Ja lap, ‘t is weer de tijd van de maand!
Ik: “Verdekke, het lukt niet”
Hij: “Kom, laat mij eens zien, geef uw muizeken eens hier.”
Ik: “Hm. En? Krijg je’r beweging in?”
Hij: “Ja hoor, ‘t is aan het open gaan”
Ik: “Erg hé, eigenlijk…ik heb dat nogal voorgehad”
Hij: “Maar da’s nie erg, er zijn er nog die dat tegenkomen”
Ik: “ik weet het, maar toch, ‘k vind het verschrikkelijk ambetant en frustrerend”
Hij: “Als ‘t dat maar is, ‘t is al gedaan zie”
Ik: “How zekerst, moet dat daar allemaal in?”
Hij: “Liefst toch… zal dat niet lukken, denk je?”
Ik: “Awel, ’t zal toch een spannerke worden…”
Platte praat? Seks in uitvoering? Gij se dirty minds, y’all! Dit is een doodgewone conversatie op het werk, vandaag gevoerd.
Zoals u zich allang niet meer herinnert uit een vorig schrijfselken werk ik op de centrale boekhouding van een degoutant groot bedrijf. Tussen de 1ste en de 12de van de maand is het bij ons altijd koekenbak. Niet dat we taart eten en cake bakken, neenee, daar houden wij ons niet mee bezig tijdens de kantooruren. Toch niet de hele dag. Nee, die periode van de maand, lieve lezer, is altijd de drukste, dan is het fiscale maandafsluiting. Altijd heel plezierig en soms ook wel plezant, ik werk nu eenmaal graag en beter onder lichte en iets minder lichte tijdsdruk. Vanuit alle hoeken van Europa krijgen we vrachten cijfertoestanden toegestuurd, per post of electronisch, en alzo ontstond bovenstaande conversatie. Zomaar, tussen de soep en de patatten.
Moet ik wat uitleg geven of ga je’t zelf verzinnen? Ik zal wat uitleg geven, anders gaat het hier toch weer de verkante keer op, ik ken u. Het zit zo; ik kreeg laat deze namiddag nog een grote scanmail binnen maar ik kreeg het bestand niet open. Een van mijn mannelijke collega’s kent nogal wat van bestanden openen en kwam mij met enige gedienstigheid ter hulp. Door middel van een koppel opmerkelijk goed gemikte muisklikken verhielp hij het euvel, waarvoor hij door mij collegiaal werd bedankt, hem een frisse Duvel belovend bij ons eerstvolgend werkdiner bij Cézar. Ik kan dat goed, mensen bedanken en loze beloftes doen. De vracht facturen die uit dat versgeopende bestand kwam gegleden moest nog integraal geboekt worden, ten laatste tegen 17u30. Het was een verkwikkende race tegen de tijd maar juicht en applaudisseert, ik heb alles op tijd geboekt gekregen. Nog een chance, of ik had morgen de eerste dag van mijn welverdiende week verlof op mijn buik kunnen schrijven.
De moraal van dit verhaal: wacht op uitleg voor ge vuile praat denkt te lezen.
Geplaatst door margo2


