Stokje: eerste CD

Geplaatst op: 23 oktober 2010 door margogogo in Bloggereedschap

Van Elke kreeg ik een tijdje geleden een stokje die zij op haar beurt toegeworpen kreeg van Sven. We zijn allen van ongeveer hetzelfde bouwjaar en dus ook opgegroeid met ongeveer dezelfde muziek.

Kwestie van ook eens van flashback te doen keer ik even terug naar het jaar 1968. Ik was zonder het te beseffen al vollen bak met muziek bezig nog voordat ik geboren was. Als ongeboren mensje repeteerde ik in moeders buik mee en stond toen ook al regelmatig mee op de planken. Hoe dat zo gekomen is leest u hier.

Muziek is de rode draad doorheen mijn hele leven.

Toen ik een jaar of 12 was luisterde ik naar radio Contact of radio Maeva en nam ik de liedjes die ik mooi vond op op cassettenbandjes. Daarmee ging ik dan aan de slag om de teksten fonetisch uit te schrijven en ze vanbuiten te leren.

Terwijl Avro’s Toppop en Countdown mijn favoriete muziekprogramma’s waren op TV _er was in die tijd niets anders_ zat ik regelmatig met mijn broer op zijn kamer mee te headbangen met loeiharde hardrock van AC/DC, Saxon, Scorpions, Iron Maiden en zo van dat langharig tuig.

Wat ik nooit zal vergeten is dat ik in die periode al eens met mijn 2 broers en zus mee mocht naar een clubhuisje van kameraden, waar de LP “Going deaf for a living” van Fisher Z aan stukken werd gedraaid. Die ken ik nog steeds krak vanbuiten, ik was er, net als de rest in dat clubhuisje compleet zot van.

Daar en toen is waarschijnlijk mijn voorliefde voor het meer rockende genre ontstaan, maar eer het echt zover was passeerden er toch nog wat softere tunes de revue.

Ik kocht mijn allereerste singletje van mijn eigen zakgeld toen ik een jaar of 15 was. Als ik me niet vergis was dat de single “Girls just want to have fun” van Cindy Lauper. Later vulde ik mijn collectie singles aan met plaatjes van Abba, Madonna, The Police, Simple Minds, Duran Duran, enz.

Het allerlaatste singletje die ik me ooit aanschafte was “Sleeping Sattelite” van Tasmin Archer. Nog steeds een schoon lieken, trouwens.

Maar het gaat hier niet om singles of langspeelplaten maar om de eerste Compact Disc.

Ik denk dat de eerste CD die ik ooit kocht “Boys don’t cry” van The Cure was, ergens op mijn 18de.

Later gevolgd door de albums “Japanese Whispers” en “The head on the door”. Daar kwamen nadien nog “The world won’t listen” en “Strangeways here we come” van The Smiths bij. En zoals dat al eens gaat met mensen word ik ouder en hoe ouder ik werd hoe meer CD’s mijn muziekrekje vulden, en dat gaat uiteraard nog steeds verder…

Omdat de ongeschreven wet der doorgeefstokjes voorschrijft dat ge dat moet doorgooien naar andere bloggers zal ik dat dan ook maar doen zekerst. Bij deze roep ik mijn lief, Mompelpoes en Rigel op om hun eerste cd-aankoop en het hoe en waarom en al in een vlot leesbaar en interessant schrijfsel te gieten.


Advertenties
reacties
  1. Sven schreef:

    Wow ! Als ik dat zo lees, had jij al meteen een goeie smaak : The Cure, The Smiths,… ’t Kon slechter treffen ;-)

  2. Pierre du Coin schreef:

    stokje gevonden, begin volgende week zal ik me outen ;-)

Wat denk jij hierover?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s