Dag 17 – Mijn favoriete herinnering

Geplaatst op: 17 december 2010 door margogogo in 30 dagen challenge

Graven in mijn geheugen doet pijn vandaag. Een heftige party in Amsterdam gevolgd door een nachtje van veel te weinig slaap laat zich voelen. Maar dat is mijn probleem.

Desalwelteplus ga ik toch mijn best doen om mijne memorie eens binnenstebuiten te keren op zoek naar…

Oh, maar ik moet hier niet over nadenken, ik heb wel degelijk een heel fijne favoriete herinnering.

Het start wel in mineur maar lees gerust tot het einde, ’t is een filmke met een happy end.

Er was eens, heel lang geleden, een wreed verlegen dutske, werkelijk een zielige plant met een joekel van een minderwaardigheidscomplex en oneindig veel gebrek aan zelfvertrouwen.

Dat was ik. J’wel. Uit mijn schoolgaande jeugd en zo heb ik geen goeie herinneringen dus meteen over naar mijn adolescentie.  Elk sollicitatiegesprek was pure hel voor mij, ik kreeg al een black-out nog voordat er 1 vraag werd gesteld.  Om ervaring op te doen deed ik eerst een aantal interims, opdat ik traag maar gestaag zou uitgroeien tot een volwaardig werkmens. Hoe meer interims ik deed, hoe meer zelfvertrouwen ik kreeg en hoe vlotter alles ging.

Na een interimopdracht of 5 voelde ik me rijp voor de echte arbeidsmarkt. Ik schoot in actie, schreef tientallen sollicitatiebrieven, werd al eens op interview gevraagd, doch viel altijd uit de boot omdat ik te bedeesd was en dus niet spraakzaam genoeg, of omdat ik de Franse taal niet machtig was, of om eender welke andere reden dat ik niet voldeed aan het gezochte profiel. Na de zoveelste afgang kreeg mijn motivatie een dreun van jewelste en werd het alsmaar moeilijker om de moed erin te houden.

Op een dag kwam ik van bij de VDAB alwaar ik uit de WIS computer (of hoe noemt dat ding) een 5-tal vacatures afprintte. Ik maakte me een beetje op, hulde me netjes in een neutraal donkerblauw deux-pièceke, en reed met de nodige documenten naar de eerste plaats waar men een bediende zocht.

Oh, jammer, daar was de plaats al ingenomen.

Op de tweede en derde plaats draaide het ook op niks uit, wat ik begreep uit het op den duur nogal afgezaagde “we bellen u nog”.Na de vierde plaats, alwaar het ook op een sisser afliep, was ik het kotsbeu. De courage was me in de propere damesschoentjes-met-een-hakje gezakt, ik ben beginnen bleiten en ben zwaar teleurgesteld terug naar huis gekeerd.

Een paar dagen nadien raapte ik mezelf terug bij elkaar en trok terug de stad in om de laatste plaats van de 5 af te werken. Die propere schoentjes en dat 2-pièceke liet ik voor wat het was, ik trok gewoon een ouwe jeansbroek aan en een slobbertrui, en vertrok met een grote gelatenheid.

Met een snedige foert-attitude stapte ik de zaak binnen, stelde mij voor en overhandigde de jonge vriendelijke meneer mijn CV, zonder na te denken over wat ik zou zeggen. Ik dacht bij mezelf: “kom jongen, zet hier gewoon ne stempel als bewijs da’k hier geweest ben, da’k hier rap buiten ben…’t wordt toch nooit iets”…

Weete wat diene zei?

“Wel Margo, ik zag direct aan jou dat je een vlotte juffrouw bent. De manier waarop je zo binnenkwam en de manier waarop je jezelf presenteerde staat mij aan. Zonder veel tralala, to the point, zelfverzekerd…zo iemand zoek ik in mijn zaak. Je mag maandag beginnen”.

Dát zei dienen tegen mij! Allez jong!

Dat werd mijn eerste job, waar ik 9 jaar lang heel graag gewerkt heb. Dit is mijn favoriete herinnering omdat ze dé kentering representeert van het leven van deze simpele duif, die ooit bijna flauwviel van verlegenheid. Vooral de rare manier waarop ik aan die job ben geraakt zal me mijn hele leven bijblijven:

Mijn gelatenheid werd geïnterpreteerd als positieve nonchalance.

Mijn hoog FOERT-gehalte op die dag kwam over als assertiviteit.

Mijn kortaf-zijn was to the point en getuigde van een zekere zelfverzekerdheid.

Allez jong!

Advertenties
reacties
  1. elke schreef:

    Nice one! En verlegen ben je maar met momenten, hé. Just like me!

  2. Lies schreef:

    De beste jobs zijn soms gewoon die waar je zomaar foert-weg inrolt. Dat heb ik zelf ook al ondervonden. De langste en zwaarste sollicitatie-procedures zorgden daarentegen achteraf voor mijn slechtste job-herinneringen.

  3. elsje schreef:

    Wat een prachtig verhaal!!

Wat denk jij hierover?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s