Curriculum Vitae

Geplaatst op: 30 juni 2008 door margo2 in Life

 

Als alles meezit stap ik eind dit jaar op tram 4.

Het cliché wil dat deze leeftijd een mijlpaal is in een mensenleven, waarbij je de voorbije 40 jaar eens grondig dient te overlopen.

Ik ben er de persoon niet naar grappige cliché’s te gaan doorbreken, dus maak ik voor de gelegenheid ook maar eens de balans op van mijn 40 levensjaren op deze aardkloot.

Denk nu niet dat ik hierover in detail ga treden, dat zou minstens tot een moeilijk te verteren trilogie leiden.

Ik zou met heel veel gemak drie joekels van boeken kunnen volschrijven over mijn levenswandel. Dat zou best een drieluik kunnen worden met 1 zware thriller, 1 meesleurend drama en 1 onroerende roman.  Misschien doe ik dat ooit eens. Ik zal het laten weten mocht het er ooit van komen.

Eén gegeven dat als een rode draad doorheen mijn leven loopt zal wel volstaan om hier even uit te vergroten.

Ergens begin jaren ’90 heb ik me door een vroegtijdige midlifecrisis geworsteld. Zo’n crisis komt er doorgaans ná je 40ste. Ik heb die alvast gehad, ha!

Hoe die me precies is overkomen weet ik niet maar ik denk dat het te maken heeft met de wisselvalligheid die mij eigen is.

Ik ben een wentelteef. Big time.  Er zijn momenten dat ik me niet van het gevoel kan ontdoen dat er 2 verschillende persoonlijkheden in mij huizen.

Ken je die T-shirts met de opdruk: “I used to be schizo but we’re Ok now”?  Toch vrij bizar dat ik die altijd super heb gevonden. Meermaals heb ik op het punt gestaan me er zo eens eentje aan te schaffen maar ik zie me daar niet echt mee rondlopen, dat zou er een beetje over zijn. Ik laat ze telkens toch maar in al hun toffigheid voor wat ze zijn.

Schizo ben ik niet, laat dat duidelijk zijn, maar ik kan wel ongelooflijk veranderen van gedachten, gevoelens en humeur.

Als een kameleon kan ik tranfomeren van een opgewekte, uitbundige en luidruchtige sfeermaker in een humeurige, afstandelijke, dwaze, stille en associale trut.

Een ex-vriendje zei me ooit eens dat het daardoor met mij nooit saai wordt.  That’s one way to see it en misschien heeft hij wel gelijk.

Als ik mijn leven zo eens in het algemeen overloop meen ik te mogen stellen dat ik altijd in pieken en dalen leef. Ik hoef daar niets speciaals voor te doen, dat komt en dat gaat.  Mijn hele ik kan soms zo ontzettend draaien en keren dat ik er zelf duizelig van word.

Moodswings, ups en downs, chaos in the head.  En dan weet ik niet meer waar kruipen van verwarring. Dan draai ik mezelf in een cocon en scherm ik me af van alles wat beweegt.  Dan duld ik niemand om me heen, dan moet ik alleen zijn met mezelf.

Voordat er iemand gaat denken dat er hier een serieuze hoek af is, ik ben doorgaans echt wel een opgewekt kieken dat ervan geniet om te socializen. Ik ben graag onder de mensen en ben vrij gulzig op alle gebied. Ik ben graag alleen en hou van rust en stilte maar zo nu en dan moet ik ook eens geweldig kunnen uitbreken. Bij momenten heb ik er een grote behoefte aan om nog eens zwaar uit de bol te gaan en de puber uit te hangen. Nadien moet ik dan wel weer bekomen van alle geweld en ben ik genoodzaakt mezelf aan een lader van isolement, stilte en rust te hangen. So be it.

Die wisseling is er altijd geweest, zover ik me kan herinneren. Hoe contradictoir het ook mag klinken, dat wisselen van het ene uiterste in het andere is een constante, vrijwel de enige standvastigheid in mijn leven. 

Als ik mijn levenslijn zou tekenen zou het geen zacht curvende lijn zijn maar een hoekige curve vol uitschieters van pieken en dalen.

Ik leef en beleef heel intens en dat vind ik eigenlijk best boeiend.

Advertenties
reacties
  1. Daniel schreef:

    We hadden dit logje zo mooi samen kunnen schrijven, lieve Margo. Zóo herkenbaar. Fijn ook dat je er zo openhartig kan over schrijven. Alleen wat de laatste zin betreft zit ik niet helemaal op dezelfde golflengte. Foute golflengtes bestaan in deze trouwens niet. Voor mezelf zou de zin als volgt luiden: Ik leef niet intens (genoeg), maar beleef wel heel intens en dat vind ik eigenlijk best boeiend maar ook zeer vermoeiend.

  2. zapnimf schreef:

    O? Wij zijn even jong.
    Eeey, ik heb nog ergens een badge met die opdruk (lokerse feesten, vijf jaar geleden) emme?
    Manisch zijn en weer naar rust verlangen, hebben we dat allemaal niet?

  3. Tantieris schreef:

    Hier herken ik mezelf zeer sterk in. Behalve het feit dat ik een tweetal jaartjes jonger ben. De rest … that’s me. :-)

  4. breeg schreef:

    Op die tram 4 zit ik nu een paar jaar en het bevalt me hoe langer hoe beter, echt! Verder lees ik veel herkenbare dingen. Heel snel wisselen van uitbundig en opgewekt naar afstandelijk en stil, ken ik maar al te best. Die drang om uit de bol te gaan heb ik weten te kanaliseren, en die drang naar rust en stilte volgt daar ook bij mij op.
    Makkelijk mag het dan niet altijd zijn, boeiend is het zeker en vast.
    En die trilogie…begin maar al te schrijven, want ze klinkt al veelbelovend.

  5. zeezicht schreef:

    Hier vind ik niks abnormaals aan, want zijn we niet allemaal een beetje zoals jij het beschrijft?
    Mijzelf noem ik steeds prettig gestoord en ik zou het niet anders willen.

  6. Kris schreef:

    Mijn curve zou misschien wel iets minder ‘hoekig’ en meer ‘afgerond’ zijn, maar allesbehalve vlak. Geef toe, dat zou pas saai zijn ;)

  7. elke schreef:

    Ik ben geen mens van heel hoog en heel laag maar ook niet vlak. En dat bevalt me best zo, ik hou wel van rust. Al lijk ik dat laatste eigenlijk nooit te vinden. ;-)
    Wat ik dan wel weer heb: ik wil vanalles kunnen. Als ik ooit doodga, ga ik mijn beklag doen over wat ik allemaal niet gedaan heb. ’t Is ook iets.
    Trouwens: hoe je leeft is niet belangrijk, zolang je maar gelukkig bent ermee!

  8. micheleeuw schreef:

    Heel normaal, volgens mij. Ik heb tijden dat ik niet (graag) uit mijn huis wil en tijden dat je me met moeite binnen kan houden. Ik wil alleen zijn met vele vrienden rond me, film kijken op café, thuis zijn op het werk, in mijn zetel zitten en paardrijden, zonnen en blogs lezen (ik heb geen laptop), puzzelen en een boek lezen, … Ja, ik ben niet jong, wel gek ! :lol:

  9. beo schreef:

    Geef mij maar, als ’t enigzins lukt, een schone constante lijn. Daar kun je dan nog ruim genoeg gekke dingen aan ophangen. :-)

  10. veerle schreef:

    Zijn we niet allemaal zo’n beetje een kameleon?

  11. Margo schreef:

    @ Daniel
    Het is boeiend maar inderdaad ook vermoeiend. Dat vermoeiende eraan wil ik op zich ook boeiend vinden, kwestie van alles wat negatief is om te kneden tot iets positiefs.
    Niet simpel maar als ik me goed concentreer lukt me dat wel eens, zo nu en dan.
    Kop op Daniel, zoals je hierboven ziet, we zijn absoluut niet alleen.

    @ Zapnimf
    Aja, we zijn van hetzelfde bouwjaar, ferm toch?
    Die badge is minder opvallend dan een T-shirt, dat zou ik nog durven opspelden ja. Je mag ze klaar leggen tegen de volgende blogmeet. Bedankt Zap!

    @ tantieris
    Jouw blog verraadt ook veel intensiteit, en dat jij er zo vrijuit over schrijft motiveert mij om dat ook te durven (net zoals Daniel mij een duwtje gaf in die richting)\
    Ik schrik me dus niet echt verrot als je zegt dat je veel van wat ik hier schreef herkent.

    @ breeg
    Aha, nog meer herkenning! Dat kanaliseren van die drang om uit te breken zal ik nog onder de knie moeten krijgen, al weet ik niet zeker of dat eigenlijk wel nodig is. Het is altijd zo enorm deugddoend. De dagen erna iets minder maar goed, dat nemen we er (voorlopig nog) bij.

    @ zeezicht
    Prettig gestoord…mja, zo noemen sommigen me ook wel eens en dat mag. Zolang die “prettig” ervoor staat neem ik dat graag als een compliment.

    @ Kris
    Jouw “afgeronde” curve zonder uitschietende pieken zal in ieder geval minder vermoeiend zijn, maar daarom niet per se saaier.

    @ elke
    Geen wonder dat je geen rust schijnt te vinden als je vanalles wil kunnen. Ook vermoeiend als je nog zoveel moet, lijkt me.
    Maar zoals je zegt, als je gelukkig bent daarmee, dat is het belangrijkste.

    @ micheleeuw
    Afwisseling zit in ieder van ons, zoveel is duidelijk. Het is vooral de frequentie en de intensiviteit die mij nogal eens parten speelt en me uit balans brengt soms.

    @ beo
    Met een vlakke constante lijn is het rustiger leven op alle gebied. Ik weet niet of dat iets voor mij zou zijn. Mocht ik kunnen kiezen, ik zou denk ik toch opteren voor meer turbulentie, kwestie van het verschil tussen de ene en de andere gemoedstoestand ten volle aan te voelen. Denk ik. Wat zoveel wil zeggen dat dat ik er stilaan vrede mee kan nemen dat die wisselingen mijn leven bepalen.

    @ veerle
    We hebben allemaal wel een redelijk “flexible mind” ja, zoveel is zeker.

  12. hilde schreef:

    dien tram 4 valt goe mee hoor ;-)

  13. Margo schreef:

    @ hilde
    Weet ik wel, ik ben er niet bang van hoor. “Op 40 kom je in de fleur van je leven” zeggen ze, ik ben al aan het aftellen :-)

Wat denk jij hierover?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s