Archief voor april, 2009

Riddle

Geplaatst op: 28 april 2009 door margogogo in Humor, Smurf

Deze namiddag aan de keukentafel tijdens het eten van spruitjes-met-ajuin-en-moutarde de Dijon, met patatjes en koteletten:

Smurf: “ik heb een raadseltje voor je, mams. Wat is het langste woord?”

Ik: “hottentottententententoonstellingstoegangskaartjesknipper?”

Smurf: “mis”

Ik: “dan weet ik het niet. Wat is het langste woord dan?”

Smurf: “rekker”

Gezichtsboek

Geplaatst op: 26 april 2009 door margogogo in Actueel, Info, Life, PC en aanverwanten

facebook Facebook, het is me wat. Mijn eerste indruk was: dit is onnozel en puberaal, als jongbejaarde veertiger heb ik hier niks te zoeken. Meermaals heb ik er mezelf af- en terug opgezwierd, ik zag er het nut niet meteen van in. Vrienden zeiden me echter dat dat echt wel big fun is, dat ik er nog moest aan wennen. Snuffelend in profielen zocht ik me suf naar de juiste bedoeling maar mijn zoektocht leverde meestal weinig of niks op.

Facebook, het is me wat. Hoe zeg je eigenlijk dat je er ook bijhoort? Ik sta op facebook. Ik zit op facebook. Ik heb een facebook. Ik ben lid van facebook. Mijn smoel staat op facebook. ?? 

Om het toch maar even te melden, ik heb intussen al geruime tijd een account bij facebook. Mijn profiel is actief. Uh-uh, dat klinkt bekakt, zeg.  Soit, telkens bij het inloggen stel ik me dezelfde vragen: Heb ik niks anders te doen op dit moment? Vind ik het fijn om in de profielen van kennissen en vrienden rond te neuzen? Ben ik ziekelijk nieuwsgierig naar andermans bezigheden? Interesseert het mij eigenlijk? Steek ik er iets van op? Is het grappig? Is het leuk? Is het interessant? WTF is de bedoeling? (uitbreiding van je sociale netwerk, naar ‘t schijnt)

Facebookers kunnen bij elk bezoek aan de site neerpennen waarmee ze bezig zijn, wat ze straks gaan doen, hoe ze zich voelen, wat ze gevoeld hebben, waar ze naartoe gaan, vanwaar ze komen, wat ze gegeten hebben, wat ze overmorgen gaan eten,…

“X is zich aan het voorbereiden op een drukke werkweek”,  “Y bekomt van een zware kater”, “Z gaat dit weekend naar een optreden en zal ervan genieten”, “XX gaat vegetarische spaghetti maken”, “YY heeft 2 grote volle manden gestreken”, “ZZ vindt Ben Crabbé een etterbuil”, … Mooi, mooi.

Eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik niet achter blijf in deze. Zo nu en dan poot ik daar ook iets neer en om het niveau hoog te houden informeer ik de lezer over iets wat al even interessant is om weten als de kleur van de uitwerpselen van de Keniaanse bruingestreepte baviaan.

Het zou wat lullig zijn mocht ik nu beweren dat ik er echt niks in zie, in dat facebook. Ik ben er immers ook vindbaar voor iedereen. Niet dat iemand naar mij op zoek zou zijn, maar toch, ik kreeg onlangs een paar “uitnodigingen om vriend te worden met” van menskens die ik al heel veel jaren niet meer heb gezien. Daar zit dus eigenlijk wel enige interessantigheid in, geef ik met graagte toe. 1 muisklik op de “accept” button (of wat is’t juist dat ge moet aanklikken) en hup, friends we are. Wat daarop volgt zijn meestal mailtjes heen en terug, telefoontjes en sms’jes en vooral een bijkletsen van jewelste.

Wat ik ook kan apprciëren zijn de foto’s en de kiekjesalbums. Die krijg je normaliter nooit te zien, tenzij je die vriend/vriendin/kennis/familielid/collega persoonlijk een bezoekje brengt, wat heden ten dage niet meer hip schijnt te zijn. Gelukkig is er facebook om contact met elkaar te houden. Mwoeha.

Foto’s van gemaakte reizen, voorbije carnavalsvieringen, nooit in ‘t echt geziene baby’s en kinderen, … ja, daar neus ik graag in rond. Zo vond ik op een warme winterdag een paar foto’s van mijn eigen zoontje. Die kans zit er natuurlijk in, als je ex-familieleden als vriend hebt op facebook. Zij zien op hun beurt dan bij mij ook nooit eerder geziene foto’s van onze murf. Een mens moet mee met zijn tijd dus pleur ik somtijds ook wel wat foto’s op mijn smoelboekpaginaprofieldecorstuk.

Nog iets waar ik wel mee omkan, zijn die quizjes en spelletjes. In vrije uurtjes vergrijp ik me wel eens graag aan van die vraagstellerijen in multiple-choice vorm. Luchtig en tijdverdrijvend zijn ze, en soms zelfs danig informatief, vooral uitsluitend voor wie wil weten welke 5 bands ik al live in concert heb gezien, wat mijn 5 favoriete TV-celebs zijn, wat voor fruitsoort ik ben of wat ik altijd meeneem als ik het huis uitga…

Facebook? Het is me wat.

Alcoholtest

Geplaatst op: 25 april 2009 door margogogo in Humor

De politieman verdenkt meneer de ouwe boer ervan ietwat teveel gedronken te hebben. “wilt u even blazen, meneer”:

 

Jaandewaddeseg!

Geplaatst op: 22 april 2009 door margogogo in Actueel, Frustraties, Life, Smurf

Zondag was ik met smurf wat te gaan ravotten in het park. Na een verkwikkende schommelsessie zette ik mij op de dichtst bijzijnde houten bank, terwijl smurf zich uitleefde op alle speeltuigen.

Na een tijdje kwamt er een vrouw afgewandeld, een jongetje van 7 aan de ene hand en een maxi-cosy in de andere. Het jongetje liet haar hand los en spurtte naar de speeltuin, gierend lachend van contentement. Smurf liep hem al gauw tegemoet en samen verdwenen ze in de toren van de zandbak.

“Amai, uw ventje is nogal enthousiast, zeg”, zei ik tegen de vrouw.  “Ja, dat is. Mag ik hier naast je komen zitten?” Tuurlijk, zet u.   ‘k Was best content dat ik wat compagnie had om een klapke mee te doen. Nieuwsgierig keek ik over de rand van de maxi-cosy die ze tussen ons in had gezet. “goh, amai,  da’s ook nog een kleintje, zeg”, merkte ik op. Ja, du-uh, Margo, tuurlijk is dat nog een kleintje,  een grote zou daar niet in passen, kieken!

O gruwel, had ik maar niks gezegd tegen die vrouw. Dat mens begon mij daar heel haar leven te vertellen, geuren en kleuren inclusief. Vreselijk, maar ik was gedoemd om haar litanie te blijven aanhoren, kreeg er geen speld tussen:

“ge moet weten, ik ben niet de mama van die twee hier hoor, ik ben de oma. De jonge oma, hahaha, want ik ben nog maar 47. Ik was zelf heel vlug moeder, versta je? De mama van die twee klein mannen is mijn dochter maar ze werkt voltijds en staat er helemaal alleen voor met haar 2 kindjes, want hare vent zit sinds 2 weken in de gevangenis en zal daar nog niet direct uit zijn. Kijk hier, die kleine is nog maar een maand oud en dat heeft al geen papa meer, dat is nu toch triestig? Nog wel dat ze mij heeft, ik zorg voor hen want ik heb daar tijd voor, ben alleen gevallen na een vreselijke scheiding, met een gevecht tussen advocaten en alles, het ging er echt lelijk aan toe. Ik heb 7 jaar in een diepe depressie gezeten daardoor, ik moet nog steeds allerlei pillekes pakken om toch een beetje te kunnen functioneren. Maar zie, ik kom toch met de kindjes naar het park hé, dat doet mij ook wel deugd, zo eens een keer buitenkomen. Ik woon al jaren in een heel klein studiootje, echt niet plezant maar ja, ik kan niets anders betalen want ik moet nog schulden afbetalen en ik heb geen werk meer doordat ik lange tijd ziek ben geweest,…”

aarggh

Na haar monoloog van een half uur wandelde er ons een meisje voorbij met een kinderwagen.  De zweefteef naast mij sprak haar aan: “o kijk, nog een kleintje, hoe oud is dat? ‘t ziet er ouder uit dan ‘t onze”… Dat bleek een meisje van 6 maanden te zijn en de mama was 22, rap getrouwd en al even rap gescheiden, ligt in oorlog met haar ex die ze buitengesmeten hadt omdat hij altijd zat naar huis kwam en dan agressief was tegen haar, zelfs toen ze zwanger was kreeg ze klappen, en hij gaat nergens mee akkoord, wil niks betalen voor de kleine of niks, en ze ziet nu wel af hoor want ze is halftijds poetshulp en heeft maar een heel klein inkomen, en haar ex heeft goedverdomme al hun geld van de rekening gehaald en nu kan ze de vaste kosten niet betalen en heeft ze al haar autootje van de hand moeten doen…

aarggh

Vanaf nu ben ik nooit meer vriendelijk tegen vrouwelijke wandelaars met kinderen in een park. Nóót meer!

Jezelf (weg-) geven

Geplaatst op: 20 april 2009 door margogogo in Life

Onlangs vond ik een heel interessant artikel.  Het is enorm herkenbaar voor vele vrouwen, denk ik. Ik vind het zo raak dat ik de (bijna integrale) tekst er hier maar ineens opzwier.

"Als het op de liefde aankomt, hoe bepaal je dan de grens tussen jezelf géven en jezelf weggeven? Hoe vind je evenwicht, binnen de zoektocht naar ultiem graag zien, tussen trouw blijven aan wie je bent en je uitsloven voor de ander? Moet er altijd water bij de wijn, welke offers mogen wel en niet?"

Het is belangrijk naar een evenwicht te streven in de (nieuwe) zoektocht naar liefde.

Het dilemma is vooral bekend bij vrouwen (veel minder voorkomend bij mannen). Vrouwen die zich in een relatie jarenlang hebben gegeven, daar het beste uit puurden, veel van zichzelf gaven doch minder terugkregen, of toch minder dan ze verwacht hadden. Tot ineens het besef doorbreekt dat de voldoening zoek is, dat analyse en handelen zich opdringen. Eens gescheiden – ‘bevrijd’, zeggen sommigen – en opnieuw op zoek naar waarachtige verbindingen staan ze voor de hamvraag: hoe wil ik me geven in de toekomst zonder (alweer) stukken van mijzelf kwijt te spelen?

Opvallend is dat velen die de ware liefde betrachten niet meteen het traject uitkiezen dat innerlijk het best bij hen past, maar wel allerlei middelen uitproberen en compromissen sluiten om dat geluk snel te verwerven. Ze wéten doorgaans wel, rationeel toch, wat hen tot geluk kan voeren. Maar ‘jezelf’, wat is dat? Hoe ziet die kern die je wilt koesteren en bevredigen eruit? Nu is ‘jezelf zijn’ vandaag al niet simpel, je moet je door een groot takkenbos wringen, aan grote verwachtingen en triviale eisen voldoen. Blijkbaar zien anderen ook sneller wie jij bent. Hoeveel keer per dag wordt niet gezegd ‘jij bent iemand die —‘, en durft dat al eens af te wijken van wat je zelf vindt. En dan zijn er uiteraard de maatschappelijke tendensen die de vrouw vandaag danig beïnvloeden. Wie vindt tussen die impulsen nog haar eigen kern?

Er is een groot verschil tussen jezelf geven en jezelf weggeven. Het eerste doe je nog binnen grenzen die je zelf bewaakt. Wie zich weggeeft, staat een deel van zichzelf af en ervaart dat als een verlies/zichzelf tekortdoen. maar hoe goed kennen we het eigen wezen en, eens gekend: hoe zorgen we voor onszelf? Geen sinecure.

Dat ervoer ook die vrouw van midden de veertig, die het ineens allemaal echt niet meer wist”

"Wat heb ik in mijn leven misdaan, om dit te verdienen?", ventileerde ze. "Twee kinderen heb ik grootgebracht. Ze zijn intussen volwassen. Ook voor mijn man, een bedrijfsleider, heb ik me totaal gegeven. Ik liet er zelfs mijn job voor staan. Ik gaf iedereen de zorg die nodig was. En nu zijn ze allemaal vertrokken, ook mijn man. Ik kom tot de vaststelling dat ik nooit mijn grenzen bewaakte en dus geen respect terugkreeg. Maar wat erger is: ik ken mijn eigen behoeftes niet meer. Dat uit zich in de kleinste dingen. Onlangs stond ik bij de bakker. Hij vroeg me: ‘Wat wilt u mevrouw?’ Ik antwoordde: ‘Mijnheer, ik weet het niet.’ Ik wist perfect welke koffiekoeken mijn man graag had en wat mijn kinderen prefereerden, maar mijn eigen smaak leek zoek. ik ben zonder aankopen en volledig ontdaan naar huis gegaan."

Dat lijkt extreem, maar wellicht herkennen vrouwen ‘lichtere vormen’ van beduusd achterblijven, niet meer weten wat hun voorkeuren en smaken zijn, of hun verlangens wat de liefde betreft.

Daar sta je dan als vrouw van thirtysomething. Levendig, bewust, met doelen in het leven maar ook met het besef dat je jarenlang in aanpassing ging. Zelfs in je zogenaamd bewuste handelen hield je meestal rekening met wat de ánderen dachten en bleef je minder trouw aan jezelf dan gedacht. Eens op zoek naar nieuwe relaties moet je vaststellen, zoals de vrouw bij de bakker: ik weet niet wat ik wil.

Het zou zo mooi zijn indien vrouwen trouw konden blijven aan zichzelf. Trouw blijven in de zin van: ik leer me goed te voelen in eigen vel, maar ik sluit me daar niet in op, ik straal dat uit en breng dat in verbinding met anderen. En ik weet: als ik mijn grens overschrijd, zal ik geleefd worden, uitgeput geraken en gefrustreerd achterblijven. Kortom, wat zich af en toe opdringt, is introspectie. Jezelf afvragen: ‘Wat wil ik?’ Zonder je egoïstisch of schuldig te voelen, wetend dat de stroom verdergaat, dat contacten onderhouden moeten worden, dat er gewerkt en liefgehad moet worden, en dat lichamelijke en andere behoeftes naar bevrediging zoeken.

Iedereen die zich in twijfeperiodes bevindt zou zichzelf eens aan een introspectie moeten onderwerpen. Je kan een lijstje maken. Linkerkolom: dit wou ik. Middenkolom: dit deed ik. Rechterkolom: met dit gevoel bleef ik over, wat gaf ik en wat verloor ik. Eerlijk noteren biedt een mooi overzicht en als je van die lijstjes na dagen of weken een synthese maakt, kun je tot opmerkelijke conclusies komen. Je merkt duidelijk waar je behoefte werd ingelost en waar je capituleerde. Eigenlijk kan slechts één iemand het gepaste antwoord geven op de hierboven gestelde vraag: Jijzelf.

Maar … wie is dat?

Ani Mal

Geplaatst op: 18 april 2009 door margogogo in Cats and dogs, Life, Smurf

border collie Er zijn nogal wat gepassioneerde dierenvrienden. Smurf is daar eentje van. Als baby kroop hij al achter alles wat een vacht had. Nu is hij vooral de aller- aller- állerbeste vriend van elke hond die zijn pad kruist, al denken niet alle honden daar hetzelfde over.  Het liefhebben van honden heeft hij niet van mij, ik heb het niet voor ‘trouwe viervoeters’, ik ben er bang van, ze produceren te pas en te onpas afschuwelijke blafgeluiden, en ze stinken. Nee, ik heb in mijn kindertijd geen trauma heb opgelopen, ik verdraag honden gewoon slecht in mijn buurt.

Of misschien heb ik onbewust toch een licht trauma opgelopen..ik herinner me nog goed een kleine onnozele keffer die altijd los liep op straat en in de voeten beet van iedereen die daar passeerde met de fiets. Hij zat de hele dag op het muurtje aan de voorgevel van ‘zijnen thuis’, geduldig wachtend tot zijn prooi kwam aangereden. Man, man, heeft dat mormel een pak ferme dreunen onder zijn fat ass gekregen van mij, ‘t was soms wel serieus raak, dan droop hij kajietend af, met de staart tussen zijn achterpoten om efkes te bekomen van de slag.  Ik zou nooit ofte nimmer een dier kwaad doen maar dat stuk venijn was echt een gevaar voor de locale mensheid, vooral voor kinderen. Voor mij toen, dus. Waarom hielden de baasjes zo’n dolle hond niet achter slot en grendel een omheining? Beet hij hen ook in de hielen misschien? We zijn nu zoveel jaren later, die vierpotige niemandsvriend/allemansvijand is intussen allang dood. Misschien werd hij wel doodgeschopt door een eenzame fietser, wie zal het zeggen.

border collie 2 De andere ervaring die ik me mijn hele leven ga blijven herinneren dateert uit de tijd toen ik zwanger was. Mijn gewezen echtgenoot had thuis altijd een hond gehad, het duurde dan ook niet lang of we bespraken het idee om er ook eentje in huis te halen. Met zijn 11 are 29 ca was onze tuin echt wel ideaal voor een hond. We zagen dat allebei heel goed zitten, ik vooral omwille van het idee dat we een hondje uit het asiel zouden redden en het een supergoeie thuis zouden geven.  En alzo werd Basco deel van ons gezin; een grappige hond van een paar maanden oud. Mijn man ging met Basco naar de hondenschool met als gevolg dat onze trouwe vriend enkel vooral naar zijn baasje luisterde. Ik hield echt wel van die raafzwarte hond doch tegelijk vond hem ietwat vals, ‘k had er soms schrik van zelfs. Terecht, zal hier meteen blijken.

Op een dag zat ik rond een uur of 5 in de valavond op mijn gemakje te rusten in de zetel, samen met mijn dikke zwangerbuik waarin smurf al 7 maanden aan het groeien was. Basco, de lieverd, was zich naast mij komen leggen, met de helft van zijn lijf op mijn schoot. Op een gegeven moment moest ik lavatoriseren, een nogal frequente behoefte als je zwanger bent. En toen gebeurde het.  Basco vond het geen goed idee dat ik aanstalten maakte om me recht te zetten. Het ging zo al moeilijk met die zwangere buik, je kan je al inbeelden dat het lompe gewicht van een hond op mijn schoot het er niet vlotter op maakte. Erger nog, hij begon te grommen en bij elke poging die ik deed om te bewegen liet hij oprecht gemeend zijn tanden zien. Ik had de schrik van mijn leven, ik dacht echt dat hij mij en mijn ongeboren kindje zou aanvallen en aan flarden scheuren.  Dus ik bleef zitten, zo min mogelijk bewegend.

border collie 3Het was tegen zessen toen ik mijn man de oprit hoorde oprijden. Hij was net binnen en ik riep: ALS GE NIE MAAKT DAT DA BEEST HIER BINNEN DE 2 SECONDEN VAN MIJNE BUIK IS GA IK…^&%#*”!!!! Terwijl ik mijn vloekzin nog aan het afwerken was gaf O. een klein vingerknipje en hop, de valsaard sprong naar hem toe. “Zit!” “Braaf Basco, flinke jongen”…   Zal ik eens omschrijven wat ik toen voelde? Na-ah, dat wil je echt niet weten.

hotel for dogs En toch wil ik jullie een aanrader meegeven, zijnde een (kinder-)film die smurf en ik samen zijn gaan zien in de Gentse Kinepolis, zaal 12, rij 5, stoelen 18 en 19.  “Hotel for dogs”. Een heel plezante movie met en over heel veel schattige hondjes.

En dan nu de grote prijsvraag: raad het hondenras dat ik supermooi, geweldig en fantastisch vind. U krijgt slechts 13 kansen.

Kiek van kriek

Geplaatst op: 15 april 2009 door margogogo in Info

Gisteren toch maar een extra dagje bijgenomen op ’t werk. Smurf (Krieksken voor de vrienden) was wel ingeschreven in de kinderopvang maar ik wou toch wel echt met hem een dagje weg, met zo’n schoon weer en al. Wij 2 weer weg, deze keer naar Planckendael.

Eigenlijk is dat compleet tegen mijn gevoel want ik ben er tegen dat men dieren uit hun natuurlijke habitat haalt. Ja, grote wilde dieren zijn indrukwekkend, ze zijn ongelooflijk mooi. De natuur is mooi en zou in haar waarde gelaten moeten worden, maar ja, de natuur moet er toch aan, ook the natural wildlife moet hier en daar aan geloven. En wie ben ik om daar tegenin te gaan, right? Iets te kleine garnaal, me dunkt.

Even heb ik overwogen om me vóór de ingang te leggen met een groot protestbord “STOP GEVANGENSCHAP DER WILDE DIEREN, LAAT ZE IN HUN NATUURLIJKE OMGEVING OF IK DOE MALEUREN”, maar heb er dan toch maar voor gekozen om me niet schandalig belachelijk te maken daar tussen al dat volk.

Enfin, kiekjes dus:

planckendael-collage