This is the end

Geplaatst op: 19 augustus 2012 door margogogo in Beeldmateriaal, KSA, Vakantie

De vakantieperiode is veel te kort, wat ik je brom.   Morgen weer werkendag, begot.

Grmbl.

Twee weken congé, gespreid over 2 keer 1 week, opgevuld door een week naar het Franse Bretagne en een week naar Dardennen op KSA Oud-Leiding kamp (Brûly-de-Pesche).  Het waren mooie liedjes, maar zoals algemeen geweten; mooie liedjes duren niet lang. Vanaf morgen is ’t gedaan. Finito. Over and out. Finished ende Schluss.

Grmbl.

Maar ik ga niet zeuren want ik heb intens genoten van mijn 2 vakantieweken. Ons weekje in Bretagne met mijn lief en onze zonen was fantastisch (beelden daarvan in vorige log) en het KSA kampweekend dat net voorbij is was ook geweldig. Ik was helemaal zen, was in bijzonder aangenaam gezelschap en heb genoten van het outdoor leven. Elke dag de hort op met de bende & kids; door de bossen, langs riviertjes, in grotten en over rotsen… compleet mijn ding.

Ook al krijg ik momenteel alweer een lichte hekel aan de zomerse hitte (eens over de 23,7 graden is het voor mij persoonlijk niet meer aangenaam, dus die 35 graden van dit weekend zijn totally not my thing. NOT.), het is toch dankzij het zomerse weertje dat de kampmidweek zo geslaagd is. Vorige jaren regende het en dan zit je daar met een groep van 40 man en kinderen. Nu was het de volle 5 dagen zonnig en warm en droog, van ’s morgens tot ’s avonds. Heerlijk, eigenlijk.

Enkele beeldekens zien van ons jaarlijks kampgebeuren? (klik om te vergroten)

Zomervakantie 2012 : Bretagne, Finistère

Geplaatst op: 27 juli 2012 door margogogo in Beeldmateriaal, Vakantie

We zijn terug van weggeweest. Onze zomervakantie zit er helaas alweer op. *zucht*
Dit jaar waren we in Bretagne, een streek dat enorm veel te bieden heeft voor wie houdt van de natuur in al z’n glorie. Een echte aanrader voor wie er nog niet is geweest.

Pas op, dit is een nogal langdradige en breed uitgevallen slideshow, ik heb gewoon alles wat ik fotografeerde opgeladen, maar het is _naar mijn bescheiden mening_ echt wel de moeite om te blijven doorkijken.

De eerste foto’s tonen de gîte waar we verbleven, daarna volgen foto’s van verschillende daguitstappen.
Geniet maar efkes mee van de paradijselijke kust, de prachtige natuur en de vele spectaculaire panorama’s.

De plaatsen die we exploreerden: Huelgoat, Morlaix, Plougasnou, Carantec, Loquinec, Les Monts d’Arée (Roc’h Trévezel), Côte Granit Rose, Ploumanac’h, …

Enjoy.

Deze slideshow heeft JavaScript nodig.

Hotjee

Geplaatst op: 13 juli 2012 door margogogo in Losse flodders

Owkeey, hier comes een video clipken that toch wel very schitterend is.

Tip: put je language in English mode, kwestie that je understand wat they all zeggen en sing and al.

 

Tegelspreuk

Geplaatst op: 9 juli 2012 door margogogo in Beeldmateriaal

Het staat geschreven en gedrukt dat ge moet krabben waar dat ’t jukt.

But hey, niets dat jeukwerende anti-allergie zalf Trihistalex en hystaminereceptorenblokkeringspilletjes Zyrtec niet kunnen verhelpen.

 

Musquito food

Geplaatst op: 8 juli 2012 door margogogo in Blogosfeer

1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, ………………………………………………………………………………………………………………………. 21.

Welgeteld 21 muggenbeten telt mijn lijf. Eenentwintig. Vanochtend vroeg, rond half 8, zijn ze met z’n allen gelijktijdig beginnen jeuken. Ik heb mezelf al half in coma gekrabt.

Ik weet toevallig ook waar en wanneer die muggenbeten hun ontstaan hebben gevonden. Gisteren bevonden smurf en ik ons namelijk op de blogmeeting ten tuine ZapMoose.

Wie hen weet wonen weet dat hun stekje zich situeert temidden van een nogal heel erg bosrijk  gebied waar _behalve veel welgestelde buren_ ook honderden steekmuggen resideren.

Voor de gelegenheid had ik mijn open sandaaltjes aangetrokken. Had ik beter niet gedaan. Blote voeten in het malse tuingras is een ware hoogdag voor die vampiristische tweevleugeligheid. Niet alleen in de tuin maar ook in het ‘Klein Schietveld’ (*)  waren de muskieten overvloedig aanwezig. Dat bleek toen we met z’n allen een zalige wandeling maakten doorheen dit prachtige natuurgebied.

Ik zal welzeker niet de enige zijn in wiens vel die beestjes hun zuigsnuit hebben gezet, dat lezen we nog wel bij de andere slachtoffers, als zij verslag uitbrengen op hun blog.

Vast staat dat die beestjes vandaag geen honger meer zullen hebben, die hebben gisteren genoeg bloed gezogen om de rest van de week zonder afzien in hongerstaking te kunnen gaan.  (ik lees hier net Wikipedia dat het begot enkel de wijfjes zijn die het ons lappen. Zij zijn het die onze levenssappen nodig hebben voor de ontwikkeling van hun tikkeneitjes. De trutten. Nu kunnen we het niet eens de mannetjes verwijten, pfuh)

Volgende keer hul ik mijn 39 sowieso in hoge caoutchouc botten!

Maar laten we eerlijk zijn, ook al doet mijn gezeur over muggenbeten en jeuk iets anders vermoeden, de blogmeeting was zeer zeker alweer een onverdeeld succes. De sfeer zat bijzonder goed, er werd gebabbeld en gepraat, gezeverd en gelachen. Het gezelschap was heel erg gemoedelijk een aangenaam, zoveel is zeker. En ook de tafel was weer uitermate ruim bedekt met allerlei zelfgemaakt en zelfgekocht lekkers: Turks brood, Frans stokbrood, beleg, quiche, kaasschotel, druiven en noten, pastaschotels, fruitsalade, dozen vol aardbeien, taarten, chocomousse, roomijs, slagroom, chips, … Onze magen werden rijkelijk gevuld, ons verteringsstelsel draaide overuren. En dorst werd er ook al niet geleden, dat werd vlotjes bestreden met allerhande frisdranken, fruitsappen, waters, sangria, wijnen, Rodenbach, Jupiler, Leffe,…

Ondanks de regen, die maar niet wilde ophouden, bleef de ambiance ongemeen goed. De kinderen hadden het er ook enorm naar hun zin. En de mannen, die zorgden voor het hoogtepunt van de avond wanneer ze erin slaagden om met nat hout toch een heus kampvuur te maken.

Eén en al gezelligheid en nu we weer nieuwe medebloggers hebben leren kennen kunnen we alleen maar besluiten: ’t was niet alleen voor de muggen maar ook voor ons een hoogdag.

Bedankt ZapMoose voor jullie gastvrijheid!

En nu ga ik nog een beetje krabben, al je’t niet erg vindt.

 

 

(*) Het Klein Schietveld ligt op de grens van Kapellen, Brasschaat en Kalmthout en vormt, samen met het gebied Grote Heide en Het Groot Schietveld één van de grootste en indrukwekkendste aaneengesloten heide- en vennengebieden van Vlaanderen. Een beperkt gedeelte van dit prachtige domein is opengesteld en vrij toegankelijk voor het publiek. Er loopt ook een GR-route doorheen.

Ik brand weer van verlangen

Geplaatst op: 27 juni 2012 door margogogo in Het leven zoals het is: realiteit., Vakantie

Picture this: je bent op citytrip in Londen. De eerste nacht, zo rond een uur of middernacht, lig je helemaal zen te wezen in een zalige boxspring, lekker ingeduffeld in satijnen hotellakens, doodop van de ganse dag aan sightseeing te doen.

Ineens schiet je wakker van een geluid dat je niet meteen aan een hotelkamer linkt, laat staan dat je het er verwacht. Je denkt dat je middenin een knoert van een nachtmerrie zit, als blijkt dat een oorverdovend keihard snijdend en vooral irritant alarm zich werkelijk en echt door je kamer boort.

Je ziet je reisgezel in paniek het bed uitspringen, roepend: BRAAAAND, WE MOETEN HIER BUITEN! KOM! RAP, RAP!

Om 3 uur ’s nachts heb ik doorgaans geen zin om al op te staan, dus ik blijf liggen. Mijn roommate wordt daar een beetje krekelig van. “Hoe kunt gij zo rustig blijven als ons hotel in brand staat!?”  Ja, sorry, ik ben nog niet goed wakker. En ’t nog donker buiten.

Lichtjes geïrriteerd duikt ze haar kleren in en maant me op relatief dwingende wijze aan om hetzelfde te doen. “Dramaqueen!”, denk ik bij mezelf… “een beetje alarm en ’t kot is hier te klein of wa. Da’s ergens een kleine die in zijn kamer zit te paffen, er is vast niks aan de hand…”, probeer ik haar te sussen.

Als mijn kamergenote de kamerdeur opentrekt blijkt er een algemene onrustige sfeer in de gang te heersen. Moeders met baby’s in maxi-cosy’s, vaders met bleitende kinderen aan de hand, oudjes in kamerjas en op hun sletsen, een bende jonge gasten die er _nog halfzat_ wat ambiance proberen in te krijgen… allemaal strompelen ze lagne brede gang door, richting trappenhuis.

Een dikke 10 minuten later begint dat alarm echt wel serieus op mijn systeem te werken. Verder slapen zit er blijkbaar niet meer in. Ik rol me uit bed, trek mijn windjack over mijn slaapshirt, grijp mijn sigaretten en mijn sandalen en loop mee met de stroom, de gang uit, de trappen af, naar de receptiehal, alwaar we allen vriendelijk worden verzocht om ons rustig naar buiten te begeven.

Heel bijzonder, zo al dat volk op de been, in drommen bij elkaar, om 3 uur ’s nachts.

‘Nice scenery, init?’ vraag ik kluchtig aan een kerel die in z’n bloot bovenlijf staat te verkleumen. Veel bijval heeft mijn opmerking niet. No sense of humor what so ever, die gast.

Het gebeurt al eens vaker dat ik stoïcijns blijf wanneer anderen in paniek slaan bij negatieve of uitzinnig enthousiast beginnen doen bij positieve situaties. Waar die kille reactie bij mij vandaan komt weet ik niet, ik weet alleen dat ik niet rap uit mijn lood te slaan ben in tijden van crisis.  Of dat goed is weet ik ook al niet _ik weet niet veel_ maar ik ga er graag vanuit dat er altijd minstens 1 iemand rustig moet blijven en that might as well be me.

Zou ik getuige zijn van een ware vuurzee? Zou ik machteloos moeten toekijken hoe onze accommodatie in lichterlaaie staat? Dat zou deze volksverhuis in ieder geval verantwoorden.  Eilaas, dat blijkt iets teveel spectakel voor 1 nacht. Er is helemaal niets te zien. Geen uitslaande brand, geen torenhoge vlammen, niks. Zelfs geen waakvlammetje.  Het enige vuur dat ik zie komt uit mijn aansteker als ik een sigaret opsteek.

Terwijl de rest van de hotelgasten zich door de draaideur van het onthaal naar buiten blijft wringen, horen we de sirenes van de British Fire Brigade door the streets of London loeien. Een eeuwenoud cliché wil ons doen geloven dat brandweermannen knappe en stoere binken zijn.  Niet echt per maleur ben ik van het type dat pas gelooft wat men beweert als ze het met mijn eigen ogen heeft gezien.  Om dit cliché voor eens en voor altijd te ontkrachten dan wel te bevestigen wurm ik me door de massa om van op de eerste rij te aanschouwen hoe een vijftal mannen in uniform uit de pompier springen, de brandslangen van de haspels rollen om ze vervolgens over hun schouder te hijsen waarna ze gezwind het gebouw betreden om de brand te blussen en de gemoederen te sussen.

Ze zijn knap, het cliché klopt. Miauwkes.

Er wordt vlotjes heen en weer gelopen, er komt een stroom aan heerlijk klinkende Britse accenten uit de walkie-talkies, firefighters lopen trappen op en trappen af, op zoek naar vuur en slachtoffers.

Na een uurtje zien we hen met een brede smile op hun gezicht terugkeren van hun hachelijke onderneming.

Bleek dat een zatte nonkel sosissen had zitten bakken op zijn kamer. Echt waar en niet gezeverd.

Yeah well…

 

De sleutel van ontzagwekkend

Geplaatst op: 21 juni 2012 door margogogo in Ge moogt lachen maar ge moet nie

Iemand al gehoord van The Key of Awesome? Smurf is al lang grote fan van hen, en zelf kan ik ze ook wel smaken. Ze zijn gewoon enorm goed in wat ze doen.

Ik vermoed dat weinigen onder u hen kennen, dus zal ik verklarenderwijze een kleine explanatie poneren: The Key of Awesome is een zootje ongeregeld dat hitparade-popsongs, tv-programma’s en celebrities voor de fun in het belachelijke trekt.

Vooral de muzikale parodieën (mét uitbeeldende videoclips!) vinden smurf en ik geweldig. Ze zijn niet allemaal even goed, maar er zitten echt wel pareltjes tussen.  Zo herkneden ze menige songtekst tot kluchtige verhaallijnen waarin ze humor, spot en sarcasme niet schuwen.  Ze doen dat niet alleen op een bijzonder grappige manier, ze zijn ook uiterst professioneel.

Om hun opzet te begrijpen én er de fun van in te zien moet u wel een deftig woordje Engels kennen en vooral ook een zeker gevoel voor humor bezitten. Bij voorkeur humor van dit genre, want ik besef dat niet iedereen kan dit niveau van onnozelheid appreciëren. Niet dat dat erg is, ’t is alleen jammer voor u. Of niet.

Neem nu bijvoorbeeld het nummer “Somebody I used to know” van Gotyé.   U kent die song wel, neem ik aan.  Als u het niet kent dan hebt u het afgelopen jaar wellicht op de maan verbleven.  Wie het nummer wel kent, kent hoogstwaarschijnlijk ook de coverversie (van ‘Walk off the earth‘ waar 4 man en een vrouw op 1 gitaar tokkelen). Deze clip is via uw mailbox of Facebook of via een ander virtueel kanaal vast wel eens aan uw ogen en oren gepasseerd. Tenzij u op de maan zat.

Wel, het is net op die cover dat The Key of Awesome een parodie heeft gemaakt. Een echte parel, oordeel zelf maar.

Nog een geweldige (vooral hilarisch voor wie bekend is met het computerspelletje Angry Birds)  is deze parodie op de hit  “Rolling in the deep” van Adele, waarin de zoetgevooisde zangeres van The Key of Awsome bewijst dat ze niet alleen grappig is maar ook daadwerkelijk kan zingen:

Niets dan lof over de doden. Maar een goeie spotprent van Michael Jackson zaliger moet kunnen. That he may rest in pieces.