Ani Mal

Geplaatst op: 18 april 2009 door margogogo in Cats and dogs, Life, Smurf

border collie Er zijn nogal wat gepassioneerde dierenvrienden. Smurf is daar eentje van. Als baby kroop hij al achter alles wat een vacht had. Nu is hij vooral de aller- aller- állerbeste vriend van elke hond die zijn pad kruist, al denken niet alle honden daar hetzelfde over.  Het liefhebben van honden heeft hij niet van mij, ik heb het niet voor ‘trouwe viervoeters’, ik ben er bang van, ze produceren te pas en te onpas afschuwelijke blafgeluiden, en ze stinken. Nee, ik heb in mijn kindertijd geen trauma heb opgelopen, ik verdraag honden gewoon slecht in mijn buurt.

Of misschien heb ik onbewust toch een licht trauma opgelopen..ik herinner me nog goed een kleine onnozele keffer die altijd los liep op straat en in de voeten beet van iedereen die daar passeerde met de fiets. Hij zat de hele dag op het muurtje aan de voorgevel van ‘zijnen thuis’, geduldig wachtend tot zijn prooi kwam aangereden. Man, man, heeft dat mormel een pak ferme dreunen onder zijn fat ass gekregen van mij, ‘t was soms wel serieus raak, dan droop hij kajietend af, met de staart tussen zijn achterpoten om efkes te bekomen van de slag.  Ik zou nooit ofte nimmer een dier kwaad doen maar dat stuk venijn was echt een gevaar voor de locale mensheid, vooral voor kinderen. Voor mij toen, dus. Waarom hielden de baasjes zo’n dolle hond niet achter slot en grendel een omheining? Beet hij hen ook in de hielen misschien? We zijn nu zoveel jaren later, die vierpotige niemandsvriend/allemansvijand is intussen allang dood. Misschien werd hij wel doodgeschopt door een eenzame fietser, wie zal het zeggen.

border collie 2 De andere ervaring die ik me mijn hele leven ga blijven herinneren dateert uit de tijd toen ik zwanger was. Mijn gewezen echtgenoot had thuis altijd een hond gehad, het duurde dan ook niet lang of we bespraken het idee om er ook eentje in huis te halen. Met zijn 11 are 29 ca was onze tuin echt wel ideaal voor een hond. We zagen dat allebei heel goed zitten, ik vooral omwille van het idee dat we een hondje uit het asiel zouden redden en het een supergoeie thuis zouden geven.  En alzo werd Basco deel van ons gezin; een grappige hond van een paar maanden oud. Mijn man ging met Basco naar de hondenschool met als gevolg dat onze trouwe vriend enkel vooral naar zijn baasje luisterde. Ik hield echt wel van die raafzwarte hond doch tegelijk vond hem ietwat vals, ‘k had er soms schrik van zelfs. Terecht, zal hier meteen blijken.

Op een dag zat ik rond een uur of 5 in de valavond op mijn gemakje te rusten in de zetel, samen met mijn dikke zwangerbuik waarin smurf al 7 maanden aan het groeien was. Basco, de lieverd, was zich naast mij komen leggen, met de helft van zijn lijf op mijn schoot. Op een gegeven moment moest ik lavatoriseren, een nogal frequente behoefte als je zwanger bent. En toen gebeurde het.  Basco vond het geen goed idee dat ik aanstalten maakte om me recht te zetten. Het ging zo al moeilijk met die zwangere buik, je kan je al inbeelden dat het lompe gewicht van een hond op mijn schoot het er niet vlotter op maakte. Erger nog, hij begon te grommen en bij elke poging die ik deed om te bewegen liet hij oprecht gemeend zijn tanden zien. Ik had de schrik van mijn leven, ik dacht echt dat hij mij en mijn ongeboren kindje zou aanvallen en aan flarden scheuren.  Dus ik bleef zitten, zo min mogelijk bewegend.

border collie 3Het was tegen zessen toen ik mijn man de oprit hoorde oprijden. Hij was net binnen en ik riep: ALS GE NIE MAAKT DAT DA BEEST HIER BINNEN DE 2 SECONDEN VAN MIJNE BUIK IS GA IK…^&%#*”!!!! Terwijl ik mijn vloekzin nog aan het afwerken was gaf O. een klein vingerknipje en hop, de valsaard sprong naar hem toe. “Zit!” “Braaf Basco, flinke jongen”…   Zal ik eens omschrijven wat ik toen voelde? Na-ah, dat wil je echt niet weten.

hotel for dogs En toch wil ik jullie een aanrader meegeven, zijnde een (kinder-)film die smurf en ik samen zijn gaan zien in de Gentse Kinepolis, zaal 12, rij 5, stoelen 18 en 19.  “Hotel for dogs”. Een heel plezante movie met en over heel veel schattige hondjes.

En dan nu de grote prijsvraag: raad het hondenras dat ik supermooi, geweldig en fantastisch vind. U krijgt slechts 13 kansen.

Advertenties
reacties
  1. Zita schreef:

    Euhm, border coillies?

  2. Happy Genes schreef:

    Als de foto de tip is: Border Collie.

    Mijn dochter is met de nichtjes ook naar Hotel for dogs gaan zien, ze vond hem ook geweldig leuk.

  3. micheleeuw schreef:

    Ik denk eerder een kleinere hond : een Chiwawa (of hoe schrijf je dat ?)
    Zelf heb ik geen en nooit problemen gehad met honden. Toch verkies ik poezen omdat ze meer zelfstandig en alleen kunnen zijn.

  4. zapnimf schreef:

    Wat is er dan uiteindelijk met Basco gebeurd?

  5. zeezicht schreef:

    Ik heb het zo niet op asieldieren. Meestal moeten die weg omdat er wat fout gaat.
    Het beste is een heel jonge hond die je zelf opvoedt.
    Mij zal je ook nooit in een asiel op bezoek zien gaan, al die smekende oogjes… daar kan ik niet tegen.
    Toch Border Collie?

  6. Happy Genes schreef:

    @Zeezicht: scheer niet alle asieldieren over dezelfde kam. Onze Duitse Herder komt ook uit het asiel, weliswaar was hij maar 12 wkn dus nog zeer opvoedbaar. Ons moeder haar hondjes komen ook uit ’t asiel. Eentje was al 4 jaar, een zeer rustig en zachtaardig hondje, het tweede nog maar 8 maanden, een echte springboon.

    Maar het is een feit dat naar een asiel gaan een droef bezoek is met al die zielig kijkende beestjes.

  7. Margo schreef:

    @ Zita, Happy Genes, en zeezicht
    Jullie zijn er knal op. Hoe kon je dat nu zo raden, zonder tips?
    Inderdaad, de (wit/zwarte) bordercollie heb ik altijd heel erg knap gevonden; de snoet, de staart, de poten, de vacht (zeg je dat van een hond ook, vacht?) Als puppy zijn ze superschattig en ik vind dat ze dat blijven, eender welke leeftijd ze hebben. Er is geen enkel ras dat ik op volwassen leeftijd superschattig vind.

    @ micheleeuw
    Micheke toch, sorry meis maar jij zit er echt compleet naast. Van kleine rassen moet ik nog veel minder hebben. Een chihuahua vind ik echt niks hebben (sorry broer), zo klein en nerveus en van die kleine harde trippelpootjes waarmee ze ’t vel van je benen trekken als ze tegen je opspringen. Yorkshires zijn ook zo van die dwaze dingen, dat keft constant op alles wat beweegt (en niet beweegt). Vre-se-lijk!

    @ zapnimf
    We hebben Basco terug naar het asiel gebracht nadat hij de prijskippetjes van onze buurman had doodgebeten. Hij brak constant door de meterdikke haag met scherpe doornen die onze tuin van de buur scheidde. Basco had een “killerinstinct” en was totaal niet te vertrouwen. Met een baby op komst vonden we het niet verantwoord om hem te houden. We hebben beiden tranen met tuiten geweend, echt niet te vatten welk intens verdriet we ervan hadden. Maar het moest, voor ieders veiligheid.

    @ zeezicht
    Mocht ik ooit nog eens het zot in mijne kop krijgen, ik zou, ondanks de Basco-ervaring, toch wel terug een dier uit het asiel halen. Maar dan wel een heel kleine pup die nog te kneden en op te voeden is.

  8. zapnimf schreef:

    Ik vroeg het me al af, die ervaring in combinatie met een baby. Ik zou hetzelfde gedaan hebben ,denk ik.

  9. Margo schreef:

    Het begrip van vrienden en familie voor onze beslissing hem “los te laten” werkte toen ook heel troostend. Ons geweten was wel zuiver maar als anderen er ook achterstaan weet je pas echt dat het goed is.

  10. elke schreef:

    Gij vindt dienen hond gewoon schoon omdat ‘em zwart en wit is, nah! Oranje had je hem zo graag niet gezien, hé!

Wat denk jij hierover?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s