Archief voor juli, 2008

Sfeerbeelden

Geplaatst op: 29 juli 2008 door margo2 in KSA

 Vrijdag, 10 uur.

Ik zit alleen in de auto, niemand die mijn gedachten kan verstoren. Niet dat er veel te verstoren valt want in gedachten verzinken tegen een gemiddelde snelheid van 150km/uur is onverantwoord en dom, dat doe ik niet.

Ik schuif Air Traffic in de CD-lader en zing als een nachtegaal brul uit volle borst mee met het heerlijke nummer Time Goes By

Koppig blijf ik de verkeerswetgeving negeren en met een veel te snelle vaart schuif ik weg van de grijsheid van Brussel en de eentonigheid van de autostrada. Iets later geniet ik volop van het heuvelachtige landschap, de machtige hellingen, de heerlijk venijnige bochten, de uitgestrekte groene weilanden, de fris ruikende donkere bossen,…

Na een zalige rit van dik anderhalf uur gidst mijn GPS me feilloos door het dorpje Recht, recht tot op de kampplaats.

De sfeersnuiverij kan beginnen.

Tijd om uit te pakken of het terrein te verkennen heb ik niet. De ganse keukenploeg heeft op mij gewacht om ofwel mee te gaan wandelen ofwel mee te gaan zwemmen Ik kies voor de wandeltocht, efkes de benen strekken na een stevige autorit, dat gaat deugd doen.

Na anderhalf uur zijn we halfweg, het gaat al een hele tijd serieus bergop. Mijn hart bonkt in mijn keel, ik snakt naar adem, ik hijg en bries als een paard en zweet als een rund. Ik wil stoppen, opgeven, gaan zitten, liggen, slapen. Ik ben kapot.

Maar ik moet verder. De anderen stappen stevig door en lachen me uit om mijn triestige conditie, zich niet bewust dat ik ieder moment in coma kan vallen. Even overweeg ik om alleen achter te blijven maar met mijn onderontwikkeld oriëntatievermogen is dat om problemen vragen.

Ik zet door. Ik ben dapper. Nog een laatste klim en een flinke tocht bergafwaarts later kan ik eindelijk op adem komen op een gezellig terras. Zwei Tonic für mich bitte. Mit eis. Und schnell!

Terug op de kampplaats plof ik me in een kampingzeteltje om er de eerstkomende paar uren niet meer uit te komen.

’s Avonds gaan we met z’n allen naar het centrum van St-Vith voor de nodige versterking van den innerlijken mensch. Het is een hele tijd zoeken voor een terrasje waar plaats is voor 9 man. Maar ’t lukt ons. Het eten is verrukkelijk; versgevangen gebakken forel met frietjes en een frisse sla. Njam njam.

De nacht die volgt levert weinig of geen rust. Ten eerste al omdat ik me pas in de vroege uurtjes ter slaaptent begeef en ten tweede omdat ik constateer dat het zelfopblaasbare matteke waar ik me op neerplof veel te weinig luchtdruk bevat om mijn lichaam comfortabel te ondersteunen.

Ik wriemel een putteke met mijn derrière en hoop toch nog een paar uurtjes te kunnen slapen, doch dit is buiten 2 medetentslapers gerekend. Nog voordat ik erin slaag mezelf naar dromenland te begeven word ik getrakteerd op een gratis snurkconcert. In stereo. Mannen, ach, ze kunnen er niks aan doen… :-)

Onuitgeslapen maar vrolijk en opgewekt ben ik nog een halve dag in goeden doen. Er moet vanalles gedaan worden vandaag want alle groepen komen terug van hun tweedaagse.

De Rakkers zijn nog slechts een half uurtje van de kampplaats verwijderd, dus hoog tijd voor mij om mijn boeltje te pakken en te verdwijnen, vooraleer smurf mij ziet.

Ik laat de paprika’s, ajuinen en komkommers voor wat ze zijn en vertrek, dik tegen mijn goesting, terug naar huis.

Ik had best nog een paar dagen langer willen blijven.  Het was heerlijk en ik ben o zo content dat ik anderhalve aan kampsfeersnuiverij heb kunnen doen.

Hier een paar beeldekens, ter impressie.

 

Award-stokje

Geplaatst op: 27 juli 2008 door margo2 in Stokjes

 

Alle goede dingen bestaan uit 2. 

Zowel van Zeezicht als van Breeg kreeg ik mijn blog een waarderingsvermelding.

Het is toch straf dat een onopvallende stoemp-met-sosissen-blog met enkel en alleen alledaagse oppervlakkige boerenkost een vermelding krijgt. Twee dan nog.  Enfin, ik geef toe, het doet me iets. Bedankt Zeezicht. Bedankt Breeg.

Deze awarduitreikings is zowel een appreciatiemeter als een estafettestokje. Wel handig eigenlijk.  Maar waarom mogen het er maar 7 zijn? Zit daar een strategie achter? Is daar over nagedacht? Mag ik daar 17 of 27 van maken of word ik dan gediskwalificeerd?  Ok ok, ik zwijg al. 

Vwala, hier is mijn top 7, opgeblonken en properkes alfabetisch gerangschikt:

1.  And life goes on…

Sabine schrijft in een stijl die mij helemaal ligt. De grappigheid waarmee ze haar verhaal doet maakt van haar blog een vaste stek waar ik graag vertoef.  Uit het leven gegrepen kanttekeningen bij alles wat ze meemaakt als single moeder van 1 Oudste en 1 Jongste.

2. Een jaar vrolijkheid

Elke schrijft zoals ik het graag lees. Duidelijk, in gewone mensentaal, met een knipoog en een heel hoog herkenningsgehalte.   Menig schrijfwerkje is doorspekt met grappigheid en gaat erin als zoete rozijnenkoek.  Zij geeft mij het gevoel dat ik haar al 20 jaar ken.  We zijn van hetzelfde bouwjaar, zijn ongeveer van hetzelfde kaliber qua jeugdervaringen en levensbeschouwingen en we staan nu ook ongeveer even ver in het leven.

3.  Ionesque

Een toffe blog vol vlot geschreven plezanterietjes en hebbeweetjes.  Ik hou van de sappige humor waarmee de schrijver ieder schrijfsel aromatiseert.

4.  Jutblogt

Een hoer van een blog, ze zitten er met velen op.  Een groepsblog dus, type 21-in-1.  Meerdere schrijvers met elk een eigen leven, een eigen verhaal.  Heel divers, altijd raak en heel knap neergepend. Coltrui en De Huisvrouw, you rock!

5.  Melancholia

Een blog met diepgang.  Daniel heeft is een onuitputtelijke bron van gedachten en kennis en dompelt zich moeiteloos onder in alles wat beweegt, reilt en zeilt.  Daarover schrijft hij. Hij schrijft veel en met kennis van zaken. Heel  intensief woordkunstenaar. Schrijver van poëzie en proza, en romans.  Zijn pennenvruchten in kunstvorm vind je via zijn navelstreng SAUDADE.

6.  Mohow

Menck sleurt mij altijd mee in zijn verhalen, of ik dat nu wil of niet.  Hij is een kei in het zaaien van twijfel, door de kloof tussen fictie en non-fictie haarscherp en flinterdun te houden.  Heerlijke treiteraar.

8.  Zapnimf

Halfgaar en hapklaar beschrijft ze haar weergaloze fratsen, in de rug gesteund door 1 Moose en 4 zapjes. Haar postjes hangen aaneen van de grapjasserij. Sterke zinssnedes en farse praat, I love it. Leerkracht van beroep, sit-down comediante achter haar uren.

Wie zichzelf in 1 der bovenstaande eervolle vermelding herkent wordt verzocht om het stokje door te geven.

Voor de goeie gang van zaken:

  • 1. De winnaar mag het logo plaatsen.
  • 2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen.
  • 3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere Bloggers, die door hun actualiteit, thema’s en designs opvallen.
  • 4. Zet de links van deze sites op je blog.
  • 5. Laat een berichtje achter op de betreffende site.

De p-taal

Geplaatst op: 24 juli 2008 door margo2 in Zever

Kent er iemand de p-taal?

Ipis eper ipiemapand dipie depe pp-tapaal kepent?  Niepiemapand? Epecht niepiet?

’t ipis vrepesepelepijk moepoeilijpijk opom ipin depezepe tapaal tepe schrijpijvepen mapaar opo zopo mapachtipig grapappipig opom ipin dipit tapaaltjepe epeen gepesprepek tepe voepoerepen!

‘k Zal er maar mee stoppen of ik ben hier al mijn lezers kwijt :-)

Nu zal je misschien denken: “ja amai, da mens heeft iets voor, waar die zich mee bezig houdt op hare leeftijd”.  Denk dat gerust maar ik kan het u allemaal aanraden om dat taaltje te leren. Eens je dat onder de knie hebt is dat geweldig plezant voor jezelf en je gesprekspartner, n’importe qui dat is.

Het moet zo’n slordige 20 jaar geleden zijn dat een vriendin ineens zo tegen mij begon te praten. Ik verstond geen bal van wat ze zei maar het werkte wel serieus op mijn lachspieren.  Omdat ik perse op dat “niveau” mee wou tetteren ben ik het beginnen leren.  Ik heb gevloekt, gebruld, geroepen en gekeeld maar uiteindelijk kon ik perfect hele volzinnen aan elkaar rijgen in de p-taal.

Bij iedere poging om een p-conversatie te beginnen met mijn vriendin moesten we binnen de korste keren stoppen. We deden enorm ons best om ons te bedwingen maar altijd weer barstten we in lachen en brullen uit, en soms waren we zo goed bezig dat we beiden tegelijkertijd in een slappe lach schoten. 

De slappe lach, jongens toch, ik vind dat zalig. Na zo’n gierbui voel ik me een heel ander mens. Maar tijdens die bui kan ik wel wreed raar doen. De geluiden die ik dan uitstoot zijn echt niet om aan te horen. Da’s zo een kruising tussen een hinnikend paard en het optrekken van een handrem, maar dan in slowmotion.

Als je mij zo eens debiel wil zien en horen doen moet je me bloopers tonen. Allez, bloopers van dingen die op zich al humoristisch zijn, zoals de bloopers uit “Het Eiland” of In de gloria  . Gegarandeerd dat mijn lachspieren het van me overnemen.   En ik ben nochtans geen giecheltrut, verre van.

Maar we wijken af.   Jammer genoeg is die p-vriendin van de aardbol verdwenen, ik heb geen idee waar ze tegenwoordig uithangt. Ik zou haar graag nog eens tegenkomen opom hapaar goepoeiependapag tepe zepeggepen, en herinneringen op te halen aan die tijd. Petra, waar zitte gij?

’t Is raar maar nooit heb ik nog iemand geweten die dat taaltje kent. Waar zij het indertijd vandaan had gehaald weet ik ook niet meer. Ja zeg, da’s wel 20 jaar geleden hé, mijpijn epexcupusepes.

Sfeersnuiverij

Geplaatst op: 23 juli 2008 door margo2 in KSA

Alle oud-leiders werden ook dit jaar weer uitgenodigd voor het voorkamp.
Tijdens het voorkamp wordt het terrein volledig kampklaar gemaakt: de tenten worden opgezet, het materiaal wordt uitgepakt, de keuken wordt voorzien van spijs en drank,…
Ik weet hoe plezant zo’n voorkamp is, ik ken de verhalen van diegene die er vorig jaar bijwaren.
Vorig jaar kon ik er ook al niet bijzijn (smurf was bij mij, zijn papa is meegeweest) en dit jaar vielen de dagen van het voorkamp ook net niet goed voor mij.  Ik vond het weer zo verschrikkelijk spijtig, ik had zo graag die sfeer mee opgesnoven met de bende.

Maar vanmiddag kreeg ik een superfijn telefoontje.  “Van vrijdagmiddag tot zaterdagnamiddag zijn alle kinderen op tweedaagse, de kust is veilig, je kan afkomen als je wil”.

Als ik wil? Als ik wil?? ’t Zal nogal niet zijn dat ik wil!

Mijn verlofdag is goedgekeurd dus vrijdag vertrek ik naar Recht, een gehuchtje tegen Sankt-Vith, ginder ver  in de Ardennen. Tot zaterdagnamiddag, goed op tijd voordat de kinderen terugzijn van hun tweedaagse.

Nee, ik zal smurf niet zien, dat is ook niet de bedoeling.  Het zou trouwens nogal grof zijn tegenover de andere kinderen en de ouders dat ik daar als mama eventjes kom aangewaaid.  Pas op, vele jaren geleden  was een bezoekdag wel een onderdeel van een kamp. Toen mochten de ouders de een bezoekje brengen aan de kampplaats. Gezien het negatieve effect op de gehele kampsfeer en op de kinderen (heimwee e.d) is dat afgeschaft.  En dat is maar goed ook, ik sta daar volledig achter.

Enfin, soit. Nu iedereen op tweedaagse is en er dus geen enkel kind of leider op de kampplaats zal zijn van vrijdag tot zaterdag, kan ik me met een gerust gemoed bij de keukenploeg vervoegen en kan ik alsnog dat lijntje oergezellige kampsfeer opsnuiven!  Als dat niet in orde is!

 

 

 

 

 

 

Mama smurf

Geplaatst op: 21 juli 2008 door margo2 in KSA, Smurf

Verdekke zeg, what the f#ck is me dat voor iets?! 

In de 39,5 jaar dat ik op deze aardkloot rondloop heb ik nooit zoiets overweldigends gevoeld. Een totaal nieuwe sensatie heeft zich van mij meester gemaakt. Ik heb er geen vat op. Ik ben serieus van mijn melk.

Dat gevoel is vannacht begonnen met een joekel van een nachtmerrie.  Ik heb mijn smurf van de verdrinkingsdood gered. Ik heb hem uit een vuurhaard gehaald, hem uit een gigantisch hoge boom geplukt.  Gezwoegd en gezweet heb ik, om mijn zoontje te redden van vanalles en nogwat.  Nochtans, ik was er mij volledig van bewust dat ik aan het dromen was.  Denk ik. Ik wíst dat het niet echt was maar het leek zo verschrikkelijk echt. De gevoelens die ik erbij had waren zo geweldig intens. Zoiets heb ik nooit eerder ervaren.

Midden in de nacht ben ik opgestaan. Ik ben naar zijn kamer gegaan, heb me op de poef gezet die tegen zijn bedje staat en heb naar hem zitten kijken. Ik moest hem zien, hem even aanraken.  Hoelang ik daar gezeten heb weet ik niet.

Vandaag heb ik hem constant geknuffeld en overladen met kusjes.  De emotionele energie die door mijn lijf stroomde was van een voor mij nog onbekende soort.  Angst. Blijheid. Verdriet. Paniek. Spanning. Gerustheid. Onmacht. Vertrouwen. Wantrouwen.  Alles door elkaar, in 1 grote emotie.

Wat overkomt mij? Wat is dit?

Smurf is vandaag op KSA-kamp vertrokken. Ik heb hem uit handen gegeven.  Ik heb hem overhandigd aan zijn 2 leiders en 2 leidsters. 4 prachtige jonge mensen, die zich de komende 10 dagen over hem zullen ontfermen. 

Nu is er de ontlading van wat zich vannacht in gang heeft gezet. 

Ik laat mijn tranen de vrije loop, nu hij ze niet kan zien.

Sleepyhead

Geplaatst op: 18 juli 2008 door margogogo in Varia

Vandaag was voor mij toevallig het begin van een heerlijk lang weekend. Ik zeg wel toevallig omdat het niet gepland was dat mijn weekend vandaag al zou beginnen. Dat was pas voor morgen voorzien.

Ik heb me overslapen vanochtend.

Ineens schrok ik wakker. Wakkerschieten doe ik nu wel vrij dikwijls, om niet te zeggen dagelijks, in de week dan toch, om 7u40 ’s morgens om precies te zijn. Dan loopt mijn wekker af springt mijn klokradio aan, ziede.   Normaal gezien geef ik de snooze-knop dan een tik om hem het zwijgen op te leggen, waarmee ik mezelf nog 9 minuutjes de tijd gun om me uit te rekken, me nog eens goed in mijn donsdeken te wikkelen, me op mijn zij te draaien en nog efkes weg te snoozen soezen.

Nu was het net een mooi liedje op de radio en ik vertikte het om de snooze-knop een tik te geven. Ik draaide me op mijn linkerzij en genoot in stilte van “Estopendo” van Arsenal. 

Ik moet nog even serieus ingedommeld zijn want ineens schoot ik weer wakker en voelde ik aan mijn dikke teen dat er iets niet pluis was. Groggy van ’t verschieten bekeek ik de digitale cijfers op de klokradio, die nog steeds vrolijke deuntjes produceerde, en zag dat het dik over het uur was dat ik normaal gezien op mijn klokradio zie op een werkdag.

9u15. Oeioei, ik moest al een kwartier productief geweest zijn, eigenlijk, feitelijk.   Tja, wat doet een mens in zo’n geval? Bellen naar het werk.

Hey Sandra, goeiemorgen. Margo hier.”

Ha, Margo. Welk nieuws?”

Awel, ik heb mij een beetje overslapen, ik ben …geeeeuw…..net wakker.”

Ah zo, nu zijde uitgeslapen zeker?”

Neeje, nie echt, ik zou wel nog wat kunnen dutten eigenlijk, ben nog een beetje moekes. Wat denkt g’ervan als je mij een dagske congé opschrijft?.”

Doe maar, kruipt gij maar weer in uw beddeke, je baaldag is genoteerd.”

Voia, zo simpel is dat.  Nu moet ik er wel bijvertellen dat dat niet de algemene gang van zaken is. Je zou nog gaan denken dat ik een ambtenaar ben. Grapjeueueuh.

Het zit zo: deze zomer heb ik geen concrete vakantieplannen dus heb ik geen bepaalde verlofperiode doorgegeven. Ik neem gewoon zo nu en dan eens een dagje vrij, als het me uitkomt. Ziede?

Vandaag kwam het mij redelijk goed uit. Met zo’n groggy kop zou ik toch niet veel hebben uitgestoken.

Ik ben terug onder de wol gekropen en heb geslapen tot net tegen de middag. Shame on me? Niks van! ’t Heeft deugd gedaan, nàh.

Een frisse warme douche bezorgde me de opkikker die ik nodig had. Fit en monter maakte ik me een licht middagontbijtje klaar: een dikke vlezige tomaat, 2 sneetjes echte boerenhesp en een ganse bol mozarella. Yummy.

Pixie de huiskater zat al een hele tijd letterlijk met mijn voeten te spelen onder te eettafel, wat zoveel betekent als “hela, gij daar, ik daag u uit voor een spelletje “katjen achtereenzitterken”.  Smurf is daarmee begonnen. Die steekt wat uit met die kat, maar die kat heeft niks liever, aja.  Niks op tegen hoor, zo achter elkaar racen van de ene kamer door de andere is de ideale bezigheidstherapie, nu hij na zijn accident gedoemd is om dag en nacht in huis te blijven.

Is me dat vermoeiend zeg, spelen met je poes huiskater!

Na nog wat te hangen prutsen in huis, de Humo volledig te hebben verslonden, een mandje strijk te hebben gedaan, wat betalingen te hebben gehomebanked en alle nieuwe blogartikels te hebben gelezen, zit mijn vrije vrijdag er zo goed als op. Nu de avond nog. Die heeft zich hier intussen al goed ingezet, tijd voor nog wat horizontale ontspanning, met mijn raap voor den TV.

Morgen is er nog een vrije dag, en overmorgen nog één, en de dag nadien nóg één. Maandag vertrekt smurf op KSA-kamp voor 10 dagen, en ik moet zijn valies nog maken. Da’s dus voor morgen.

Of overmorgen.

Aanhangseltje

Geplaatst op: 17 juli 2008 door margo2 in Actueel, Info, Life

Dit is een aanhangseltje met betrekking op mijn vorige post “Het loopt allemaal op wieltjes”. 

Als ik sommige reacties lees heb ik de indruk dat er een algemene veronderstelling heerst dat ik dit stukje heb geschreven in een voze opwelling, in een vlaag van somberheid.

Sta me toe dit even recht te zetten, gewoon, ter verduidelijking, om misverstanden te voorkomen.

Dat postje is niet iets wat ik gisteren rap-rap heb neergepoot. Het is maar een deeltje, een algemene samenvatting van een groot geheel. Het is een werkstukje over míjn visie, gebaseerd op eigen ervaringen en wat ik rondom mij zie en hoor. Zo nu en dan schrijf ik er stukjes bij: dingen die me opgevallen zijn of die me ineens te binnen schieten. De volledige beschouwing tot nu toe telt reeds vele bladzijden, met heel wat details en concrete ui-het-leven-gegrepen-voorbeelden.

Tja, ik ben nu eenmaal een denker en een observator, en ook een beetje een schrijver schrijfster. Al wat in mijn hoofd kruipt schrijf ik eruit.

Ook al klinkt het allemaal misschien zwaarmoedig, het is geenszins een reflectie van mijn algemene gemoedstoestand. Ik ben verre van een verbitterde of getormenteerde vrouw. Ik leef niet in vrees voor de toekomst en ik ben niet kwaad op de maatschappij.

Wat ik eigenlijk wou zeggen: ik had er gisteren gewoon zin in om het er eens over te hebben, omdat het ieder van ons aanbelangt (en bezighoudt). 

Is het geen uiterst interessant gegeven en heerlijk levend onderwerp? Ik ben razend benieuwd naar andermans mening en ervaring.