Basco, de hond

Geplaatst op: 3 maart 2008 door margogogo in Cats and dogs, Life

basco.jpg

Menck had het laatst over een zwarte hond.
Dat verhaal, dat helaas geen happy end had, bracht mijn gedachten terug naar een tiental jaar geleden, naar onze hond  Basco.
Een raafzwarte kruising tussen een Groendaler en een Duitse scheper.

Toen we hem ophaalden in het asiel was hij net geen pup meer.
Het was een heel mooi beestje. Hij keek zo lief met zijn donkerbuine oogjes.  1 oortje zat altijd in een vouw geplooid, dat was zo grappig. En achteraan bengelde een koddig kortgewiekt staartje, dat maakte hem al helemaal speciaal.
Hij leek me een beetje verlegen en hij beefde nogal toen ik hem oppakte.
Maar hij kroop meteen veilig weg in mijn armen… ik was direct verkocht.

Waar hij vandaan kwam konden we niet meteen achterhalen maar dat deed er niet toe.
We zouden hem heel veel liefde geven en hem goed soigneren.
We zouden hem leren luisteren, gehoorzamen, zitten, liggen en apporteren op commando.
Basco zou een fantastische thuis krijgen bij ons en onze 4 katten.

Mijn intussen gewezen echtgenoot ging al vrij snel met hem naar de hondenschool in de buurt.
Mee in de auto rijden vond hij de max maar van discipline hield hij niet zo zeer.
Bevelen uitvoeren vond hij er een beetje over als hond en zijn soortgenoten op het terrein moesten ook niet op zijn sympathie rekenen.
Na elke meegetrokken meter bakende hij zijn territorium af.
Er mocht geen hond te dicht in zijn buurt komen of hij blafte die af op een niet mis te verstane toon.

Toch wierp de hondentraining na een aantal weken zijn vruchten af.
Hij ging braaf zitten en liggen en hij holde dapper achter elke stok aan die je weg gooide.
De stok terugbrengen lag hem dan weer iets minder, maar soit.

Basco groeide goed, en snel. Na een paar maanden kon je al heel duidelijk merken dat hij geen kruising was van 2 Yorkshirekes.
Zijn vacht glansde van gezondheid, hij dronk goed en at veel, wat ik dagelijks merkte aan de vele voortreffelijk gedraaide drollen die hij all over de oprit deponeerde.
Hij had nochtans zijn eigen WC; een met zacht zand gevulde afgebakende dubbele vierkante meter aan de rand van de tuin.
Doch daar trok hij zijn neus voor op. Dat is iets voor katten, zal hij gedacht hebben.

Mijn man kon alles met hem doen, hij volgde en gehoorzaamde hem als een volleerde prijshond.
Basco was ook een fantastische speelkameraad voor onze 4 katers.
Maar ik, ik kreeg maar geen vat op dat beest.
Als ik hem iets vroeg dan leek het alsof hij mij stond uit te lachen.
Hij had 1 baasje en dat was diegene die met hem naar de hondenschool ging.
Dat ik hem eten en drinken gaf, zijn stront opkuiste en hem waste en kamde, dat kon hem worst wezen.

Op een avond was ik alleen thuis en zat in de sofa TV te kijken, toen Basco voor wat genegenheid op mijn schoot gekropen kwam.
Ik aaide hem over zijn geplooide oor, streelde zijn glanzende zwarte vacht en genoot intens van de manier waarop hij zich tegen me aan aanvlijde.
Na een uurtje gezellig knuffelen moest ik plassen. Dat kan gebeuren.
Ik wou opstaan maar meneer had daar niet te veel zin in. Hij verroerde geen vin poot.
In een vijfde poging om hem zachtjes van mijn schoot te halen liet hij ineens zijn tanden zien.
Hij gromde. Ik zag agressie in zijn ogen.
Ik kan het u verzekeren: dat doet geen goed aan de tikker.

Nog zeker anderhalf uur heb ik daar zo gezeten, met die grote lieverd op mijn schoot.
Nooit ben ik zo blij geweest dat ik de autoabanden op de kiezelsteentjes van de oprit hoorde.
Mijn man was nog niet binnen of ik zei zachtjes: “als ge nie maakt dat dat beest hier binnen de second van mijne schoot af is dan pis ik heel de living onder!”
Het duurde welgeteld 1 klik met zijn vingers.
Ik was eindelijk bevrijd en ook mijn opgekropte tranen van schrik en woede maakten zich vrij.

Velen hebben zich bescheurd bij het horen van die anekdote.
Ik lachte mee, zij het lichtjes donkergroen.
Nog steeds ligt mijn ex in een deuk als hij eraan denkt.

Ik heb ook een deuk.
Mijn sympathie voor en vertrouwen in dat soort viervoeters is sindsdien helemaal verdwenen.

Advertenties
reacties
  1. Menck schreef:

    Blaffende honden bijten niet. Van grommende specimen ben ik dat echter niet zo zeker. Logisch dat je een schrik te pakken kreeg.
    Anderzijds is het wel zo dat een hond een meester behoeft wil hij dergelijke kuren achterwege laten. Als jij je onderdanig gedraagt, wordt de hond jouw meester. Zo simpel ligt die rangorde bij honden.
    Basco sprong op je schoot; jij beval hem niet om te komen. Hij was je meester.
    Basco wilde blijven liggen terwijl jij aanstalten maakte om op te staan. Hij was je meester en ‘gromde’ je tot de orde (nee, geen zever).
    Bij je ex-man lagen de zaken duidelijk anders: hij was Basco’s meester.
    Sommige honden kennen maar één baas. Een Duitse Herder bijvoorbeeld. Maar anderen volgen netjes de rangorde. Zorg er dan ook voor dat je hond altijd de laagste in die orde blijft en dat ten opzichte van elk lid van de familie.

  2. M-go schreef:

    Tja Menck, ik had zo een licht vermoeden dat hij boven mij stond rangordegewijs.
    Ik voelde me onderdanig, hij deed vals en hij moet gevoeld hebben dat ik bijwijlen bang van hem was.
    Mijn man was zijn baasje, niet ik.
    Leve de kattebeestjes, daar voel ik mij tenminste meester over.

  3. micheleeuw schreef:

    Dit is ook geen leuk verhaaltje. Niet zo erg als dat van Menck, maar toch.
    Ja, je moet (elke dag) tonen wie de baas is en dan komt alles goed. Jammer dat je het zo moest ervaren.

Wat denk jij hierover?

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s