Friendship is forever?

Geplaatst op: 3 september 2009 door margogogo in Life

Een aantal jaren geleden zag mijn leven er heel anders uit. Ik was doodongelukkig. Ik begon te lijden onder de gevolgen van mijn scheiding, werd toen opgevangen en gesteund door mijn ma, doch ma overleed plots aan een hersenbloeding en zwak en needy als ik toen was heb ik me met mijn domme kop gevangen gezet in een vreselijke relatie die al van meet af aan gedoemd was om te mislukken en waaruit ik pas na 3 jaar als een dief in de nacht weg kon komen. (voor alle duidelijkheid: die relatie gaat niet om mijn gewezen echtgenoot/papa van smurf)

Als gevolg van die destructieve relatie zijn drie vriendschappen verloren gegaan. Zij konden mijn emotionele toestand en navenante gedrag niet meer verdragen en waren het kotsbeu om mij steeds weer raad te geven en me met handen en voeten te verwittigen van komend onheil na het aanhoren van mijn zoveelste ik-ben-zo-ongelukkig-in-mijn-relatie-maar-‘k ga-toch-nog-blijven-proberen-om-er-iets-van-te-maken monologen waarmee ik hen constant lastigviel.

Drie van hen besloten om niet langer hun Latijn in mij te steken, het was toch geen avance. Nu, 3 of 4 jaar later, hebben twee van hen terug contact met mij gezocht. Ze stuurden mij beiden een verzoek tot vriendschap op Facebook.

Mijn eerste binnenmondse reactie was zoiets als: “ziediernekeerseg, wie we hier weer hebben. Komen we nu zo ineens terug? Komen we eens loeren hoe het mij vergaan is in al die jaren? Zijn we een beetje curieuzekes geworden, ja?”…

Maar die eerste reactie verdween al gauw en eigenlijk had ik niet veel tijd nodig om te beslissen wat ik met hun verzoek zou doen. Ook al was ik enorm teleurgesteld en gekwetst door hun “laffe vlucht”, doch besef ik maar al te goed dat ik geen fijn gezelschap was toen, dat ik stekeblind was en toch al die tijd die rotte relatie in stand probeerde te houden met alle gevolgen vandien. Die gevolgen hebben zij niet meer meegemaakt. Gelukkig voor hen want ‘t was behoorlijk heftig. Soit.

Dus heb ik hen aan mijn contactenlijstje toegevoegd.

Menig mail werd intussen al om en weer geschreven. Van 1 van hen weet ik dat haar leven er intussen ook heel anders uitziet dan vroeger. Nu is ze getrouwd en ze heeft een dochtertje van een maand of 8. Overmorgen, zaterdag a.s dus, word ik verwacht voor een bezoekje bij haar thuis in Antwerpen. Ik verwacht niks, misschien zijn we te fel veranderd en zullen we rap uitgepraat zijn, misschien klikt het weer direct en pakken we de draad van toen weer op.

Ik ben benieuwd.

Advertenties
reacties
  1. chelone schreef:

    Ofwel flakkert de vriendschap weer aan, ofwel dooft ze algauw weer uit. Je zal het wel voelen als het goed zit.

  2. tijdtussendoor schreef:

    Klinkt een beetje spannend ;)

  3. elke schreef:

    Toch wel spannend, hé.
    Ik heb trouwens de indruk dat ik dat verhaal al eens hoorde. Maar wanneer toch…?

  4. Madame schreef:

    Tof dat je die toenadering aanvaardt. Het zou wel eens heel leuk kunnen worden. En is het dat niet, kan je je nog altijd terugtrekken, hè.

  5. Menck schreef:

    Dat friendship forever is, durf ik eerlijk gezegd te betwijfelen. Al hoop ik vaneigens dat in jouw geval alles ten goede mag keren.
    Toen mijn eerste vrouw en ik uit elkaar gingen, verloren we eveneens enkele “vrienden”-koppels. Ineens leek het wel alsof we in hun ogen de meest infectueuze ziekte dezer wereld hadden, terwijl we uiteindelijk maar – zonder geruzie en toestanden, nota bene – uit elkaar gingen omdat het tussen ons niet meer werkte.
    Naderhand hebben die “vrienden” opnieuw toenadering trachten te zoeken. Ik ben er geen enkel moment op ingegaan en heb daar tot op vandaag nog geen seconde spijt van gehad.
    Ik ben allerminst rancuneus, maar er zijn grenzen aan verdraagzaamheid en begrip opbrengen.

  6. annava schreef:

    Ik vind dit een schoon postje, echt. Vraagmenietwaarom(of juist wel?)
    Ik hoop dat het een fijne middag wordt!

  7. watervrouwtje schreef:

    je kunt nooit genoeg echte vrienden hebben,dus neem maar aan zou ik zeggen,dit is heel mooi

  8. breeg schreef:

    Cool! Ik hoop dat jullie zoveel te delen hebben met elkaar dat jullie zo de draad weer zullen opnemen. Als ze toen een goede vriendin was dan zal dat wel lukken, denk ik :-)

  9. clio86 schreef:

    Het is altijd spannend om met mensen af te spreken die je een tijdje uit het oog bent verloren. Hopelijk wordt het tof en iets om regelmatig te herhalen!

  10. zapnimf schreef:

    Jij geraakt het al gewend van ieder weekend naar Antwerpen te rijden!

  11. micheleeuw schreef:

    Ik denk wel dat het goed zal verlopen aangezien jullie alle 2 in een betere wereld zitten. Veel plezier en laat ons weten, hé. ;-)

  12. Veerle schreef:

    ‘k Zallekik ne keer iets laten weten: ’t was vree tof!
    En een hele opluchting dat het wrange afscheid(en Mr Hyde) nu tot het verleden behoort. En al ben ik intussen een saaie mama geworden en zijn de gekke fuiftoestanden wellicht verleden tijd, ’t zijn tenminste opnieuw mooie herinneringen nu, zonder de spijt van van hoe ’t is afgelopen.
    Voor herhaling vatbaar!

  13. klaproos schreef:

    je moet kunnen vergeven hé,

    ik vind het een mooi gebaar van jou,

  14. zeezicht schreef:

    Ik heb ook zo’n vriendin gehad, die plots wegbleef. Ik weet nog steeds niet waarom, maar nu nam ze terug contact op.
    Alhoewel nu hou ik een kleine marge, tegen de teleurstelling.

  15. Margo schreef:

    @ Chelone
    Dat was idd meteen te voelen (zie volgende post)

    @ tijdtussendoor
    Dat was het ja, een beetje spannend

    @ elke
    Tiens, wanneer heb je daar iets over gehoord? En van wie dan? ; -)

    @ Madame
    Van terugtrekken is geen sprake

    @ Menck
    Het wegblijven en verliezen van gezamenlijke vrienden-koppels is iets wat helaas heel vaak deel uitmaakt van de gevolgen van een scheiding. Ik vind dat vreselijk voor wie het overkomt, en ik weet, dat zijn er niet weinig. In dat geval zouden die voor mij voor eeuwig de boom inkunnen, zeker weten.
    Bij mijn scheiding hebben noch mijn ex man noch ik ook maar 1 gezamenlijke vriend verloren. Nu nog, 6 jaar later, behoort iedereen nog steeds tot onze gezamenlijke vriendenkring.
    Doch dit is iets anders dan waarover ik het hier heb. Die vriendin heeft mij indertijd “losgelaten” omdat ze er zelf onder leed en er kapot aan ging om mij zo te zien veranderen van een uitgelaten pleziermaker tot een depressief en doodongelukkig hoopje ellende. Da’s iets geheel anders, niet? Ik begrijp dan ook waarom ze me losliet, ik had wellicht net hetzelfde gedaan. Daarom valt het mij niet moeilijk om de draad terug op te nemen, nu mijn leven helemaal veranderd is.

    @ annava
    Waarom vind je dit een schoon postje? Iets dergelijks ervaren, Anna?

    @ watervrouwtje
    Vrienden en kennissen kan je nooit genoeg hebben. Van échte vrienden heb je er geen hopen nodig, vind ik. Maar ik weet wat je bedoelt hoor, watervrouwtje, en ja, ik heb het aangenomen, met als gevolg: zie volgend postje

    @ breeg
    You’ve got it all right, breeg! Toffe avatar trouwens ;- )

    @ clio68
    zie volgend postje

    @ zapnimf
    Yep, ik ken A’pen al bijna als mijn broekzak. Zeg, verhuur je jullie huis daar in Antwerpen nog? Misschien moet ik ineens ginder gaan wonen :- )

    @ micheleeuw
    Yepz, ook jij hebt het helemaal bij het juiste eind

    @ Veerle
    Ziediernekeer seg, wie we hier hebben. Dag Veerle. Oewist? Nog even goed als gisteren?
    Tof dat je hier komt reageren met je eigen bevinding van onze reunion.
    ‘k Wil nu geen boel zoeken hé, maar wilt ge dat eens niet zo dikwijls herhalen dat ge een saaie mama zijt aub, want dat klopt voor geen meter. Mama zijn is niet saai, dat zullen vele mama’s hier in blogland met mij eens zijn.

    @ klaproos
    Ik vind het vooral een mooi gebaar van haar, dat ze terug contact heeft gezocht met mij

    @ zeezicht
    Da’s vreselijk, dat je niet eens weet waarom ze wegbleef. Dat je nu een marge houdt om jezelf te beschermen tegen zo’n teleurstelling, da’s normaal. Ik wist wél exact waarom en kan haar dan ook totaal niets kwalijk nemen.

  16. zapnimf schreef:

    Hahahaha. Yep. De laatste vier koppels vonden de slaapkamers te klein. Gij hebt toevallig toch geen kleerkast met vijf deuren en een bed van 1,80m?

  17. Margo schreef:

    @zapnimf
    Nope. Mijn kast is 3×5 meter en mijn bed soms.

Wat denk jij hierover?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s