De rekening aub!

Geplaatst op: 11 november 2010 door margogogo in Bloggereedschap

Smurf zit in het 6de van de lagere school en moet volgend schooljaar van school veranderen. Als we doen wat hij zelf zou willen dan zou hij zijn vrienden volgen naar ‘de dams’ in Aalst, maar zijn papa en ik hebben het eerder voor een school in Mere, een kleinere school in een dorp, de school waar ik 7 jaar mijn broek (of rok, of bemuda, of kleedje, of short, …) heb versleten. Pas op, ik ben daar heel graag naar school geweest, al had ik de laatste 2 jaar van mijn humaniora een vijandige juf. Die van godsdienst, of all jufs. Dat onmens kon mij niet uitstaan (wat geheel wederkerig was) omdat ik iets te veel kritische vragen stelde waarop ze nauwelijks een deftig antwoord kon verzinnen. Zij die voor de kost aan vrede en naastenliefde zou moeten doen was alles behalve de vredelievendheid zelve. Om mij te ergeren duidde ze mij meermaals als vrijwilligster aan om luidop gebeden en psalmen te laten lezen. Op het einde van het jaar was mijn dikke rode bijbel nog enkel de kaft met ongeveer 3 gekreukte velletjes ertussen. Telkens als de ‘Spaanse Vlieg’ (zo werd ze door alle leerlingen genoemd) het waagde om mij eruit te pikken, scheurde ik een pak vellen uit dat gruwelboek.
Ik vond het unfair dat ze mij viseerde omdat ik anders dacht over kerk en geloof. Zij was het schoolvoorbeeld van de schijnheiligheid die geen kritische blik op haar eigen gedachtegoed duldt.

Maar het ging hier niet om mij, het ging om de keuze van de school voor smurf volgend jaar.
We zouden hem dus naar Mere laten gaan maar ik twijfel nog een beetje omdat ik daar nog een paar rekeningen te vereffenen heb, van in de tijd toen ik er school liep in de 80’s.
Ik was nogal fan van kleine kwajongensstreken in die tijd, en soms maakte ik al eens brokken door het enthousiasme waarmee ik die streken uithaalde. Zo was er het feit dat ik, samen met mijn beste vriendin van toen, mijn eigen deurklink van de WC-deur had. Zo konden we altijd in ons eigen wc’ke om een sigaret te roken. Roken was uiteraard ten strengste verboden, dus ook zo veel plezanter om te doen. Ik nam die klink altijd mee in mijn jaszak maar op een dag werden we verraden door een stel tuttebellen. Ik kreeg onder mijn klink en mijn klink werd me afgepakt. Daarbij kreeg ik de mededeling dat mijn ouders de rekening zouden moeten betalen voor het kapotmaken van de wc-deur. Ze wás al kapot, maar dat geloofde geen kat, natuurlijk.
Ik heb die rekening nooit gezien.

Zo was er ook die keer in de oriëntatieklas, tijdens de les Snit & Naad. 12 was ik toen. We kregen op een dag een derdewereldproject en de opdracht was dat we elk een stapel pisdoeken moesten ombiezen en opstrijken. Ik vond dat nog tof, dat ging rap. Mijn stapel was voor de anderen afgewerkt en om de verveling tegen te gaan hield ik me in stilte bezig met het dichtstikken van alle naaimachinehoezen. Het was mijn bedoeling om die voor het einde van het lesuur terug los te maken maar bij het rinkelen van de bel zat ik nog druk aan noeste arbeid te doen. De juf was in alle staten en sleepte me mee bij de directeur.
Toffe gast, die directeur. Hij beloofde de juf dat hij mij een passende straf zou geven en bij schade aan de hoezen zou ik een rekening meekrijgen voor mijn ouders. De toffe mens kon er de grap van inzien en liet me tijdens de middag gewoon alle hoezen losmaken.
Ik heb nooit een rekening gezien.

Meneer de directeur kende me redelijk goed, ik verscheen vrij frequent in zijn bureau voor onnozele dingen.
Zo hadden we voor het vak Handelsrekenen een juf die ik eens voor de grap een farce wou lappen. Die juf was per malheur wreed klein van gestalte en had altijd wat moeite met schoolbord. Ons bord was zo’n groen ding die je naar boven en naar beneden kon schuiven, zo eentje met 2 flappen aan de zijkanten links en rechts, die open en dicht geplooid konden worden.
Voordat het lesuur van start ging zou ik het bord op z’n hoogste duwen zodat de juf er niet aankon. Dat wordt lacheuh! Dacht ik. In een ruk en met grote zwier duwde ik het bord de hoogte in…vallen die zijflappen er toch wel af zeker! BOENK! Beide zijborden de grond op. Stof dat er daar in de lucht vloog! Stóf! Allez, krijt.
Juf kwaad en ik bij de directeur. Meneer de directeur beloofde de juf dat hij mij een gepaste straf zou geven voor mijn ongepaste daad. De klusjesman kwam de schade opmeten en ik zou de rekening mee naar huis krijgen.
Heb nooit die rekening gezien.

Ik zou nog een rekening meekrijgen voor het gat dat ik in de muur van de turnzaal had geslagen tijdens de turnles. We hadden indoor honkbal en ’t was mijn beurt om op te slaan. Ik gooi het balletje de lucht in, haal met een hevige zwaai uit met de baseball bat, met de bedoeling een loeier van een lap op het balletje te geven, de bat vliegt uit mijn handen, achter mij recht de muur in. Dat heb je met muren van bepleisterd karton, dat kan tegen niet veel. Een hol in de muur, dat zijn kosten.
Heb de rekening nooit gezien.

Een voorval waarover ik mij geweldig schuldig heb gevoeld (en nog, ik durf het bijna niet vertellen) ging iets verder dan onschuldig kattenkwaad. Met mijn zus zaliger, die een jaar hoger zat, heb ik ooit tegelijkertijd strafstudie gehad. We zaten met ons 2 gezellig in de muziekklas en moesten straf schrijven om ik weet niet meer welke reden. We zijn braaf beginnen schrijven maar toen de juf ons alleen liet in de klas zijn we samen onnozelheid op het bord beginnen tekenen en schrijven. Dat was een wit bord waarmee je met van die speciale stiften kon schrijven die je weer kon uitwissen. Waarschuwing: schrijf NOOIT met alcoholstift op zo’n bord! Mijn zus was onwetend met een gewone alcoholstift in de weer geweest en kreeg er haar schrijfsels niet meer af. Tip: als je per abuis tóch met een alcoholstift op zo’n bord hebt geschreven; ga er over met een uitwisbare stift en je kan het alsnog met de bordenwisser uitvegen. Gelukkig.
Dat op zich was al bij al niet erg, maar wat we nadien hebben gedaan was echt heel erg fout. Er hingen zwart/wit foto’s van muzikale virtuozen aan de muren – Amadeus Mozart en van Beethoven en zo – waarop we lollige brilletjes en snorretjes zijn beginnen tekenen. Met stift. Op het moment zelf hebben we in een deuk gelegen van het lachen, maar achteraf hadden we daar echt geweldig veel spijt van. Dat was pure beschadiging van waardevolle foto’s.
Hier zag de directeur natuurlijk ook de fun niet van in, er zou gegarandeerd een rekening volgen voor de schade.
We hebben die rekening nooit gekregen.

Waar nog een rekening voor zou volgen was die keer dat we met de ‘harde kern’ van de klas proppen natgekauwd papier op de muren en het plafond plakten. Na een tijdje droogden die proppen op en vielen tijdens de les 1 voor 1 naar beneden. Lacheuh!
Eén prop had ik per malheur wat verkeerd gemikt, knal op het houten kruisbeeld met een stenen Jezeken-in-zijne-puren. Dat beeld is met prop en al in gruzelementen tegen de grond geknald.
De rekening zou volgen, maar ook die heb ik nooit gekregen.

Verder waren er nog een stuk of wat onschuldige dingetjes: zo heb ik me ooit een gans lesuur in de kast verstopt. In elke klas waren zo van die hoge kasten waarin de lavabo verwerkt zat en waar de bezems en zo stonden. Daar kon net een persoon van mijn grootte in. Plezant! Tot ik verraden werd door een triestige plant van een klasgenote -Ann, gij trut- en ik het bij de directeur mocht gaan uitleggen.
Of die keer dat ik voor de lol op de speelplaats het kraantje opendraaide en de knop in mijn handen had. Aan water geen gebrek. Dat ben ik zelf op het secretariaat gaan zeggen. Geen rekening voor gekregen.
Op het secretariaat heb ik trouwens in mijn zwarte new-wave periode een abonnement gehad. Een paar weken lang werd ik elke dag naar het secretariaat gestuurd om de gel en het suikerwater waarmee ik mijn haar recht omhoog zette uit te wassen. Met die rebelse koppigheid ben ik wijselijk gestopt toen men ermee dreigde me van school te zullen sturen.

En daarom is het dus dat ik zo twijfel of het wel een goed idee is om mijn zoon daar naar school te sturen volgend jaar.
Misschien krijg ik alsnog al de rekeningen gepresenteerd van de streken die ik in mijn apenjaren heb uitgehaald.
Of verjaren zulke feiten ook na 10 jaar?

Advertenties
reacties
  1. Marc schreef:

    Allez, manneke!
    … die gaan dat nog weten :-)
    Volgens mij houden leraars zelfs een stoten-ranglijst bij en wordt die jaarlijks op een gezamenlijke bbq herzien.

  2. Annelies schreef:

    Amai :) ik zou toch oppassen. Als er daar nog veel van die leerkrachten rondlopen, gaat die reputatie hem dan niet achtervolgen?

  3. elke schreef:

    Verjaren?! Tsssss: intrest ga je moeten betalen, miss. Toppunt is dat ze bijna alles vergeten waren en dat jij hen er nu aan herinnert ;-)

  4. breeg schreef:

    Ik zou hem daar zeker en vast naartoe sturen. Als hij daar gaat vertellen wat zijn moeder allemaal heeft uitgespookt op die school dan is hij meteen een held bij zijn klasgenoten :-)

  5. Dulcera schreef:

    Tja, ik ben ook voor kleine schooltjes, maar gij moet dat weten eh?
    Tien tegen één zijn al die leerkrachten ondertussen toch al lang en breed met pensioen, die gaan dat daar toch niet meer weten ;-)
    En leerkrachten houden inderdaad straffe stoten boeken bij … :-p Ik vermoed dat uw jaar elke keer een goed jaar zal geweest zijn …

  6. ed blogt schreef:

    Hahaha, plat van het lachen! Wij gingen goed overeen gekomen hebben in ons jonge jaren :-)

  7. Matthias schreef:

    Schitterend die André van Duin :-) Bedankt om me er nog eens aan te herinneren!

  8. […] Beetje grapjes uithalen is altijd leuk voor later, om aan je kleinkinderen te vertellen of erover te bloggen* […]

Wat denk jij hierover?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s