12. V.I.P.

Geplaatst op: 1 oktober 2011 door margogogo in 30 dagen challenge

Very Irritating Persons. Zo kan ik er met hele pakken opnoemen maar ik ga dat niet doen.

Feit is dat ik mensen heel snel beu ben. Gewoon beu, als in niet meer kunnen verdragen. Ik ben gewoon behoorlijk selectief (geworden) wat mensen betreft.

Vroeger, toen ik jong en onzeker was, wilde ik dat ieder levend wezen mij graag zag en leuk vond. Sinds ik doorheb dat dat onmogelijk is, laat ik me nog enkel omringen door mensen waar ik iets aan heb, die mij (blijven) boeien, die mijn leven op 1 of andere manier verrijken.

Niet dat ik mensen die mijn levenspad kruisen aan strenge selectieproeven onderwerp of zo. Stel u voor.

‘Hallo, nieuw tegengekomen individu. Of wij overeen gaan komen? Goh, dat zal er maar vanaf hangen hoe je scoort op mijn vragenlijst. Hier, vul deze selectieproef eens in, en wees eerlijk met jezelf. Pas dan zal ik kunnen uitmaken of ik u al dan niet wil leren kennen. Dank je.

*even later*

‘Hm, dit ziet er niet goed uit. Het is duidelijk dat ik het met jou niet ga kunnen vinden, je ligt me niet. Het ga u goed. Bye bye’.

Nee, zo ver drijf zelfs ik het niet.

Het is een kwestie van aanvoelen. Intuïtie. Energie. Ik voel heel snel aan wanneer een persoon me niet ligt. En 99,9% van de keren zit ik er pal op. Mensen stralen nu eenmaal vibes uit, en als ik die als negatief aanvoel dan wil ik wil ik daar dan zo snel mogelijk zo ver mogelijk van weg, dan vermijd ik contact met dat individu.

Soms gun ik wel eens iemand het voordeel van de twijfel, doch meestal blijkt mijn eerste indruk en aanvoelen de juiste te zijn. Heel raar dat ik dat zo opvang.

Onlangs nam ik deel aan een groepsgebeuren met 14 mensen die ik niet kende. Zodra die ene dame de kamer betrad werd ik al gewaar dat er een soort koude rond haar hing, ze kwam meteen heel negatief over qua persoonlijkheid. Al binnen het half uur nadat er met elkaar gepraat werd kon ik dat mens niet uitstaan. Haar manier van praten, haar opvattingen, haar hele zijn, was zo tegenstrijdig met mijn eigen persoonlijkheid dat het onmogelijk was voor mij om dicht in haar buurt te zijn. Heel raar, maar mijn oergevoel klopt doorgaans voor 99,9%.

En u, lezer? Heeft u dat ook of bent u eerder een allemansvriend?

De vraag was in feite wat ik irritant vind aan mensen.  Daarop kan ik heel kort zijn: ze maken te veel lawaai: ofwel praten ze te veel, of te luid, ofwel zijn ze met teveel samen en heerst er een viswijvenchaos (M/V) ofwel bedienen ze toestellen en machines die lawaai produceren. Sometimes I wish I was deaf.


Advertenties
reacties
  1. zapnimf schreef:

    Ik vind dat ge mij wel eens met naam en toenaam had kunnen vernoemen. (en niet bij die koude)

  2. Dat is bij mij net hetzelfde, en dat wordt schijnbaar alleen maar erger met het ouder worden!

  3. The Miss schreef:

    Ik heb dat ook! En ik zie meteen ook of iemand eerlijk is of niet. En terwijl ik vroeger wou dat iedereen mij leuk vond, zélfs de mensen die ik zelf niet moest, kan mij dat nu niet meer schelen en laat ik wel voelen dat ik liever geen contact heb.

  4. Menck schreef:

    Ik kan met quasi iedereen overweg. Volgens mij heb ik een groot aanpassingsvermogen of zo.
    De laatste tijd ben ik echter gesteld op weinig/geen mensen om me heen, uitgezonderd mijn dierbaren. Een groepsgebeuren spreekt me dientengevolge niet meer aan. Dat was vroeger wel even anders…
    Meer to the point: bluffers, pochers en grootsprekers irriteren me verschrikkelijk, net zoals mensen die altijd, boven iedereen uit, aan het woord willen zijn. Bescheidenheid is een gave, net zoals luisteren.

    • Margogogo schreef:

      Het moet zalig zijn om met elke persoonlijkheid om te kunnen. Dat kan enkel wanneer je een groot aanpassingsvermogen hebt, zoals je zelf zegt.
      Vroeger viel het me ook veel minder zwaar om met jan en alleman overweg te kunnen, doch dit is zo geweldig veranderd doorheen de jaren.
      Heel mooi en treffend geresumeerd: bescheidenheid is een gave.

    • zapnimf schreef:

      Ik hoor het al. Ik mag niet mee naar de zee.

  5. bentenge schreef:

    Allemansvriend zijn is totaal zinloos. Dat is een te sterke erosie van het woord vriend.

  6. micheleeuw schreef:

    Oei ! Dan ben ik ook een VIP ? Ik praat veel en luid, zeker wanneer ik zenuwachtig ben. Doemme, zeg.
    Ik zie het aan de ogen wanneer iemand wel of niet oprecht is. Ik zie soms de valsheid uit hun ogen druppelen en kan me er dan niet toe brengen om met die persoon om te gaan. Heel vervelend wanneer het collega’s of vrienden van goede vrienden zijn.

  7. Christel schreef:

    Dito hier. En dan mogen ze nog op hun kop gaan draaien, opzitten en pootjes geven (bij manier van spreken is dat) of me een glimlach van oor tot oor geven, als ik iemand niet moet, dan moet ik deze persoon niet.

    Ik ben ook niet de persoon die 10 vriendinnen moet hebben.. ik heb er ruim voldoende aan 2 goeie vriendinnen… de andere zijn kennissen. Zo van die madammen die met Jan en alleman te vriend zijn… brrr… dat zou ik dus niet kunnen….

Wat denk jij hierover?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s