Archief voor augustus, 2008

Een feesjten!

Geplaatst op: 31 augustus 2008 door margo2 in Bloggereedschap, Blogosfeer
Tags:,

 

Gisteren naar een tof feesjten geweest. Weer nieuwe menskens ontmoet; vrienden en buren van Sabine, de gastvrouw en tevens jarige van dienst maar ook oude bekenden. Welja, mensen die ik voordien al 1 keer had ontmoet. Zoals de immer sfeerbrengende  Zapnimf & Chocolate Moose.  Hen leerde ik pas vorige week kennen, op de blogmeeting bij Chelone.  Zij waren er gisteren als eerste, kan je’t geloven? Zie je wel dat ze’t kunnen als ze willen? ‘k Vond het geweldig spijtig dat ze zo vlug weg moesten, ze hadden helaas nog andere verplichtingen waar men om hun aanwezigheid had verzocht.

Ook Elle, Beo en Koen zag ik terug. Dat was geleden van…euh…de laatste keer dat ik hen gezien heb, en dat was bij een kookgebeuren ten huize Beo.   Ik was uitgenodigd om mee te koken maar had pas op de allerlaatste nipper kunnen toezeggen wegens smurfelijke opvangsvoorzieningen, waardoor alles al geregeld en gearrangeerd was en ik er dus eigenlijk niet veel heb uitgestoken qua koken. Toen ik arriveerde met mijn 3 onnozele pottekes olijven stonden zij allen al gedreven en geconcentreerd in potten en pannen te roeren.  Het Spaanse eten was enorm lekker. Ze hebben dat heel goed gedaan, zo zonder mijn hulp.  Maar hey, ‘k heb wel geholpen met de afwas afdroog, ook niet onbelangrijk na zo’n kooksessie.  Bij de weg, ’t is trouwens van daar dat ik Sabine ken en zij mij, en da’s dus hoe ik gisteren op haar feesjten terecht gekomen ben. 

Haar feesjten was heel erg leuk.  Het weer zat geweldig mee, het was zelfs serieus warm, te warm voor mij eigenlijk. En het bleef warm, door de vuurkorf waar continu hout werd opgesmeten.  Haar tuin was gezellig ingekleed, met tal van theelichtjes op de grond en 2 kleurlampslingers tegen de gevel en doorheen de parasols.  Over het eten mag ik ook niet klagen, dat was geweldig lekker. Vanalles en nog wat en veel dingen die ik nooit eerder heb gegeten, en waarvan ik de namen zelfs nooit eerder heb gehoord.  Twee dagen heeft ze zich ermee geamuseerd.  Ze doet dat heel erg graag en dat proéf je dan ook.

Het bleef gezellig en beo en ik zijn er tot het laatst gebleven. Er werd nog open en eerlijk gebabbeld over relaties en zo, altijd interessant om over te keuvelen om half 4 ’s nachts. 

Oja, en eindelijk, éindelijk, is na veel nieuwsgierigheid mijnentwege ook “het mysterie van De Vent” opgelost.

Och Telenet, met uwe zever altijd, stop maar rap met jullie reclameslogan. Blóggen opent je wereld!

De spijtigheid der zaken

Geplaatst op: 29 augustus 2008 door margo2 in Actueel, Info, Life, Smurf, Varia

 

Nu mag je me van veel betichten maar mij een groot lezer noemen zou van jou een groot leugenaar maken. En toch heb ik nog niet zolang geleden een boek van de allereerste tot de allerlaatste bladzijde uitgelezen.  Helemaal, in 1 ruk, van voor naar achter (want omgekeerd zou wat debiel zijn, en tevens moeilijk te volgen), zonder plaspauze of zonder ook maar 1 keer op te kijken.  Het feit dat dit mij is overkomen wekt wellicht het vermoeden dat dat boek mij op 1 of andere manier toch wel minstens een béétje geboeid moet hebben.

Dat vermoeden klopt. Dat lag niet aan de titel van het boek of aan de naam van de auteur of aan die drollige fototekening van vrouwentongen (de plant) op de voorflap of aan de 18,90 € die ik voor het boek in ruil gaf aan de verkoopster aan de kassa van De Standaard, maar wel aan het feit dat het verhaal zich afspeelt in mijnen hof.  

Niet echt in mijnen hof want ik heb genen hof, en mocht ik er enen hebben dan zou dat ganse verhaal zich daar niet in kunnen afspelen omdat die daarvoor veel te klein zou zijn gezien ik totaal geen tuinmens ben en ik wel een wreed dom wicht zou zijn mocht ik mij met een grote tuin inlaten.

Als ik zeg dat het zich in mijnen hof afspeelt dan doel ik op een dorp dat aan het mijne plakt en dus dicht genoeg is om te durven schrijven dat het in mijnen hof ligt.

Heel erg verkwikkend nieuws is dit niet, maar laat Reetveerdegem nu toch net het dorpje zijn waar smurf op 1 september aanstaande zijn 4de leerjaar zal aanvatten, zijnde in het scholeken op de plesj van Nievekeirken, alwaar hij reeds van in het 3de kleuterklasje educatief wordt opgeleid.

Kent u het boek waarover ik het heb trouwens? De naam ervan ontsnapt mij helaas, maar als ik zeg dat het 207 tellende meesterwerk geschreven is door Dimitri Verhulst, misschien dat dán uwe frank valt?

De schrijver beschrijft een terugblik op zijn jeugdjaren in Nievekeirken, waardoor de kans dat den Dimi daar ook naar schook is geweest mij niet volledig nihil lijkt.  Wie weet placeert smurf zijn radijs op dezelfde stoel waarop deze Vlaamse geletterde ooit zijn broek heeft hangen verslijten.  Of misschien kerft smurf zijn naam in de lessenaar, naast de naam van… 

Wa? ’t Zou toch kunnen?

Onze buurvrouw van vroeger, die nu 86 is, heeft daar nog schoolgelopen, of -gestapt, want dat was nog op  klompen in die tijd, dus waarom zou die kleine witte van Nievekeirken daar ook niet naar school geweest zijn? Soit.

Nu wil de actualiteit dat net dít boek zodanig populair is dat het op dit eigenste moment in een movieversie wordt gegoten.  Als bij toeval heb ik toevallig al een paar opnamebeeldekens van de film gezien en ik zeg u; die voorspellen veel goeds. Die kleine van 14 jaar, die de hoofdrol in de film speelt, da’s Kenneth Vanbaeden en die woont ook ergens in mijnen hof. Niet in Reetveerdegem maar daarnaast, in Erpe-Mere, waar ik 7 jaar heb schoolgelopen. Misschien zit die kleine nu wel op de stoel waarop ik ooit mijn rok heb hangen verslijten.

Zodra die film in de zalen speelt zal bibi er zijn. ‘k Heb geweldig veel zin in eerlijke platte Oostvlaamse biografische dramahumor, waar gesproken wordt in een dialect dat de schrijver ook bij momenten aanwendt in zijn boek, waarvan de naam mij helaas nog steeds ontsnapt.

Radio kaka

Geplaatst op: 28 augustus 2008 door margogogo in At the office

Stel, je zit in een ruimte samen met 17 anderen.

In die ruimte staan 3 radio’s te spelen.

Jij zit op een plaats waar je ze ze alle drie kan horen.

Zou jij daar niet zot van worden?

AWEL IK WEL, WANT IK ZIT OP DIE PLAATS EN IK WORD BEN STEKEZOT!

(minor detail: die drie radio’s staan elk op een andere post)

Aaaarrrggggghhh!

Meeting bloggers is fun

Geplaatst op: 27 augustus 2008 door margo2 in Bloggereedschap

 

Bij de uitnodiging werd gevraagd om “alstublieft goed weer mee te brengen”.

Uiteraard heb ik zoiets compleet in de hand, dus  sleurde ik heel de rit van Haaltert naar ginder het mooie weer achter me aan. Thuis vertrok ik met schoon open en mooi weer, maar hoe dichter ik Keerbergen naderde, hoe donkerder de lucht werd.

Toen ik me in de straat des meetings parkeerde viel de regen met bakken uit de lucht.   Ja tarara, hier loop ik dus écht niet door!”, dacht ik bij mezelf, doch ik herpakte me en stapte uit, greep het mooie weer, dat nog steeds achteraan mijn auto vasthing, vast en dropte het stiekem in Chelone‘s prachtige tuin.

Het werkte.

Terwijl ik lomp van onwennigheid mijn entree maakte klaarde de lucht al volledig uit. De zon brak door het wolkendek en drong zich vastberaden op de voorgrond. Het werd lekker warmpjes en er viel de rest van de dag geen druppel meer uit de lucht.

Zonder dank hoor.

Daniel, Stef Flater, Lalena en Karel, Patrick en partner, Madame met meneer en ik weet niet meer wie en wie of wie nog die plensbui over zich heen heeft gekregen, zij waren allemaal druk in de weer geweest met het afdrogen van tafels en stoelen, ik kon meteen gaan zitten op een propere en droge stoel.

Zeezicht en Micheleeuw daarentegen hebben een tijdje met een nat gat gelopen, wat bij Menck een gevatte opmerking ontlokte, die ik hier niet ga herhalen wegens kantje-boordje, dus absoluut niet gezond voor de vlekkeloze reputatie van mijn blog.

Op weerkundig gebied bleef het verder allemaal droog. Dat kon dan weer niet gezegd worden van den innerlijken mensch, die continu bevochtigd werd met rode en witte wijn, Menck’s sangria, cola en fanta en water en andere liquiden die Chelone ons allen op een blaadje presenteerde.

Dorst hebben we zeker niet geleden en honger nog veel minder.

Iedere aanwezige had gezorgd voor versgemaakte en/of zelfgekochte lekkernijen. Dikke radijzen, breedbeeldtelevisieworstjes met mosterd, dorito’s en chips, pralines, 2 complete kaasschotels met noten en druiven, een pot vol flink gekruide Italiaanse gehaktballen, pittige chili con carne-pannenkoeken, een kom metveelversegroentengemengde pastasalade, een ovenverse zalmschotel, gewokte kip-met-lijst-en-gloentjes, door malse slablaadjes ondersteunde tomaat-garnaal voor iedereen, rijstpap, chocolademousse, Bresiliennetaart, fruittaart, …allez toe, het kon niet op. En ’t was verdekke allemaal wreed lekker ook!

Het gezelschap was ook lekker aangenaam, ik was blij verrast door de diversiteit.

Zo verrast dat ik er stil van werd. Die stille kant is trouwens niet meer dan de observator in mij. Ik heb zo’n innerlijke radar die elke nieuwe omgeving en ieder nieuw gezicht binnenstebuiten keert en de sfeer errond volledig screent en doorlicht. Maar o wee als die fase voorbij is, dan kan ik behoorlijk luid zijn als ik mij goed concentreer. Ge zijt allemaal gewaarschuwd voor in november.

 Zonder zever, toch wel fascinerend om de mensen achter de blogs in levende lijve (bezig) te zien en horen. Frappant ook om nog maar eens bevestigd te zien dat het beeld dat ik mij van iemand vorm zelden strookt met de werkelijkheid.

Uit haar eigen bron vernam ik dat Zapnimf en Chocolate Moose tot -bijna- de laatsten zijn blijven plakken. Tja, dat krijg je dan, als je je in een labyrint aan Zeepstraten waagt zonder GPS en daardoor een anderhalf uur later dan de rest arriveert. Dan blijf je tot de laatste. Ok, ze zijn qua telaatkomen nog net geklopt door Zabrila en dochter, maar zij zullen wel een goeie, en dus aanvaardbare, reden gehad hebben. Aja.

Dezelfde bron meldde ook dat het al goed klaar toen het zap & moose doorgingen, en naar verluid was Zap een beetje onwel en mottig geworden in den otto, op weg naar huis. Voor gore details hieromtrent moet u elders zijn, dat durf ik hier niet neer te schrijven, ik heb een reputatie hoog te houden, weetuwel.

Bij de plakplaasters hoorde ook nog ene Disfunctionele Huismoeder. Zij lag, toen ik doorging zo rond een uur of 3, nog serieus in strijd met een vettig glas en witte wijn en een vochtige kin, en ze was nog steeds even sterk aanwezig als al de uren ervoor.

Maar de aller-allerlaatste die is gebleven is Menck. Nochtans zag hij al heel lichtjes donkerblauw van de kou toen ik daar vertrok, ocharme.  

Misschien is hij zolang gebleven is om die 150 kilometer terug naar ’t zeitje zo lang mogelijk uit te stellen, maar eerder denk ik toch nog dat hij is gebleven om  Chelone te helpen bij het opkramen.  Ik denk dat dat laatste wel zal kloppen aangezien hij haar van bij het begin heeft bijgestaan bij de opzet van dit hele opzet.

Bij deze een grote veer voor hem én een dikke pluim voor Chelone zelve; een  heerlijke gastvrouw, die ons allemaal voortreffelijk heeft gesoigneerd!

Images

Geplaatst op: 23 augustus 2008 door margo2 in KSA, Smurf

Voor een blik achter de schermen:

– pak uw computermuis vast met uw linker of rechter hand (of met uw dikke teen, dat maakt niet uit)

– schuif de muis een beetje heen en weer, van links naar rechts en van onder naar boven

– stop met dat heen en weer schuiven en plaats de cursor met één vloeiende beweging  hier

– geef een heel zacht tikje op de linkermuisknop

 

Als alles goed gaat ziet u nu wat beeldekens.

Wie er een streepje muziek bij wil moet zijn boxen aanzetten.  Het volume mag u zelf kiezen, daar kom ik niet tussen.

Zijn er nog vragen?

Je maakt wat mee!

Geplaatst op: 21 augustus 2008 door margo2 in KSA, Life, Smurf

 

Kampweekend 2008.  De locatie was schitterend, het landhuis was prachtig, het weer zat geweldig goed mee, het gezelschap was dik in orde en de sfeer zat er al van bij het vertrek goed in.

Iedereen heeft zich geweldig geamuseerd. Ik ook. Bij mij kan je dat duidelijk zien, ik breng daar altijd bewijzen van mee.  Voor elke dag dat ik me amuseer krijg ik een herpesachtige koortsblaas. Je kent die krengen wel, van die blaasjes die je van verre voelt komen, die zich op je lippen komen nestelen om je daar dan een dikke week serieus te hangen ambeteren.  Zoals te verwachten was loop ik hier dus nu met 2 vreselijk jeukende amusementsblaasjes op mijn bovenlip. Heel vervelend, maar ach, na jaren word je dat wel gewend.  Heb ik ook eens volle lippen. Pffrt.

Het was dus best wel een grandioos fijn weekend, maar er zijn een paar dingen gebeurd waarbij mijn hart telkens een serieuze slag heeft moeten bijgeven.

Het eerste overkwam smurf.

Kinderen onder elkaar kunnen al eens hevig tekeer gaan, dat weten we allemaal.  Nu waren smurf en de anderen een partijtje “elkander vloeren” aan het spelen. Een spelletje waarbij ze elkaar om het eerst op de grond moeten krijgen. In the heat of the game kreeg smurf per ongeluk een geweldige stomp op zijn borst. De slag sneed hem de adem af en hij raakte in paniek. Hij had het heel benauwd, hij snakte met grote halen naar adem.  We hebben op het punt gestaan om naar spoed te vliegen maar gelukkig kon ik hem na een poos toch weer tot rust brengen en begon hij rustig en regelmatig te ademen. Paniek gasten, niet te vatten.

Het tweede overkwam smurf.

Het was schitterend mooi weer, ideaal voor een uitstapje naar het meer van Bütgenbach. Met plaids, dekentjes en grote strandlakens nestelden we ons op het grote grasveld tegen de rand van het meer. Terwijl de kleintjes langs de waterkant ploeterden en met het natte zand grappige zandsculptuurtjes bouwden gingen de 4 oudste kinderen zwemmen in het meer. Het is er een waar paradijs voor spelende zwemmers, met zijn 3 grote speeltuigen: een duikplatform, een grote opblaasbare trampoline en een hoge drijvende klimmuur, elk op zo’n 200 meter van elkaar. De 4 zwemmers zwommen meteen naar het duikplatform. Na een half uurtje schoonduiken en sierspringen zwommen 3 van hen door naar de trampoline, waar ze stuntsgewijs een paar flinke gaten in de lucht sprongen. Na een tijdje springen en stuiken zwommen ze verder naar de drijvende plastieken klimmuur. Wij, de ouders, lagen daar op het gras met volle teugen te genieten van het spectakel waarop onze kinderen ons trakteerden. Het was geweldig om te zien.

Maar toen keerden ze terug. Op zich geen probleem maar we zagen dat ze in 1 ruk doorzwommen naar het duikplatform, zonder halverwege te stoppen/rusten aan de trampoline.  Die afstand was echt wel groot, ik was er niet al te gerust op. Net toen ik mijn ongerustheid tegenover de anderen uitte zagen we dat er een van ons zwemmertjes het moeilijk had. Het was smurf. Hij zwom niet meer zo vlot, moest alles geven om boven te blijven. Twee medeleiders hadden hun kleren al uitgetrokken en stonden op het punt het water in te duiken. Gelukkig had Nicky, de oudste van de 3, ook in de gaten dat smurf het moeilijk had. Hij zwom meteen naar hem toe, ondersteunde zijn lijfje en hield zijn hoofdje boven water. Het dappere kereltje moedigde smurf verder aan om de laatste 100 meter rustig door te zwemmen. Samen bereikten ze, uitgeput maar ongedeerd, het duikplatform.

Ik ben Nicky eeuwig dankbaar. Wat hij deed voor mijn kind zal ik nooit vergeten. Never.

“Nicky is mijn held” zei smurf achteraf meermaals, en hij week de rest van het weekend geen meter meer van zijn zij.

Het derde overkwam smurf.

Het was de laatste dag van het weekend. Na ons vertrek uit het landhuis maakten we nog een tussenstop aan de Piste de Ski in Ovifat, Waimes. In een foldertje hadden we gezien en gelezen dat je daar des zomers met autokarretjes van de skihelling kan racen. Het zag er op het foldertje al ferm uit maar in ’t echt was het nog spectaculairder. We kochten meteen een 10 ritten-kaart; 10 descentes + 2 descentes van de gratuit. Allez roulez! Met een ei in mijn broek kroop ik in één van die karretjes, smurf vooraan tussen mijn benen. De instructeur, een jonge knaap die ik voor ’t gemak Jean-Lous zal noemen, gaf een paar instructies, wat handig is om toch een beetje te weten hoe je zo’n ding bestuurt.  Het was vrij eenvoudig: om te remmen en te stoppen moet je het stuur naar je toe trekken. Voila, dat was het, meer moesten we niet weten.  Ik verzeker je, ik heb in ’t begin serieus aan dat stuur getrokken! Die helling was steil en vreselijk hobbelig, en halverwege hadden ze voor de fun nog een een smal brugje neergeplant ook!  Djeez, was me dat heftig! Maar wel plezant, oooh da was plezant!  Na de rit moesten we terug van waar we gekomen waren, all the way up.  Dat ging via een skilift, of een kabelbaan, ik wil er vanaf zijn.  Met kar en al werden we, via een hendel die we heel goed vast moesten houden, aan dat liftgeval vastgehaakt, en traag maar gestaag werden we naar boven getrokken. Zo ongeveer halverwege de rit plofte onze racedoos van de haak. Mijn fout. Ik ben braaf hoor, maar lómp. Enfin, de kabel ging voort en wij stonden stil. Ons karretje werd weer aan de haak geklikt maar wij mochten verder te voet naar boven. Niks ergs, alleen een beetje jammer.

Er werden nog kaartjes gekocht want er wilden een paar kinderen eens alleen naar beneden zjoeven, en een paar wilden per twee samen. Smurf ging met Emmelien.  Ze scheurden roepend en gierend de helling af. De rit naar beneden verliep vlekkeloos. Oef! Terwijl zij naar boven werden getrokken stond ik met mijn kodak klaar aan de top van de kabellift om een foto maken van hun tweetjes. Met mijn fototoestel tegen mijn oog zag ik hun karretje schuin de berm inrijden. Ik dacht dat ze aan het spelen waren en een beetje zigzag reden maar, terwijl ik foto’s nam, zag ik ineens dat hun karretje omkantelde. In volle paniek smeet ik mijn kodak in de graskant, gereed om naar smurf toe te lopen, maar Jean-Louis was al ter hulp geneld en had hun autootje al losgehaakt. Smurf werd opgevangen en naar boven gedragen, hij schreeuwde het uit van de pijn. Hij was er niet kunnen uitspringen, hij had klem gezeten en was een paar meter meegesleurd. met zijn beentje onder het karretje gekneld. Ik vreesde het ergste maar het bleek al gauw dat het niet te erg was. Na veel troosten en traantjes drogen kwam hij er al snel weer bovenop. Hij heeft nog een tijdje last gehad van zijn been maar er is gelukkig niks gebroken, gescheurd of gekneusd.

Eind goed, al goed. Of toch niet (*)

Op weg naar huis heeft smurf zichzelf uitgeroepen tot “sukkeltje van het jaar”. “Aja hé mama, ik ben bijna gestikt, bijna verdronken en bijna verongelukt”, hing hij er giechelend achteraan. Nog wel dat hij ermee kan lachen. Ik heb anders wel eventjes genoeg van al die toestanden, het mag voor mij een heel pak rustiger worden nu. Dit rampweekend kampweekend was heel erg leuk maar verdekke toch ook een paar keer serieus slecht voor mijnen tikker!

(*) Tijdens de laatste wilde rit met die autokarretjes scheurden Marc en zijn zoontje Ilya vollenbak van de helling. Ze gingen iets te vlug en vlogen beiden de lucht in en kwamen onzacht op de grond terecht. Ilya had niks, die gierde het uit van plezier. Zijn papa had een bloedneus en sinds maandag ligt zijne pols in het gips.

Ter aanloop

Geplaatst op: 19 augustus 2008 door margogogo in Varia

Pfieuw, we zijn heelhuids teruggeweest van weggekomen.

Heelhuids ja, want er kan heel wat gebeuren in 3 dagen, ik zeg het je. 

Niet om mee te lachen als je je eigen kind in moeilijkheden ziet.