Mailen chatten daten bloggen – The sequel

Geplaatst op: 18 oktober 2008 door margogogo in Dating, Life

De twee weken tussen de eerste en de tweede date werd er weer vollenbak gemaild en hingen we weer urenlang op de chat. Het was intussen al 4 weken duidelijk dat het op zowat alle vlakken klikt, zodanig goed zelfs, dat we tijdens het chatten ietwat grapperig ongerust werden als er eens in een half uur geen nieuw raakpunt opdook.
In aanloop naar deze date maakten we elkanders kop zot en hoe dichter de date naderde, hoe spannender het allemaal werd.
No need to say dat we allebei enorm uitkeken naar deze 2de date, denk ik zo.

Tijdens die twee weken die aan de date vooraf gingen was ik op mijn gemakske in de luster gekropen en was ik lichtjes beginnen zweven, hopen, hunkeren…u kent dat, geef toe. Hij voelde hetzelfde, zei hij.
Wow, hey, wat was dat? Fladderende creatuurtjes in mijn buik of wa?
Nee, geen vleermuizen, onnozelaars.

Zaterdag, 11/10/2008, D Day.
Hij was perfect op tijd op de plaats van afspraak, en geloof het of niet, so was I. Hij was nog niet goed in mijn auto ingestapt of ik drukte een verjaardagskaartje in zijn pollen. Daten op je verjaardag, je moet het maar doen.
Nadat ik hem aanspoorde to please please buckle up (het vergeet-je-gordel-niet-aan-te-doen alarm was al een tijdje van jetje aan ’t geven), zette ik koers richting Gent.

Op weg naar de tweede bruine kroeg liepen we hand in hand. We babbelden over de meest uiteenlopende dingen, het werd gezellig en gezelliger, en leuk en leuker, en teder en terderdererder (jawadde), en zo tegen ongeveer een kot in de nacht keerden we met een goed gevoel terug naar Aalst.
Hij is een zalig kusser, btw.

Een paar dagen na de date begon het me te dagen dat ik mezelf serieus voorbij had gesprint. Ik ben in alles een overjaarse diesel en u was ik al vier weken als een opgedreven turbo aan het racen?
Met een harde smak viel ik uit mijne luster en leek ik uit een roes te ontwaken.

Die plotse ommekeer heeft alles te maken met het allereerste gevoel dat ik had toen ik zijn blog begon te volgen.
Aan zijn schrijfstijl zat een kantje die mij totaal niet aansprak, die me zelfs op een bepaald moment deed overwegen om zijn blog niet verder te volgen. Zo gaat dat bij mij; als een blog mij niet ligt of de schrijfstijl me niet boeit dan houd ik het voor bekeken. Ja, ik ben een dwaze.

Nog net op de valreep zijn we elkaar, naar aanleiding van een interessant blogstukje, beginnen mailen.  We konden eerlijk en open over diverse onderwerpen praten, we hadden het dikwijls over persoonlijke ervaringen en gevoelens, zaken die je doorgaans niet met een “vreemde” deelt.
Toen hij me op een dag mee uit vroeg zijn we beginnen chatten en ook daaruit bleek dat het wederzijds op de meeste fronten klikte, het was alsof we elkaar al jaren kenden.
Het beeld dat ik me in het begin van hem had gevormd en vooral dat ene “kantje” dat me altijd had gestoord, verdween als vanzelf naar de achtergrond. Ik fixeerde me volledig op alles wat me aantrok in hem. En dat is redelijk wat, ik durf dat toegeven.

Enkele dagen na de tweede date legden we weer een volgend afspraakje vast.
Samen met het plotse gevoel dat alles door mijn gulzigheid veel te vlug ging sloop ook dat ene kantje weer binnen. Ik besef dat het een deel van zijn persoonlijkheid is en ik weet dat ik daarmee als partner niet zal omkunnen.

Nadat ik een einde maakte aan mijn vorige relatie, waar ik 3 jaar lang volhardend in de boosheid mijn eerste indruk en gevoel heb genegeerd, heb ik me gezworen om voortaan mijn intuïtie te volgen.

Of misschien moet ik wat minder kritisch worden en genoegen nemen met 99% van “the whole package”?

Advertenties
reacties
  1. breeg schreef:

    Zonde dat er een storende factor is, maar mijn gevoel zegt toch don’t settle for secondbest…
    Trouwens… you have been tagged! Rules @ my place
    Geniet van je weekend

  2. micheleeuw schreef:

    Het is te bezien wat dat storend element is. Is hij een echte rassist en jij niet ? Is hij een macho-vrouwenhater ? … Of is hij eerder slordig ? Of iets waarmee te leven valt ?
    Wat het ook is : het is jouw beslissing of je er zou kunnen mee leven. Misschien eens goed over praten met hem en als je het niet aanstaat, het ook zeggen en de relatie verbreken maar misschien de vriendschap behouden ?

  3. tijdtussendoor schreef:

    Volgens mij moet je gaan voor de volle honderd procent hoor… Het is wel sund natuurlijk, maar die kleine ergernis die er nu is gaat zeker weten nog groeien en moet je dat jezelf niet besparen?
    Geniet alvast van de zon in het weekend :-)

  4. zeezicht schreef:

    Het is moeilijk om de gulden middenweg te vinden. Maar toch mag je je verstand niet helemaal uitschakelen.
    Ik had ooit een pennenvriend (vóór de pc) het klikte zo goed dat ik het eigenlijk wel zag zitten. Ik ging hem eens bezoeken toen hij ziek was, de afstand was vrij groot.
    Maar op het ogenblik dat hij naar het toilet ging en de deur openliet… knapte er iets…
    Dit was to much!

  5. Elle schreef:

    Niet simpel! En we zijn vooral niet benieuwd wie die blogger is natuurlijk :-)

  6. elke schreef:

    weerom: spijtig, spijtig.
    Zaken waar je je nu al aan ergert worden vermoedelijk steeds groter. Alleen jij kan weten of je ermee kan omgaan/leven.

  7. veerle schreef:

    Best je intuïtie volgen denk ik.

  8. Margo schreef:

    @ allen

    Wreed neig bedankt voor jullie reacties. Ze wijzen allen min of meer dezelfde richting uit en dat doet me belsuiten dat ik redelijk juist besloten heb.
    Mijn intuïtie volgend zal het me wel eens overkomen, wanneer ik het het minst verwacht. Gelijk in de film.

  9. Margo schreef:

    Hm, voor wie wil weten wat ik mis in hem: speelsheid en simpele losse nonchalance.

    De blogger in kwestie zal je wel vinden als je eens wat virtueel rondkijkt.

  10. fotomart schreef:

    Moeilijk hé! Soms is een sterke vriendschap beter dan een relatie. De tijd zal wel raad brengen. Misschien ben jij wat té ongeduldig?

  11. zapnimf schreef:

    Hmm.
    Moeilijke.
    Hij is te serieus?

  12. Patrick schreef:

    Ik zou niet teveel afgaan op zijn blog. Het gaat er toch om hoe hij in het echt is, in plaats van op zijn blog. Of mis je in het echt ook die speelsheid. Als je puur afgaat op iemand zijn schrijfstijl enzo, zou er niemand in de buurt van Stephan King durven te komen.

    Vind je dat ie in real life ook niet speels genoeg is. Dan is het jou ding. Als je het zeker weet dat het ECHT zo is…….niet aan beginnen dan.

    Ennuh…(no offense….) ik hoor vaak over bindingsangst. Mensen gaan dan iets zoeken aan de ander wat hen niet bevalt. Het is allemaal nog een beetje te onduidelijk, om er echt iets over te kunnen zeggen

Wat denk jij hierover?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s