Jezelf (weg-) geven

Geplaatst op: 20 april 2009 door margogogo in Life

Onlangs vond ik een heel interessant artikel.  Het is enorm herkenbaar voor vele vrouwen, denk ik. Ik vind het zo raak dat ik de (bijna integrale) tekst er hier maar ineens opzwier.

"Als het op de liefde aankomt, hoe bepaal je dan de grens tussen jezelf géven en jezelf weggeven? Hoe vind je evenwicht, binnen de zoektocht naar ultiem graag zien, tussen trouw blijven aan wie je bent en je uitsloven voor de ander? Moet er altijd water bij de wijn, welke offers mogen wel en niet?"

Het is belangrijk naar een evenwicht te streven in de (nieuwe) zoektocht naar liefde.

Het dilemma is vooral bekend bij vrouwen (veel minder voorkomend bij mannen). Vrouwen die zich in een relatie jarenlang hebben gegeven, daar het beste uit puurden, veel van zichzelf gaven doch minder terugkregen, of toch minder dan ze verwacht hadden. Tot ineens het besef doorbreekt dat de voldoening zoek is, dat analyse en handelen zich opdringen. Eens gescheiden – ‘bevrijd’, zeggen sommigen – en opnieuw op zoek naar waarachtige verbindingen staan ze voor de hamvraag: hoe wil ik me geven in de toekomst zonder (alweer) stukken van mijzelf kwijt te spelen?

Opvallend is dat velen die de ware liefde betrachten niet meteen het traject uitkiezen dat innerlijk het best bij hen past, maar wel allerlei middelen uitproberen en compromissen sluiten om dat geluk snel te verwerven. Ze wéten doorgaans wel, rationeel toch, wat hen tot geluk kan voeren. Maar ‘jezelf’, wat is dat? Hoe ziet die kern die je wilt koesteren en bevredigen eruit? Nu is ‘jezelf zijn’ vandaag al niet simpel, je moet je door een groot takkenbos wringen, aan grote verwachtingen en triviale eisen voldoen. Blijkbaar zien anderen ook sneller wie jij bent. Hoeveel keer per dag wordt niet gezegd ‘jij bent iemand die —‘, en durft dat al eens af te wijken van wat je zelf vindt. En dan zijn er uiteraard de maatschappelijke tendensen die de vrouw vandaag danig beïnvloeden. Wie vindt tussen die impulsen nog haar eigen kern?

Er is een groot verschil tussen jezelf geven en jezelf weggeven. Het eerste doe je nog binnen grenzen die je zelf bewaakt. Wie zich weggeeft, staat een deel van zichzelf af en ervaart dat als een verlies/zichzelf tekortdoen. maar hoe goed kennen we het eigen wezen en, eens gekend: hoe zorgen we voor onszelf? Geen sinecure.

Dat ervoer ook die vrouw van midden de veertig, die het ineens allemaal echt niet meer wist”

"Wat heb ik in mijn leven misdaan, om dit te verdienen?", ventileerde ze. "Twee kinderen heb ik grootgebracht. Ze zijn intussen volwassen. Ook voor mijn man, een bedrijfsleider, heb ik me totaal gegeven. Ik liet er zelfs mijn job voor staan. Ik gaf iedereen de zorg die nodig was. En nu zijn ze allemaal vertrokken, ook mijn man. Ik kom tot de vaststelling dat ik nooit mijn grenzen bewaakte en dus geen respect terugkreeg. Maar wat erger is: ik ken mijn eigen behoeftes niet meer. Dat uit zich in de kleinste dingen. Onlangs stond ik bij de bakker. Hij vroeg me: ‘Wat wilt u mevrouw?’ Ik antwoordde: ‘Mijnheer, ik weet het niet.’ Ik wist perfect welke koffiekoeken mijn man graag had en wat mijn kinderen prefereerden, maar mijn eigen smaak leek zoek. ik ben zonder aankopen en volledig ontdaan naar huis gegaan."

Dat lijkt extreem, maar wellicht herkennen vrouwen ‘lichtere vormen’ van beduusd achterblijven, niet meer weten wat hun voorkeuren en smaken zijn, of hun verlangens wat de liefde betreft.

Daar sta je dan als vrouw van thirtysomething. Levendig, bewust, met doelen in het leven maar ook met het besef dat je jarenlang in aanpassing ging. Zelfs in je zogenaamd bewuste handelen hield je meestal rekening met wat de ánderen dachten en bleef je minder trouw aan jezelf dan gedacht. Eens op zoek naar nieuwe relaties moet je vaststellen, zoals de vrouw bij de bakker: ik weet niet wat ik wil.

Het zou zo mooi zijn indien vrouwen trouw konden blijven aan zichzelf. Trouw blijven in de zin van: ik leer me goed te voelen in eigen vel, maar ik sluit me daar niet in op, ik straal dat uit en breng dat in verbinding met anderen. En ik weet: als ik mijn grens overschrijd, zal ik geleefd worden, uitgeput geraken en gefrustreerd achterblijven. Kortom, wat zich af en toe opdringt, is introspectie. Jezelf afvragen: ‘Wat wil ik?’ Zonder je egoïstisch of schuldig te voelen, wetend dat de stroom verdergaat, dat contacten onderhouden moeten worden, dat er gewerkt en liefgehad moet worden, en dat lichamelijke en andere behoeftes naar bevrediging zoeken.

Iedereen die zich in twijfeperiodes bevindt zou zichzelf eens aan een introspectie moeten onderwerpen. Je kan een lijstje maken. Linkerkolom: dit wou ik. Middenkolom: dit deed ik. Rechterkolom: met dit gevoel bleef ik over, wat gaf ik en wat verloor ik. Eerlijk noteren biedt een mooi overzicht en als je van die lijstjes na dagen of weken een synthese maakt, kun je tot opmerkelijke conclusies komen. Je merkt duidelijk waar je behoefte werd ingelost en waar je capituleerde. Eigenlijk kan slechts één iemand het gepaste antwoord geven op de hierboven gestelde vraag: Jijzelf.

Maar … wie is dat?

Advertenties
reacties
  1. zapnimf schreef:

    Mensen offeren veel op om maar niet alleen te moeten blijven.
    ’t Is wel waar wat er hierboven beweerd wordt : hoe goed kan je je eigen grenzen bewaken?

  2. tijdtussendoor schreef:

    Zo’n lijstje kan volgens mij heel confronterend zijn. Op momenten van twijfel toch eens aan dit schrijfsel denken ;)

  3. micheleeuw schreef:

    Ik ben op mijn 39ste herbegonnen en zou geen enkele toegeving doen ! Heb ik heel lang vol gehouden en hij is gebleven. Nu, bijna 10 jaar later, hebben we ons evenwicht gevonden …

  4. micheleeuw schreef:

    Ik bedoelde niet dat het 10 jaar geduurd heeft om dat evenwicht te vinden, hé.

  5. annava schreef:

    meestal ontdek je dat pas als het al veel te laat is, of zo was het toch bij mij.
    Maar ik heb er veel uit geleerd, ik laat me nu voor niets of niemand meer wegcijferen. Evenwicht vinden, tis niet eenvoudig maar moeilijk gaat ook.
    Pff, hier staat veel stof in om over na te denken.

  6. Rigel schreef:

    Als man sta ik eerder aan de andere kant van dit verhaal, en ik moet zeggen dat ik totaal niet snap waarom sommige vrouwen inderdaad zichzelf weggeven. Is het puur uit liefde voor haar man? Of is het ook een stuk omdat ze zelf perfectionistisch is en dus ook zichzelf (te) hogen eisen stelt.

    Ikzelf lijk een soort van ingebouwd veiligheidsmechanisme te hebben. Van zodra het allemaal wat te veel wordt val ik gewoon stil, zodat het evenwicht vanzelf herstelt.

    Al moet ik misschien wel toegeven dat dat mechanisme bij mij wat té gevoelig afgeregeld is ;-)

  7. zeezicht schreef:

    Je zou al moeten jezelf kunnen zijn wanneer je nog heel jong bent. Maar dan ben je zo verliefd dat je jezelf volledig aan de kant zet. Je denkt dat het zo hoort en je hebt het zo geleerd.
    Tot er een moment komt dat je beseft verkeerd bezig te zijn, dan is er geen verandering meer mogelijk.
    Kan je het dan niet meer aan, moet je er iets aan doen.
    maar daarmee is er nog niets opgelost.
    Dit is een onderwerp waar veel over te zeggen valt…

  8. Margo schreef:

    @ zapnimf
    Voor je’t weet leef je in dienst van man en kind (en anderen). Een gezonde portie egoïsme kan dit tegengaan, denk ik.

    @ tijdtussendoor
    Goed voornemen. Elk mens zou hier eens stil moeten bij staan, zo tussendoor eens.

    @ micheleeuw
    Gelukkig is je schat bij je gebleven, al kan ik mijn inbeelden dat hij het bij momenten moeilijk zal hebben gehad met zo’n vrijgevochten madam.

    @ annava
    Je hebt gelijk, ik geloof ook wel dat het meestal al ver gevorderd is vooraleer het opvalt dat er voor jezelf niet veel overblijft.

    @ Rigel
    Aha, blij dat er ook een man reageert. Jij staat aan de andere kant, maar er zijn ook wel mannen die zich volledig wegcijferen. Om haar niet te verliezen geeft hij vrienden op, of hij mag niet meer alleen een pintje gaan pakken zo nu en dan, wordt gecontroleerd en moet voor elke zet verantwoording afleggen… er zijn er zo.
    Waarom geven vrouwen zich weg? Omdat het volgens vele vrouwen zo hoort, vrees ik. Bij velen zit het er van kleinsaf ingebakken dat een vrouw haar man vooral moet “behagen”. Het zwakt stilaan af, gelukkig, maar de meesten volgen de rol die hun moeder altijd heeft gespeeld in het gezin, zij is haar voorbeeld. Een man volgt uiteraard het voorbeeld van zijn vader en diens rol.

    @ zeezicht
    Na de fase van Liefde Maakt Blind zou je moeten overgaan naar de fase waarin genegenheid, vriendschap, vertrouwen en respect de key-words zijn. Als vrouw verval je al gauw in je aangeleerde “vrouwenrol” en verlies je jezelf uit het oog. Ik zie dat nu nog veel zo evolueren bij jonge mensen, ik hoor dat aan de verhalen van jonge collega’s die gaan samenwonen.
    Hier valt idd nog heel veel over te zeggen. En te denken.

  9. yab schreef:

    Hmm, ik zal wel een dikke egoïst zijn, want ik herken me hier helemaal niet in.

  10. Margo schreef:

    @ yab
    Zoveel te beter voor je, Yab. Ikzelf herken er ook mezelf niet in, ben al mijn hele leven onafhankelijk en zelfstandig. Maar ik ken er nogal wat die wel zo’n leven leiden (lijden) of ervan zijn weggevlucht. Ik geloof dat je er ook wel kent die zich helemaal wegcijferen, niet?

  11. L schreef:

    i know,

    … and you know me!

  12. Margo schreef:

    @ L
    Yep, I know exactly what you mean and who you are, L.
    Btw, oewist ginder?

Wat denk jij hierover?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s