Het weekeinde

Geplaatst op: 23 november 2008 door margogogo in Uncategorized

Gisteren en vandaag heb ik zelfmeegemaakte ervaringen opgedaan.
‘k Had het nog zo gezegd, zo van :”gij gaat nog iets meemaken”, en kijk, ’t al van dat.Vannacht was ik pas om 4 uur thuis maar vraag me niet waar ik al die tijd heb uitgehangen want ik was zo teut als honderdduizend man. Heb me compleet lazerus gedronken en ben blijkbaar te voet naar huis gewaggeld. Zigzaggend strompelend, in de pas gevallen regen op een scheef bevroren voetpad.
Ik vraag me af waar mijn auto is. Zou ik me ergens geparkeerd hebben op een plaats waar ik ben vergeten kijken? Of wist ik niet meer dat ik per auto was? Of was ik nog net slim genoeg om te beseffen dat het gevaarlijk en onverantwoord is om me met zo’n heftige koers in de kop op de baan te begeven?
Dat doet vies, zo helemaal van de wereld zijn.
Maar ’t is wel geweldig plezant.
Vooral omdat dat hier allemaal nie waar is.
Ik weet wel waar ik heb uitgehangen van 18 uur tot een kot in de nacht.
Bij mijn nief lief. Knappe gast, echt.
Nee, da’s ook nie waar maar geef toe, got your attention there for a second, didn’t I?

Serieus nu.
Ik heb al die uren ten huize Sabine vertoefd, samen met Beo en Wouter.
Vier kameraden gaan al eens op restaurant, maar wij niet, o nee, wij doen alles zelf.
Het is wellicht daarom dat het “de kookclub” noemt; een groepje kokerellers die eens per maand kokeneten in elkaar flanst en zelf verorbert en verteert.
Aperitiefhapjes, pompoensoep, konijn zonder pruimen, en een soufflé als dessert. En wijn. En spa bruis.
Een heerlijke feestdis in wreed aangenaam gezelschap, dat was het, zonder meer.

Aangenaam was ook het etentje van vanmiddag ter gelegenheid van mijne pa zijn verjaardag. Op restaurant deze keer. Ook alles erop en eraan, dat is ieder jaar zo.
We waren nog niet goed gezeten als het deftig is beginnen sneeuwen. Op het eind van het etentje lag de sneeuw welgeteld 9 cm dik, de restauranthouder is dat effectief met een meetlatje gaan meten op het terras.
Tijdens het ontsneeuwen van onze auto’s startte mijn schoonzus een sneeuwballengevecht maar na 5 rode wijntjes binnengekapt te hebben bleek haar motoriek het er toch niet echt op begrepen te hebben en raakten al haar witte bollen alles, behalve hun doel, zijnde mijne kop. Best grappig voor mij, wellicht frustrerend voor haar.

Als ik nu naar buiten kijk ligt de straat er vuil en smerig bij. Dat was wel nog anders toen ik van het restaurant naar huis reed. Het prachtige witte sneeuwtapijt op de straat was nog niet met zout bestrooid waardoor het meer dan een beetje spiegelglad was. Call me stupid or absurd maar ik heb geweldig genoten van de rit naar huis. Ik vond het enig om in eerste vitesse, tegen zeker een dikke 15 km/u de straten onveilig te maken.

Nu maar hopen dat de sneeuw tegen morgen niet is weggesmolten, of liever nog, dat er vannacht nog een dik pak witte pracht bijkomt, dan kan ik morgen met smurf een kanjer van een sneeuwmeneer rollen.

Advertenties
reacties
  1. tijdtussendoor schreef:

    Ondertussen regent het hier… :-(

  2. zeezicht schreef:

    Dus het tweede deel van je verhaal mag ik geloven?
    Eigenlijk was ik blij dat je het eerste deel verzonnen had, want ik smolt al in medelijden voor een op het verkeerde pad gerakende dame.
    Hier sneeuwt het vollen bak!

  3. micheleeuw schreef:

    Je had me 2 keer goed ligge, hoor. :-)
    Ik had in 2de gereden en me evenveel geamuseerd ! Ik ben ook zo’n kieken.
    Nu weer druilerig en grijs. Bah !

  4. elke schreef:

    Spijtig dat het weg is. Ik hoop dat mijn meiden zich geamuseerd hebben… De verhalen zal ik morgen wel horen.

  5. vandepotgerukte schreef:

    Ik hoop dat dat restaurant niet te ver van uw huis gelegen was. Aan die snelheid zou het wel eens lang kunnen duren hebben.

    Was getekend

  6. Margo schreef:

    @ tijdtussendoor
    Hier was’t ook gene vetten meer de dag nacien, het werd puur ijs. Niet simpel om daar een sneeuwmansculptuur uit te kappen. Spijtig.

    @ zeezicht
    Yep, enkel dat van de kookclub en het verjaardagsdineetje is waar, ja. Dat eerste stukje lijkt wel op een anekdote van in een vorig leven, toen ik nog wild en vooral dom was. Ik had een cafébaas (een vrouw) uitgedaagd dat ik haar onder tafel zou drinken in passievruchtjenever. Ben van mijn barkruk gevallen en in een black-out naar huis gereden… Maar je ziet, ben alsnog op het rechte pad beland.

    @ micheleeuw
    Yeah right, tuurlijk trap jij daar meteen in, sure :- )
    Kieken of niet, in 2de ging het te snel, serieus. Je moet weten dat de weg naar huis 2 gigantische bergafs telt, remmen was geen optie.

    @ elke
    Heel spijtig, ja, heb met smurf ook niet veel kunnen aanvangen met wat er van de pracht overbleef. Hij is sneeuwpretgewijs niks tekortgekomen want heeft zich bij zijne papa wel wreed kunnen amuseren in de sneeuw.
    Hopelijk komen je smurfinnetjes ook met pretverhalen thuis.

    @ vandepotgerukte
    Qua afstand moet dat iets zijn van een kilometer of 3 zijn, ’t ligt in het centrum van het dorp. Op droge dagen een ritje van een paar minuutjes, zondag deed ik er toch een heel erg dik kwartier over, geloof ik. Wat totaal niet spectaculair is maar ’t was wel zalig rijden zo.

Wat denk jij hierover?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s