It’s playtime children

Geplaatst op: 30 november 2008 door margogogo in Life, Uncategorized, Varia

In een vorig leven heb ik eens meegespeeld in een toneelstuk. Niet in zo’n voorstellingetje dat ineengebokst wordt voor het schoolfeest, maar een echt gemeend stuk, een volkse opvoering waarbij gelachen mocht worden.

Vroeger jaren had ons dorp een nogal populair amateurtoneelgezelschap. Dat was een allegaartje van een bende kameraden die zich in alle ernst te pletter amuseerde op het podium. Naarmate de jaren verstreken ontgroeiden de spelers hun puberteit en adolescentie en werden het volwassenen, hadden een lief, gingen trouwen en kindjes krijgen, allez, de hele reutemeteut, je kent dat wel. De prioriteiten lagen anders en stilaan begon het toneelgezelschap uit te dunnen. Na een tijd serieus op zijne retour te zijn geweest werd de vereniging uiteindelijk opgedoekt.

Het toneel lag al jaren stil toen vriendin M met het lumineuse idee kwam aanzetten om de boel nog eens in gang te trekken . Zij zou een plezant stuk zoeken en het zelf regisseren.

We kwamen in die tijd ieder weekend met de hele vriendenkring samen in ons stamcafé, thé place to be in het dorp voor al wie graag plezier maakte. Ook M was daar kind aan huis.
Met de plannen in haar hoofd begon ze hier en daar te polsen of er tussen de bende misschien eventueel vrijwilligers te vinden zouden zijn die mee wilden gaan in haar wilde plannen.
Ik, zo zot als een draaideur toen nog, wou dat wel eens meemaken en gaf me op voor een rol. Toneeltje spelen, ik kan dat, ik durf dat. We konden er nog een aantal overhalen en vrij vlug vormde er zich een kleine groep vrijwilligers, net genoeg om alle rollen te vervullen.
Het stuk dat M had gekozen was een komedie en heette “Blootvoets in het park”, gebaseerd op een film uit de jaren ’60 met de verdacht treffende titel “Barefoot in the park”.

De lezingen waren hilarisch! Niet de teksten op zich maar de manier waarop we die teksten lazen en de debiele onnozelheid die we constant verkochten. Ik heb in heel mijn leven nooit zo wreed gelachen als tijdens die leessessies.
Tijdens 1 van de vele lezingen was ik voor de fun eens wat regeltjes luidop beginnen lezen in een soort westvlaams dialect. Dat had ik beter niet gedaan. De hele groep vond dat goed klinken en er werd unaniem beslist dat ik in dat taaltje moest verderdoen, dat dat wel paste in het geheel.
Dat trok mijns inziens op geen bal en het paste langs geen kanten in dat stuk, maar ja, ik had wat dat betrof niks in de pap te brokken.

Zo’n lezingen scheppen een band, we werden al gauw een hechte groep, we hingen aaneen gelijk vliegen op een sliert siroop.
Pas op, er was ook wel ernst mee gemoeid, maar echt pure ernst kreeg M van ons toch niet gedaan. Ocharme toch, dat mens heeft afgezien met ons.

Ik speelde de moeder van de hoofdrolspeelster; een ouwe zeur met grijze krullen die na veel vijven en zessen verliefd werd op de bovenbuur, met alle gevolgen vandien.
Nu zou ik er geen werk meer mee hebben om eruit te zien als een ouwe zeur maar destijds was ik nog jong en mooi en moest ik een hele metamorfose ondergaan om op een oud wijf mensje te lijken. Een creatieve kapper uit het dorp (ik woon daar nu pal tegen, ja, ’t is die kapper, ja) leefde zich uit met mijn mooie rode lokken en mijn facial gevoelig velleken dat het niet schoon meer was. Hij rolde krulspelden in mijn reeds grijs gespoten haar, zette mij een tijdlang onder zo’n degoutante ufo wat ze in het vakjargon der kappers een droogkap plegen te noemen, grimeerde diepe rimpels in mijn huid en dikke wratten op mijn neus en lachte zichzelf een breuk.
Het was wel heel erg goed gedaan, dat moet ik hem nageven.

De voorverkoop van de entreekaartjes liep geweldig vlot. Veel vlotter dan we hadden gedacht.
Er zou veel volk naar komen kijken.
Aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaarrrrgggghhhh!!!!! Volk?! Echt volk?! Echte mensen?! Mensen die ik ken?!
(merk de paniektoestand waarin ik stilaan begon te verkeren)

De zaal liep vol. Helemaal. Mijn medespelers gluurden even tussen de coulissengordijnen, terwijl ik me als een bezetene concentreerde op het onder controle houden van mijn zenuwen.
Zo zenuwachtig en gestresst was ik nog nooit en ben ik ook nooit meer geweest sindsdien. Mocht ik geen gène gehad hebben ik had ter plaatse in mijn broek gedingest. Zo nerveus, mensen toch! De bibber op mijn lijf was amper uit te houden, mijn hart sloeg aan een tempo dat echt niet gezond kan zijn geweest.
Ik schreeuwde naar M: “Ik stop ermee, ik kan het niet, ik durf niet. Hier M, doe mijn kleren aan en speelt gij mijn rol, gij kent ze ook vanbuiten, toe M, neem over, ik ga sterven, echt!

Was me dat een confrontatie met mezelf!
Ik bedacht op dat eigenste ogenblik zoiets in de lijn van : gij, met uw anders zo groot bakkes die zo graag de dappere zelfverzekerde uithangt, zie nu eens hoe je erbij loopt. Gij schrikschijter gij! Boeoe! Awoert! Chicken!

But…..the show must go on.
Ik kroop op het podium, invallend na het koppel hoofdrolspelers die hun eerste tekstregels al achter de rug hadden. Met een tikker die al dat volk vast heeft zien slaan doorheen mijn kleren begon ik in dat semi-westvlaamse taaltje mijn rol te spelen. Eens ik “meespeelde” met de anderen werd ik rustig en lukte het om me met volle overgave in het stuk te werpen.

Tot ik ergens halverwege mijn tekst kwijt was.
Er was geen orenspitsen aan, ik hoorde de souffleur niet. Mijn tegenspeelster, met wie ik de dialoog net nog aan het voeren was, trachtte de situatie op te vangen door met een lichte grijns te zeggen: ”Wel moeder, moest jij niets zeggen?” waarop ik nog sneller dan een TGV met turbo-injectie replikeerde: “Jazeker, ik heb iets te zeggen…straks…ik moet even weg…naar buiten…heel even”. Ik stapte het trapje af, verdween in de coulissen, trok het script uit de handen van de souffleur, las vlug-vlug de lijn waar ik over was gestruikeld en stond in een mum van tijd terug op het podium. Ik vatte de dialoog terug aan, alsof er niks was gebeurd. (*)

Verder ging alles voortreffelijk.
Het publiek had genoten en bij navraag aan vrienden bleek dat niemand mijn blunder had gemerkt, er was hen totaal niks raars opgevallen.  Pfieuw!

Ik ooit nog eens een rol aanvaarden voor een toneelstuk? Never again, ik zweer het je!

reacties
  1. Marc schreef:

    hmmm… dit leest als: genoemde M opsporen en overhalen tot herhaling of iets dergelijks waarbij het blogvolgend volk massaal aanwezig kan en zal zijn.

  2. Margo schreef:

    @ Marc
    Forget it mister! Serieus, just forget it!

  3. elke schreef:

    Ik kan het Westvlaams al van mijn eigen, zulle ;-)

  4. Stef Flater schreef:

    Omdat je bijgod één zinnetje vergeten waard? Eéntje! Allez gij.
    Ik had in het derde en vierde middelbaar een lerares Nederlands die me verschillende keer vroeg of ik wilde mee doen in een toneelstuk – ze had een grote mannemens nodig – en dan iets later zich begon te realiseren dat ik nogal plat Brugs spreek. Volgens haar toch. Ze kwam toen altijd met één of ander smoesje af om me dan toch niet te laten mee doen met dat toneel. Nochtans kon ik goed abn spreken als het moest. Ik heb het haar jammer genoeg nooit kunnen bewijzen.

  5. breeg schreef:

    Eens op het podium zou ik zelf op slag al mijn tekst kwijt zijn vrees ik… Mijn respect heb je dus, want gewoon even van toneel je tekst gaan nalezen en dan gewoon verder doen… Chapeau!
    Zonde dat je niet meer terug wilt meedoen… ik zou toch zeker komen kijken ;-)

  6. fotomart schreef:

    All the world’s a stage,
    And all the men and women merely players

    Toneel spelen doen we gewoon elke dag!

  7. annava schreef:

    Awel, dit las ik nu eens graag ze. Wat is het leuk om vroeger nog eens boven te halen. Zeer leuk geschreven!

  8. Margo schreef:

    @ elke
    Maar kan je ook een afkooksel van het westvlaams neerzetten? Ha!

    @ Stef Flater
    Moh vent toh, dat was ook geen meevaller.
    Een echte westvlaming die AN praat blijft toch een westvlaamse tongval behouden, meen ik. Misschien was het dat wat je juf toen bedoelde? Kan zijn hé?

    @ breeg
    Ik verdien geen pluimen in mijn gat hoor Breeg, je had me moeten voelen vanbinnen, ik ging gewoon dood van nervositeit en schaamte.

    @ fotomart
    Zelfs Will Tura heeft dat ooit bezongen (nuja, gezongen…)
    “’t Leven is als toneel, wij zijn de spelers, en we staan altijd klaar, als het gordijn open gaat…”, of zoiets.

    @ annava
    Er zijn veel zaken uit mijne memorie verdwenen uit die tijd maar dit is iets wat mij mijn hele leven zal bijblijven. De stroom dat toen door mijn lijf gejaagd werd…’k voel het nog!

  9. micheleeuw schreef:

    Bleef het bij die ene opvoering of waren er meerdere ? In elk geval : je hebt het toch gedaan, hé. Ik deed steeds de repetities mee maar zelden de opvoering, van de schooldingskes, hé. Respect !

  10. vandepotgerukte schreef:

    Heeft niemand jullie gefilmd? Zou mischien wel de moeite waard zijn op YouTube te pleuren.

    Was getekend

  11. zeezicht schreef:

    Dat moet plezant geweest zijn. Je hebt je toch goed erdoor getrokken, de mensen in de zaal merken dat niet, die denken dat het zo hoort.
    Ooit was ik souffleur en ik zag een van de actrices mijn richting uitkomen omdat ze haar tekst kwijt was. Maar omdat ze mij niet dadelijk verstond zei ze: wat zegt ge?
    Dat was gieren.

  12. zapnimf schreef:

    Nounounou. Dàt hadden we graag eens in ’t echt gezien.

  13. Daniel schreef:

    Ondergetekende heeft op zijn 18de de rol van Albert Einstein gespeeld in een ‘zwaar’ theaterstuk op school. Dertig jaar na datum denk ik er nog altijd met genoegen aan terug. Stress, man, maar de ontlading op het einde van de geslaagde voorstelling, dat applaus, onbetaalbaar…

  14. Margo schreef:

    @ micheleeuw
    Het bleef bij 1 voorstelling, gelukkig, ik zou gepast hebben moesten er meerdere geweest zijn, echt waar. Ergens was ik wel een heel klein beetje trots omdat ik het toch maar had gedaan maar het inzicht dat onnozel doen en mijneigen kreupel lachen mij beter ligt dan meespelen in een billenkletser weegt nog net iets zwaarder door.

    @ vandepotgerukte
    Er moet ergens een video van zijn, ik weet dat er gefilmd werd. Ik heb die nooit gezien en heb er ook nooit naar gevraagd. Waar die video nu verzeild is geraakt weet ik niet, misschien moet ik toch maar eens navraag doen.

    @ zeezicht
    Plezant? neeje zeezicht, neeje, echt niet. Alleen de lezingen, die waren hilarisch, die zou ik meteen terug willen doen!
    Souffleurs, waar zijn ze als je ze nodig hebt…

    @ zapnimf
    Nounou, lekker niet.

    @ Daniel
    Fijn dat je er met veel plezier aan terugdenkt. Ik heb het einde en het applaus niet bewust meegemaakt, ik denk dat ik in coma lag op dat moment.

Wat denk jij hierover?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s