Archief voor juli, 2011

Utopisch?

Geplaatst op: 31 juli 2011 door margogogo in Actueel

Urbanus zong het al in 1974: “de wereld is om zeep, er gebeuren rare dingen rondom mij…”

Als dat voor een doodsimpele mens uit het Pajottenland toen al voelbaar was is het niet te verwonderen dat ik -een nog simpelere duif_ diezelfde teloorgang in 2011 ook serieus voel.  Ik ben traag, ja.

No trucare, no foefelare, maar heel veel multipliare.  We zijn met 0 vertrokken en nu zijn we al met zo’n 6 miljard mensen op deze aardkloot. En dagelijks komen er nog zo’n slordige tweehonderdduizend mensen bij. Met alle gevolgen vandien. In niet-westerse landen -en vooral in de meest achtergestelde delen van de wereld- blijft men zich en masse vermenigvuldigen. En dat moet allemaal eten en drinken en zuivere lucht inademen en een beetje deftig leven? 

Het is wraakroepend dat van die veel te veel nieuwgeborenen er maar enkele in leven blijven en het is uitermate hypocriet -zelfs pervers- dat al die kindjes die het niet (dreigen te) halen in ’t lang en in ’t breed op TV worden geportretteerd, met de oproep aan mij en u om geld te storten.  Ik vind het verwerpelijk dat men ons met schrijnende beelden een geweten probeert te schoppen, terwijl het de verwekkers van die stervende kinderen zijn die een geweten geschopt zou moeten worden, want zij vermoorden onbewust hun kinderen door ze en masse ter wereld te blijven brengen. 

Zolang er nog landen zijn waar men niet aan geboortebeperking doet zal geld geven om al die ten dode opgeschreven kinderen te laten overleven geen effect hebben. Dat is dweilen met de kraan open. 

Ik besef wel dat het voor mij hier vanop mijn bureaustoel gemakkelijk praten is en ik wéét dat het niet simpel is om dit probleem aan de basis aan te pakken.  Want de basis van de hele kwestie ligt op het hoogste niveau, bij de leiders van de landen. Het zijn zij die zouden moeten inversteren in hun volk in plaats van te inversteren in oorlog en andere onnuttige machtsprojecten. Onderwijs is de eerste stap naar beterschap. Educatie, onderricht, opvoeding, bewustwording, …

Maar ook die allesverwoestende religies waaraan zoveel volkeren zich hardnekkig blijven vastklampen blijft beterschap counteren. In vele van die landen blijft men in naam van eender welke religie het geloof cultiveren dat het gebruik van anticonceptie moorddadig is. Kan dan niemand tot die mensen doordringen en hen doen beseffen dat door het verbod op anticonceptie miljoenen mensen sterven? Zouden ze daaruit ook niet het besluit kunnen trekken dat dat al even moorddadig is?

Ik snap niet hoe het komt dat derdewereldlanden, Aziatische landen, Islamitische landen en andere bevolkingsgroepen nog steeds ongestraft door kunnen gaan met het naar de kloten helpen van de wereld want zij zijn verantwoordelijk voor de desastreuze gevolgen van te veel mensen op de wereld.

Looks do matter

Geplaatst op: 30 juli 2011 door margogogo in Bloggereedschap

Het is al een hele tijd dat ik eraan dacht om mijn blog eens in een nieuw kleedje te steken.  Het is nu toch al een paar jaar dezelfde look die mijn blog bepaalt, waarom zou ik daar niet eens verandering in brengen?

Het moet gezegd; WordPress heeft een heel gamma aan blog themes in de aanbieding, het was dan ook een hele toer om er eentje uit te kiezen waarmee ik me tevreden kon stellen.

Ik hou vooral van eenvoud en duidelijkheid. Frulletjes en glittertjes en flashy kleuren zijn niets voor mij. Geen gedoe, geen tralala, gewoon zuiver en puur, rechttoerechtaan, zo heb ik het het liefst.  Het thema ‘Comtempory’ vond ik indertijd aan al die eisen voldoen, en dat is tot op vandaag zo gebleven.

Vandaag heb ik echter de knoop doorgehakt en heb ik mijn blog een andere look gegeven. Iets geheel anders dan de eenvoud die mijn vorige blogthema uitstraalde. Het mocht deze keer van mij wel eens iets geheel anders zijn. Iets gewaagder, minder braaf, wat drukker ook. Beetje grungy zelfs.

En ik heb het gevonden. Toen ik dit thema zag vond ik het meteen iets hebben en na nog 20 andere looks uitgeprobeerd te hebben heb ik het geactiveerd. May I present: Greyzed!

Ik vind het geslaagd, al moet ik bekennen dat het moeilijker is om aan te wennen dan ik had gedacht.

Zou ik deze bloglook behouden en zien wat het geeft, of keer ik toch maar beter terug naar mijn keuze van bijna 3 jaar geleden?

To dance or not to dance

Geplaatst op: 28 juli 2011 door margogogo in Feestdagen

Vorige zaterdag was ik, samen met mijn lief en Elke en Zapnimf en Chocolate Moose, te gast op het trouwfeest van Disfunctionele Huisvrouw (een keitoffe ferme madam van wie ik niet weet of ik haar hier publiekelijk mag linken, maar als ze me daar groen licht voor geeft wil ik het alsnog updaten, doch dit geheel terzijde)

Na the walking dinner begon de diedzjee muziek te draaien en werd de dansvloer vrijgemaakt.
Elke zei: “ik ga dansen”, ze stond recht, begaf zich dansend naar de dansvloer en is er de ganse avond/nacht niet meer af geweest.
Iets na Elke stond ook Zapnimf van jetje te geven op het ritme van the beat.
En ik, ik zat daar als een seut, aan mijn stoel geplakt, jaloers te staren naar mijn 2 dansende vriendinnen.

Waarom kan ik dat niet? Wat houdt er mij tegen? Vanwaar komt die handrem die mij weerhoudt om me ook de dansvloer op te schieten en helemaal loos te gaan?

Pas op, ik heb niet de ganse avond op mijn stoel gezeten. Nee-hee. Op een gegeven moment ben ik wel degelijk de dansvloer opgegaan en bén ik helemaal loos gegaan. Ja-ha. Ik heb mij gigantisch goed geamuseerd. Elke en ik zijn zelfs tot de allerlaatste blijven resideren op die dansvloer, ze hebben ons net niet buitengeveegd.

Maar…en nu komt de helaasheid der feiten: ik heb eerst mijn bloed wat moeten aanlengen met een drinkbare alcoholhoudende liquide substantie. Elke en Zapnimf en anderen hebben dat niet nodig, die hebben zin om te dansen en doen dat gewoon.
Maar zo werkt het niet bij mij.

Pas als er zich een bepaald percentage alcohol een weg heeft gebaand doorheen mijn bloedbaan en deze zich subtiel heeft geïnfiltreerd in mijn hersenen, kom ik los en amuseer ik me te pletter. Dan gaat die handrem af en ga ik helemaal loos.
Pretty idiotic, init?
Maar wel een feit. Een feit waar ik absoluut niet trots op ben.
Jammer maar het is zo, het is altijd al zo geweest en het zal wel altijd zo blijven.

Wat ik mij nu afvraag is of er nog mensen zijn die het doelbewust op een zuipen zetten een glaasje moeten drinken om in de mood te komen.

Moet jij je ook moed inspre…drinken alvorens je je op de dansvloer waagt?

Beetje boos

Geplaatst op: 26 juli 2011 door margogogo in Bloggereedschap

Gisteren ochtend.
Badend in het zweet schrik ik wakker. “Huh? Waar ben ik? Hoe laat is het?”

NEEEEEEEEEE! Zeg dat ’t gene waar is! 10U25?? Shit zeg, ik heb me overslapen, en nog geen beetje!
“Verdomse idioot, je hebt me niet wakker gemaakt!” haal ik uit. “Je wéét nochtans dat ik om 8 uur gewekt wil worden als ik moet gaan werken! Waarom maak je me niet wakker? Hé?! ’t Is niet omdat jij niet moet gaan werken dat je mij moet laten doormaffen, gij se degoutante klier!
Ga jij het uitleggen aan mijn baas? Hela, seg, ge moet niet doen alsof je me niet hoort! Heeeey, maat, ’t is tegen u, ja, ik vraag je iets! Ga jij het uitleggen aan big boss? Hum? Nee zeker? Dat zal wel niet, dat zal ik weer zelf mogen doen natuurlijk.
Verdomme, toch, door uw stomme stomme schuld heb ik me overslapen, hoe is dat nu toch mogelijk!? Het is by the way niet de eerste keer dat je me dit lapt, gij dwaas kalf!
Allez, ik moet me nog wassen en eten en al…welk uur ga ik daar arriveren? Dik 3 uur te laat!
Op jou kan ik dus echt niet rekenen, hé! Zie, maat, ik heb enorm veel goesting om u met uw klikken en klakken buiten te zwieren! Aaaarrrrgggghhhhh!”

En nu?, denk ik in paniek. Ik moet in ieder geval mijn werk verwittigen dat ik later kom. Een halve dag later, verdomme.
Goh, en ik voel me slecht. Helemaal opgefokt. Moet ik zo gaan werken?
Ik zal straks mijn manager bellen en ineens de ganse dag vrij nemen…strakszzzzzz.

Ik leg me terug neer, trek het donsdeken over mijn hoofd en zink weg in een diepe slaap.

“ILSE…STAAT OP! Dit iiiiiiiiiiis STUDIO BRUSSEL!!” knalt het door mijn kamer.
Badend in het zweet schrik ik wakker. Huh? Waar ben ik? Hoe laat is het?

Mijn nog half dichtplakkende slaapogen zoeken de grote digitale cijfers op het display van de klok.
“8:00”, lees ik.
Huh? 8 uur? Acht?

Bleek dat ik in ’t putje van de nacht heb liggen dromen dat ik me had overslapen.
En het slachtoffer, ocharme, die me altijd maar dan ook altijd trouw op tijd wakker maakt, heeft de volle lading gekregen.

Duizend maal sorry dat ik zo furieus van mijn klink heb zitten maken.
Hoe kan ik dat ooit goedmaken, lieve wekkerradio?

Vervolg, part II, the sequel

Geplaatst op: 21 juli 2011 door margogogo in Het leven zoals het is: realiteit., Life

Mijn replieken op jullie reacties op mijn vorig schrijfsel zijn weer veeeeeeeeeeel te langdradig. Maar echt veeeeeeeeeeeeee- heeeeeeeeeeeeeeeeeeee-heeeeeeeeeeeeeel te langdradig. Dus giet ik mijn reacties op jullie reacties nog maar eens in een blogstuksken-op-zijn-eigen, d’er zit niks anders op.

@ elke

Hm, jij hebt 35 dagen verlof…dat zijn er 19 meer dan ik. Ik schreef dat ik 20 dagen heb in mijn blogstuk, maar dat was om het getal wat af te ronden, want in werkelijkheid heb ik maar 16 dagen congé. Zestien.

Omdat ik 4/5 werk.

Ik heb niet gekozen vor 4/5 omdat ik lui ben maar omdat het niet echt een keuze is maar een noodzaak.

Jij weet dat, Elke, maar voor wie het niet weet: ik ben ook een alleenstaande moeder en werk 4/5 zodat ik mijn kind van school kan halen. Zo simpel is het.

Als ik fulltime zou werken, dan zou ik pas -files niet meegerekend- om 18u aan de schoolpoort arriveren. Aan een gesloten schoolpoort, that is, want de school heeft naschoolse opvang tot 17u en sluit onverbiddelijk de poort om 17u30. Mijn zoon zou daar dus een half uur tot een uur op straat moeten staan wachten tot mama van haar werk komt.

Bajaak, ik zou full-time kunnen gaan werken en een full loon verdienen en ik zou mensen kunnen mobiliseren om in mijn plaats mijn kind af te halen, ja.  Maar ik heb geen ma meer die zoals vele oma’s ‘die taak’ met graagte op zich zou hebben willen nemen, en mijne pa is 71, moet ik diene mens vragen om de gunst om elke dag een uur heen en een uur terug te rijden om zijn kleinkind van school te halen? Baneetoch? Dus ik werk 4/5, lever een flinke hap van mijn loon in en vang mijn kind zelf op. En zo moet het ook, vind ik.

Tot daar loopt alles vlotjes en is alles mooi geregeld. Maar dan ik het schoolvakantie en heb ik het dubbel en dik vlaggen. Volg efkes mee, kom.

Ik moet dus 4/5 werken zodat ik mijn zoon kan opvangen als het school is.

Omdat ik 4/5 werk, heb ik maar 16 dagen congé.

Omdat ik maar 16 dagen congé heb, moet ik meer dagen opvang regelen tijdens schoolvakanties dan iemand die fulltime werkt.

Al die opvang moet ik betalen.

Ik betaal die met mijn loon waarvan ik al een hap heb ingeleverd omdat ik 4/5 werk.

’t Is proper.

Jij pleit voor maximum 6 weken vakantie? Dat zou een aantal opvangdagen schelen, ja, maar ik wil eigenlijk niet dat er aan de kinderen hun vakanties wordt geraakt. Kinderen hebben recht op die vakanties om zich te ontplooien, vind ik.

Vooral de kleinsten _laat ons zeggen van de kleuterklas tot het zesde leerjaar_ hebben die vakanties nodig, want dat zijn de belangrijkste kindertijdjaren waarin ze nog zo veel mogelijk vrije tijd moeten hebben om volop te kunnen spelen en te ravotten.

Misschien hebben kinderen vanaf het 1ste middelbaar genoeg aan minder vakantiedagen, ik weet het niet. Zijn er echt kinderen die zich vervelen tijdens de vakanties? Ik kan dat bijna niet geloven.

Eender hoe; ik pleit niet voor een vermindering aan vakantie voor de kinderen, maar wel voor een menselijke en eerlijke regeling waarin ouders zich niet meer in bochten moeten wringen om opvang voor hun kind te vinden en daar dan nog dik voor moeten betalen ook! Want dat klopt langs geen kanten.

@ middernachtsdromer

Jouw verhaal zit inderdaad in een iets andere context, doch ik verwees graag naar jouw blogstuk omdat het een ferm geschreven schrijfsel is en omdat het mij inspireerde om over mijn punt eindelijk eens te bloggen. Het was het duwtje in de rug dat ik nodig had (maar dat had je wel begrepen, hé)

Ik begrijp jouw punt trouwens heel goed. Het is niet te geloven dat sommige mensen hun carrière boven hun kinderen verkiezen. Beide ouders met een (succesvolle) carrière+een gezin met kinderen=niet compatibel. Niet. Je kan beide onmogelijk met evenveel toewijding goed doen.

Zoals je zus die én een carrière wil én een gezin met 2 kinderen…dat is vragen om moeilijkheden. Ze baden in luxe, haar man heeft als arts een dikke pree, dus zij zou minder kunnen gaan werken (zoals ik) en er daardoor meer voor haar kinderen kunnen zijn, hen meer quality-time kunnen geven. Ze zou dat heel gemakkelijk kunnen, maar ze kiest voor haar fulltime job en dropt de kinderen dus maar ergens waar men wel tijd en ruimte voor hen wil maken. Waarom zou dat zijn? Haalt ze meer voldoening uit haar werk dan uit haar kinderen. Da’s wel heel erg voor jouw neefjes, en je stelt je terecht de vraag waarom ze dan eigenlijk kinderen op de wereld heeft gezet.

Nog een geluk dat nonkel Middernachtsdromer er is, effenaf.

@ nachtbraker

Dat mensen met kinderen die in de privé sector werken minimum 30 dagen congé zouden moeten krijgen kan je onmogelijk verantwoorden tegenover collega’s die _gewild of ongewild_ geen kinderen hebben, dus dat idee gaan we in stilte laten voor wat het is en we doen alsof je het nooit luidop hebt geschreven. Zullen we dat afspreken? :-)

Mind the gap

Geplaatst op: 18 juli 2011 door margogogo in Actueel, Het leven zoals het is: realiteit.

De inspiratie voor dit logje haalde ik bij medeblogger Middernachtsdromer, meer bepaald uit dit knap vertelde blogstukje van hem.

Ik was van plan om op zijn pleidooi heel eventjes kort en bondig te reageren maar toen ik begon te typen bleek al gauw dat ik niet alles in het reactieluikje zou krijgen. Vandaar dat ik er zelf dan maar een eigen blogstukje van maak.

Het is een onderwerp waarover ik al eerder eens wilde bloggen maar het was er om wie weet welk excuus nog niet van gekomen.

Waarover gaat het? Concreet: hoe the hell moet ik 90 dagen lang mijn kind opvangen als ik er maar 20 heb?

De tijden zijn veranderd. Vorige generaties waren er van vaderbrengtbroodopdeplank en moederdevrouwzwijgtenbrengtdekroostgroot.

Onze generatie ­_en die die nog gaan volgen_ is er een van zowelvaderalsmoederbrengenbroodopdeplank. Voordeel is dat vrouwen daardoor nu financieel onafhankelijk zijn van de man des huizes en dat ze niet meer gevangen moeten blijven zitten in een huwelijk dat voor geen meter meer werkt.  Nadeel is dat moeder niet thuis is als de kroost van school komt en er ook niet is tijdens de schoolvakanties.

Waarom is de kinderopvang hier niet in meegeëvolueerd? Waarom is daar nog geen haalbare regeling voor uitgewerkt? Waarom zit er nog steeds zo’n vreselijk grote kloof?

Moeten we terug naar de tijd dat de vrouw thuis blijft misschien? Daarmee is dat probleem meteen weer van de baan, en dan is het probleem van al die files ook ineens opgelost. Want neem alle werkende vrouwmensen uit het verkeer en er kan weer overal vlotjes gereden worden.

Of zullen we ons allemaal tegader omscholen en ook leerkracht worden? Dan is het probleem ook meteen opgelost. Want leerkrachten zijn de enige werkende garde die geen probleem heeft met de opvang van hun kind(eren). Zij hebben zelf 90 dagen vakantie per jaar, en dan nog net op dezelfde dagen dat hun kroost vakantie heeft, als dat geen meevaller is.

Ik weet het wel; leerkrachten kunnen er niks aan doen dat ze zoveel vakantie hebben. Ik geloof ook niet dat ze leerkracht worden omwille van de vele vakantiedagen. Ze kunnen er nu eenmaal niks aan doen dat de school tijdens de vakantie de poorten sluit en dat zij daar dus als leerkracht niks meer kunnen doen.

Da’s bij velen heel anders. Neem nu in mijn geval: het bedrijf waar ik voor werk sluit nooit zijn poorten, dat draait altijd door, een gans jaar lang, zonder ophouden. En ik draai daar in mee, en moet het stellen met amper 20 vrije dagen per jaar. Allez, ik moét niet, ik kan eens goed van mijn klink maken bij mijn baas en 90 dagen congé per jaar opeisen, maar ik denk niet dat ik daar wreed veel indruk ga mee maken. Ik denk eerder dat ik met een C4 uit den bureau zou komen in plaats van met een onderlinge overeenkomst dat mij 90 vakantiedagen per jaar toekent. 

Maar we wijken af. Ik vind het gewoon niet fijn dat ik niet thuis kan zijn als mijn zoon vakantie heeft.  Ik hoop dat leerkrachten beseffen en durven erkennen dat zij daarin een heel groot voordeel hebben.

Begrijp me niet verkeerd; ik vel geen oordeel over leerkrachten. Absoluut niet. Daarover gaat het hier niet en ik wil daarover ook geen discussie opwekken.  Ik zal nooit beweren dat een leerkracht minder werkt dan een ander, of eender wat, want ik ken genoeg leerkrachten waarvan ik weet dat ze meer uren werken dan dat de meeste mensen beseffen.  Zoals mijn vriendin Christa, lerares Nederlands/Frans; van haar weet ik dat ze meer uren klopt dan de 22 uur per week dat ze lesgeeft. Ik weet dat daar nog extra uren bijkomen voor verbeterwerk en opstellen en voorbereiden van haar lessen en vergaderingen en zo, die extra uren zijn echt niet min. 

Maar toch wil ik haar en mij eens verder vergelijken, teneinde mijn statement te verduidelijken.  Ik werk officieel 10 uur meer per week dan Christina. Stel dat Christina 10 uur extra per week werkt aan verbeterwerk en lesvoorbereidingen, dan komen we beiden op hetzelfde aantal uren per week. Just?

Just. We werken dus allebei even veel en even hard en met evenveel toewijding en passie. Just?

Just. Qua pree zit er alles bij elkaar gerekend ook weinig of geen verschil (ja, we kennen elkaars maandloon, we zijn dat soort vriendinnen) dus we zijn in principe beroepsgewijs gelijkwaardig. Just?

Just.

En toch heb ik maar 20 vrije dagen in een jaar, terwijl zij er 90 heeft. Ze zijn haar gegund, daar niet van, maar ik vind het niet fair dat ik daardoor ook nog eens verplicht ben om geld uit te geven om de 66 dagen kinderopvang voor mijn zoon te voorzien.

Christina hoeft niks te regelen en ineen te puzzelen, zijn moet niet gaan werken en kan haar dochter zelf opvangen en leuke dingen met haar doen. Zij moet niks betalen voor opvang en krijgt toch mooi maandelijks dezelfde wedde uitgekeerd (bij haar is dat verrekend met uitgesteld loon en zo, maar ’t komt al bij al op hetzelfde neer).

Vorig jaar heb ik 538 euro betaald aan opvang voor mijn zoon. Eenentwintigduizend zevenhonderdendrie Belgische frank. (ja, ge kunt dat in uw belastingen inbrengen maar na den aftrek is en blijft dat nog altijd een flinke hap uit het budget)

Dus ik moet 538 euro betalen, hetwelk ik verdien door te gaan werken op de dagen dat mijn zoon opvang nodig heeft, nét omdat ik hem niet kan opvangen omdat ik moet gaan werken. Sappig, init?

Of ga ik hier een kleinigheid te kort door de bocht?

Duizenden gezinnen ­_en ik denk dan vooral aan de vele alleenstaande ouders en ook aan diegenen die geen beroep kunnen doen op de grootouders of andere familieleden_ , die moeten zich door het jaar heen constant in allerlei bochten wringen om gepaste kinderopvang te vinden voor de vele schoolvakanties, en ze moeten die dan nog duur betalen ook.

Awel, ik vind dat dat niet klopt.

Is er een oplossing? Bajaat. Ik heb wel een paar ideetjes waarover na te denken valt:

– Bedrijven voeren wettelijke bepalingen in waarbij gezinnen -waar ma en pa allebei buitenshuis werken- samen 90 dagen vakantie krijgen. 45 voor hem en 45 voor haar, op te nemen tijdens de schoolvakanties. Niet fair tegenover kinderloze gezinnen of singles, maar daar kan ook wel iets voor geregeld worden zodat zij niet achteruitgesteld worden.

– Ieder bedrijf voorziet een eigen kinderopvang voor zijn werknemers. Gratis of mits een kleine vergoeding die gesubsidieerd wordt. Dat kan, dat is realistisch en haalbaar want er zijn al zo’n bedrijven waar de kinderopvang uitstekend werkt. Dat is een win-win oplossing én praktisch, eerlijk en wettelijk in orde.

– Leerkrachten zouden zich ook kunnen verenigen tijdens al de schoolvakanties en zouden kunnen worden ingeschakeld voor de gezamenlijke kinderopvang. Zij kunnen de kinderen van ouders die 60 dagen minder congé hebben opvangen in een beurtenrol of iets.

Zou dit niet eerlijk zijn tegenover niet-lesgevende werknemers?  Ik heb een lichtgroen vermoeden dat er geen enkele leerkracht is die dit een strak plan vindt.

Nuja, dit is een onderwerp waarover al veel gebabbeld is en waarover nog heel veel gebabbeld zal blijven worden.

Ik blijf er in ieder geval bij dat op dit vlak niet alles evenredig is geëvolueerd en hoop dat er ooit echt een degelijke solutie zal komen die deze kloof kan dichten.

En hoe denk jij hierover, lezer?

Sauerland: de beeldekens

Geplaatst op: 16 juli 2011 door margogogo in Vakantie

Tussen het verlies van lading en verloren voorwerpen door zijn we wel degelijk op reis geweest. Een reisje van een week, doch welverdiend, na zware maanden van werken en naarschoolgaan. We streken neer in Titmaringhausen, een pittoresk dorpje in Medebach, gelegen in het Sauerland, een machtig prachtig deeltje van Duitsland. Een aanrader voor wie rust en stilte en groen wil. En zoals mijne maat Henk zei: hét mekka voor de motorrijder! Maar wij waren er met den otto, en 2 velo’s. Correctie: 1 velo. Du-uh.

Een volledig verslag van onze vakantie ga ik hier niet neerplanten, wegens geen goesting om veel te schrijven. Ik vind dat ik al behoorlijk wat geblogd heb de laatste tijd. De laatste 2 dagen toch. Als ge weet dat ik een halve dag nodig heb om 1 klein blogstukje bijeen te typen zult ge wel begrijpen dat ik het nu een beetje kort wil houden, do you not?

Trouwens, als ge foto’s hebt die het ganse verhaal vertellen moet ge dat niet meer in woorden gaan uitdrukken, vind ik zelf persoonlijk. Images speak louder than words, gelijk da ze zeggen.

Vooreerst is er het huisje dat we huurden, die de naam “Schniederhus” draagt. Vele huizen hebben daar een naam, j’wel. Ons hus was een alleenstaand 300 jaar oud werkmanshuisje, qua stijl zo typisch als maar zijn kan voor die streek. Superdelux in al zijn oudheid: scheve muren, scheve plafonds, scheve vloeren,… je moest niet gezopen hebben om daar te lopen waggelen, maar het was daar zo geweldig tof, zelfs onze zonen waren er helemaal weg van, en ge weet hoe kieskeurig pubers kunnen zijn. Kleine raampjes, lieve kleine bloemetjesgordijntjes ervoor en lief bloemetjesbehang, een keuken met alles erop en eraan, een compleet gerenoveerde badkamer (iets te modern voor het huis, eigenlijk, maar op hygiene moet men van mij niet te veel besparen), een terras, een tuin…kortom, the works! Een beter verblijf hadden we ons echt niet kunnen dromen.

Voor de rest laat ik de beelden spreken want ik merk dat ik toch alweer begonnen ben met vertellen en doen, en dat was niet de bedoeling.