of jaarlijks een koningsdotatie trekken. Dan zou ik overmorgen vertrekken en op mijn gemak mijn lijstje afwerken. Misschien rijg ik alle bestemmingen wel aan elkaar. Dan ben ik terug over een jaar of 10. Op mijn 53ste. Uhm.

Ik droom te veel, vrees ik.

Je zou het misschien niet direct zeggen maar ik ben eigenlijk geen echte avontuurlijke reiziger. Een echte maakt lange reizen naar hele verre landen. I do not. Voor mij moet een weekje volstaan. Van moetens. Ik zou liever eens voor drie of vier of vijf weken ergens gaan rondtrekken, het mag zelfs nog langer zijn, ware het niet dat dat onmogelijk is wegens het ellendige feit dat ik godverdomme maar 16 dagen congé heb in een jaar. Ik mag de rest van het jaar mijn kas afdraaien in ruil voor 1/3de van het maandloon waar ik eigenlijk, net als u en u trouwens, recht op heb. Aaarrggghh! Ik word hier precies een beetje depressief.  Ach ja, we zullen er ons moeten bij neerleggen; het is duidelijk dat ik mijn lijstje pas afgewerkt zie tegen de bezadigde leeftijd van 108. Die ik niet zal halen.

Ik ben een realist, ik.

Omdat het niet anders kan houd ik het dus bij kleine reisjes van een of maximum 2 weken. Die mogen in ieder geval ver weg zijn maar ik houd het bij voorkeur toch bij landen waar het comfortabel westers aanvoelt.  Daarmee bedoel ik dat er enorm veel landen zijn waar ik met geen stokken naartoe te krijgen ben, al zou het me gratis aangeboden worden en krijg ik er nog een grote hoop geld bovenop. Zo die Islamitische,  Arabische,  Aziatische, Noord-Afrikaanse en soortgelijke landen kunnen me echt niet boeien. Op TV wel, heel erg. In documentaires. Verder voel ik werkelijk geen enkele behoefte om zelf in die landen te gaan rondhangen.

Ik ben al eens over mijn/die grenzen geweest, vandaar dat ik weet dat niet-westerse landen me niet liggen.  Neem nu Turkije: been there twice, done that twice, hated it twice. Die mannen springen als strontvliegen op elke toerist die ze tegenkomen, en als je dan nog eens roodharig bent met een melkfleswitte huid, dan ben je al helemaal een rariteit die ze met hun vuile fikken denken te mogen betasten. De-gou-tant. Of  Hong-Kong: daar verbleef ik ooit per toeval 2 weken, ergens in de beginjaren ’90, en daar was het overbevolkt plakkerig chaotisch druk snikheet en kleverig . En het stonk daar overal. Me do not like.  Verwondert het u dat _ik zeg maar iets_ Thailand, Saoudi Arabië en Indië niet op mijn to-visit lijstje staan?

Ik denk dat het mij in die landen op té veel vlakken té anders is dan mijn eigen vertrouwde cultuur. Ik doe niet graag aan cultuurchocks, vermoed ik.  Houdt dat steek?

Dit alles brengt me naadloos naar de periode van 12 tot 16 augustus jongstleden, tot op de plaats van ons jaarlijks kampweekend in Dardennen alwaar menig fotootje werd gekiekt ter bewijslegging.

Als dat geen subtiele overgang is!

Grotere foto’s? Click on it.

Random thoughts & things

Geplaatst op: 5 juni 2010 door margogogo in Info, KSA, Life, Losse flodders, Mother Nature, Smurf, Vakantie, Varia

anne_geddes_392Newsflash! Smurf is Grote Broer geworden. Zijn halfzusje Jule is woensdagochtend geboren.  Het was efkes serieus schrikken, want de geboorte was pas voorzien voor eind juli. Kleine zus is 2 maanden te vroeg ter wereld gekomen wegens zwangerschapsvergiftiging. De mama en de baby stellen het goed, gelukkig. Smurf is zo fier als een gieter en content en overenthousiast, dat kunt ge u wel voorstellen. Aan de eerste foto’s die ik zag van de kleine uk te zien lijkt zijn zusje enorm op hem. Zijn papa had dat ook al opgemerkt, zei hij me, zelfs op de 3D-echo’s zag hij al de gelijkenissen. Smurf lijkt dus wel degelijk op zijne papa want voor z’n zusje zit ik er voor niets tussen :-)

Juijj! ‘t Is weer tijd voor de jaarlijkse ‘prik in de prot’ bij meneer doktoor. Dóór meneer doktoor, bedoel ik. De zon geeft van jetje, dus is het voor mij ofwel binnenblijven, ofwel lange mouwen en rolkraag dragen, ofwel me laten inenten tegen zonne-allergie. Ik kies voor optie 3: de naald in mijn gat. Maar we gaan niet zagen, we ondergaan dat en zijn content dat we voor de rest rond en gezond zijn.

Stanage EdgeIn de zomervakantie gaan we helemaal back to basics.  Het contrast met onze reis van vorig jaar kan niet groter zijn. Met de tent op de remorque zullen we de mooiste natuurplekjes in de JoeKee exploreren. Ge hebt er geen gedacht van hoe Marc en zijn zoon Sander en smurf en ik daar naar uitkijken! England, here we come!

Oud-Leiding Kampweekend 2009 014 Een tweetal dagen na onze terugkomst van Engeland vertrekken we dan op KSA Kampweekend. Ook daar kijken we wreed naar uit. Dit jaar gaan we naar…ik kan ‘t nie opzoeken want Gmail doet het niet…weer ergens in d’Ardennen. Update: we gaan hier naartoe (dank u Marc). Verslag en beelden volgen later. Wat sfeerbeelden van vorige edities? Slideshows van Kampweekend 2008 en Kampweekend 2009

Na al dat toeristisch doen zal smurf zijn laatste leerjaar aanvangen en ga ik stilaan mijn opzeg doen bij de huisbaas. Dan nog een paar maanden reikhalzend uitkijken naar de dag dat ik hier eindelijk kan vertrekken, en genieten van rust (RUST!) en vrede en veel groen rondom.

Man man man, het leven kan toch mooi zijn.

Visueel is beter dan verbaal

Geplaatst op: 25 augustus 2009 door margogogo in Info, KSA, Smurf, Vakantie

 

Beeldekens zien van ons kampweekend?

En wijle terug

Geplaatst op: 24 augustus 2009 door margogogo in KSA

32

31

30

29

28

27

26

25

24

23

22,5

22

Zo zagen we de buitentemperatuur dalen in anderhalf uur tijd, van vertrek in Haaltert tot aankomst in Westouter. 10 graden verschil, da’s België ten voeten uit. Onderweg vielen enkele druppeltjes, voor ons allen een welgekomen afkoeling. Dat maakte het uitladen van valiezen en installeren van speel-, keuken- en andere spullen heel draaglijk.

Oud-Leiding Kampweekend 2009 093

De kampplaats zag er net uit zoals op de foto’s: heel ruim, netjes verzorgd, compleet uitgerust met alles erop en eraan, omgringd door veel bos en groen waar we dagelijks in wandelden en speelden.

De groep was iets kleiner dan andere jaren maar de sfeer zat er al even goed in. Plezier en gezelligheid liepen als rode draad doorheen de vierdaagse.

Onder het motto “foto’s zeggen meer dan woorden” volgen later wat sfeerbeelden van alweer een op en top geslaagd kampweekend.

En wijle weg

Geplaatst op: 20 augustus 2009 door margogogo in KSA, Smurf

De komende 4 dagen zal er hier weinig of geen beweging zijn. Smurf en ik zijn nog eens rap het land uit het dorp uit.

Het jaarlijkse Oud-leiding KSA Kampweekend brengt ons straks naar hier, naar Westouter, in het hart van het westvlaamse heuvelland.

Zijn er lezers die niet weten wat dat is, zo’n Oud-leiding KSA Kampweekend en die daar graag wat meer over willen weten? Nee? Goed dan, dan hoef ik het niet uit te leggen.

Als ik de foto’s van de kampplaats zo eens bekijk ziet het er daar helemaal niet mis uit. ‘t Is duidelijk dat onze kinderen zich weer rot zullen amuseren samen, en als ik de Franck en ons Sabine mag geloven zal het Belgische weertje in die vier dagen ook niet te veel roet in het eten gooien. Een goeie stortregenbui en een flink knallend onweer schrikken ons echt niet af.

Alle regelingen zijn getroffen: iedereen weet waneer hij waar moet zijn en wat hij mee moet nemen. De menu’s zijn opgesteld (de fourrage doen we ginder bij aankomst), de speelkoffer gaat mee, de BBQ is ingeladen en CD-speler en CD’s liggen klaar.

Nu maar hopen dat smurf zichzelf niet weer het “sukkeltje van het jaar” moet noemen!

Misschien moet ik zo stilletjesaan maar eens beginnen inpakken…

H-(K)a

Geplaatst op: 4 augustus 2009 door margogogo in KSA, Smurf

Wanneer de KSA bij ons op kamp gaat keren ze ieder jaar terug met een T-shirt waarop jaar en locatie staat geprint en eventueel een thema of de naam van de leiders en/of leidsters.

Vorig jaar waren ze naar Recht op kamp, een gehuchtje in d’Ardennen. Het T-shirt zag er toen zo uit:

Smurf T-shirt Recht 002 Smurf T-shirt Recht 003

Vooraan op het shirt de plaats van het kamp, zijnde “Recht”. Achteraan staat “Krom”

Dit jaar waren de kampshirts ook weer speciaal en knap. En opvallend ook. Vooral opvallend. Lekker flashy en toch heel cool.

Toen smurf (in KSA heet hij Kriek by the way) met zijn makkers in ons dorp arriveerden vielen ze dus allemaal meteen goed op. Geen vuile sweaters, geen uniform, maar een kersvers knalgroen T-shirt. Look how cool!

kamp 2009 Hamont (k)Achel 005 kamp 2009 Hamont (k)Achel 001

 kamp 2009 Hamont (k)Achel 002

Hieronder staat eigenlijk de belangrijkste foto. Van de achterkant. Idee en ontwerp door medeblogger SveN (tevens oud-leider). Bekijk de opdruk in z’n geheel eens goed. Goed gevonden, hé?

kamp 2009 Hamont (k)Achel 004

Knap gedaan SveN!

Koude en regenachtige groeten

Geplaatst op: 28 juli 2009 door margogogo in KSA, Smurf

Geen nieuws is goed nieuws. Dat smurf nog niets heeft laten weten deert mij dan ook niet. Ik weet dat hij het ginder goed heeft op kamp, daar twijfel ik geen seconde aan. Anders had ik wel al een telefoontje gekregen van mijn gewezen medeleiders van de keukenploeg.

Ik weet, schrijven is voor smurf geen favoriete bezigheid, hij doet dat echt niet graag. Hij schrijft dan ook vreselijk redelijk lelijk, hij wil er liefst zo rap mogelijk vanaf zijn. Tuurlijk staat hij op daar kamp niet te springen om tussen al die leuke spelletjes door gauw efkes tijd vrij te maken maken om brieven te schrijven. Nochtans, ik had hem al een beetje ontzien door zelf de enveloppen van een adres te voorzien en er overal blanco briefpapier in te steken. Beter voorgekauwd kon hij het niet krijgen, vind ik. Maar zoals ik al zei, hij schrijft niet graag en als ik geen post van hem ontvang is dat helemaal niet erg.

Nu, je weet, mijne pa zit in Oostenrijk (ik kreeg al 2 mailtjes, hij stelt het daar supergoed, by the way). Vrijwel dagelijks ga ik hier iets verderop in de straat zijn brievenbus lichten, dat was zo afgesproken. Dus zonet rijd ik met mijn fiets naar zijn huis, open de brievenbus en wat valt eruit? Juist, een brief van smurf.

Hm. Oowkeey. Meneerke schrijft naar pepe, terwijl meneerke weet dat pepe voor minstens 3 weken weg is. Gij zijt nog nen toffen, gij, dacht ik bij mezelf.

Ik had mijne pa beloofd dat ik hem de eventuele post van smurf zou doormailen, in geval het zou gebeuren dat hij het in zijn kleine hoofd zou krijgen toch alle voorgeadresseerde enveloppen te vullen met zijn hanepootjes. Dus ik scheur die envelop open en wat ziet mijn lodderig oog?

Groeten van kriek

Typisch smurf. Een kaartje om te laten weten dat hij geen tijd heeft om een kaartje te schrijven.

Ik draai het kaartje om en daar staat dit:

groeten

Klein beetje verstrooid geweest in alle haastigheid, hij heeft zich een heel klein beetje van envelop vergist.

A iejajao a iejajo

Geplaatst op: 21 juli 2009 door margogogo in KSA, Smurf

Dit heeft zich dit niet herhaald, gelukkig. Sinds zijn eerste ervaring vorig jaar ben ik al wat meer op mijn gemak, ik weet dat ook nu weer alles supergoed zal verlopen.

Zijn papa en ik hebben onze smurf deze ochtend uitgewuifd. Hij is voor de tweede keer met zijn makkers op KSA kamp vertrokken voor 10 dagen. Weer een volledig tentenkamp, in Hamont-Achel deze keer.

Vannacht kon hij de slaap moeilijk vatten, hij was 1 vat energie, zo druk en opgefokt en onrustig. Waaaaah, morgen op kamp, waaaaarh joehoepiejajeeee!

Vanmorgen was hij al gewassen en gekleed, gehuld in zijn knappe uniform, had zijn lunchpakket zelf klaargemaakt, fruit en een paar drankjes erbij, helemaal gepakt en gezakt, goedgemutst (as always), compleet klaar om te vertrekken. Twee uur op voorhand.

Ah, wat me nu net te binnen valt…dat betekent dat ik komend weekend smurfloos ben, en dus vrij ben om op zwier te gaan en leuke dingen te doen. Weet nog niet wat maar er valt wel iets uit de lucht, ik voel het aan mijn kleine teen.

Goed of niet goed, zegt ú het maar

Geplaatst op: 20 juni 2009 door margogogo in KSA, Life

Een paar jaar geleden waren we voor een dagje op stap met de bende van Oud-Leiding.

Samen met alle kinderen doen we allerhande activiteiten in het recreatiepark De Gavers. De sfeer zit goed, we zijn allemaal goedgeluimd, iedereen amuseert zich rot.

Smurf is die week bij zijn papa, en gezien mijn gewezen echtgenoot en ik dezelfde vriendenkring hebben zijn we er alle vier: smurf met zijn papa en vriendin, en ik.

Smurf komt tijdens de wandelingen afwisseld mijn en zijn papa’s aandacht vragen. We zijn altijd goeie vrienden gebleven, voor ons is dat evident. Da’s plezant voor iedereen, vrienden en familie zijn dat zo gewend.

kinderfietspiste de gavers De groep houdt halt bij een piste met go-carts, skellers en steps. De kinderen stormen naar de ingang en reppen zich de piste op. De niet-ouders en ik zitten aan de kant van de piste op een picnicbank en zien de fietsende kinderen 1 voor 1 de piste oprijden.  Ik zie Sid zijn toertjes doen, en Nicky, en Emmelien, en Pieter, en Niels en Wout, en Hanne, en Michiel, en Ilya…  Ik zoek smurf maar die is er nog niet.

Ineens komt hij afgelopen, van naast de haag die de piste van het wandelpad scheidt… hij vliegt recht in mijn armen. Wenend, schreiend, zoveel verdriet.  Tussen het gesnotter door vertelt hij dat hij niet op een grote fiets mag rijden, hij moet een kleintje nemen maar dat wil hij niet…

Ik begrijp er niets van. Waarom mag smurf niet op een grote go-cart? Ik zie Sid toch rijden op zo’n grote? En Sid is kleiner dan smurf. Hier klopt iets niet.

Ik ben er het hart van in dat alle kinderen zich amuseren en dat mijn ventje hier tranen met tuiten staat te wenen. Ik wil er het fijne van weten en ga even kijken wat er precies gaande is.  Ik stap met smurf richting ingang wanneer zijn papa en vriendin ons halverwege tegemoetgestappen. Ik vraag hen wat er aan de hand is waarop hij zegt: “Die madam aan de ingang heeft smurf gemeten en hij is blijkbaar te klein om op een grote go-cart te rijden, hij moet een kleine nemen maar hij wil niet…”

Smurf hangt heel de tijd wenend aan mijn hand. Ik zeg hen dat ik toch graag eventjes ga kijken bij die madam, het is toch erg dat ons zoontje hier zo staat te wenen. Ik spreek madam aan en vraag om uitleg. Ze is heel onvriendelijk, en blaft dat hij een kleine go-cart moet nemen of helemaal niet moet rijden. Ze doet geen moeite what so ever om vriendelijk te zijn dus ik ga zelf met smurf naar die meetlat en bewijs haar dat hij boven de grens van 1.30m komt. Ik schuif een grote go-cart onder smurf zijn radijs en roep hem na: “Ga maar, ventje, koers ze daar maar allemaal de piste af!”

Feit is nu dat smurf zijn papa en zijn vriendin me dit kwalijk hebben genomen, wat zij me de rest van de dag heel duidelijk hebben laten voelen. En nu nog. Jaren later.

Nu is mijn vraag: had ik dit mogen doen of had ik mij niet mogen bemoeien in deze situatie? Het was niet mijn bedoeling om mijn ex zijn gezag te ondermijnen, ik heb gewoon mijn moedergevoel gevolgd. Had ik moeten zeggen: sorry smurf, het is nu zo, zet u neer en stop met wenen?

Melting motherheart

Geplaatst op: 10 mei 2009 door margogogo in KSA, Life, Smurf

Het is 6u50. Smurf slaapt nog. Ik verwacht geen presentje van hem vandaag want die kreeg ik gisteren al.  Vier presentjes dan nog: 1 ingekleurde tekening, 1 in een doosje met gouden steentjes verpakte zelfgemaakte sleutelhanger, 1 op school knap ineengeknutseld bloemetje uit blauwgeruite stof, en een prachtig versje op een mooi versierde kaart. Kijk:

Moederdag, 10 mei 2009 002

Het versje in de kaart is prachtig, vind ik:

Bloemen en taarten en dozen en schoentjes, die kunnen niet praten, die geven geen zoentjes. En sjaaltjes en kralen en schuim voor in bad, die hoor je nooit roepen: ik vind jou een schat!

De duurste cadeautjes van winkeljuffrouwen, phhh, die kunnen niet eens een klein versje onthouwen! Daarom is mijn versje het mooiste geschenk, want het zegt precies hoe ik over jou denk.

Jij moet altijd zorgen, en lief zijn en werken, soms heb je geen zin, maar dat laat je niet merken. Misschien zou je –roetsj- naar Parijs willen gaan, maar niks hoor, dat kan niet, de was moet gedaan!

En brood en andijvie en worst moet er wezen, dan moet je weer luisteren hoe mooi ik kan lezen. Jij doet duizend dingen, de dag vliegt voorbij. Een schat van een mama, dat ben jij voor mij!

Géén bloemen, géén taarten, géén dozen met strikken, geen ding kan dat beter vertellen dan IKKE!

Schoon hé?

Smurf gaf me die cadeautjes gisteren al omdat hij vanochtend vroeg vertrokken is naar zee, met de jeugdbeweging.

Om 7u45 heb ik hem gepakt en gezakt afgezet aan het station, waar zijn kameraden hem enthousiast begroetten met een gemoedelijk “Woeha, ziet, Kriekske gaat ook mee…cool!”

Ik had hem liever bij mij gehad de hele dag maar ik kan hem toch moeilijk zo’n leuke dag afpakken hé, dat zou nog geen beetje egoistisch van me zijn. Ik mag trouwens content zijn dat hij een heel weekend bij mij is want volgens de week/week co-ouderschapsregeling is smurf eigenlijk bij zijn papa. Gelukkig hebben zijn papa en ik nog steeds een goeie vriendschapsband, het is dan ook evident voor ons dat er bij gelegenheid al eens een dag of weekend gewisseld wordt. Zo ook met vaderdag, dan is hij eigenlijk bij mij, maar ik zal hem dat weekend dan naar zijn papa brengen, zodat zij samen vaderdag kunnen vieren. Dat is het voordeel van ouders die in vriendschap uit elkaar zijn gegaan, indeed.

Hoe ik de rest van mijn dag zal invullen? ‘k Heb precies wel goesting om eens goed te gaan shoppen in mijn favoriete kledingwinkel. Een mama mag zichzelf ook dik verwennen op moederdag, toch? Onder het motto ‘zomerkleding heb je nooit genoeg’ zal ik me straks eens een keertje goed laten gaan, zie, ‘t zal vonken geven. In de portefeuille. Crisis? Daar doe ik niet aan mee. ‘k Moet wel het uur in ‘t oog houden zodat ik op tijd ben om smurf vanavond om 18 uur terug af te halen aan ‘t station.

Een prachtige verwendag iedereen!

Images

Geplaatst op: 23 augustus 2008 door margo2 in KSA, Smurf

Voor een blik achter de schermen:

– pak uw computermuis vast met uw linker of rechter hand (of met uw dikke teen, dat maakt niet uit)

– schuif de muis een beetje heen en weer, van links naar rechts en van onder naar boven

– stop met dat heen en weer schuiven en plaats de cursor met één vloeiende beweging  hier

– geef een heel zacht tikje op de linkermuisknop

 

Als alles goed gaat ziet u nu wat beeldekens.

Wie er een streepje muziek bij wil moet zijn boxen aanzetten.  Het volume mag u zelf kiezen, daar kom ik niet tussen.

Zijn er nog vragen?

Je maakt wat mee!

Geplaatst op: 21 augustus 2008 door margo2 in KSA, Life, Smurf

 

Kampweekend 2008.  De locatie was schitterend, het landhuis was prachtig, het weer zat geweldig goed mee, het gezelschap was dik in orde en de sfeer zat er al van bij het vertrek goed in.

Iedereen heeft zich geweldig geamuseerd. Ik ook. Bij mij kan je dat duidelijk zien, ik breng daar altijd bewijzen van mee.  Voor elke dag dat ik me amuseer krijg ik een herpesachtige koortsblaas. Je kent die krengen wel, van die blaasjes die je van verre voelt komen, die zich op je lippen komen nestelen om je daar dan een dikke week serieus te hangen ambeteren.  Zoals te verwachten was loop ik hier dus nu met 2 vreselijk jeukende amusementsblaasjes op mijn bovenlip. Heel vervelend, maar ach, na jaren word je dat wel gewend.  Heb ik ook eens volle lippen. Pffrt.

Het was dus best wel een grandioos fijn weekend, maar er zijn een paar dingen gebeurd waarbij mijn hart telkens een serieuze slag heeft moeten bijgeven.

Het eerste overkwam smurf.

Kinderen onder elkaar kunnen al eens hevig tekeer gaan, dat weten we allemaal.  Nu waren smurf en de anderen een partijtje “elkander vloeren” aan het spelen. Een spelletje waarbij ze elkaar om het eerst op de grond moeten krijgen. In the heat of the game kreeg smurf per ongeluk een geweldige stomp op zijn borst. De slag sneed hem de adem af en hij raakte in paniek. Hij had het heel benauwd, hij snakte met grote halen naar adem.  We hebben op het punt gestaan om naar spoed te vliegen maar gelukkig kon ik hem na een poos toch weer tot rust brengen en begon hij rustig en regelmatig te ademen. Paniek gasten, niet te vatten.

Het tweede overkwam smurf.

Het was schitterend mooi weer, ideaal voor een uitstapje naar het meer van Bütgenbach. Met plaids, dekentjes en grote strandlakens nestelden we ons op het grote grasveld tegen de rand van het meer. Terwijl de kleintjes langs de waterkant ploeterden en met het natte zand grappige zandsculptuurtjes bouwden gingen de 4 oudste kinderen zwemmen in het meer. Het is er een waar paradijs voor spelende zwemmers, met zijn 3 grote speeltuigen: een duikplatform, een grote opblaasbare trampoline en een hoge drijvende klimmuur, elk op zo’n 200 meter van elkaar. De 4 zwemmers zwommen meteen naar het duikplatform. Na een half uurtje schoonduiken en sierspringen zwommen 3 van hen door naar de trampoline, waar ze stuntsgewijs een paar flinke gaten in de lucht sprongen. Na een tijdje springen en stuiken zwommen ze verder naar de drijvende plastieken klimmuur. Wij, de ouders, lagen daar op het gras met volle teugen te genieten van het spectakel waarop onze kinderen ons trakteerden. Het was geweldig om te zien.

Maar toen keerden ze terug. Op zich geen probleem maar we zagen dat ze in 1 ruk doorzwommen naar het duikplatform, zonder halverwege te stoppen/rusten aan de trampoline.  Die afstand was echt wel groot, ik was er niet al te gerust op. Net toen ik mijn ongerustheid tegenover de anderen uitte zagen we dat er een van ons zwemmertjes het moeilijk had. Het was smurf. Hij zwom niet meer zo vlot, moest alles geven om boven te blijven. Twee medeleiders hadden hun kleren al uitgetrokken en stonden op het punt het water in te duiken. Gelukkig had Nicky, de oudste van de 3, ook in de gaten dat smurf het moeilijk had. Hij zwom meteen naar hem toe, ondersteunde zijn lijfje en hield zijn hoofdje boven water. Het dappere kereltje moedigde smurf verder aan om de laatste 100 meter rustig door te zwemmen. Samen bereikten ze, uitgeput maar ongedeerd, het duikplatform.

Ik ben Nicky eeuwig dankbaar. Wat hij deed voor mijn kind zal ik nooit vergeten. Never.

“Nicky is mijn held” zei smurf achteraf meermaals, en hij week de rest van het weekend geen meter meer van zijn zij.

Het derde overkwam smurf.

Het was de laatste dag van het weekend. Na ons vertrek uit het landhuis maakten we nog een tussenstop aan de Piste de Ski in Ovifat, Waimes. In een foldertje hadden we gezien en gelezen dat je daar des zomers met autokarretjes van de skihelling kan racen. Het zag er op het foldertje al ferm uit maar in ’t echt was het nog spectaculairder. We kochten meteen een 10 ritten-kaart; 10 descentes + 2 descentes van de gratuit. Allez roulez! Met een ei in mijn broek kroop ik in één van die karretjes, smurf vooraan tussen mijn benen. De instructeur, een jonge knaap die ik voor ’t gemak Jean-Lous zal noemen, gaf een paar instructies, wat handig is om toch een beetje te weten hoe je zo’n ding bestuurt.  Het was vrij eenvoudig: om te remmen en te stoppen moet je het stuur naar je toe trekken. Voila, dat was het, meer moesten we niet weten.  Ik verzeker je, ik heb in ’t begin serieus aan dat stuur getrokken! Die helling was steil en vreselijk hobbelig, en halverwege hadden ze voor de fun nog een een smal brugje neergeplant ook!  Djeez, was me dat heftig! Maar wel plezant, oooh da was plezant!  Na de rit moesten we terug van waar we gekomen waren, all the way up.  Dat ging via een skilift, of een kabelbaan, ik wil er vanaf zijn.  Met kar en al werden we, via een hendel die we heel goed vast moesten houden, aan dat liftgeval vastgehaakt, en traag maar gestaag werden we naar boven getrokken. Zo ongeveer halverwege de rit plofte onze racedoos van de haak. Mijn fout. Ik ben braaf hoor, maar lómp. Enfin, de kabel ging voort en wij stonden stil. Ons karretje werd weer aan de haak geklikt maar wij mochten verder te voet naar boven. Niks ergs, alleen een beetje jammer.

Er werden nog kaartjes gekocht want er wilden een paar kinderen eens alleen naar beneden zjoeven, en een paar wilden per twee samen. Smurf ging met Emmelien.  Ze scheurden roepend en gierend de helling af. De rit naar beneden verliep vlekkeloos. Oef! Terwijl zij naar boven werden getrokken stond ik met mijn kodak klaar aan de top van de kabellift om een foto maken van hun tweetjes. Met mijn fototoestel tegen mijn oog zag ik hun karretje schuin de berm inrijden. Ik dacht dat ze aan het spelen waren en een beetje zigzag reden maar, terwijl ik foto’s nam, zag ik ineens dat hun karretje omkantelde. In volle paniek smeet ik mijn kodak in de graskant, gereed om naar smurf toe te lopen, maar Jean-Louis was al ter hulp geneld en had hun autootje al losgehaakt. Smurf werd opgevangen en naar boven gedragen, hij schreeuwde het uit van de pijn. Hij was er niet kunnen uitspringen, hij had klem gezeten en was een paar meter meegesleurd. met zijn beentje onder het karretje gekneld. Ik vreesde het ergste maar het bleek al gauw dat het niet te erg was. Na veel troosten en traantjes drogen kwam hij er al snel weer bovenop. Hij heeft nog een tijdje last gehad van zijn been maar er is gelukkig niks gebroken, gescheurd of gekneusd.

Eind goed, al goed. Of toch niet (*)

Op weg naar huis heeft smurf zichzelf uitgeroepen tot “sukkeltje van het jaar”. “Aja hé mama, ik ben bijna gestikt, bijna verdronken en bijna verongelukt”, hing hij er giechelend achteraan. Nog wel dat hij ermee kan lachen. Ik heb anders wel eventjes genoeg van al die toestanden, het mag voor mij een heel pak rustiger worden nu. Dit rampweekend kampweekend was heel erg leuk maar verdekke toch ook een paar keer serieus slecht voor mijnen tikker!

(*) Tijdens de laatste wilde rit met die autokarretjes scheurden Marc en zijn zoontje Ilya vollenbak van de helling. Ze gingen iets te vlug en vlogen beiden de lucht in en kwamen onzacht op de grond terecht. Ilya had niks, die gierde het uit van plezier. Zijn papa had een bloedneus en sinds maandag ligt zijne pols in het gips.

Smurf in ’t blauw

Geplaatst op: 3 augustus 2008 door margo2 in KSA, Smurf

 

Donderdag – 31 augustus 2008 – 15u30

Tuuuuuuuuuut-Tuuut-Tuuutuuuut-Tuuuuuuuurttuuuuuutuuuuuutuuuttuuuuutuuuuuut!!!   *u gelieve zich hierbij het geluid van een zware claxon voor te stellen*

Met een half uur vertraging rijdt de bus de straat in, de hele baan wild claxonnerend, zoals hierboven prachtig omschreven.  Het getoeter kondigt aan dat ze er zijn.  Een koude rilling gaat door heel mijn lijf, ook al is’t 31 graden heet en zweet ik mij een breuk.

Samen met mijne pa, mijn ex schoonzus,  SveN en nog een paar anderen hadden we ons op een terrasje geïstalleerd met een glas ijskoud en vooral dorstlessend vocht, teneinde het half uur wachten draaglijker te maken. Ik heb net afgerekend en zit te wachten op mijn wisselgeld wanneer ik de bus vol wuivende kinderhandjes voorbij zie schuiven.  Na ontvangst van mijn wisselgeld (die cafémadam deed er degoutant lang over, de trut!), draaf ik in lichte looppas richting kerkplein, nog net op tijd om een troep blauwe T-shirts de bus uit te zien springen. 

En daar is smurf. Hij rent me tegemoet en springt recht in mijn armen. Dikke pakkerds, knuffels, kusjes en nog een aantal zalige lijfelijkheden volgen. 

Na 10 dagen kamp is het heerlijk om zijn stralende gezichtje terug te zien.  En zo’n schoon kleurke dat hij heeft (jaja, hij heeft het velleke van zijne papa), en zoveel sproetjes op zijn neusje (jaja, dat heeft hij van zijn mama), en zijn haarkes zijn gegroeid (allez, dat lijkt zo), en hij ziet er zo knap uit, en uitgeslapen, en gezond, en proper. Proper?! Huh?!

Koffers, rugzakken en vuilzakken vol gerief worden uit de bus en in de auto’s geladen. De kampleider spoort de klein mannen aan om in een grote kring te gaan staan en zet met hese stem wat kamp- en andere liederen in.  Ik brul gezellig mee, ik ken die liedjes nog van vroeger.  Dit zijn echt wel prachtige momenten, ik krijg zowaar kiekevel van de emoties.

Smurf hangt als een magneet aan mijn lijf (of ik aan het zijne, dat zou nu ook best kunnen) en fluistert zachtjes dat 10 dagen eigenlijk toch wel een beetje te lang is en dat hij mij eigenlijk toch wel een beetje gemist heeft.  Zijn oorstrelingen maken me week vanbinnen. Mijn moedertikker smelt. Slik.

En dan volgt de evidente vraagstelling: “en smurf jongen, oewist geweest?”. Ik verwacht geen complete uiteenzetting van een 9-jarige en ben dik content met zijn kort maar krachtige “héél goed”. 

Intussen ken ik de details allemaal al. Met kleine beetjes seffens vertelt hij puzzelstukjes waarmee ik het hele plaatje in kaart kan brengen.  De sappige manier waarop hij sommige dingen vertelt is geweldig.

“We hebben foodfight gedaan en dat was heel erg tof. Ik smeet spaghettisaus in Viktor zijn nek maar hij was een beetje boos want hij was nog proper” en “ze hebben mij nen BIR getrokken, tot als mijn onderbroek begon te kraken…dan zijn ze gestopt…”.  Nen BIR zeg, allez jong.

Zijn eerste kamp zit erop. Ik ben zo fier op hem. En ik ben zo content dat hij zich te pletter amuseert bij KSA, net zoals zijne papa en ik indertijd.

Over 2 weken breien we er nog een staartje aan, dan gaan we met zijn allen op Oud-Leiding-KSA-kamp.

Klein detail: boven zie je een foto van smurf in zijn kamp T-shirt. Kijk eens naar de opdruk in het midden en weet dat hun kampplaats in het dropje “Recht” gelegen was.

Sfeerbeelden

Geplaatst op: 29 juli 2008 door margo2 in KSA

 Vrijdag, 10 uur.

Ik zit alleen in de auto, niemand die mijn gedachten kan verstoren. Niet dat er veel te verstoren valt want in gedachten verzinken tegen een gemiddelde snelheid van 150km/uur is onverantwoord en dom, dat doe ik niet.

Ik schuif Air Traffic in de CD-lader en zing als een nachtegaal brul uit volle borst mee met het heerlijke nummer Time Goes By

Koppig blijf ik de verkeerswetgeving negeren en met een veel te snelle vaart schuif ik weg van de grijsheid van Brussel en de eentonigheid van de autostrada. Iets later geniet ik volop van het heuvelachtige landschap, de machtige hellingen, de heerlijk venijnige bochten, de uitgestrekte groene weilanden, de fris ruikende donkere bossen,…

Na een zalige rit van dik anderhalf uur gidst mijn GPS me feilloos door het dorpje Recht, recht tot op de kampplaats.

De sfeersnuiverij kan beginnen.

Tijd om uit te pakken of het terrein te verkennen heb ik niet. De ganse keukenploeg heeft op mij gewacht om ofwel mee te gaan wandelen ofwel mee te gaan zwemmen Ik kies voor de wandeltocht, efkes de benen strekken na een stevige autorit, dat gaat deugd doen.

Na anderhalf uur zijn we halfweg, het gaat al een hele tijd serieus bergop. Mijn hart bonkt in mijn keel, ik snakt naar adem, ik hijg en bries als een paard en zweet als een rund. Ik wil stoppen, opgeven, gaan zitten, liggen, slapen. Ik ben kapot.

Maar ik moet verder. De anderen stappen stevig door en lachen me uit om mijn triestige conditie, zich niet bewust dat ik ieder moment in coma kan vallen. Even overweeg ik om alleen achter te blijven maar met mijn onderontwikkeld oriëntatievermogen is dat om problemen vragen.

Ik zet door. Ik ben dapper. Nog een laatste klim en een flinke tocht bergafwaarts later kan ik eindelijk op adem komen op een gezellig terras. Zwei Tonic für mich bitte. Mit eis. Und schnell!

Terug op de kampplaats plof ik me in een kampingzeteltje om er de eerstkomende paar uren niet meer uit te komen.

’s Avonds gaan we met z’n allen naar het centrum van St-Vith voor de nodige versterking van den innerlijken mensch. Het is een hele tijd zoeken voor een terrasje waar plaats is voor 9 man. Maar ’t lukt ons. Het eten is verrukkelijk; versgevangen gebakken forel met frietjes en een frisse sla. Njam njam.

De nacht die volgt levert weinig of geen rust. Ten eerste al omdat ik me pas in de vroege uurtjes ter slaaptent begeef en ten tweede omdat ik constateer dat het zelfopblaasbare matteke waar ik me op neerplof veel te weinig luchtdruk bevat om mijn lichaam comfortabel te ondersteunen.

Ik wriemel een putteke met mijn derrière en hoop toch nog een paar uurtjes te kunnen slapen, doch dit is buiten 2 medetentslapers gerekend. Nog voordat ik erin slaag mezelf naar dromenland te begeven word ik getrakteerd op een gratis snurkconcert. In stereo. Mannen, ach, ze kunnen er niks aan doen… :-)

Onuitgeslapen maar vrolijk en opgewekt ben ik nog een halve dag in goeden doen. Er moet vanalles gedaan worden vandaag want alle groepen komen terug van hun tweedaagse.

De Rakkers zijn nog slechts een half uurtje van de kampplaats verwijderd, dus hoog tijd voor mij om mijn boeltje te pakken en te verdwijnen, vooraleer smurf mij ziet.

Ik laat de paprika’s, ajuinen en komkommers voor wat ze zijn en vertrek, dik tegen mijn goesting, terug naar huis.

Ik had best nog een paar dagen langer willen blijven.  Het was heerlijk en ik ben o zo content dat ik anderhalve aan kampsfeersnuiverij heb kunnen doen.

Hier een paar beeldekens, ter impressie.