Archief voor september, 2009

Bleitmarjetten

Geplaatst op: 30 september 2009 door margogogo in Actueel, Info, Life

bleitmarjettenVrijwel elke middag lees doorloop ik de Metro, het gratis krantje dat je onder meer in treinstations kan vinden. Ik neem geen trein en kom zelden of nooit op plaatsen waar ik zo’n display met Metrokrantjes tegenkom, waarna je nu terecht de vraag kan stellen waar ik die Metro dan vandaan haal. De Metro, beste blogleespubliek, ligt elke ochtend in een exemplaar of 4 klaar op de keukentafel op het werk, vers meegegrist door een collega die vrijwel dagelijks vanuit Ninove-Eichem naar Ternat treint. Danku Dimitri, we vinden dat heel sympa van u. Dus deze middag eigen ik mij 1 van de 4 krantjes toe en begin te bladeren.

Redelijk mottig wordend van wat er te lezen valt in de artikeltjes uit de rubrieken Politics, General, World en Business, trekt het kopje op pagina 11 uit rubriek Science mijn aandacht.

“Waarom vrouwen meer huilen dan mannen” 

(aan mijn mannelijke vaste lezers en minder vaste lurkers: haak gerust massaal af, ik zal het u niet kwalijk nemen, echt niet)

In dit bewuste artikel verwachtte ik innoverend nieuws te kunnen lezen, bijvoorbeeld de resultaten van een grootschalig wetenschappelijk onderzoek waarop de mensheid al jaren zit te wachten, maar neen, dat bleek al gauw een iets te hoge verwachting te zijn. Het artikel herhaalt doodleuk gewoon wat we allemaal allang weten.

“Er zijn heel wat structurele verschillen tussen mannen- en vrouwenhersenen” is de eerste stelling. Val nu achterover!

“De hersenen bestaan uit 2 delen: een linker helft en een rechter helft”. Daar was ook nog geen mens van op de hoogte.

Verder gaat het artikel over de allernieuwste technische verklaring dat de emotionele rechterhersenhelft bij vrouwen sterker is dan de analytische linkerhersenhelft en dat dat dus zou kunnen verklaren waarom de ogen van vrouwen rapper volschieten dan die van mannen. You don’t say!

Ook vers van de pers is het nieuwtje dat vrouwen hormonen hebben die een rol zouden kunnen spelen, en dat die hormonen ook wel eens de typisch vrouwelijke stemmingswisselingen kunnen verklaren. EUREKA!

Oja, ze hebben het ook over maatschappelijke tolerantie als verklaring waarom vrouwen meer huilen dan mannen. “Het is eenvoudigweg voor een man nog steeds niet toegelaten om te bleiten in het openbaar”. Aaaarrgghh! Newsflash!

Tenzij ik me zwaar vergis zie ik in dit artikel, met zijn waanzinnig hoge nieuw(s)waarde, niets meer dan een goedbedoelde promotie voor een Britse wetenschapster die over deze materie een geheel splinternieuw boek heeft geschreven. Een nieuw boek!

Ik zou zeggen: allen naar de Betere Boekhandel voor meer tekst en uitleg! Du-uh.

Rain

Geplaatst op: 28 september 2009 door margogogo in Kunstzaken

Klik op PLAY

Sluit je ogen

OGEN TOE heb ik gevraagd!

Ok

Luister nu, met je ogen dicht

Relax en heb geduld, luister gewoon tot op het eind

(als je kippenvel of muggentetjes voelt opkomen moet je dat niet tegenwerken)

Open je ogen

Klik nogmaals op PLAY

Kijk nu naar wat je hoort

Machtig, toch?

Back to the 80’s

Geplaatst op: 27 september 2009 door margogogo in Mijn muziek

Midden jaren ‘80 zat ik volop in mijn pubertijd. Alles draaide toen rond muziek, zoals je hier ook al kon lezen. Terwijl mijn ouders in hun repetietiekot de evergreens repeteerden voor hun optredens in de weekends, luisterde ik constant naar de radio, draaide ik mijn singles van Cindy Lauper, Nik Kershaw, Yazoo en Cock Robin en nog een stuk of wat, welke ik me had kunnen kopen door het weinige zakgeld dat ik kreeg te sparen. Ik was heelder dagen druk in de weer met mijn casetterecorder want in the eighties waren er enorm veel goeie songs. Zonder blozen geef ik heel graag toe dat ik de meeste nog steeds even goed vind als toen.

Howard JonesIdolatrie is mij altijd vreemd geweest, dacht ik. Maar dat moet ik bij nader inzien toch even rechtzetten. Er zijn jaren geweest waarin ik mezelf de allergrootste fan waande van de Britse singer-songwriter Howard Jones. Alles wat ik over hem kon vinden bewaarde ik. Ik had een paar mappen vol foto’s, interviews, artikels, songteksten en kleine gadgets. Alle liedjes van zijn LP Human’s Lib (de eerste longplayer die ik me ooit aanschafte) kende ik uit mijn hoofd. Yepz, mr. Jones was mijn idool. Alleen de mijne want mijn klasgenoten en vrienden kenden hem nauwelijks, laat staan dat het hun genre was.

Howard Jones was de eerste en tevens enige favoriet die ik ooit heb gehad. Ik herinner me niet dat ik later ooit nog zo zot ben geweest van een zanger. Ik was écht verliefd op hem, met hartkloppingen en koude rillingen en al, ik vond hem ontzettend knap en was gefascineerd door zijn omhooggesuikerwaterde haar, zijn tipschoenen en lange zwarte jas, wat de voorbode bleek voor wat zou volgen (later kwam Robert Smith van The Cure en Morrissey van The Smiths in mijn leven en ging mijn voorkeur meer de donkere zwarte kant uit, zo ook mijn garderobe)

Deze song zou iedereen moeten kennen, hiermee is alles begonnen.

Een ander nummer dat mij nog steeds kiekenvel bezorgt is “No one is to blame”.

Haal uw beste Engels boven en lees even waarover de song gaat:

The song is about unfulfilled mutual attractions, saying that these are normal and commonplace ("We want everyone – no one is to blame"). It uses a number of metaphors, such as "You can look at the menu, but you just can’t eat" and "It’s the last piece of the puzzle, but you just can’t make it fit", to describe the frustration of experiencing intense attraction but being unable to act on it, for whatever reason.

Alweer voor uw gemak, heb ik er de songtekst bijgezet.

Enjoy the song, I will get the goosebumps.

De video trekt op niks, ik dwing u dan ook niet om ernaar te kijken

You can look at the menu but you just cant eat
You can feel the cushions but you cant have a seat
You can dip your foot in the pool but you cant have a swim
You can feel the punishment but you cant commit the sin

And you want her and she wants you
We want everyone
And you want her and she wants you
No one, no one, no one ever is to blame

You can build a mansion but you just cant live in it
Youre the fastest runner but youre not allowed to win
Some break the rules
And live to count the cost
The insecurity is the thing that wont get lost

And you want her and she wants you
We want everyone
And you want her and she wants you
No one, no one, no one ever is to blame

You can see the summit but you cant reach it
Its the last piece of the puzzle but you just cant make it fit
Doctor says youre cured but you still feel the pain
Aspirations in the clouds but your hopes go down the drain

And you want her and she wants you
We want everyone
And you want her and she wants you
No one, no one, no one ever is to blame
No one ever is to blame
No one ever is to blame

Is she really going out

Geplaatst op: 26 september 2009 door margogogo in Life

Zaterdag: een ideale dag om op stap te gaan. Vanavond ga ik Gent onveilig maken, al zal daar geen mens last van mij hebben want ik ga de laatste tijd meer op in het decor dan dat ik mezelf op de voorgrond schuif.

Vroeger stond ik graag in de belangstelling en durfde ik wel eens heel veel lawaai maken en nadrukkelijk aanwezig zijn. Een gezonde geest vermoedt al gauw dat dat een masker was om mijn verlegenheid en gebrek aan zelfvertrouwen te camoufleren, en dat was ook zo, zeer zeker. Schamen doe ik me niet meer daarover, dat heeft geen zin, wat was is gepasseerd.

Nu hoef ik me niet meer te verstoppen achter zo’n masker. Nu doe ik het op z’n WYSIWYG’s, als je begrijpt wat ik bedoel. Sinds mijn inzichten en zelfvertrouwen een serieuse boost hebben gekregen in de loop van de voorbije 2 jaar, leef ik veel intenser en met veel meer gemak en overgave. Er valt tegenwoordig meer last van mijn schouders dan dat ik ooit voor mogelijk hield. Niet te geloven hoeveel bagage een mens met zich meesleurt die hij eigenlijk totaal niet nodig heeft.

Zaterdag: een ideale dag om op stap te gaan. Vanavond (straks eigenlijk, ik moet mij dringend eens gaan klaarmaken) ga ik bij een Gentse Italiaan gaan eten en de gezelligheid van bruine kroegjes en een Irisch Pub opzoeken. In alle rust en zonder masker.

Keep it cool

Geplaatst op: 25 september 2009 door margogogo in Info

Voor diegene die enorm met mij en mijn jeuk inzitten: ‘t is niet meer nodig, ik weet wat het is en ik weet wat ik eraan moet doen.

Brachioradiale Pruritus. Zo blijkt het te noemen. En de oorzaak –u raadt het nooit- heeft te maken met zonnestralen en een gevoelige huid.

U wil wat meer info? Owkeey, dit is wat het is: “Brachioradiale pruritus is een aandoening die een diepe, intense jeuk op de bovenarmen geeft in de afwezigheid van uitwendige tekenen van huidirritatie. Het is een weinig frequent voorkomende aandoening in Europese landen die specifiek gevoeld wordt op één of beider bovenarmen ter hoogte van de brachioradicale spier, waaraan de aandoening zijn naam te danken heeft. De brachioradicale spier is gelegen aan de buitenkant van de bovenarm. Typische klachten zijn hevige, vervelende, dieper, branderige en jeukend gevoelsgewaarwording. Over de oorzaken van brachioradiale jeuk is er nog geen eenduidigheid. Zowel UV-stralen (zonlicht dus) als problemen in de zenuwwerking en beweeglijkheid van de nek worden beschouwd als oorzakelijke factoren in de ontwikkeling van brachioradiale jeuk”

De jeuk die mij al jaren plaagt komt telkens na de zomer en zou het gevolg zijn van voortdurende blootstelling aan UVA-stralen dat leidt tot overprikkeling van de huidzenuwen in de armen.

De meest frequent toegepaste behandeling om de hardnekkige jeuk te milderen is een verkoelende zalf of gel die menthol bevat. Ik dus vanmiddag naar ‘t Kruidvat in Ternat en een tube mentholzalf. Ik nam tussen alle mentholhoudende dingen op goed vallend uit een tube Perskindol Cool Gel en wauw! Mensenlief, doet me dat deugd om vele uren na elkaar geen jeuk meer te hebben! Die gel werkt dus echt, bij mij althans.

Perskindol Cool Gel: brengt koeling bij  sportblessures.

En bij jeuk.

Als het jeukt moet je krabben

Geplaatst op: 24 september 2009 door margogogo in Frustraties, Life

jeuk “Het staat geschreven en gedrukt dagge moet krabben waar het jukt”.

Dat klopt, maar te veel jeuk is moordend ambetant. Hoe ik dat weet? Je mag 10 keer raden.

Ieder jaar, zo half september,begin oktober sluipt er iets mijn huid binnen/op/onder/naast/over,…da’k het nie weet waar het kruipt, het is in ieder geval vreselijk irritant. Het veroorzaakt een ontembare jeuk, pijnlijk soms, net alsof er met kleine naaldjes in mijn huid wordt geprikt. Soms haalt het prikke(le)nd gevoel me uit mijn slaap. Ab-so-luut niet leuk.

Het is nu het 11de jaar op rij dat ik het vlaggen heb (het is begonnen toen ik zwanger was van smurf). Een week of 2 geleden begon het aan mijn rechter schouder. Na een paar dagen ging het ook naar mijn linker schouder. Nu is het helemaal rond, zoals het al 11 jaar rondgaat, en zit het ook weer op bepaalde plaatsen op beide bovenarmen. Het rare is: je ziét er niets aan, op die plaatsen. Er zijn geen bubbeltjes of letseltjes of zo, er is echt helemaal niks niemendallen te zien. Nougabollen. Nada. Rien. Nothing what so ever. Nul.

Ja natuurlijk heb ik door die 11 jaren heen meerdere dermatologen bezocht, en elkeen stelde een andere diagnose. ‘Chronische jeuk-allergie’ of was het weerkerende jeukallergie, ‘k wil er vanaf zijn (ja du-uh, daar kon ik zelf ook wel opkomen!), ‘Pruritis’ (wat gewoon een ander woord voor jeuk is), ‘gewone zonne-allergie’ (meneer, dat heb ik IN de zomer, niet erna), de dermatologe in mijn dorp had het over ‘beschadiging van de uiteinden van de zenuwbanen blablabla, waarvoor ze me cortisone-pillen voorschreef ‘om het van binnenuit aan te pakken’, en nog een andere verwees mij door naar een chiropractor voor 10 kraaksessies (geen idee wat mijn botten kraken aan jeuk zou kunnen doen). Een halve apotheek aan zalfjes en balsems en pilletjes heb ik geprobeerd maar er heeft nooit iets van al die bazaar geholpen. Het enige wat een beetje verzachtend werkt is ijs. Geen Dame-Blanche of Coupe-fraise, beste mensen, nee, dat zou wel de max zijn, maar helaas, het enige dat een beetje helpt zijn ijsblokjes. Gewoon blokjes vervroren kraantjeswater die ik over de geïrriteerde huid wrijf tot ze gesmolten zijn. Dat doet deugd, maar ‘t is maar voor even, en dan begint het weer.

Ja, ik heb een teer en gevoelig velleke, dat weet ik al 40 jaar, maar dat die jeuk 11 jaar geleden ineens begon en sindsdien jaarlijks terugkomt, telkens na de zomer, altijd op dezelfde tijd, en dat het weer wegebt ergens in februari, dat heb ik toch altijd wreed bizar gevonden.

Toen ik onlangs bij Meneer Google aanklopte, kwam ik op een forum terecht waar ik mijn “aandoening” exact beschreven zag staan: “…ook ik heb al 15 jaar jeuk aan mijn bovenarmen. Het steekt enkel de kop op na de zomer, vanaf september,oktober. Ik word krankjorum van de jeuk!” (‘t is een Hollands forum, inderdaad)

Oh, fijn, ik ben niet alleen, er zijn er nog die zich onnozel krabben in de nazomer. Op dat forum noemen ze het “allergie bij het vallen van de bladeren”, en ook “Herfstallergie” kwam ik tegen. Asjemenou!

Hoe het noemt kan me niet schelen, ik wil vooral weten wat eraan gedaan kan worden, áls er uberhaupt al een afdoende behandeling voor bestaat.  Op dat forum zijn er blijkbaar vele lotgenoten (haha) geholpen met Fenistil, een medicijn tegen huidirritatie. Er zijn er ook die de zalfversie Fenigel gebruiken, en er zijn er die tubes mentholzalfjes opsmeren om de branderige jeuk te blussen.

Ben na ‘t werk meteen bij de apotheek gestopt en heb me een tube Fenigel gekocht. Nu maar hopen dat het werkt.

Geroddelsel en achterklap

Geplaatst op: 22 september 2009 door margogogo in Info, Life, Onnozele informatie

roddelen Madammen altegader: ge moet veel roddelen want dat is supergoed voor uw gezondheid!

Astemblieft!

 

Dit las ik in het boekje van de CM met de wervelende titel “Cava?”, wat in het Vlaams zoveel betekent als “Oewist?”

Vooraleer ik de inhoud van het artikeltje over roddelen ten berde breng wil ik zelf even roddelen, doch dit geheel entre parenthèsekes. Ik vraag mij af waarom ik dat boekje eigenlijk al jarenlang in mijn bus krijg. Ik heb met die mutualiteit totaal niks te maken. Krijgt iedereen dat boekje? Eender wat, over de CM valt 1 en ander te roddelen en ‘k ga dat dan ook doen en mijn mening hier eventjes in de groep smijten, als ‘t niet geneert.

Kijk, de mutualiteit waar ik aangesloten ben is ten eerste al een stuk goedkoper, en ten tweede is de service veel en vele beter. Er zal ook wel nog een ten derde en ten vierde zijn, maar daar ga ik mij niet in verdiepen. Ik wil het gewoon even hebben over een ervaring die ik van heel dichtbij heb meegemaakt, meer bepaald over de ‘service’ van de CM ten opzichte van mijn broer en schoonzus en mijn nichtje Thari, hun (op 10-jarige leeftijd overleden) jongste dochtertje. Hun ervaring met de CM, in een notedop: een wirwar aan overbodige papierenrompslomp, meervoudige weigeringen van financiële steun en praktische hulpmiddelen voor een gehandicapt kind dat genoodzaakt is om thuis te worden verzorgd en begeleid omdat haar handicap (Syndroom van San Filippo) fulltime begeleiding en verzorging nodig heeft (speciale opvangcentra kunnen niet 24/7 met 1 kind bezig zijn). Hun weigeringen en manier van doen was ronduit schandalig en verwerpelijk. Ik kan alleen maar hopen dat ze heden ten dage iets menselijker omgaan met de noden van hulpbehoevende ouders van gehandicapte kinderen. Ook uit heel goeie bron weet ik dat de CM heel goed is in het weigeren van terugbetaling van de grote kosten die een medisch verantwoorde chirugie met zich meebrengt. Met een “dat valt onder cosmetische chirurgie, we betalen dat niet terug” werd een goeie kennis van mij de laan uitgestuurd. Ik zelf had die ingreep ook nodig en kreeg meteen groen licht bij mijn ziekekas, inclusief de nodige documenten voor hun financiële tussenkomst, een bedrag dat geweldig hoog was, by the way. Soit. Ik wijk nu wel heel erg af van de essentie van dit logje.

Om verder te gaan waar ik was gestopt om te roddelen; ik doorbladerde dus hun boekje (ja, ik geef toe dat ik desondanks hun pamfletje altijd wel eens vluchtig inkijk) en stootte op een klein artikeltje dat stelt dat roddelen gezond is. Voor vrouwen, zowaar, want mannen roddelen niet. Do they?

Roddelen, beste dames, heeft een positieve impact op het niveau van progesteron, het hormoon dat angst en stress vermindert. Dat hormoon stopt ook infecties en de overproductie van oestrogeen. medisch gezien heeft roddelen dus een positieve impact op gans  uw lijf en al uw leden, wat, geef toe, toch wreed goed nieuws is voor de onverbeterlijke roddelaarsters onder ons.

In het stukje wordt verder ook gesteld dat roddelen de sociale banden versterkt. Ook weer dankzij onze hormonen. “De link tussen lichamelijke reacties en menselijk sociaal gedrag verklaart waarom mensen met veel vrienden gelukkiger en gezonder zijn”, schrijven ze, eindigend met “Facebook, here we come!”

Dus, mensen, als ge uwen neus voelt jeuken: ‘t is niet om achter uwe rug te klappen, ‘t is voor mijn gezondheid.