Archief voor de ‘30 dagen challenge’ Categorie

Voor en tegen

Geplaatst op: 2 november 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

‘Talk about 3 things you love and 3 things you hate about blogging’

De allerlaatste in deze 30 days challenge reeks heeft eventjes op zich laten wachten maar dat heeft zijn redenen. ‘k Heb er efkes geen tijd voor gehad gemaakt wegens niet veel goesting. Dat kan al eens gebeuren. Ben trouwens ook veel bij mijn lief geweest en daar komt het er niet van om te bloggen. Hij heeft een azerty-klavier en ik krijg daar de webben van omdat ik qwerty gewend ben. Da’s ook een reden, ja, al is het maar een flauwe.

Nu, wat vind ik leuk en niet leuk aan bloggen?

PRO

– ik hou van de virtuele interactie met de lezers (ook al zijn mijn lezersaantallen niet spectaculair)

– ik kan er mijn ei kwijt of ik kan er eens vollenbak tegenaan lullen; ik mag het over eender welk onderwerp hebben, er is niemand die mij stuurt of dwarsboomt

– ik vind het een geniaal medium om nieuwe vriendschappen te smeden. Niet enkel virtueel maar dankzij blogmeetings ook irl, wat al eens leidt tot andere plezante sociale bedoeningen

CONTRA

– het schrijven van een blogstuk neemt verschrikkelijk veel tijd in beslag. Urenlang kan ik er over doen om een kleinigheid bijeen te typen. Soms is dat balen, ja

– het ontbreekt mij dikwijls aan inspiratie om iets neer te pennen, en dan bougeert mijn blog niet. Soms vind ik dat jammer omdat ik ergens toch het gevoel heb dat ik het mijn lezer verplicht ben om hen op regelmatige basis leesvoer te verschaffen

– het bijlezen van andere blogs vergt ook veel tijd, vooral omdat ik vind dat ik het moet laten weten dat ik hen gelezen heb, door een commentaartje te droppen in het reactieluik. Als je even een weekje niet bijleest ben je meteen urenlang zoet om de schade in te halen

29. The best year of my life

Geplaatst op: 25 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

“The year of your life you loved the most and why”

Hét jaar van mijn leven was het jaar waarin ik mijn allereerste vaste job verwierf. In dat jaar ben ik veranderd van een zwaar verlegen en onzelfzekere tuttebelletrezebees tot een assertieve zelfzekere jonge…euh…dame.

Al de jaren ervoor waren grotendeels pure hel. Het is pas sinds dat jaar dat mijn leven positief is beginnen evolueren, en dat heeft alles te maken met de kansen die ik toen heb gekregen.

Ik had er al menig sollicitatiegesprek opzitten, maar al die werkgevers keken niet verder dan hun neus, die zagen een verlegen sukkeltje die een black-out kreeg bij de eerste vraag van het interview. Zij achtten me allen waardeloos voor hun bedrijf.

Tientallen keren heb ik voor zo’n gruwel gezeten voor een gesprek, en nooit bakte ik er iets van. Omdat ik te hard mijn best deed om niet verlegen over te komen, weet ik nu. O gruwel, wat een bende omhooggescheten blaaskaken waren dat toch allemaal! Ik was totaal niet opgewassen tegen de intimiderende aanpak van menig directeur.

Op een donderdag in dat bewuste jaar ging ik voor de zoveelste keer de baan op voor een sollicitatiegesprek. Ik had er al op voorhand zo’n degout van dat ik het vertikte om me uit te sloven om er ietwat deftig voor te komen. In plaats van een rokje en hakjes en een mooi bloesje en een beetje fond-de-teint trad ik aan in jeans en slobbertrui, zo wit als een melkfles, puur natuur, zonder toeters of bellen, zonder optutterij. Met een olijke en vrolijke positieve spirit van ’t zal-toch-weer-niks-worden zwierde ik de deur van de firma open en stond ik oog in oog tegenover de zaakvoerder zo met een aire van ‘kom manneken, geef mij hier ne stempel van uw keet om te bewijzen dat ik hier ben langsgeweest, da’k het hier kan afbollen’.

Met die arrogante je m’en fou en foert attitude werd ik in dienst genomen, want de zaakvoerder vond mij geweldig spontaan en aangenaam nonchalant. En zelfzeker. En een interessante verschijning. Ik was precies wat hij zocht!

Is dat nu niet wreed?!

Ik ben er de maandag erop begonnen en ben er 10 jaar gebleven.  In die 10 jaar werkte ik me op van niks tot helemaal vanboven. De baas ging op den duur zonder zorgen 3 weken op vakantie met zijn gezin terwijl ik ervoor zorgde ervoor dat de firma bleef draaien. Ik deed ’s morgens de zaak open en deed ze ’s avonds terug dicht. Ik zette de techniekers aan het werk, nam bestellingen op, deed telefoontjes naar klanten, maakte facturen, gaf demonstraties en bediende de klanten. Ik heb er altijd heel graag gewerkt, ik kende het reilen en zeilen van de hele zaak.

Mijn baas was nu eenmaal een toffe peer en had ook een toffe vrouw en 4 toffe kinderen. Soms ging ik de kinderen van school afhalen als de baas of zijn vrouw geen tijd hadden. Met hun dikke Chrysler Voyager.  Ik heb die 4 gastjes groot zien worden en heb het wel en wee van hun puberteit meegemaakt. Eigenlijk maakte ik zo’n beetje deel uit van hun gezin, doch op een gezonde werkgever-werknemer manier. ’s Ochtends zette ik koffie in de keuken van hun privé woning en ’s middags at ik al eens een bord soep mee met de ganse bende, gewoon buiten op het terras in de tuin. Heel plezant en plezierig.

Maar ja. Aan alle mooie dingen komt een einde, en na 10 jaar van hard werken is de markt waarin wij zaken deden (industriële naai-, stijk- en snijmachines voor de gordijnindustrie) helaas ingestort. De ateliers waar wij machines leverden en onderhielden weken 1 voor 1 uit naar lageloonlanden.

Ik ben mijn toenmalige baas nog altijd dankbaar voor de kansen die ik daar heb gekregen. Ik ben daar opgengebloeid, heb die spreekwoordelijke muur steen voor steen afgebroken, ik kreeg de tijd die ik nodig had om me te ontplooien en ben uiteindelijk ontpopt tot de zelfzekere vrouw die ik nu ben.

Het jaar dat ik daar in dienst trad zette de toon voor de rest van mijn leven en is daarom vast en zeker the best year of my life.

28. Benodigdheidsels

Geplaatst op: 23 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

Allez vooruit. Hierna maar 2 themablogstukjes meer en de 30 dagen zijn om. ’t Is toch nog rap gegaan? Ik vind van yes. ’t Is te hopen dat ik niet in een zwart gat val als dat spul hier gedaan is. Zou ik? Na-ah.

Vraagstelling 28 luidt: “name 5 things you want/need to buy”

Wat heb ik nodig en moet ik me aanschaffen?

Bwa, ik heb zo goed als alles maar er staan toevallig nog 5 dingen op mijn lijstje:

1. een regenpak voor op de moto

2. een nieuwe lading dienstencheques voor ons Anneken, mijn poetshulp

3. kattenvoer en -speeltjes en -bakvulling en zo vanalles

4. nieuwe kleren voor mijn maatje minder binnenkort

5. een paar nieuwe cd’s

Vwalla, da’s alles.

Over puntje 3 zal ik wel nog eens schrijven, als de tijd rijp is. Je mag altijd al eens raden wat er eventueel in aantocht zou kunnen zijn ten huize Margogogo…

27. Seksuwalitijd

Geplaatst op: 22 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

Tell us about your sexuality + do you think it’s possible to be completely straight?

Ik ben een hetero vrouw, ik val op mannen. Waarschijnlijk is dat omdat een man vanalles heeft dat ik zelf niet heb. Wat je niet hebt dat wil je graag, zo gaat dat dikwijls in het leven, niet?

Mannen hebben gezichtsbegroeiing in snor-, sik- of baardvorm, ze hebben ook borst- en tepelhaar, een goed zichtbare adamsappel, een diepe stem en nog zo van die zaken die ik bij mezelf niet meteen terugvind. Het meest specifieke kenmerk waarmee de man zich van de vrouw onderscheidt is natuurlijk de piemel en de ballen. Dat heb ik ook niet. Soms zou ik dat wel eens willen hebben, zo’n piemel. Dan zou ik mijn naam in de sneeuw kunnen pissen en zo.

Mannen zijn op nog andere vlakken helamaal anders dan vrouwen. Op alle vlakken eigenlijk. Het enige wat we gemeenschappelijk hebben is dat we van hetzelfde ras zijn en dat we dezelfde basiskenmerken hebben; een hoofd, schouders, een romp en armen en benen. Voor de rest verschillen we volledig van elkaar. Mannen zijn anders in hun denken, doen en voelen. Ze staan anders in het leven. Ze hebben een andere gevoelswereld en andere prioriteiten,… en dat alles samen, dat vind ik geweldig interessant, dat trekt mij aan.

Misschien zou het eenvoudiger zijn om met een vrouw een relatie te hebben, misschien is het makkelijker dan omdat je weet hoe de ander denkt en voelt. Ik weet het niet en ik denk ook niet dat ik het ooit aan den lijve zal ondervinden want wat ik voor een man voel heb ik nog nooit voor een vrouw gevoeld en ik denk ook niet dat dat er ooit nog van zal komen, mij kennende. Ik kan me niet inbeelden dat een vrouw mij als vrouw zou kunnen aanvullen.

Nu, ik heb helemaal niets tegen homo’s en lesbiennes, totaal niet. Twee mensen die elkaar graag zien, oprecht en intens, dat is gewoon schoon. Of dat dan 2 mannen zijn, of 2 vrouwen of een man en een vrouw, dat maakt niet uit. Liefde is liefde, punt.

26. Weet wat je wil

Geplaatst op: 20 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

Wat zoek ik in een persoon en relatie?

– iemand die mijn kind ook graag ziet

– iemand die me aanvaardt zoals ik ben

– iemand bij wie ik me goed voel, bij wie ik helemaal mezelf kan en mag zijn

– iemand die het beste in mezelf naar boven haalt

– iemand die me rustig maakt, die mijn uitbundigheid en impulsiviteit neutraliseert

– iemand met pretoogjes en een uitstraling waar ik warm van word

– iemand die ik graag kan zien om wie hij is

– iemand die oprecht en eerlijk is

– iemand eenvoudig, down to earth, to the point

– iemand die ik troost kan bieden als het even tegenzit

– iemand die ik de moeite waard vind om voor te vechten

– iemand die ik in de watten kan en mag leggen

– iemand die ik kan vertrouwen

– iemand die me boeit

– iemand bij wie ik me veilig en geborgen voel

– iemand naar wie ik kan opkijken

– iemand die mijn denkwereld deelt

– iemand met de juiste soort humor in z’n lijf

– iemand die luistert en me raad geeft als ik het nodig heb

– iemand die ‘rijp’ is en met z’n 2 voeten op de grond staat

– iemand die weet dat we 2 verschillende individuen blijven, ook al zijn we samen

– iemand die weet waar een relatie op steunt

– iemand die me graag ziet om de juiste redenen

– iemand die me niet opeist en verstikt

Ben ik veeleisend? Neuh, ‘k wil gewoon een no-nonsens man die mijn leven verrijkt en het de moeite waard maakt.

En mijn lief is zo iemand, how cool is that!

25. Vroeger en nu

Geplaatst op: 19 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

Dit thema vereist een foto van een tijdje geleden en eentje van nu, en een beschrijving van wat ik daarover denk.

Laat me beginnen met te zeggen dat ik niet graag gefotografeerd word. In mijn kindertijd had ik daar waarschijnlijk geen problemen mee, maar eens ik me bewust werd van mezelf vond ik het verschrikkelijk om op de foto te moeten. Ik ben me er altijd van bewust geweest dat ik niet erg fotogeniek ben, en al zeker niet als ik een pose moet aannemen om me op de gevoelige plaat vast te laten leggen. Als het ongedwongen is of beter nog, als ik het niet weet dat de lens van een portrettentrekker in mijn richting tuurt, dan wil het eventueel nog wel eens meevallen. Ach ja.

De foto’s dus. Eentje van vroeger en nu, maar ik maak er 3 van.

Wat zien we op deze foto?

Een onschuldig, klein, jong, rond en bol, onwetend, beetje dom en nog geweldig naïef ding. Een kind, niet wetend wat er haar nog allemaal te wachten staat in het leven. (ik ben de 2de van links)

En wat zien we op deze foto’s?

Een minder onschuldig, iets groter en ouder, ronder en boller, iets meer wetend, niet meer zo dom en al helemaal niet meer naïef ding. Een vrouw met levenservaring. (foto links van een 6-tal jaar geleden, de foto rechts is er eentje van vorig jaar)

Het gevoel dat ik erbij heb als ik naar beide foto’s zie is dat het leven ontzettend mooi en eenvoudig maar ook ontzettend hard en moeilijk kan zijn.

Eindconclusie: ik ben geweldig content dat ik er in december 43 word en dat al die turbulente jaren tussen de eerste en de tweede en derde foto voorbij zijn. Voila.

24. Gij zult eten wat de pot zal schaffen

Geplaatst op: 18 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

Zal ik eens een opsomming geven van wat ik vandaag allemaal heb opgefret en nog ga opfretten?


Breakfast

– 2 sneden volkoren brood, belegd met

– 1 plakje magere kaas

– 2 tassen koffie met een wolkje magere melk

– 1 potteken magere yoghurt

11 uur-snack

– 1 banaan

Lunch

– vispannetje met groentjes en spinaziestoemp

– 1 potteken magere yoghurt

16 uur-snack

– nog 1 banaan

Dinner

– 1 tas pure groentensoep (broccoli &bloemkool)

– schatjes van gekookte patatjes

– slaatje van ruccola, rode biet, sojascheuten, gekookte hesp, tomaatjes, ei, een scheutje olijfolie en veel kruiden

Dessert

– magere yoghurt met vers fruit

In de loop van de avond

Als ik nog een hongertje krijg: nog een tas soep (of 2) (of 3)


23. Trek het je niet aan

Geplaatst op: 16 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

“Hoe aantrekkelijk vind je jezelf? (10 = onberispelijk mooi, 1 = afstotelijk lelijk)”

Schoonheid is relatief. Is aantrekkelijkheid dat ook? De ene vindt het blonde barbiepoppemieke het einde terwijl een ander eerder valt voor de rondborstige en roodharige rubensiaanse.

Er zijn er die Angelina Jolie een machtig mooie vrouw vinden, er zijn er dan weer die Meryll Streep attractiever vinden. Er zijn er die in zwijm vallen voor het Brad Pitt-type en er zijn er die het warm krijgen van Pieter Hemmerechts.

Over smaak valt niet te twisten. Punt.

Voor mij persoonlijk hangt aantrekkelijkheid af van ‘the whole package’. Ja, looks do matter, (al wie zegt dat dat niet zo is liegt dat em zwart ziet), maar toch is het zowel het uiterlijke als het innerlijke dat telt, want enkel dat geheel maakt een mens al dan niet aantrekkelijk.

Hoe attractief vind ik mezelf? Moeilijk te zeggen, en al zeker als je naar de jongbejaarde leeftijd van 43 begint te neigen.

Oh well, gravity is against me, en ik ben tevens ook veel te klein voor mijn gewicht. Ziet ge’t voor u?

Maar goed, zo over de hele meet genomen geef ik mijn eigen 6,5 op 10. Knap heb ik mezelf nooit gevonden, maar ergens moet er wel een zekere attractiviteit aan mij (geweest) zijn, anders had ik nooit liefjes gehad, was ik niet getrouwd geraakt en zou ik na mijn scheiding ook niet terug een lieve man hebben die mij graag ziet.

Tja, als’t aan mijn looks niet ligt, dan moet het wel aan mijn schandalig hoge intelligentie en mijn uitzonderlijk machtig en door en door fantastisch karakter liggen.

Of aan mijn bescheidenheid.

22. Message in a bottle

Geplaatst op: 15 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

“Write a letter to someone who means a lot to you”


Liefste smurf,

Jij bent mijn enige kind, mijn zoon, mijn zonnetje in huis, mijn hartedief, mijn oogappel.

Jij bent de enige die kan rekenen op mijn onvoorwaardelijke liefde.

Je weet dat je altijd bij mij terecht kan, met al je vragen, je verdriet, je pijn.

Er is niemand die zoveel van je houdt dan ik.

Onthoud dat, ook als ik om 1 of andere reden eens geweldig boos op je ben.

Jij maakt mijn leven compleet, je betekent alles voor me.

Ik zie je graag, jij lolsmurf van me.

Liefs,

Mama

21. Schaaldier

Geplaatst op: 14 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

“Op een schaal van 1 tot 10, hoe gelukkig voel je je vandaag?”

De mate waarin je je gelukkig voelt kan je toch niet vervatten in 1 dag? Of moet ik hierop zeggen: “8,5” en er voor de rest niets aan toevoegen?

Neuh, dat zou wat flauw zijn. Weetewa? Ik zal ‘vandaag’ in stukjes breken en gradaties toekennen van hoe ik me voel op bepaalde momenten in de dag. Niet dat het een mens interesseert hoe ik me voelde vandaag, ik kan het me niet voorstellen dat iemand dat echt wil weten. ’t Is wel vriendelijk dat ge’t vraagt.

Vanochtend voelde ik me 5/10. Vroeg moeten opstaan doet altijd een beetje zeer.

Tegen de middag voelde ik me iets van een 8/10. Ik heb goed kunnen doorwerken, in een drive waarin alles vlotjes vooruit ging. Tijdens de lunch een uurke buiten gezeten, zalig in de herfstzon, dat deed deugd.

Kort na de namiddag zakte het efkes naar 5/10. U kent dat gevoel; na het eten krijgt ne mens al dikwijls eens ne klop.

Stipt om 16u steeg het in 1 ruk naar 8/10. Einde werkdag. Smurf afgehaald op school, thuis nog wat hangen prutsen, onze motokleren aangetrokken en vertrokken naar mijn lief.

Onderweg voelde ik me 9/10. ’t Voelde geweldig aangenaam op de moto!

De rest van de avond voelde ik me 10/10. Lekkere vettige frietjes gegeten bij mijn lief, wat TV gekeken, aan elkaars lijf wat hangen friemelen (12/10!), en zonet terug thuisgekomen na alweer een zalig verfrissende motorrit.

Hoe gelukkig ik mij voel vandaag? ’t Voelde gemiddeld wreed neig goed.

En gij? Hoe gelukkig voelde gij u vandaag?

(voor wie dit morgen pas leest, hoe voelde je je gisteren?)

20. I’m not a jealous guy

Geplaatst op: 13 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

I’m zelfs helemaal geen guy at all not. Maar dat is bijzaak. De vraag is: Op wie ben je jaloers en waarom.

Allereerst kan ik stellen dat ik niet van het jaloerse type ben. Niet meer althans. Vroeger was dat wel anders, als kind, toen ik geweldig verlegen en onzeker was. Toen kon ik echt wel jaloers zijn op vriendinnen die er altijd goed uitzagen, geen acné hadden, mooie kleine ronde borstjes en een makkelijk bronzerende huid hadden. Je kent ze wel, van die meisjes die het van nature getroffen hebben en bij wie alles vanzelf lijkt te gaan.

Ik kon ook jaloers zijn op vriendinnen die in een warm nest woonden. Mijn thuis was eerder koud, ik miste dikwijls betrokkenheid, aandacht, troost en genegenheid, vooral in m’n pubertijd en vroege adolescentie. Bij sommige vriendinnen voelde ik hoe ze op alle vlakken in de watten gelegd werden door hun ouders en dat uitte zich in assertiviteit en zelfvertrouwen, dingen die ik absoluut niet had. Ik kon echt jaloers zijn op zij die het beter hadden dan ik. Of eerder verdrietig, eigenlijk. Ocharme ik, tsss.

Sinds ik volwassen ben kan ik alles veel beter relativeren. Er is niemand die ik benijd om wat hij kan of kent of heeft en ook niet om hoe hij of zij eruit ziet. Iemand die knapper en slanker is als ik heeft gewoon meer geluk gehad, maar ik weet van mezelf dat ik ook mijn goede troeven heb, op een ander gebied.

Vele vrouwen kunnen het niet hebben dat hun partner naar ander vrouwelijk schoon kijkt. Ze voelen zich al snel bedrogen en gaan zich bitcherig gedragen. Een gezonde portie jaloezie mag, maar het mag niet ziekelijk worden, dat is nefast voor een gezonde relatie.

Uiteraard zijn er heel wat mannen wiens ‘gezond verstand’ zich ongeveer een meter onder hun ogen bevindt. Als je de vrouw of parner bent van zo’n man heb je misschien terecht een reden om je zorgen te maken, maar dan moet je je conclusies trekken, hem zijn ding laten doen en voor je eigen geluk kiezen, in plaats van bij zo’n macho alfaman te blijven en constant met de vrees te zitten hij een scheve schaats rijdt of je zelfs ieder moment zou kunnen inruilen voor een ander.

Enfin, mijn lief mag van mij kijken naar al het moois wat het leven te bieden heeft. Ik kijk zelf ook graag naar andere mannen en houd me niet in om het luidop te zeggen als ik een man heel aantrekkelijk vind. So what?

Waar ik echt wel jaloers kan op zijn is op mensen die het zich kunnen veroorloven om niet meer elke dag te moeten gaan werken op een ander. Het moet zalig zijn om dat niet meer te moéten. Nu ik wat ouder word zou ik begot wel weten wat ik met mijn vrijheid zou doen. Het moet zalig zijn om ver weg van alle drukte en lawaai een rustig leventje te leiden. *zucht*

En jij? Waarop of op wie kan jij jaloers zijn, al is het stiekem?

19. Kijk eens naar het vogeltje

Geplaatst op: 12 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

A photo of you the last time you went out. Tell us about it.

Het laatste waar ik naartoe ben geweest is naar ’t zeetje, samen met mijn lief Marc, zijn zoon Sander en smurf. Het was een dag waarop het KMI hevige wind en zware buiten voorspelde. Voorspellingen zijn geen exacte wetenschap, en wij zijn believers in ’t moment dus pakten we ons op en gingen naar het strand van (ben de kuststad vergeten, ’t was in ieder geval in West-Vlaanderen, tegen de Noordzee.

Marc zou met de jongens nog eens vliegeren op het strand, dat was lang geleden. En ze hadden er zin in. Met die voorspelde wind zou dat wel serieus vlotjes de hoogte ingaan.

Maar dat was buiten de vlieger gerekend. Er ontbrak een spanstokje. Dus Marc in het eerste het beste strandgeriefwinkeltje op de dijk zo’n stokje gaan halen en hop…

’t Ging nog niet. De wind zat nochtans heel strak.

Na 2845 pogingen is de vlieger uiteindelijk nauwelijks van de grond geweest…

En daar schoot ik deze foto van:

 

18. Quotation mark

Geplaatst op: 11 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

A quote I live by, vragen ze.

Mijn levensmotto is intussen al bekend: “intens leven en genieten, en meepakken wat je kan, want elke dag kan de laatste zijn”.

Er zijn verplichtingen die ik moet nakomen en er zijn regels die ik moet naleven, daar kom ik niet onderuit. De balans tussen wat moet en wat mag is niet evenredig, maar daar kan ik voorlopig niets aan doen. Dat kan pas als ik op pensioen ben en ik niet meer verplicht ben om elke dag op te trekken om mijn loon bijeen te werken op een ander.

Ok, ik ben niet verplicht om te gaan werken, ik kan ook onder een brug gaan leven of een pand gaan kraken, en elke dag gaan bedelen voor wat centen om iets te eten en te drinken te kopen. Maar ik heb een kind dat ik alle kansen wil geven in het leven, dat is mijn verantwoordelijkheid, een engagement dat ik ben aangegaan, en dat engagement wil ik tot een goed einde brengen. Dus ik kies ervoor om als een verantwoordelijke moeder te handelen en ervoor te zorgen dat mijn kind niets tekort komt.

Ook voor mezelf kies ik ervoor om te gaan werken. Het alternatief spreekt me niet meteen aan. Ik zie een leven in een kraakpand of onder een brug niet zo zitten. Dat opent een beetje weinig perspectieven voor de toekomst. Vrije tijd genoeg dan, maar je kan er niks mee, want je hebt geen middelen.

En laten we eerlijk zijn: ik héb de kans om te kunnen werken [er zijn er die door velerlei omstandigheden niet eens die keuze hebben] dus prijs ik me gelukkig met die mogelijkheid om te kunnen kiezen, en ik benut ze dan ook om mijn zoon en mezelf een comfortabel leven te bieden.

Tussen al dat gaan werken door is er nog plaats voor vrije tijd (zij het veel te weinig, in verhouding). Deze vrijheid vul ik in op mijn manier, waarin niets moet, maar alles mag. Op mijn eigen tempo en volgens een ritme dat veel lager ligt, niet volgens een opgelegd schema van uurroosters en beperkte middagpauzes.

Wanneer je, zoals ik, je broer en je zus en je ma op jonge leeftijd ten grave hebt moeten dragen, ga je het leven sowieso op een heel andere manier gaan zien. Ik besef dat de tijd die ik hier op deze aardkloot vertoef van de ene dag op de andere kan stoppen. Elke dag kan de laatste zijn, dus ik probeer van elk moment dat ik leef het beste te maken.

En ik hoop voor u hetzelfde.

17. De zorgsector

Geplaatst op: 10 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

Och ja, ik maak me wel eens zorgen, doch niet in die mate dat ik er wakker van lig. Ik ben een mens, en als mens heb ik nu eenmaal een brein dat mij in staat stelt om te denken, en wie kan denken kan zich ook zorgen maken.

Er zijn mensen die zich geweldig veel zorgen maken om wat er gaande is in de wereld. Ik zou dat ook kunnen doen maar ik kies ervoor om de ellende van de wereld niet op mijn schouders te dragen. Ook al zijn ze stevig gebouwd, dat kunnen mijn schouders niet aan.

Wereldleiders en andere machthebbers zouden met hun kunde en kennis en al dan niet verworven macht hun verantwoordelijkheid moeten opnemen. Velen doen dat niet, maar dat is niet mijn fout en ik heb ook niet de bevoegdheid om hen op hun verantwoordelijkheid, laksheid en grove fouten te wijzen, laat staan dat ik er iets aan zou kunnen doen. Wat is het nut dan om me zorgen te maken hierover? Dat zou zelfkwelling zijn en daar doe ik niet aan.

Als kleine garnaal op deze aardkloot doe ik wat ik moet doen en probeer ik zelf zo goed mogelijk te zijn voor mezelf en mijn omgeving, maar ik acht mezelf echt niet verantwoordelijk voor de ellende die andere individuen en groeperingen veroorzaken.

Als ik al eens zorgen heb, zijn die van dien aard dat ze telkens kortstondig zijn en van tijd tot tijd terugkeren. Zo nu en dan denk ik aan de toekomst van mijn zoon. Het kan al eens zijn dat het me zorgen baart dat hij in deze grote boze wereld ook zijn plaats zal moeten vinden. Zal hij gelukkig zijn? Zal hij een job vinden die hij graag doet? Zal hij een comfortabel leven kunnen leiden? Hoe zal het voor hem zijn als hij volwassen is?

Dat zijn de enige zorgen, en het zijn dan nog niet eens echte zorgen want ik heb er alle vertrouwen in dat hij dat allemaal wreed goed zal doen.

Persoonlijk heb ik ook geen zorgen, ik heb alles wat ik nodig heb om het goed te hebben: een zoon die stevig in z’n schoenen staat en gezond en wel is, familie die ik heel graag zie, een paar echte vrienden en een ruime kennissenkring,… Ik heb een gezellig, ruim en betaalbaar dak boven m’n hoofd, ik heb een job en een maandloon dat me in staat stelt om zonder financiële zorgen te doen wat ik graag doe. Ik heb een auto, een moto en een fiets die me kunnen brengen waar ik wil en last but not least heb ik een schat van een lief met wie ik dit alles kan delen.

Het zou misdadig zijn nog meer te willen of me zorgen te maken, would it not?

16. RSS readers digest

Geplaatst op: 9 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

“Go to your rss reader, write down the name of the 3 first blogs whose posts appear and tell us who you’d marry, who you’d fuck and who you’d kill”

Allez seg, what the hell.

Ok, ik open mijn Google Reader en neem de eerste 3 blognamen die verschijnen, zijnde:

Appelmoose

Bentenge

Blogmosselblogvis

(valt het op dat ze netjes alfabetisch gerangschikt staan?)

Hiermee is het eerste deel van de vraagstelling volbracht. So far so good. Met het tweede deel heb ik wat meer moeite, eerlijk gezegd: “wie zou je huwen, met wie zou je van bil gaan en wie zou je vermoorden”. Sta me toe hierbij eventjes mijn beide wenkbrauwen te fronsen.

Wie zou ik huwen?

Appelmoose? Dit is een hele lieve en toffe gast, wie hem kent zal dat beamen. Ik zie hem wel graag, doch enkel als vriend. Moest hij mij vragen of ik met hem wil trouwen, ik zou gedecideerd “nee” zeggen en er meteen aan toevoegen: “Zeg Moose, dementeert u niet een beetje? Je bent duidelijk in de war. Het is aan uwe Zappige Nimfigheid dat je deze vraag moet stellen!”

Bentenge? Ik ken deze man niet persoonlijk, ik lees en volg wel zijn blogschrijfsels omdat ze mij boeien. Met hem zou ik niet trouwen want ik houd nogal vast aan mijn principe om nooit met een onbekende in het huwelijk te treden. Hij is trouwens reeds in het bezit van een echtgenote, ik ga er vanuit dat dat kan volstaan.

Blogmosselblogvis dan? Hm. Hierover valt te onderhandelen. Deze BAP-blogger(*) is de enige die kans heeft dat ik “ja” zou zeggen, mocht hij me de vraag stellen. Niet dat dit een hint is of een voorstel is, laat dat duidelijk zijn. De man achter deze blog is namelijk mijn lief, zo heel toevallig.

Over de vraag met wie ik tussen de lakens zou duiken kan ik kort zijn: ge moogt 10 keer raden.

En dan als slot het meest lugubere vraaggedeelte: wie zou ik vermoorden? Hij of zij die deze vraag bedacht heeft lijkt me een zeer gevaarlijk type. Maar ik zal antwoorden en wel kort en bondig: ik doe niet aan moord, zelfs niet in mijn verbeelding. Dat soort bezigheid ligt niet in mijn aard. Ik kan kakken op mensen of ze oervervelend en irritant vinden, maar daar blijft het bij. Ik voel me trouwens al schuldig als ik een vlieg doodmep.

(*) Bloggen als’t past