Goede daad, kameraad.

Geplaatst op: 11 juni 2008 door margo2 in Life, Varia

Smurf afzetten en afhalen op school is altijd een beetje spannend. Er is plaats genoeg op de parking voor, naast en rond de school en toch lukt het menig ouder om de hele boel op te stroppen en het doorgaand verkeer in de war te sturen. Hoe ze het doen, ik weet het niet, maar ze zijn er goed in.

Ze stoppen zomaar lukraak ergens in het midden, laten hun kroost uitstappen, wuiven kind eens na en draaien en keren hun rijdoos in alle richtingen 27 keer voor- en achteruit, ’t is soms ronduit belachelijk.

Ik vraag me echt af waar en hoe sommige mensen hun rijbewijs hebben gehaald. Was een gratis rijbewijs ooit de troostprijs op grote tombola’s of zo?

Na wat afwijzend hoofdschudden en een lachje van ongeloof over de erbarmelijke rijkunsten van een mama die vóór mij de parking oprijdt manoeuvreer ik mijn auto mooi recht tussen de lijnen van het parkeervak naast een enorm scheefgeparkeerde gele Corsa. Geen “L” te zien op de achterruit, dat zal dus wel het vrijetijdsautootje van een vrouwtje zijn.

Ok ja, ik spreek tegen mijn eigen commerce, ik ben ook feminin maar is het niet typisch voor meisjes/vrouwen om zulke toeren af te werken?

Blij dat je’t toegeeft.

Smurf is nog volop aan het voetballen met een zestal vriendjes als ik de speelplaats oploop. Hij ziet mij niet, hij gaat helemaal op in het spel.

Ik heb tijd in overvloed en placeer mijn derrière op een bankje in de schaduw om het spel gade te slaan. Niet met een kritisch oog want ik ken niks van voetbal, ik weet alleen dat het de bedoeling is om de bal tussen de netten te krijgen. Hier op school zijn geen netten aan de doelen, enkel wat ijzeren palen geven het kader van de goal aan.

Een klein half uurtje later krijgt smurf me in de gaten, wanneer de bal tegen mijn voeten rolt en ik er een flinke sjot tegen geef.

De bal vliegt met een perfecte boog richting proper gekuiste vensters van klas 3.

“Mama! Wat doe jij nu? De bal ging bijna door het raam van de klas!”

“Nog een geluk dat ik heel goed kan mikken hé, zo nét ernaast zo…” probeer ik mijn mislukte poging tot een perfecte uittrap te vergoelijken, maar de snotapen trappen daar niet in en lachen me vierkant uit.

Zonder veel problemen of oponthoud rijden we de parking af en begeven we ons naar de winkel voor de nodige voedingswaren voor vanavond.

Geladen met 2 dikke plakken Chateaubriand, een zak aardappelen, een krop sla, een doos trostomaten en een komkommer zijn we onderweg naar huis wanneer ik rechts tegen de rijbaan een meneer met een sporttas achteruit zie stappen, zijn rechterarm schuin omhoog, duim in de lucht.

Een lifter begot, hier in dat boerengat. Waar zou die mens naartoe moeten?

Smurf vraagt of ik alstublieft wil stoppen en alstublieft die meneer wil meenemen. Toe mama, alstublieft?

Op ’t eerste zicht ziet hij er niet echt boosaardig uit, ’t is een nogal tenger manneke.

Ik rijd hem voorbij, minder vaart, pink naar rechts en zet me een eindje verder op de pechstrook.

Hijgend van het kleine stukje lopen opent de meneer mijn zijportier en zegt: “Dag madam, ik zou naar Nederhasselt moeten, zou dat kunnen?”

“Ja dat zou kunnen, maar ik moet niet naar Nederhasselt, ik moet maar tot in Kerksken. Van daar is ’t dan wel nog een heel eind voor jou.”

“Oh, maar tot daar is al goed, da’s al een groot stuk minder, ik lift vandaar wel verder, geen probleem.”

Smurf zit altijd vooraan, op een zitje. Dat mag eigenlijk niet maar daar veeg ik mijn 38 aan, ik vind het veiliger dat hij vooraan zit, daar zijn airbags en achterin niet. Hij stapt de auto uit, zwiert zijn zitje naar achter en maakt de passagiersstoel vrij voor de vreemde meneer.

Onderweg raken we vlotjes aan de praat waardoor ik te weten kom dat hij vanochtend met de fiets naar Leuven is gereden maar het niet zag zitten om die baan nog eens per fiets terug te doen, dat hij zijn rijwiel op zijn werk in Leuven heeft achtergelaten om met de trein terug te keren. Dat is allemaal goed gelukt, tot hier, en nu moet hij nog tot in Nederhasselt geraken. We tateren wat af, alsof we elkaar al 20 jaar kennen.

Door al dat getetter heen beslis ik om die brave meneer helemaal tot in Nederhasselt te voeren. Ik ben nu toch op de baan, op die 10 minuten zal het nu ook niet steken zeker.

In Nederhasselt stapt de meneer uit, me op velerlei manieren bedankend voor het praatje, de aangename rit en de aangeboden lift.

“Dat was een toffe meneer hé mama?”

“Mja, dat was best een toffe gast, dat vind ik ook wel ja…”

“Dat zou nu eens een goeie man voor jou zijn zie, daar zou je verliefd moeten op worden.”

Ik schenk hem 1 van mijn bredere glimlachjes en met onze eigen binnenpretjes rijden we zonder nog 1 woord te wisselen huiswaarts.

Advertenties
reacties
  1. micheleeuw schreef:

    Zoals gezegd : altijd leuk om iemand te helpen. :-)
    Een mens weet maar nooit …

  2. Margo schreef:

    @ micheleeuw
    Je valt in herhaling juffrouwken! :-)

  3. elke schreef:

    Gniffel, je kind als koppelaar.
    Mogen ze trouwens niet op een zitje vooraan? Dat wist ik niet eens! Het slechte-moeder-gevoel komt weer boven.
    Ik heb trouwens eindelijk je stokje aangenomen. ’t Is een hele kluif geworden. ;-)

  4. zapnimf schreef:

    Wat jij nodig hebt is een aardstraalopspoorder ofzo.
    Of een sjot tegen de pc geven, misschien helpt dat ook.

  5. Margo schreef:

    @ elke
    Ik zou het eens moeten navragen maar ik dacht toch dat kinderen tot 12 jaar achteraan moesten zitten. Maakt niet uit, hij blijft naast mij zitten, eender wat de reglementeringen zijn.

    @ zapnimf
    Een aardstraalopstpoorder? Awel ja, ik zal eens zien of ze dat in den Aldi hebben.
    Mijne PC heeft intussen al heel wat sjotten gekregen, dat helpt dus niet.
    Ik heb mijn nonkel gevraagd om eens te komen kijken, da’s een leraar informatica. Wie weet wat voor een onnozelheid het maar is dat de boel hier saboteert.

  6. pierre du coin schreef:

    Al ik een sympathieke lifster (euh lifter bedoelde ik uiteraard) meeneem, rij ik ook met plezier om. ’t is inderdaad soms een kleine moeite.
    Toch onbetaalbaar hé als je met iemand zo’n band kan hebben dat jullie gewoon zonder een woord te zeggen binnenpretjes kunnen hebben. Toont aan dat jullie wel goed overeenkomen!
    Hou je ogen maar goed open de volgende weken. Misschien kan je hem nog wel eens depanneren als hij lekke band heeft of zo ;-). Je kan het geluk ook wel een handje helpen met enkel achteloos weggeworpen duimspijkers…

  7. Margo schreef:

    @ pierre du coin
    Hm, je brengt me op ideetjes…
    Neuh, hij is getrouwd en heeft een zoon van 12…daar ga ik echt niet tussenkomen.

  8. Kris schreef:

    Ah, de leuke toevalligheden van het leven. Mooi. Eén dezer loop je zo ook pardoes op je prins.

  9. Margo schreef:

    @ Kris
    Yep, ik rijd nu gewoon wat rond overal, gewoon om lifters te kunnen meenemen, in de hoop dat het ooit eens mijn prins zal zijn. NOT. :-)
    Dat zou nogal desperaat zijn en dat ben ik alles behalve. Ook al zijn er soms eens momenten dat ik een partner mis, ik voel me doorgaans heel goed in mijn eentje.

Wat denk jij hierover?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s