Archief voor juni, 2008

Curriculum Vitae

Geplaatst op: 30 juni 2008 door margo2 in Life

 

Als alles meezit stap ik eind dit jaar op tram 4.

Het cliché wil dat deze leeftijd een mijlpaal is in een mensenleven, waarbij je de voorbije 40 jaar eens grondig dient te overlopen.

Ik ben er de persoon niet naar grappige cliché’s te gaan doorbreken, dus maak ik voor de gelegenheid ook maar eens de balans op van mijn 40 levensjaren op deze aardkloot.

Denk nu niet dat ik hierover in detail ga treden, dat zou minstens tot een moeilijk te verteren trilogie leiden.

Ik zou met heel veel gemak drie joekels van boeken kunnen volschrijven over mijn levenswandel. Dat zou best een drieluik kunnen worden met 1 zware thriller, 1 meesleurend drama en 1 onroerende roman.  Misschien doe ik dat ooit eens. Ik zal het laten weten mocht het er ooit van komen.

Eén gegeven dat als een rode draad doorheen mijn leven loopt zal wel volstaan om hier even uit te vergroten.

Ergens begin jaren ’90 heb ik me door een vroegtijdige midlifecrisis geworsteld. Zo’n crisis komt er doorgaans ná je 40ste. Ik heb die alvast gehad, ha!

Hoe die me precies is overkomen weet ik niet maar ik denk dat het te maken heeft met de wisselvalligheid die mij eigen is.

Ik ben een wentelteef. Big time.  Er zijn momenten dat ik me niet van het gevoel kan ontdoen dat er 2 verschillende persoonlijkheden in mij huizen.

Ken je die T-shirts met de opdruk: “I used to be schizo but we’re Ok now”?  Toch vrij bizar dat ik die altijd super heb gevonden. Meermaals heb ik op het punt gestaan me er zo eens eentje aan te schaffen maar ik zie me daar niet echt mee rondlopen, dat zou er een beetje over zijn. Ik laat ze telkens toch maar in al hun toffigheid voor wat ze zijn.

Schizo ben ik niet, laat dat duidelijk zijn, maar ik kan wel ongelooflijk veranderen van gedachten, gevoelens en humeur.

Als een kameleon kan ik tranfomeren van een opgewekte, uitbundige en luidruchtige sfeermaker in een humeurige, afstandelijke, dwaze, stille en associale trut.

Een ex-vriendje zei me ooit eens dat het daardoor met mij nooit saai wordt.  That’s one way to see it en misschien heeft hij wel gelijk.

Als ik mijn leven zo eens in het algemeen overloop meen ik te mogen stellen dat ik altijd in pieken en dalen leef. Ik hoef daar niets speciaals voor te doen, dat komt en dat gaat.  Mijn hele ik kan soms zo ontzettend draaien en keren dat ik er zelf duizelig van word.

Moodswings, ups en downs, chaos in the head.  En dan weet ik niet meer waar kruipen van verwarring. Dan draai ik mezelf in een cocon en scherm ik me af van alles wat beweegt.  Dan duld ik niemand om me heen, dan moet ik alleen zijn met mezelf.

Voordat er iemand gaat denken dat er hier een serieuze hoek af is, ik ben doorgaans echt wel een opgewekt kieken dat ervan geniet om te socializen. Ik ben graag onder de mensen en ben vrij gulzig op alle gebied. Ik ben graag alleen en hou van rust en stilte maar zo nu en dan moet ik ook eens geweldig kunnen uitbreken. Bij momenten heb ik er een grote behoefte aan om nog eens zwaar uit de bol te gaan en de puber uit te hangen. Nadien moet ik dan wel weer bekomen van alle geweld en ben ik genoodzaakt mezelf aan een lader van isolement, stilte en rust te hangen. So be it.

Die wisseling is er altijd geweest, zover ik me kan herinneren. Hoe contradictoir het ook mag klinken, dat wisselen van het ene uiterste in het andere is een constante, vrijwel de enige standvastigheid in mijn leven. 

Als ik mijn levenslijn zou tekenen zou het geen zacht curvende lijn zijn maar een hoekige curve vol uitschieters van pieken en dalen.

Ik leef en beleef heel intens en dat vind ik eigenlijk best boeiend.

Advertenties

87,6 op 100

Geplaatst op: 27 juni 2008 door margo2 in Smurf

De titel is het eindcijfer op smurf zijn rapport. 

“Flink gewerkt, Matthias! Veel succes in het 4de leerjaar!”,  schreef de juf erbij.

Moet het gezegd dat ik trots ben? We zijn er deze namiddag een goeie grote lekkere pizza op gaan eten.

Hij is door het derde leerjaar doorgevlogen en mag vanaf vandaag voor mijn part volop van de grote vakantie genieten. Dat hij zich de komende twee maanden maar deftig uitleeft, hij heeft het verdiend.

Geen huistaken te maken, geen dictee te leren, geen versjes vanbuiten te kennen,… alleen maar ravotten en zich onnozel amuseren, dat moet hij nu doen. 2 maanden lang.

Van 21 tot 31 juli gaat hij voor de eerste keer mee op KSA-kamp met de rakkers. ’t Is een volledig tentenkamp, middenin een weide met enkel een beekje langs de kant…zalig! Zijn leiders zijn hem gisteren komen inschrijven, ’t is dus officieel nu. Verdekke, 10 dagen zonder mama of papa in de buurt…dat gaat pikken. Bij mij toch.

In augustus gaan we ook weer mee op het jaarlijkse oud-leiding kamp. Dat zijn de leiders en leidsters van vroeger jaren, nu allemaal samen met het complete gezin. Da’s ook altijd dik in orde, ik zou het voor geen geld willen missen. En smurf ook niet, wat dacht je.

De rest van de vakantie zal hij zich te pletter amuseren op speelpleinwerking, ook daar kijkt hij alweer naar uit. De monitoren van vorig jaar terugzien en al die vriendjes… toemme, da’s toch een plezante tijd voor die klein mannen.

Smurf leeft graag, hij geniet van ieder moment dat hij wakker is, want slapen vindt hij tijdverspilling. Het is een feest, zo’n opgewekt en vrolijk, altijd content manneke in huis.

Zie hem stralen, de gekkerd.

   

 

 

 

Pixie Poes

Geplaatst op: 26 juni 2008 door margo2 in Life

Pixie stelt het goed. Heel goed zelfs. Vergeleken met de staat waarin hij zich bevond zaterdagnacht…amai, is me dat een sterk beestje!

Hij heeft een gigantische klap van een auto overleefd, heeft hoogstwaarschijnlijk een dag of langer ergens bewusteloos gelegen, of bewust liggen afzien, en nu, 4 dagen later, loopt en springt hij alweer dapper rond.

Hij doet het goed, all things concidered. Hij is nog lang niet in zijn normale doen maar dat komt wel. Daarnet vloog er een bromvlieg rond in de kamer, welke hij normaal gezien als een wilde tijger achterna zou zitten. Nu lag hij ze gewoon een beetje te volgen, zonder te verroeren, alsof hij dacht: “ach stomme vlieg, ga maar een andere kat uitdagen, ik zet mij toch niet recht om je te pakken, nah!”.

Toen ik hem afhaalde kreeg hij nog 2 prikken in de prot met antibiotica en ontstekingsremmers. ’t Zou best kunnen dat er wat Valium tussenzat. Zo rustig dat hij is.

In ieder geval heeft hij geen pijn meer.  De wondjes genezen mooi, de zwellingen zijn verdwenen en zijn oogje is weer helemaal open (hij ziet soms wel nog een beetje scheel, maar da’s best wel grappig eigenlijk).  Alleen zijn kaakgewricht zit nog niet in de haak zoals het hoort te zitten maar veel last schijnt hij daar niet van te hebben.

Van de dierenarts kreeg ik speciale gepureerde kattenvoeding mee omdat Pixie wellicht nog geen korreltjes zou kunnen knabbelen door dat scheve kaakgewricht. Toen ik thuis kwam zette ik meteen een schoteltje van dat voer voor hem klaar, samen met een bakje water en een schaaltje met zijn favoriete korreltjes. De puree heeft hij niet aangeraakt. De korreltjes daarentegen, die heeft hij knorrend als een opgedreven brommer met krot en mot binnengespeeld.

Volgende week gaat hij nog eens op controle bij de dierenarts en dan zal de hele history geschiedenis zijn.

Hier 2 fotootjes van onze dappere kater: 

  

Rescue 911: Pixie

Geplaatst op: 23 juni 2008 door margo2 in Life, Smurf

 “Pixie Poes heeft het hier bij ons toch goed hé mama?” zegt smurf.  “Toch goed van ons dat we hem gered hebben hé, van bij die stomme stomme mensen!”

 Ik kan het alleen maar bevestigen, we hebben allebei gezien uit welk marginaal nest onze huiskater komt, en ik heb het hier niet over het kattennest.  Waar Pixie vandaan komt kreeg hij meer slagen dan eten. De 3 kittens waren alles behalve welkom in dat gezin, dat was overduidelijk.

De kleintjes waren 6 weken oud toen we er eentje konden ophalen.   Smurf koos het katteminneke dat zich in zijn armen nestelde en schuddend en bevend bleef zitten. De andere 2 waren zodanig bang en schuchter dat we ze niet eens konden pakken om eens te aaien of te knuffelen.

 “Pak mor mee madam, ge meugt z’alledrei meepakken aske wilt, wur moetn der niks ver emmen, ze zen verniet, asse mo weg zen!”

 De eerste weken was Pixie enorm schuchter en kroop steeds weg onder de commode. Hij is heel lang als de dood geweest voor een reikende hand.  Liefdevol aaien en knuffelen…dat was hem duidelijk onbekend.  Pas na een hele tijd voelde hij zich veilig genoeg om in de zetel op een fleece dekentje een tukkie te doen. Heel voorzichtig kwam hij al eens op onze schoot gekropen en stilaan liet hij zich het geknuffel en gestreel welgevallen.  Nooit eerder heb ik een kat zo veel en zo luid horen knorren. Smurf noemt hem soms “brommer” in plaats van Pixie, kan je nagaan.

 Pixie is een semi huiskater. Liefst van al zou ik hem fulltime vrij buiten laten ravotten en jagen en de kater uithangen maar hij hangt iets te graag rond in het gebouw. Eender hoe, hij vindt altijd een gat om naar binnen te kruipen en dan krabt jij het behang van de muren en plast hij alle deurmatjes die hij tegenkomt.   Eigenlijk mogen we als huurder geen huisdieren houden maar het wordt getolereerd, zolang er niemand last van heeft. Van Pixie hebben ze last dus moet ik hem binnenhouden. Soms zet ik het keukenraam op een kier en nestelt hij zich daar dan voor het raam met zijn snoet naar buiten. Heel soms riskeert hij het zich eens om erdoor te springen en een eindje te gaan wandelen, maar hij is nogal benauwd van alles wat beweegt, dus ver gaat hij niet. Als ik ga slapen en hij is nog buiten dan hoef ik maar eens te fluiten of zijn naam te roepen en hij komt meteen aangehuppeld.  Fijne kat.

 Afgelopen donderdag kwam hij niet meteen binnen toen ik hem riep. Een dik uur later probeerde ik hem te lokken met zijn korreltjes maar nope, geen Pixie poes te zien of te horen.   Ik liet het raam dan maar op een kier en ging slapen. Hij zou wel gauw binnenkomen om te eten of te drinken.

 Zaterdag heb ik van heel de dag geen Pixie gezien. Zijn eet- en drinkbakje was onaangeroerd gebleven, dus hij is er ook ’s nachts niet geweest.   Zijn naam roepen en fluiten en hem lokken…allemaal geen avance, geen Pixie te bespeuren.

“ok, die is het dorp gaan verkennen” dacht ik.

 Zaterdag was het rond 2 uur ’s nachts toen ik thuiskwam van een leuke Spaanse kookavond. Nadat ik mijn auto in de garage had gezet hoorde ik ineens het vertrouwelijke gemiauw van Pixie Poes.

 “Ha, eindelijk, zijt ge thuisgeraakt maatje? Amaai seg, zo op stap geweest in uw eentje,…”

Ik hield op met dat kiddiekiddiekiddie-gebral toen ik iets afgestrompeld zag komen.

“Oeioei, dat is Pixie niet zeker? Of toch? Nee, dat kan niet. Deze ziet er raar uit, en mager…Pixie is een beer van een kat…”.

 Bleek het toch onze allerliefste huiskat te zijn. Wat was hij toegetakeld! Vuil, mager en nat. Ik verzorgde zijn oogje en de wonde onderaan zijn kin. Hij bood geen weerstand, hij knorde alleen. Ik nam hem in mijn armen en legde hem zachtjes op zijn fleece dekentje. Hij rolde zich op een bolletje en viel als een blok in slaap.

 Ik ben de hele nacht bij hem gebleven en heb zo goed als geen oog dichtgedaan. Hij heeft aan 1 stuk door geslapen, tot net voor de middag.  Toen hij uit de zetel spong merkte ik dat hij moeite had met ademen, zijn oogje zat potdicht en zijn kopje was gezwollen.   Ik belde zonder verwijl de dierenarts van wacht en reed in volle vaart 15 km verder naar Moorsel, Pixie angstig miauwend in een box naast mij.

 Hij werd meteen verdoofd om hem te goed te kunnen onderzoeken. Toen bleek dat hij er veel erger aan toe was dan ik had gedacht.  De arts had al gauw het vermoeden dat hij aangereden is en dat hij zich wellicht naar een veilige plaats heeft weten te slepen om te bekomen van de klap. 2 dagen heeft hij ergens alleen gelegen en afgezien van de pijn. Ik ben er het hart van in.  Later bevestigden de foto’s van zijn kopje het vermoeden van de arts.   Pixie’s kaak is ontwricht, zijn kopje zit vol bloedingen en zijn wonden zijn geïnfecteerd.  Hij kreeg een baxter met de nodige medicijnen en pijstillers en zou de nacht rustig kunnen doorslapen.   Hem meenemen naar huis, daar was geen sprake van.

 Vandaag mocht ik bellen voor meer info. De dierenarts kan nog geen 100% uitsluitsel geven of hij het haalt of niet maar hij schat de kans vrij positief in. Ze zouden hem vanmiddag nog verder onderzoeken en nagaan of ze chirurgisch iets kunnen doen aan zijn kaakgewricht.  Intussen krijgt hij sondevoeding en via baxters verder nog medicatie en pijnstillers.

 Na het werk haalde ik smurf af op school. Hij wist nog van niets, hij was de hele week bij zijn papa.  Niet meteen de beste start van een weekje bij mama maar hij zal sowieso moeten leren om met dit soort dingen om te gaan. 

Tranen met tuiten vloeiden er toen ik hem het slechte nieuws vertelde.  Gelukkig had ik het geregeld dat we even op ziekenbezoek konden gaan en 20 minuten later stonden we op de parking van de dierenartsenpraktijk in Moorsel.

 Pixie herkende ons meteen. Halfdronken veerde hij recht, begon als gek te knorren en wreef zijn kopje tegen smurf zijn hand door de tralies van het kooitje. Toen de arts de kooideur opende wreven smurf en Pixie hun hoofdjes minutenlang tegeneen. Dat was zo mooi, zo innig, zo lief en schattig.

 Ook de arts kreeg zowaar een krop in de keel bij het zien van zo’n aandoenlijk tafereel. Hij vindt het enorm positief dat Pixie zo reageert op zijn baasjes. Dat is een heel goed teken, zegt hij.

Pixie zal het halen. Denk ik. Hoop ik.

Blogthings

Geplaatst op: 20 juni 2008 door margo2 in Info, Life

Via deze blog kwam ik op een gezellige site terecht waar je onnozele en minder onnozele testjes kan doen.

Wie zichzelf graag op een speelse wijze binnenstebuiten keert moet zeker eens zappen naar deze site.

Ik deed de persoonlijkheidstest en dit is het resultaat:

 

You Are An INFJ
The Protector

You live your life with integrity, originality, vision, and creativity.
Independent and stubborn, you rarely stray from your vision – no matter what it is.
You are an excellent listener, with almost infinite patience.
You have complex, deep feelings, and you take great care to express them.

In love, you truly see relationships as an opportunity to connect and grow.
You enjoy relationships as long as they are improving and changing. You can’t stand stagnation.

At work, you stay motivated and happy… as long as you are working toward a dream you support.
You would make a great photographer, alternative medicine guru, or teacher.

How you see yourself: Hardworking, ethical, and helpful

When other people don’t get you, they see you as: Manipulative, weak, and unstable

Tien

Geplaatst op: 19 juni 2008 door margo2 in Stokjes, Varia

Deze keer ben ik bij Elke wat brandhout gaan jatten. Ik mocht, zei ze.

“Tien” is een estafettestokje dat als een dobberende twijgje van blog naar blog drijft. Na een welgecoördineerde doorvaart gaat het hier even aan wal.

Tien jaar geleden was smurf nog niet in de picture. Mijn man en ik waren nog volop aan het oefenen, dat was spannend en plezant. Hm. Rond dit uur zal ik de tafel aan het afruimen geweest zijn, of al aan de afwas bezig, of misschien was ik de 4 poezeminnekes aan het eten geven. 10 jaar, da’s voor mijn geheugencapaciteiten een eeuwigheid.

Tien maanden geleden zat ik verstrikt in een vreselijk turbulente relatie. Ik was doodongelukkig en aan het brainstormen over hoe ik eruit weg kon komen.

Tien weken geleden was ik me rond dit uur aan het klaarmaken om met een goeie vriend uit eten te gaan. Die destructieve relatie is intussen allang verleden tijd, voor alle duidelijkheid.

Tien dagen geleden zat ik met smurf naar de zoveelste herhaling van De Kampioenen te kijken.

Tien uur geleden zat ik met een tros druiven op schoot naar het Ierse drama “Tara Road” te kijken.

Tien minuten geleden zette ik mijn PC aan en begon ik dit stukje in Word te typen.

Over tien minuten zal dit schrijfseltje klaar zijn en staat het mooi gepubliceerd op mijn blog. Hopelijk blijft het staan. Dat zal ik over 10 uur weten.

Over tien uur zal ik mij nog eens goed draaien op mijn andere zij, in mijn warme bedje. ‘k Moet pas over 2 uur op.

Over tien dagen zal ik met smurf, mits een beetje deftig weer, een uitstapje maken. Waar naartoe, dat weet ik nog niet. Ik heb nog 10 dagen om daarover na te denken.

Over tien weken zal ik een date gehad hebben met een heel fijn manneke die ik al een tijdje ken van op RDV. Het zal heel tof geweest zijn en het contact wordt steeds beter en beter.

Over tien maanden hebben we er al 10 dates opzitten en ben ik hopelijk tot over mijn oren smoor op hem. En dat zal 100% wederkerig zijn.

Over tien jaar is mijn lolsmurf al een beetje een knorsmurf. Hij is dan met verve afgestudeerd en kiest ervoor om zich nog verder te bekwamen in 1 of ander vak. Het puberen heeft hij intussen al afgerond. Hij zal zijn eerste vaste liefje, na wat geflodder hier en daar, voor het eerst aan mij komen voorstellen.  Ikzelf woon intussen al jaren samen met een pracht van een man bij wie ik helemaal mezelf kan zijn en die goed omkan met mijn kuren. We zullen de rest van ons leven samenblijven,  living happely ever after.

Een beetje wishfull thinking mag toch wel zeker?

Aan de hacker van dienst

Geplaatst op: 17 juni 2008 door margogogo in Varia

Lezers en reactiegevers: sorry voor het ongemak.

Er is een hacker aan het werk maar die zal eerstdaags bij de kraag worden gevat als hij er nu niet mee stopt.

Hij is bij deze verwittigd.

Stop ermee, NU, het is je laatste kans. Je gegevens zijn bekend. Ik sta niet in voor de verdere gevolgen.