Archief voor juli, 2008

Sfeerbeelden

Geplaatst op: 29 juli 2008 door margo2 in KSA

 Vrijdag, 10 uur.

Ik zit alleen in de auto, niemand die mijn gedachten kan verstoren. Niet dat er veel te verstoren valt want in gedachten verzinken tegen een gemiddelde snelheid van 150km/uur is onverantwoord en dom, dat doe ik niet.

Ik schuif Air Traffic in de CD-lader en zing als een nachtegaal brul uit volle borst mee met het heerlijke nummer Time Goes By

Koppig blijf ik de verkeerswetgeving negeren en met een veel te snelle vaart schuif ik weg van de grijsheid van Brussel en de eentonigheid van de autostrada. Iets later geniet ik volop van het heuvelachtige landschap, de machtige hellingen, de heerlijk venijnige bochten, de uitgestrekte groene weilanden, de fris ruikende donkere bossen,…

Na een zalige rit van dik anderhalf uur gidst mijn GPS me feilloos door het dorpje Recht, recht tot op de kampplaats.

De sfeersnuiverij kan beginnen.

Tijd om uit te pakken of het terrein te verkennen heb ik niet. De ganse keukenploeg heeft op mij gewacht om ofwel mee te gaan wandelen ofwel mee te gaan zwemmen Ik kies voor de wandeltocht, efkes de benen strekken na een stevige autorit, dat gaat deugd doen.

Na anderhalf uur zijn we halfweg, het gaat al een hele tijd serieus bergop. Mijn hart bonkt in mijn keel, ik snakt naar adem, ik hijg en bries als een paard en zweet als een rund. Ik wil stoppen, opgeven, gaan zitten, liggen, slapen. Ik ben kapot.

Maar ik moet verder. De anderen stappen stevig door en lachen me uit om mijn triestige conditie, zich niet bewust dat ik ieder moment in coma kan vallen. Even overweeg ik om alleen achter te blijven maar met mijn onderontwikkeld oriëntatievermogen is dat om problemen vragen.

Ik zet door. Ik ben dapper. Nog een laatste klim en een flinke tocht bergafwaarts later kan ik eindelijk op adem komen op een gezellig terras. Zwei Tonic für mich bitte. Mit eis. Und schnell!

Terug op de kampplaats plof ik me in een kampingzeteltje om er de eerstkomende paar uren niet meer uit te komen.

’s Avonds gaan we met z’n allen naar het centrum van St-Vith voor de nodige versterking van den innerlijken mensch. Het is een hele tijd zoeken voor een terrasje waar plaats is voor 9 man. Maar ’t lukt ons. Het eten is verrukkelijk; versgevangen gebakken forel met frietjes en een frisse sla. Njam njam.

De nacht die volgt levert weinig of geen rust. Ten eerste al omdat ik me pas in de vroege uurtjes ter slaaptent begeef en ten tweede omdat ik constateer dat het zelfopblaasbare matteke waar ik me op neerplof veel te weinig luchtdruk bevat om mijn lichaam comfortabel te ondersteunen.

Ik wriemel een putteke met mijn derrière en hoop toch nog een paar uurtjes te kunnen slapen, doch dit is buiten 2 medetentslapers gerekend. Nog voordat ik erin slaag mezelf naar dromenland te begeven word ik getrakteerd op een gratis snurkconcert. In stereo. Mannen, ach, ze kunnen er niks aan doen… :-)

Onuitgeslapen maar vrolijk en opgewekt ben ik nog een halve dag in goeden doen. Er moet vanalles gedaan worden vandaag want alle groepen komen terug van hun tweedaagse.

De Rakkers zijn nog slechts een half uurtje van de kampplaats verwijderd, dus hoog tijd voor mij om mijn boeltje te pakken en te verdwijnen, vooraleer smurf mij ziet.

Ik laat de paprika’s, ajuinen en komkommers voor wat ze zijn en vertrek, dik tegen mijn goesting, terug naar huis.

Ik had best nog een paar dagen langer willen blijven.  Het was heerlijk en ik ben o zo content dat ik anderhalve aan kampsfeersnuiverij heb kunnen doen.

Hier een paar beeldekens, ter impressie.

 

Award-stokje

Geplaatst op: 27 juli 2008 door margo2 in Stokjes

 

Alle goede dingen bestaan uit 2. 

Zowel van Zeezicht als van Breeg kreeg ik mijn blog een waarderingsvermelding.

Het is toch straf dat een onopvallende stoemp-met-sosissen-blog met enkel en alleen alledaagse oppervlakkige boerenkost een vermelding krijgt. Twee dan nog.  Enfin, ik geef toe, het doet me iets. Bedankt Zeezicht. Bedankt Breeg.

Deze awarduitreikings is zowel een appreciatiemeter als een estafettestokje. Wel handig eigenlijk.  Maar waarom mogen het er maar 7 zijn? Zit daar een strategie achter? Is daar over nagedacht? Mag ik daar 17 of 27 van maken of word ik dan gediskwalificeerd?  Ok ok, ik zwijg al. 

Vwala, hier is mijn top 7, opgeblonken en properkes alfabetisch gerangschikt:

1.  And life goes on…

Sabine schrijft in een stijl die mij helemaal ligt. De grappigheid waarmee ze haar verhaal doet maakt van haar blog een vaste stek waar ik graag vertoef.  Uit het leven gegrepen kanttekeningen bij alles wat ze meemaakt als single moeder van 1 Oudste en 1 Jongste.

2. Een jaar vrolijkheid

Elke schrijft zoals ik het graag lees. Duidelijk, in gewone mensentaal, met een knipoog en een heel hoog herkenningsgehalte.   Menig schrijfwerkje is doorspekt met grappigheid en gaat erin als zoete rozijnenkoek.  Zij geeft mij het gevoel dat ik haar al 20 jaar ken.  We zijn van hetzelfde bouwjaar, zijn ongeveer van hetzelfde kaliber qua jeugdervaringen en levensbeschouwingen en we staan nu ook ongeveer even ver in het leven.

3.  Ionesque

Een toffe blog vol vlot geschreven plezanterietjes en hebbeweetjes.  Ik hou van de sappige humor waarmee de schrijver ieder schrijfsel aromatiseert.

4.  Jutblogt

Een hoer van een blog, ze zitten er met velen op.  Een groepsblog dus, type 21-in-1.  Meerdere schrijvers met elk een eigen leven, een eigen verhaal.  Heel divers, altijd raak en heel knap neergepend. Coltrui en De Huisvrouw, you rock!

5.  Melancholia

Een blog met diepgang.  Daniel heeft is een onuitputtelijke bron van gedachten en kennis en dompelt zich moeiteloos onder in alles wat beweegt, reilt en zeilt.  Daarover schrijft hij. Hij schrijft veel en met kennis van zaken. Heel  intensief woordkunstenaar. Schrijver van poëzie en proza, en romans.  Zijn pennenvruchten in kunstvorm vind je via zijn navelstreng SAUDADE.

6.  Mohow

Menck sleurt mij altijd mee in zijn verhalen, of ik dat nu wil of niet.  Hij is een kei in het zaaien van twijfel, door de kloof tussen fictie en non-fictie haarscherp en flinterdun te houden.  Heerlijke treiteraar.

8.  Zapnimf

Halfgaar en hapklaar beschrijft ze haar weergaloze fratsen, in de rug gesteund door 1 Moose en 4 zapjes. Haar postjes hangen aaneen van de grapjasserij. Sterke zinssnedes en farse praat, I love it. Leerkracht van beroep, sit-down comediante achter haar uren.

Wie zichzelf in 1 der bovenstaande eervolle vermelding herkent wordt verzocht om het stokje door te geven.

Voor de goeie gang van zaken:

  • 1. De winnaar mag het logo plaatsen.
  • 2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen.
  • 3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere Bloggers, die door hun actualiteit, thema’s en designs opvallen.
  • 4. Zet de links van deze sites op je blog.
  • 5. Laat een berichtje achter op de betreffende site.

De p-taal

Geplaatst op: 24 juli 2008 door margo2 in Zever

Kent er iemand de p-taal?

Ipis eper ipiemapand dipie depe pp-tapaal kepent?  Niepiemapand? Epecht niepiet?

’t ipis vrepesepelepijk moepoeilijpijk opom ipin depezepe tapaal tepe schrijpijvepen mapaar opo zopo mapachtipig grapappipig opom ipin dipit tapaaltjepe epeen gepesprepek tepe voepoerepen!

‘k Zal er maar mee stoppen of ik ben hier al mijn lezers kwijt :-)

Nu zal je misschien denken: “ja amai, da mens heeft iets voor, waar die zich mee bezig houdt op hare leeftijd”.  Denk dat gerust maar ik kan het u allemaal aanraden om dat taaltje te leren. Eens je dat onder de knie hebt is dat geweldig plezant voor jezelf en je gesprekspartner, n’importe qui dat is.

Het moet zo’n slordige 20 jaar geleden zijn dat een vriendin ineens zo tegen mij begon te praten. Ik verstond geen bal van wat ze zei maar het werkte wel serieus op mijn lachspieren.  Omdat ik perse op dat “niveau” mee wou tetteren ben ik het beginnen leren.  Ik heb gevloekt, gebruld, geroepen en gekeeld maar uiteindelijk kon ik perfect hele volzinnen aan elkaar rijgen in de p-taal.

Bij iedere poging om een p-conversatie te beginnen met mijn vriendin moesten we binnen de korste keren stoppen. We deden enorm ons best om ons te bedwingen maar altijd weer barstten we in lachen en brullen uit, en soms waren we zo goed bezig dat we beiden tegelijkertijd in een slappe lach schoten. 

De slappe lach, jongens toch, ik vind dat zalig. Na zo’n gierbui voel ik me een heel ander mens. Maar tijdens die bui kan ik wel wreed raar doen. De geluiden die ik dan uitstoot zijn echt niet om aan te horen. Da’s zo een kruising tussen een hinnikend paard en het optrekken van een handrem, maar dan in slowmotion.

Als je mij zo eens debiel wil zien en horen doen moet je me bloopers tonen. Allez, bloopers van dingen die op zich al humoristisch zijn, zoals de bloopers uit “Het Eiland” of In de gloria  . Gegarandeerd dat mijn lachspieren het van me overnemen.   En ik ben nochtans geen giecheltrut, verre van.

Maar we wijken af.   Jammer genoeg is die p-vriendin van de aardbol verdwenen, ik heb geen idee waar ze tegenwoordig uithangt. Ik zou haar graag nog eens tegenkomen opom hapaar goepoeiependapag tepe zepeggepen, en herinneringen op te halen aan die tijd. Petra, waar zitte gij?

’t Is raar maar nooit heb ik nog iemand geweten die dat taaltje kent. Waar zij het indertijd vandaan had gehaald weet ik ook niet meer. Ja zeg, da’s wel 20 jaar geleden hé, mijpijn epexcupusepes.

Sfeersnuiverij

Geplaatst op: 23 juli 2008 door margo2 in KSA

Alle oud-leiders werden ook dit jaar weer uitgenodigd voor het voorkamp.
Tijdens het voorkamp wordt het terrein volledig kampklaar gemaakt: de tenten worden opgezet, het materiaal wordt uitgepakt, de keuken wordt voorzien van spijs en drank,…
Ik weet hoe plezant zo’n voorkamp is, ik ken de verhalen van diegene die er vorig jaar bijwaren.
Vorig jaar kon ik er ook al niet bijzijn (smurf was bij mij, zijn papa is meegeweest) en dit jaar vielen de dagen van het voorkamp ook net niet goed voor mij.  Ik vond het weer zo verschrikkelijk spijtig, ik had zo graag die sfeer mee opgesnoven met de bende.

Maar vanmiddag kreeg ik een superfijn telefoontje.  “Van vrijdagmiddag tot zaterdagnamiddag zijn alle kinderen op tweedaagse, de kust is veilig, je kan afkomen als je wil”.

Als ik wil? Als ik wil?? ’t Zal nogal niet zijn dat ik wil!

Mijn verlofdag is goedgekeurd dus vrijdag vertrek ik naar Recht, een gehuchtje tegen Sankt-Vith, ginder ver  in de Ardennen. Tot zaterdagnamiddag, goed op tijd voordat de kinderen terugzijn van hun tweedaagse.

Nee, ik zal smurf niet zien, dat is ook niet de bedoeling.  Het zou trouwens nogal grof zijn tegenover de andere kinderen en de ouders dat ik daar als mama eventjes kom aangewaaid.  Pas op, vele jaren geleden  was een bezoekdag wel een onderdeel van een kamp. Toen mochten de ouders de een bezoekje brengen aan de kampplaats. Gezien het negatieve effect op de gehele kampsfeer en op de kinderen (heimwee e.d) is dat afgeschaft.  En dat is maar goed ook, ik sta daar volledig achter.

Enfin, soit. Nu iedereen op tweedaagse is en er dus geen enkel kind of leider op de kampplaats zal zijn van vrijdag tot zaterdag, kan ik me met een gerust gemoed bij de keukenploeg vervoegen en kan ik alsnog dat lijntje oergezellige kampsfeer opsnuiven!  Als dat niet in orde is!

 

 

 

 

 

 

Mama smurf

Geplaatst op: 21 juli 2008 door margo2 in KSA, Smurf

Verdekke zeg, what the f#ck is me dat voor iets?! 

In de 39,5 jaar dat ik op deze aardkloot rondloop heb ik nooit zoiets overweldigends gevoeld. Een totaal nieuwe sensatie heeft zich van mij meester gemaakt. Ik heb er geen vat op. Ik ben serieus van mijn melk.

Dat gevoel is vannacht begonnen met een joekel van een nachtmerrie.  Ik heb mijn smurf van de verdrinkingsdood gered. Ik heb hem uit een vuurhaard gehaald, hem uit een gigantisch hoge boom geplukt.  Gezwoegd en gezweet heb ik, om mijn zoontje te redden van vanalles en nogwat.  Nochtans, ik was er mij volledig van bewust dat ik aan het dromen was.  Denk ik. Ik wíst dat het niet echt was maar het leek zo verschrikkelijk echt. De gevoelens die ik erbij had waren zo geweldig intens. Zoiets heb ik nooit eerder ervaren.

Midden in de nacht ben ik opgestaan. Ik ben naar zijn kamer gegaan, heb me op de poef gezet die tegen zijn bedje staat en heb naar hem zitten kijken. Ik moest hem zien, hem even aanraken.  Hoelang ik daar gezeten heb weet ik niet.

Vandaag heb ik hem constant geknuffeld en overladen met kusjes.  De emotionele energie die door mijn lijf stroomde was van een voor mij nog onbekende soort.  Angst. Blijheid. Verdriet. Paniek. Spanning. Gerustheid. Onmacht. Vertrouwen. Wantrouwen.  Alles door elkaar, in 1 grote emotie.

Wat overkomt mij? Wat is dit?

Smurf is vandaag op KSA-kamp vertrokken. Ik heb hem uit handen gegeven.  Ik heb hem overhandigd aan zijn 2 leiders en 2 leidsters. 4 prachtige jonge mensen, die zich de komende 10 dagen over hem zullen ontfermen. 

Nu is er de ontlading van wat zich vannacht in gang heeft gezet. 

Ik laat mijn tranen de vrije loop, nu hij ze niet kan zien.

Sleepyhead

Geplaatst op: 18 juli 2008 door margogogo in Varia

Vandaag was voor mij toevallig het begin van een heerlijk lang weekend. Ik zeg wel toevallig omdat het niet gepland was dat mijn weekend vandaag al zou beginnen. Dat was pas voor morgen voorzien.

Ik heb me overslapen vanochtend.

Ineens schrok ik wakker. Wakkerschieten doe ik nu wel vrij dikwijls, om niet te zeggen dagelijks, in de week dan toch, om 7u40 ’s morgens om precies te zijn. Dan loopt mijn wekker af springt mijn klokradio aan, ziede.   Normaal gezien geef ik de snooze-knop dan een tik om hem het zwijgen op te leggen, waarmee ik mezelf nog 9 minuutjes de tijd gun om me uit te rekken, me nog eens goed in mijn donsdeken te wikkelen, me op mijn zij te draaien en nog efkes weg te snoozen soezen.

Nu was het net een mooi liedje op de radio en ik vertikte het om de snooze-knop een tik te geven. Ik draaide me op mijn linkerzij en genoot in stilte van “Estopendo” van Arsenal. 

Ik moet nog even serieus ingedommeld zijn want ineens schoot ik weer wakker en voelde ik aan mijn dikke teen dat er iets niet pluis was. Groggy van ’t verschieten bekeek ik de digitale cijfers op de klokradio, die nog steeds vrolijke deuntjes produceerde, en zag dat het dik over het uur was dat ik normaal gezien op mijn klokradio zie op een werkdag.

9u15. Oeioei, ik moest al een kwartier productief geweest zijn, eigenlijk, feitelijk.   Tja, wat doet een mens in zo’n geval? Bellen naar het werk.

Hey Sandra, goeiemorgen. Margo hier.”

Ha, Margo. Welk nieuws?”

Awel, ik heb mij een beetje overslapen, ik ben …geeeeuw…..net wakker.”

Ah zo, nu zijde uitgeslapen zeker?”

Neeje, nie echt, ik zou wel nog wat kunnen dutten eigenlijk, ben nog een beetje moekes. Wat denkt g’ervan als je mij een dagske congé opschrijft?.”

Doe maar, kruipt gij maar weer in uw beddeke, je baaldag is genoteerd.”

Voia, zo simpel is dat.  Nu moet ik er wel bijvertellen dat dat niet de algemene gang van zaken is. Je zou nog gaan denken dat ik een ambtenaar ben. Grapjeueueuh.

Het zit zo: deze zomer heb ik geen concrete vakantieplannen dus heb ik geen bepaalde verlofperiode doorgegeven. Ik neem gewoon zo nu en dan eens een dagje vrij, als het me uitkomt. Ziede?

Vandaag kwam het mij redelijk goed uit. Met zo’n groggy kop zou ik toch niet veel hebben uitgestoken.

Ik ben terug onder de wol gekropen en heb geslapen tot net tegen de middag. Shame on me? Niks van! ’t Heeft deugd gedaan, nàh.

Een frisse warme douche bezorgde me de opkikker die ik nodig had. Fit en monter maakte ik me een licht middagontbijtje klaar: een dikke vlezige tomaat, 2 sneetjes echte boerenhesp en een ganse bol mozarella. Yummy.

Pixie de huiskater zat al een hele tijd letterlijk met mijn voeten te spelen onder te eettafel, wat zoveel betekent als “hela, gij daar, ik daag u uit voor een spelletje “katjen achtereenzitterken”.  Smurf is daarmee begonnen. Die steekt wat uit met die kat, maar die kat heeft niks liever, aja.  Niks op tegen hoor, zo achter elkaar racen van de ene kamer door de andere is de ideale bezigheidstherapie, nu hij na zijn accident gedoemd is om dag en nacht in huis te blijven.

Is me dat vermoeiend zeg, spelen met je poes huiskater!

Na nog wat te hangen prutsen in huis, de Humo volledig te hebben verslonden, een mandje strijk te hebben gedaan, wat betalingen te hebben gehomebanked en alle nieuwe blogartikels te hebben gelezen, zit mijn vrije vrijdag er zo goed als op. Nu de avond nog. Die heeft zich hier intussen al goed ingezet, tijd voor nog wat horizontale ontspanning, met mijn raap voor den TV.

Morgen is er nog een vrije dag, en overmorgen nog één, en de dag nadien nóg één. Maandag vertrekt smurf op KSA-kamp voor 10 dagen, en ik moet zijn valies nog maken. Da’s dus voor morgen.

Of overmorgen.

Aanhangseltje

Geplaatst op: 17 juli 2008 door margo2 in Actueel, Info, Life

Dit is een aanhangseltje met betrekking op mijn vorige post “Het loopt allemaal op wieltjes”. 

Als ik sommige reacties lees heb ik de indruk dat er een algemene veronderstelling heerst dat ik dit stukje heb geschreven in een voze opwelling, in een vlaag van somberheid.

Sta me toe dit even recht te zetten, gewoon, ter verduidelijking, om misverstanden te voorkomen.

Dat postje is niet iets wat ik gisteren rap-rap heb neergepoot. Het is maar een deeltje, een algemene samenvatting van een groot geheel. Het is een werkstukje over míjn visie, gebaseerd op eigen ervaringen en wat ik rondom mij zie en hoor. Zo nu en dan schrijf ik er stukjes bij: dingen die me opgevallen zijn of die me ineens te binnen schieten. De volledige beschouwing tot nu toe telt reeds vele bladzijden, met heel wat details en concrete ui-het-leven-gegrepen-voorbeelden.

Tja, ik ben nu eenmaal een denker en een observator, en ook een beetje een schrijver schrijfster. Al wat in mijn hoofd kruipt schrijf ik eruit.

Ook al klinkt het allemaal misschien zwaarmoedig, het is geenszins een reflectie van mijn algemene gemoedstoestand. Ik ben verre van een verbitterde of getormenteerde vrouw. Ik leef niet in vrees voor de toekomst en ik ben niet kwaad op de maatschappij.

Wat ik eigenlijk wou zeggen: ik had er gisteren gewoon zin in om het er eens over te hebben, omdat het ieder van ons aanbelangt (en bezighoudt). 

Is het geen uiterst interessant gegeven en heerlijk levend onderwerp? Ik ben razend benieuwd naar andermans mening en ervaring.

Het loopt allemaal op wieltjes

Geplaatst op: 16 juli 2008 door margo2 in Life

Het is zoals met alles, ook relaties kan en mag je niet over één en dezelfde kam scheren.  Toch kan je niet ontkennen dat er vele koppels uiteengaan zodra er een kind is.  Kijk gewoon eens rond in je omgeving, daar zijn echt geen statistieken voor nodig.

Het kind op zich is uiteraard niet de oorzaak, dat zou nogal grof zijn.  Het is alles eromheen. De impact, zoals ik het noem.

Al ben je nog zo’n fijn koppel, al is de fundering uitstekend en stabiel, ook al is de liefde voor elkaar groot, en het respect en al die andere zaken die een relatie hecht maken, toch komt al dat moois in het gedrang van het moment dat je niet langer met z’n twee bent.

Vooral de beginjaren met een baby en peuter zijn moeilijk, voor ieder koppel.  Wie beweert dat de babytijd een heerlijke tijd is, die raaskalt en is niet eerlijk met zichzelf.  Er zijn heerlijke moménten, dat klopt, als de baby slaapt bijvoorbeeld of als hij aan de borst ligt of zijn papje gretig leegtuttert. Dat zijn prachtige momenten waar je als ouder van geniet.

Maar die momenten worden steevalst verdrongen wanneer baby je ’s nachts 5 keer wakkerkrijst en overdag ook voortdurend om aandacht schreeuwt.  Hoe heerlijk vind je dat?  Je bent gewoon óp en leeg op ’t eind van de dag.  En dan ga je lekker slapen want je hebt je nachtrust o zo nodig maar alweer wordt die 5 keer verstoord door baby’s vraag om eten.  En zo gaat dat door, en door, en door.

Rozegeur en maneschijn? Tarara. Wees gewoon eerlijk en geef toe dat je babylief op een gegeven moment wel eens tegen de muur zou kunnen keilen. 

De papa’s gaan doorgaans gewoon verder met al hun bezigheden. Hun leven staat niet zo heel erg op z’n kop.  Een baby is een surplus, een verrijking, een ongelooflijk vertederende ervaring.  Na drie dagen gaat hij terug aan het werk, komt thuis en kijkt vertederd naar zijn bloedje. Ooooh, wat lief toch. En zo lekker ruiken en mooie kleertjes aan…

Pas op, ik wil absoluut niet beweren dat de papa geen steun kan zijn, ook hier wil ik niet veralgemenen. Er zijn ook mannen die dat zogende en zorgende van nature in zich hebben.  Maar hoe je het ook draait of keert, doorgaans heeft moeder de vrouw het het zwaarst te verduren, zij offert veel van zichzelf op.  Niet tegen haar zin, ze zorgt gráág voor de baby, laat dat duidelijk zijn. Meestal toch. Dat zijn de hormonen die dat moederinstinct sturen. Dat kleine mensje heeft immers 9 maanden in haar lichaam vertoefd, het is daar gegroeid van een dode fractie van een millimeter tot een gemiddeld 50 centimeter groot mensje met alles erop en eraan.

Niet alleen de hormonen drijven de mama om baby te verzorgen, het is ook haar táák. Ze krijgt immers 3 volle maanden de gelegenheid om fulltime te doen wat er van haar wordt verwacht.

Wat houden die verwachtingen in?   Zorgen dat het huis proper is, dat er lekker eten op tafel komt, dat de was en de plas en de strijk gedaan is én dat baby op tijd verschoond, verzorgd en gevoed is.  Als je weet dat de hormonen na de bevalling nog maanden nawerken voordat ze terug op hun plaats zitten, kan je misschien inbeelden dat dat allemaal niet evident is.

Maar het is zo geregeld en je moet als vrouw doen wat je moet doen. Vanaf je geboorte als vrouw heb je het al vlaggen, je functies en programma liggen al vast. Je weet wat van jou verwacht wordt, je ziet het van je eigen moeder. Haar taak wordt sowieso de jouwe.

Wie spreekt dat tegen? De mannen wellicht, in stereo.

Jamaar, wij gaan wel gaan werken”…  Aha, en wij zitten de hele dag op onze luie krent, 3 maanden lang.

De evidentie dat de vrouw zoveel taken op zich neemt, is dat niet de grootste boosdoener in vele relaties. Vooral als er kinderen zijn.  Het takenpakket is een ongeschreven wet die moet nageleefd worden.

Mannen hebben zo geen vastgelegde wetten. Ze zetten de vuilnis buiten, ze rijden de poulouse kort, zorgen eventueel voor de financiën en helpen een handje met de afwas.  Andere dingen zal hij misschien ook wel eens doen, als het hem keurig, netjes, niet op een zaagtoon en vooral niet te dikwijls gevraagd wordt.  En dan wil hij applaus, en bevestiging.

Ik ben niet blij dat ik als vrouw geboren ben. Ik heb dat zogende, zorgende en het housekeepingmanagement wel volledig onder de knie maar het gaat niet zomaar vanzelf. Ik heb er meestal een grondige hekel aan. Net zoals een man er een grondige hekel aan zou hebben mocht het van hem als een evidentie verwacht worden.

Vroeger ging de man uit werken en bleef de vrouw thuis voor de kroost en het huishouden. De rollen waren echt zuiver op de draad ingedeeld, toen werkte dat nog, omdat ze niet beter wisten. Maar ik zou ze niet graag eten geven, de vrouwen die het liever anders hadden gehad.

Anno 2008 is dat allemaal serieus veranderd. De vrouw gaat nu ook uit werken (vandaar die ellenlange files overal) en er is opvang voor de kinderen.  Zij bouwt haar eigen sociaal netwerk uit en is financieel niet meer afhankelijk van de man (vandaar zoveel scheidingen, de vrouw kan nu alleen verder).

So far so good, maar hoe zit het met het rollenpatroon die in vorige generaties van toepassing waren, toen de man de enige kostwinner was?  Op dat gebied is er niet te veel veranderd. De man doet waar hij zin in heeft, de vrouw zorgt dat het huishouden gedaan is en de kinderen proper en netjes de deur uitgaan.

Ok, ja, door de valse nieuwe term “de nieuwe man” nemen mannen wel al eens een taak meer op zich dan vroeger maar geef toe, het evenwicht is nog steeds ver te zoeken.

Dat is nu eenmaal zo, het is maatschappelijk zo bepaald en daarmee is alles gezegd.  Een goeie vrouw doet nog steeds wat die eeuwenoude ongeschreven wet haar voorschrijft, en daarover valt niet te zagen. Vooral niet zagen.

Als een man gaat samenwonen en later trouwt en een gezin sticht, wat verwacht hij dan?  Hij gaat er zonder nadenken vanuit dat zijn allerliefste de taken van zijn eigen moeder overneemt. Ze moet een perfecte mama zijn voor de kindjes, daar is ze immers voor in de wieg gelegd. Bovendien moet ze zichzelf mooi maken, soigneren en scheren en op haar lijn letten zodat hij ermee buiten kan komen. En ze moet gewillig en goed zijn in bed en hem veel aandacht, bevestiging en liefde geven, zoals een geweldige minnares.

Hoemeer ik erover nadenk hoemeer ik ervan overtuigd ben dat ik niet compatibel ben met een man. Ik ben zo geen doorsnee vrouw die deze ongeschreven maatschappelijke en cultureel vastgelegde wetten naleeft.  Ik laat me niet leven, ik ben daar niet goed in. Ik heb geen bal aan dat conservatieve patroon van moeder de vrouw.

Gezien mijn afschuw voor dat opgedrongen rollenpatroon lijkt het er sterk op dat alleen blijven voor mij het beste is.  Tenzij er werkelijk een man bestaat die er net zo over denkt als ik. Die er zich ook niet in kan vinden om die bekrompen levensstijl te volgen.  En tenzij hij single is. En tenzij we elkaar tegenkomen. En tenzij we elkaar aardig vinden. En tenzij we smoor worden op elkaar. En tenzij… en tenzij…

Of zou een LAT-relatie misschien een optie zijn? Eventueel?

Spaajdermijn

Geplaatst op: 14 juli 2008 door margo2 in Life, Smurf

Hallo?”

Ah, dochter, ’t is uwe pa. Zeg, doen jullie iets vannamiddag? Ik heb vrijkaarten voor een dinges, in Vollezele. Zin om mee te gaan? Er is daar kinderanimatie met een clown en zo, smurf zal dat ook wel fijn vinden. Wat denk je?”

Bwaja, ik heb niet meteen iets gepland, alhoewel mijn vriendin K een sms’je stuurde met de vraag of we samen iets zouden doen met de kids. Als dat daar zo kindvriendelijk is zal ik haar meevragen, als ’t niet geneert. Wat denk je?”

Tuurlijk, vraag het haar maar, hoe meer zielen…”

Op het sms’je naar K kreeg ik er eentje terug dat ze zoiets niet echt zag zitten met haar 3 klein mannen, dat het voor een andere keer zal zijn.

Om 15 uur arriveren we in Vollezele. Ik had totaal geen idee waaraan ik me moest verwachten. Ik vond het voorstel van mijne pa vooral interessant voor smurf. Een kermis met kinderanimatie en een clown en zo, dat leek me wel plezant voor hem.

Daar aangekomen zag ik een weide met daarop een grote tent en errond 1 klein moleke, 1 vis- en schietkraam, 1 lunapark en een hamburgerkot.

Huh? Wat is dat hier voor iets? Waar is de clown? Waar is de kinderanimatie?

Mijne pa en vriendin stapten recht op de tent af, tegen elkaar grinnikend: “Kom, rap, Paul Severs is al bezig”.

Huh? Wié zegde? Paul Severs? Daar in die tent? Live? Nu?”

Een gekregen paard mag je niet in de bek kijken dus smurf en ik volgden pa en Nelly mee naar de kassa aan de ingang van de tent.

Jawadde seg, was me dat daar een hete bedoening! Den doemp kwam ons effenaf tegen.  Het was verschrikkelijk warm onder dat zeil, gewoon niet te doen! De tent zat stampensvol met ouwe meekes en peekes, echt van die overgrootmoemoe’s en hun aanhang.

Geen idee waar mijne pa het idee vandaan had dat ik zoiets tof zou vinden op een zondagnamiddag. Maar goed, we waren er, ik kon evengoed iets drinken. DORST!!!

Paul Severs is een ware entertainer. Voor ouden van dagen. Niet voor mij, echt niet. In 1 teug was mijn glas leeg en troonde ik smurf mee naar buiten. Kom jongen, we gaan buiten naar de dinges, euh, kermiskraampjes.”

In het lunapark wou smurf meteen op van die muntenschuivers spelen (ik weet niet hoe die machines heten). Hoemeer munten hij in de gleuven stak hoemeer er terug in het bakje vielen. Voor amper 5 euro heeft hij zich daar een dikke 2 uur geamuseerd. Na zijn laatste muntje had hij 400 punten en ruilde die in voor 4 speelgoedspinnen. Typisch smurf. Pas op, het waren best wel toffe beestjes, precies echt, met haar op en al.

Hij wou zijn superprijs meteen gaan tonen aan zijn opa en Nelly dus wij weer die tent in.  Terwijl het zweetwater uit mijn lijf gutste liep smurf tussen de tafels door een beetje rond.

Ocharme, dat manneke verveelt zich”, dacht ik. Mijne pa was hem al een tijdje aan het volgen en proestte het uit. Pas toen kreeg ik ook in de gaten waarmee smurf bezig was. 

Hij zette zo hier en daar een spin op de schouder van een nietsvermoedend mensje en wachtte op een afstand tot die zich een breuk verschoot. Zo joeg hij menig oudje de daver op het lijf. En plezier dat hij had! Gieren!

Hoe plezierig hij het ook vond, dit kon ik echt niet toelaten.  Redelijk gegeneert en met forste tred plukte ik smurf van tussen de tafels.  Kom vent, we gaan naar het schietkraam, da’s minder gevaarlijk.”

Maar allez mams, ’t was juist zo tof.”

Voor jou is dat bijzonder tof ja, maar voor die mensjes is dat echt niet niet gezond, da’s slecht voor hun tikker”.

Ik zag het zo voor me, die grote dikke vetgedrukte krantenkoppen:

 “Vollezele: 92-jarige vrouw overlijdt aan hartinfarct na onschuldig spelletje met een speelgoedspin”.

langzaamaan

Geplaatst op: 12 juli 2008 door margo2 in Life

 

Dit weekje gaat wel tergend traag vooruit! Wat is dat toch? Normaal gezien vliegt de ene week over in de andere. Zit dat miezerige weer er voor iets tussen? Nee, dat kan niet, als het regent en dondert word ik rustig, dat kan de reden niet zijn.

Wat vertraagt de boel hier dan? Het vordert niet, er zit geen vaart in, er komt geen eind aan deze week.

’t Is nu nóg maar vrijdag. Pffrt.

Niet dat ik iets in petto heb, na-ah, er ligt niks speciaals in het verschiet. Er staat niets op stapel waar ik naar uitkijk. Mijn planning is leeg. Ik héb zelfs geen planning. Ik heb geen reis geboekt naar verre oorden. Er staat geen spannende date in mijn agenda (da’s pas voor in augustus). Er valt niks te vieren, er valt niks te fuiven, er valt niks te beleven.

Zou het dat zijn? Dat er niets staat te gebeuren om naartoe te leven? Zou dat dit slakkengangetjesgevoel veroorzaken?

Eigenlijk best raar dat ik me eraan stoor want ik houd van een rustig tempo.  Broeit er misschien iets? Staat er iets te gebeuren waar ik nog geen weet van heb?

Er zit onrust in mijn lijf, van een niet zuiver te definiëren soort waar ik geen blijf mee weet.

Ne mens komt wat tegen! Of net niet.

 

Ogen toe en zwijgen

Geplaatst op: 8 juli 2008 door margo2 in Life

 

Het is al zo’n paar maanden dat mijn linker oog het bij wijlen laat afweten.

Zo soms is mijn zicht voor de helft wazig, vooral de linkerhelft. Wat ik lees is dan niet alleen wazig maar ook dubbel, blurry en vooral slecht, zowel dichtbij als veraf. Slechts met anderhalf oog kunnen zien wordt op den duur behoorlijk mottig dus maakte ik een afspraak bij de oogarts.

Na de nodige kijktesten had die optische treze niks meer te zeggen dan: “je zicht is niet optimaal (du-uh!) maar verder zie ik niks verkeerd, dat wazige zicht zal een ouderdomskwaaltje zijn. Je wordt een dagje ouder, dat zal stilaan gaan beginnen”.  Awel ja, trut, rub it in!

Dan maar bij de opticien binnengestapt, de mogelijkheid voor ogen houdend dat mijn brilglazen misschien aan een upgrade toe zijn.

Ook daar diende ik mijn kin in zo’n houder te haken, deze keer voor een test met een huisje en een lichtpuntje. Geen idee waar dat goed voor is maar dat zal wel ergens zijn nut hebben, neem ik aan. Daarna kreeg ik zo’n zwaar metalen ouderwets kijkgedrocht voor mijn gezicht geschoven waar de optieker verschillende kijksterktes uittestte op mijn mooie blauwgroene kijkers.

“Cataract kunnen we uitsluiten, je beide ogen reageren goed op impulsen, maar uw zicht in uw linker oog is wel heel erg slecht.”

“Vertel mij anders eens iets dat ik nog niet weet”, dacht ik, doch ik zei: “ja, daarvoor ben ik hier, omdat er iets niet juist is met mijn linker oog en omdat de oogarts beweert dat het een ouderdomsverschijnsel is en omdat ik met zo’n dwaze uitleg niet echt gediend ben, laat staan geholpen”.

De opticien kon ook geen echte hulp bieden. Ik kreeg een koppel straffere brilglazen voor op ’t werk, een doos straffere lenzen voor in ’t weekend én het advies om mijn ogen zo weinig mogelijk te vermoeien.

Hm, mijn ogen niet vermoeien, hoe ga ik dat forceren? Ik zit toevallig beroepshalve hele dagen op een beeldscherm te kijken, naar cijfertjes en getalletjes in van die lieve kleine tabelletjes. veel oogrust zal mijn job me niet opleveren, me dunkt.

Enfin, dat was dus enkele maanden geleden en nu zijn we intussen hetzelfde aantal maanden verder. Doch, helaas, mijn linker oog keert zich nog altijd tegen mij. Heel erg ambetant, ik zeg het je.

Nu wil het toeval dat we op het werk onder controle staan van een “externe dienst voor preventie en bescherming op het werk”.

Omdat wij voornamelijk bureauwerk doen wordt nagegaan of de werknemers zich gezond en wel voelen op de werkvloer. De controle omvat een vragenlijst over onze lichaamshouding aan ons bureau, richtlijnen over de ideale inrichting van een beeldschermwerkpost én…tadaaaa: een oogtest.

Vandaag was het mijn beurt om op controle te gaan.  Met relatief hoge verwachtingen over het krijgen van een third opinion reed ik naar Asse, naar de controledienst.  Na nog maar eens diverse testen kreeg ik de uitslag: Rechter oog: 10/12, Linker oog 2/12.  Eureka! Mijn linker oog is gebuisd.

“Uw linker oog is rap vermoeid door het werken aan een beeldscherm. Je moet zeker na 2 uur werken een pauze van 10 minuten nemen.”

“Dat doe ik al 9 jaar mevrouw, om de 2 uur ga ik samen met een paar collega’s en onze baas een sigaretje paffen buiten, daar zal het niet aan liggen.”

Ze fronste haar wenkbrauwen, vulde een papier in voor mijn werkgever en wenste me verder nog een prettige dag.

Zo, dat was het dan. Mijn linker oog zegt ogenschijnlijk gewoon foert wegens mijn jongbejaarde leeftijd. Daar moet ik het mee doen.

Da’s klote, gasten!

(Gedwongen) censuur

Geplaatst op: 5 juli 2008 door margo2 in Varia

Neem even de tijd om hetvolgende door te laten dringen en zeg me dan eens wat jouw mening hierover is.

Er staan nogal wat links in deze post maar eens je mee bent met deze story zal je me dat niet kwalijk nemen.

Op de blog van een persoonlijke kennis/vriend en medeblogger kwam het tot een schandalige toestand nadat hij een frustratie van zich af schreef.

Wie zijn site een beetje kent weet dat SveN een vlotte schrijfstijl heeft waarmee hij met kritische pen zijn ervaringen, frustraties en ergernissen verwoordt.  Als liefhebber van het woord kiest zijn woorden zorgvuldig en rijgt hij zijn zinnen vrijwel foutloos aan elkaar.  Al zijn schrijfsels zijn op zijn typische wijze neergezet en lezen als zoete koek. U moet maar eens gaan kijken lezen.

De essentie van het artikel waarover dit gaat werd door velen misbegrepen en uiteindelijk volledig uit zijn context gerukt en dat bleef niet zonder gevolgen. Hij heeft het van zijn eigen blog (moeten) verwijder(t)(en), vandaar dat de link je voert naar de blog van Aïda. Zij kon het artikel ook niet zomaar uit de blogosfeer laten verdwijnen en nam het op voor SveN.

De ons niet onbekende website Medium4You nam het artikel van SveN zijn blog en publiceerde het op hun website. Daar ontketende het een aanval van giftige en verwijtende reacties.

SveN schreef naar aanleiding daarvan een subliem stukje ter attentie van de venijnige reactieplaatsers.

De gevolgen die dat voor hem kreeg licht SveN hier toe.

Het is schandalig wat hem werd aangedaan door één omhooggescheten pinguin  !!!

Klotenon!

Wees gezeten

Geplaatst op: 5 juli 2008 door margo2 in Varia

Gisteravond ben ik door mijn bureaustoel gezakt. Baf, met heel mijn hebben en houden de grond op. ’t was best wel grappig, spijtig dat smurf er niet bij was om mijn valpartij te zien gebeuren. Hij zou plezier gehad hebben.

Die bureaustoel was eigenlijk een kinderding, ik kreeg die mee met de bureautafel die ik een paar maanden geleden aankocht op e-bay.  Ok, het hoekbureau is ruim en enorm stevig en zijn 30 euro waard, maar dat stoeltje, dat is brol. Met wat gevijs en gesleur dat stuk brol uiteengepleurd en naar ’t containerpark ermee.

Rechtstaand compjoeteren is redelijk vermoeiend. Een keukenstoel is ook niet echt ergonomisch en veel zin in knagende rugpijn heb ik niet, dus hoogtijd dus voor een nieuwe aanschaf.

Een beter tijdstip om door die stoel te zakken kon ik niet vinden, ’t zijn juist solden. Waar haal ik een goeie bureaustoel en waar zouden ze in solden staan? Even nadenken welke kant ik uitmoet voor andere boodschappen…is daar ergens een winkel in de buurt waar ik mijn gerief zou kunnen vinden?

Leen bakker, iedereen kent dat mens, of haar winkelketen toch. Daar moest ik passeren dus kon ik daar evengoed even gaan kijken.  Ik was nog niet binnen of ik zag al een ferme bureaustoel in de middengang uitgestald staan, met een knaloranje kaart erboven: SOLDEN: 69,00 EUR –> 40,00 EUR

“Aa, zienekerier, ne stoel in de solden”, dacht ik in mijn nopjes. Naar de andere stoelen heb ik niet eens meer omgekeken. Deze moest en zou het zijn. Perfecte grootte, perfecte kleuren (zwart/+grijs), perfect model.

Ik klampte de eerste de beste verkoopster aan en vroeg haar om die stoel even van zijn display naar beneden te halen. Ik wou die wel eerst eens uittesten, kwestie van de compatibiliteit van zitter versus mijn achterflank na te gaan. Soepel rollende wieltjes, zachte zitting en een stevige hoge rugsteun.  Verkocht!

Toevallig ben ik een nogal handige Harriëtte en stond het gestoelte op een kwartiertje stevig gemonteerd en wel onder mijn bureau. Zit dat ding comfortabel zeg!

Allez, er is er weer eentje dik content vandaag.

Stop op de fles

Geplaatst op: 2 juli 2008 door margogogo in Varia

Na 22 jaar fulltime sigarettenwalm te hebben ingeademd, honderden vaten bier te hebben leeggetapt en duizenden onverstaanbare dronkemansgesprekken te hebben aanhoord, is F, de uitbaatster van dorpscafé “De Fles” ermee gestopt.

De gezellige bruine kroeg was jarenlang hét stamcafé voor menig Haaltenaar, waar je steevast je maten kon treffen.  Er was ook “het vaste meubilair”, zoals wij hen noemen: een kliekje gasten die er vele uren hebben gesleten, steeds weer op hun vaste plekje, links aan de toog.

Als we met vrienden ergens naartoe gingen was dat ook altijd de plaats om samen te komen. En na een avondje weetikveel waar gingen we bij F meestal nog een slaapmuts drinken. Ook voor een verjaardagsfuifje of een drink kon je daar terecht. F heeft ons altijd met open armen ontvangen en wreed goed gesoigneerd.

Vorige zaterdag werd F. op knallende wijze in de bloemetjes gezet door haar klandizie, als bedanking voor al die jaren van geboden gezelligheid en gastvrijheid.
Die avond kwam mijn vriendin me oppikken, we zouden eerst iets gaan eten en daarna afzakken naar het dorp om F mee uit te wuiven.  We hadden met de rest van de vrienden al mee uitgelegd voor een cadeautje in de vorm van een stevige Bongo-bon. Ze zouden wachten tot iedereen er was om deze aan F te overhandigen want niet iedereen zou er op hetzelfde uur kunnen zijn en de inontvangstname wou niemand graag missen.

In een Italiaanse restaurant in Aalst lieten K en ik ons de pasta geweldig smaken. Het was nog zalig buiten, vrij warm met een luchtig briesje, en na het etentje dronken we een koffie op een terrasje met uitkijk over de grote markt. Na een stevige babbel en wat zottigheid tussendoor waren we volledig in stemming om naar het dorp af te zakken en ons bij de meute te vervoegen.

We hoorden de leute al van ver, de menigte stond tot buiten, het café was te klein voor al dat volk. De ene plateau vol gerstenat na de andere werd aangerukt, de gratis dranken vloeiden rijkelijk, de sfeer was fantastisch.

Binnen was een podium neergepoot waarop een drietal stamgasten aan een performance begonnen. Ze speelden het nummer “’k Vraag het aan” van De Fixkes, maar dan met een zelfgeschreven tekst over F en over typische café-gebeurtenissen die iedereen herkende.

De tekst was een sublieme mix van hilariteit en ontroering. Het was zo treffend allemaal, het betekende heel veel voor F dat het haar zo nu en dan te machtig werd. Het publiek was ingetogen en stil bij het zien van F die tot tranens toe bewogen genoot van het hele gebeuren.

Het liedje werd later op de avond nog een paar keer gezongen, op de duur zong iedereen mee: “wer gon nog nekker res, nor De Fles” .

Toen al onze vrienden er waren werd F naar buiten geroepen zodat we haar allemaal persoonlijk konden bedanken en haar ons afscheidscadeau konden overhandigen. E, een geboren creatief talent, had een prachtige kaart ontworpen met een sepiakleurige foto van het café-interieur en een grote close-up foto van F . Het “pakte” haar, dat was duidelijk, we kregen allemaal 3 oprechte kussen en een dikke pakkerd.

De sfeer bleef verder grandioos, iedereen was gemoedelijk en in opperbeste stemming. Er werd gelachen, gedronken en gedanst. De drie Fixkes beklommen later in halfbeschonken toestand nog eens het podium en brachten een medley van gouwe ouwe seventies nummers. Ambiance!!

Om middernacht werd iedereen, F voorop, verzocht om in groep de straat over te steken tot op het gewezen KSA-terrein. Zoals ieder jaar het einde van Aalst Carnaval zijn popverbranding heeft, kreeg F haar eigen “flesverbranding”. Een grote fles, gemaakt uit stro, werd in de fik gestoken, iedereen stak een kletterend vuurwerkstokje in de lucht en allen samen zongen we met ingetogen stem aangrijpende afscheidsliedjes. Tranen!

Dit was bedoeld als het officiële einde van 22 jaar Café De Fles, onze bruine dorpskroeg bij F, die we allemaal gaan missen, maar er werd nog deftig doorgefeest tot diep in de ochtend.

Het was al klaar toen K en ik naar huis reden. Ik wierp een laatste blik op mijn wekker voordat ik in slaap viel. Het was exact 7u15.