Ter aanloop

Pfieuw, we zijn heelhuids teruggeweest van weggekomen.

Heelhuids ja, want er kan heel wat gebeuren in 3 dagen, ik zeg het je. 

Niet om mee te lachen als je je eigen kind in moeilijkheden ziet.

Bol het af jong!

Ik bol het hier af. 

Niet voor lang.

Gewoon efkes.

Smurf gaat mee.

En nog 30 anderen.

Waarvan 11 kinderen.

Een jaarlijks ding.

Een plezant ding. 

We gaan binnen dit en 10 minuten vertrekken.

En wel hier naartoe.

Jullie houden zich intussen in stilte bezig, ja?

Te Pass en te onpass

We moeten nog niet zeggen dat we in het buitenland zitten als we een dagje in Wallonië vertoeven.  De Waalse kant van ons land heeft veel ferme plaatsen, ‘t zou te stom zijn om dat te gaan afscheiden van de Vlaamse klei. Allez, ik vind dat toch.

Maar ik wijk af. Of nee, dat kan niet. Je kan niet afwijken als je nog niks gezegd hebt.  Eigenlijk wou ik niet echt iets vertellen, ik wou gewoon beweging op mijn blog. Ha!  En jullie allemaal nieuwsgierigweg komen kijken wat voor ongelooflijk interessants ik nu weer te vertellen heb. ‘K Heb u allemaal goe liggen, ja.

Maar ik wijk af.  Wat ik eigenlijk wou zeggen: ik ken iets fijns om naartoe te gaan als je eens niet weet wat doen op een wisselvallige zaterdag.  Je bent uiteraard vrij om je steendood te vervelen de ganse dag, maar mocht het nu zijn dat je toch eens wil buitenkomen, ga dan eens naar Frameries. Niet om ginder in t’ gras te gaan liggen maar om Het Pass te gaan bezoeken.  Een beetje creatieve actie kan nooit kwaad.

Vriendin Katrien en ik hadden afgesproken om vandaag met haar 3 kinderen en mijne smurf naar Technopolis te gaan. Op de allerlaatste nipper kreeg ik nog een mailtje van haar.  Ze had een beter idee, schreef ze. Ze had een alternatief dat volgens haar nog leuker zou zijn dan Technopolis en verwees me met een link door naar de site van Het Pass. En of ik dat zag zitten.

Mij goed, ik ben een gemakkelijke, en smurf is al naar Technopolis geweest dus voor hem mag het ook iets anders zijn. Voor smurf mag het eigenlijk vanalles zijn, als hij maar op zwier kan gaan.

Ik had nog nooit van Het Pass gehoord. Nu ik er geweest ben kan ik het iedereen aanraden. Het is er aangenaam, prettig, proper, leerrijk en plezant interessant. En het ligt middenin het groen, in een prachtige omgeving, omringd door glooiende heuvels en uitgestrekte weiden.

Meer wil ik er niet over kwijt, je moet dit wetenschappelijk avonturenpark zelf maar gaan ontdekken. Het is een fijne en educatieve daguitstap voor iedereen. Voor singles, verliefden, verloofden, getrouwden, gescheidenen, samengestelde gezinnen, gepensioneerden, schoolgroepen en voor kinderen, uiteraard. Voor iedereen dus, tussen de 3 en 103 jaar. Wie 2 of 104 is heeft pech.

Sleepyhead

Vandaag was voor mij toevallig het begin van een heerlijk lang weekend. Ik zeg wel toevallig omdat het niet gepland was dat mijn weekend vandaag al zou beginnen. Dat was pas voor morgen voorzien.

Ik heb me overslapen vanochtend.

Ineens schrok ik wakker. Wakkerschieten doe ik nu wel vrij dikwijls, om niet te zeggen dagelijks, in de week dan toch, om 7u40 ’s morgens om precies te zijn. Dan loopt mijn wekker af springt mijn klokradio aan, ziede.   Normaal gezien geef ik de snooze-knop dan een tik om hem het zwijgen op te leggen, waarmee ik mezelf nog 9 minuutjes de tijd gun om me uit te rekken, me nog eens goed in mijn donsdeken te wikkelen, me op mijn zij te draaien en nog efkes weg te snoozen soezen.

Nu was het net een mooi liedje op de radio en ik vertikte het om de snooze-knop een tik te geven. Ik draaide me op mijn linkerzij en genoot in stilte van “Estopendo” van Arsenal. 

Ik moet nog even serieus ingedommeld zijn want ineens schoot ik weer wakker en voelde ik aan mijn dikke teen dat er iets niet pluis was. Groggy van ‘t verschieten bekeek ik de digitale cijfers op de klokradio, die nog steeds vrolijke deuntjes produceerde, en zag dat het dik over het uur was dat ik normaal gezien op mijn klokradio zie op een werkdag.

9u15. Oeioei, ik moest al een kwartier productief geweest zijn, eigenlijk, feitelijk.   Tja, wat doet een mens in zo’n geval? Bellen naar het werk.

“Hey Sandra, goeiemorgen. Margo hier.”

“Ha, Margo. Welk nieuws?”

“Awel, ik heb mij een beetje overslapen, ik ben …geeeeuw…..net wakker.”

“Ah zo, nu zijde uitgeslapen zeker?”

“Neeje, nie echt, ik zou wel nog wat kunnen dutten eigenlijk, ben nog een beetje moekes. Wat denkt g’ervan als je mij een dagske congé opschrijft?.”

“Doe maar, kruipt gij maar weer in uw beddeke, je baaldag is genoteerd.”

Voia, zo simpel is dat.  Nu moet ik er wel bijvertellen dat dat niet de algemene gang van zaken is. Je zou nog gaan denken dat ik een ambtenaar ben. Grapjeueueuh.

Het zit zo: deze zomer heb ik geen concrete vakantieplannen dus heb ik geen bepaalde verlofperiode doorgegeven. Ik neem gewoon zo nu en dan eens een dagje vrij, als het me uitkomt. Ziede?

Vandaag kwam het mij redelijk goed uit. Met zo’n groggy kop zou ik toch niet veel hebben uitgestoken.

Ik ben terug onder de wol gekropen en heb geslapen tot net tegen de middag. Shame on me? Niks van! ‘t Heeft deugd gedaan, nàh.

Een frisse warme douche bezorgde me de opkikker die ik nodig had. Fit en monter maakte ik me een licht middagontbijtje klaar: een dikke vlezige tomaat, 2 sneetjes echte boerenhesp en een ganse bol mozarella. Yummy.

Pixie de huiskater zat al een hele tijd letterlijk met mijn voeten te spelen onder te eettafel, wat zoveel betekent als “hela, gij daar, ik daag u uit voor een spelletje “katjen achtereenzitterken”.  Smurf is daarmee begonnen. Die steekt wat uit met die kat, maar die kat heeft niks liever, aja.  Niks op tegen hoor, zo achter elkaar racen van de ene kamer door de andere is de ideale bezigheidstherapie, nu hij na zijn accident gedoemd is om dag en nacht in huis te blijven.

Is me dat vermoeiend zeg, spelen met je poes huiskater!

Na nog wat te hangen prutsen in huis, de Humo volledig te hebben verslonden, een mandje strijk te hebben gedaan, wat betalingen te hebben gehomebanked en alle nieuwe blogartikels te hebben gelezen, zit mijn vrije vrijdag er zo goed als op. Nu de avond nog. Die heeft zich hier intussen al goed ingezet, tijd voor nog wat horizontale ontspanning, met mijn raap voor den TV.

Morgen is er nog een vrije dag, en overmorgen nog één, en de dag nadien nóg één. Maandag vertrekt smurf op KSA-kamp voor 10 dagen, en ik moet zijn valies nog maken. Da’s dus voor morgen.

Of overmorgen.

(Gedwongen) censuur

Neem even de tijd om hetvolgende door te laten dringen en zeg me dan eens wat jouw mening hierover is.

Er staan nogal wat links in deze post maar eens je mee bent met deze story zal je me dat niet kwalijk nemen.

Op de blog van een persoonlijke kennis/vriend en medeblogger kwam het tot een schandalige toestand nadat hij een frustratie van zich af schreef.

Wie zijn site een beetje kent weet dat SveN een vlotte schrijfstijl heeft waarmee hij met kritische pen zijn ervaringen, frustraties en ergernissen verwoordt.  Als liefhebber van het woord kiest zijn woorden zorgvuldig en rijgt hij zijn zinnen vrijwel foutloos aan elkaar.  Al zijn schrijfsels zijn op zijn typische wijze neergezet en lezen als zoete koek. U moet maar eens gaan kijken lezen.

De essentie van het artikel waarover dit gaat werd door velen misbegrepen en uiteindelijk volledig uit zijn context gerukt en dat bleef niet zonder gevolgen. Hij heeft het van zijn eigen blog (moeten) verwijder(t)(en), vandaar dat de link je voert naar de blog van Aïda. Zij kon het artikel ook niet zomaar uit de blogosfeer laten verdwijnen en nam het op voor SveN.

De ons niet onbekende website Medium4You nam het artikel van SveN zijn blog en publiceerde het op hun website. Daar ontketende het een aanval van giftige en verwijtende reacties.

SveN schreef naar aanleiding daarvan een subliem stukje ter attentie van de venijnige reactieplaatsers.

De gevolgen die dat voor hem kreeg licht SveN hier toe.

Het is schandalig wat hem werd aangedaan door één omhooggescheten pinguin  !!!

Klotenon!

Wees gezeten

Gisteravond ben ik door mijn bureaustoel gezakt. Baf, met heel mijn hebben en houden de grond op. ‘t was best wel grappig, spijtig dat smurf er niet bij was om mijn valpartij te zien gebeuren. Hij zou plezier gehad hebben.

Die bureaustoel was eigenlijk een kinderding, ik kreeg die mee met de bureautafel die ik een paar maanden geleden aankocht op e-bay.  Ok, het hoekbureau is ruim en enorm stevig en zijn 30 euro waard, maar dat stoeltje, dat is brol. Met wat gevijs en gesleur dat stuk brol uiteengepleurd en naar ‘t containerpark ermee.

Rechtstaand compjoeteren is redelijk vermoeiend. Een keukenstoel is ook niet echt ergonomisch en veel zin in knagende rugpijn heb ik niet, dus hoogtijd dus voor een nieuwe aanschaf.

Een beter tijdstip om door die stoel te zakken kon ik niet vinden, ‘t zijn juist solden. Waar haal ik een goeie bureaustoel en waar zouden ze in solden staan? Even nadenken welke kant ik uitmoet voor andere boodschappen…is daar ergens een winkel in de buurt waar ik mijn gerief zou kunnen vinden?

Leen bakker, iedereen kent dat mens, of haar winkelketen toch. Daar moest ik passeren dus kon ik daar evengoed even gaan kijken.  Ik was nog niet binnen of ik zag al een ferme bureaustoel in de middengang uitgestald staan, met een knaloranje kaart erboven: SOLDEN: 69,00 EUR –> 40,00 EUR

“Aa, zienekerier, ne stoel in de solden”, dacht ik in mijn nopjes. Naar de andere stoelen heb ik niet eens meer omgekeken. Deze moest en zou het zijn. Perfecte grootte, perfecte kleuren (zwart/+grijs), perfect model.

Ik klampte de eerste de beste verkoopster aan en vroeg haar om die stoel even van zijn display naar beneden te halen. Ik wou die wel eerst eens uittesten, kwestie van de compatibiliteit van zitter versus mijn achterflank na te gaan. Soepel rollende wieltjes, zachte zitting en een stevige hoge rugsteun.  Verkocht!

Toevallig ben ik een nogal handige Harriëtte en stond het gestoelte op een kwartiertje stevig gemonteerd en wel onder mijn bureau. Zit dat ding comfortabel zeg!

Allez, er is er weer eentje dik content vandaag.

Stop op de fles

Na 22 jaar fulltime sigarettenwalm te hebben ingeademd, honderden vaten bier te hebben leeggetapt en duizenden onverstaanbare dronkemansgesprekken te hebben aanhoord, is F, de uitbaatster van dorpscafé “De Fles” ermee gestopt.

De gezellige bruine kroeg was jarenlang hét stamcafé voor menig Haaltenaar, waar je steevast je maten kon treffen.  Er was ook “het vaste meubilair”, zoals wij hen noemen: een kliekje gasten die er vele uren hebben gesleten, steeds weer op hun vaste plekje, links aan de toog.

Als we met vrienden ergens naartoe gingen was dat ook altijd de plaats om samen te komen. En na een avondje weetikveel waar gingen we bij F meestal nog een slaapmuts drinken. Ook voor een verjaardagsfuifje of een drink kon je daar terecht. F heeft ons altijd met open armen ontvangen en wreed goed gesoigneerd.

Vorige zaterdag werd F. op knallende wijze in de bloemetjes gezet door haar klandizie, als bedanking voor al die jaren van geboden gezelligheid en gastvrijheid.
Die avond kwam mijn vriendin me oppikken, we zouden eerst iets gaan eten en daarna afzakken naar het dorp om F mee uit te wuiven.  We hadden met de rest van de vrienden al mee uitgelegd voor een cadeautje in de vorm van een stevige Bongo-bon. Ze zouden wachten tot iedereen er was om deze aan F te overhandigen want niet iedereen zou er op hetzelfde uur kunnen zijn en de inontvangstname wou niemand graag missen.

In een Italiaanse restaurant in Aalst lieten K en ik ons de pasta geweldig smaken. Het was nog zalig buiten, vrij warm met een luchtig briesje, en na het etentje dronken we een koffie op een terrasje met uitkijk over de grote markt. Na een stevige babbel en wat zottigheid tussendoor waren we volledig in stemming om naar het dorp af te zakken en ons bij de meute te vervoegen.

We hoorden de leute al van ver, de menigte stond tot buiten, het café was te klein voor al dat volk. De ene plateau vol gerstenat na de andere werd aangerukt, de gratis dranken vloeiden rijkelijk, de sfeer was fantastisch.

Binnen was een podium neergepoot waarop een drietal stamgasten aan een performance begonnen. Ze speelden het nummer “’k Vraag het aan” van De Fixkes, maar dan met een zelfgeschreven tekst over F en over typische café-gebeurtenissen die iedereen herkende.

De tekst was een sublieme mix van hilariteit en ontroering. Het was zo treffend allemaal, het betekende heel veel voor F dat het haar zo nu en dan te machtig werd. Het publiek was ingetogen en stil bij het zien van F die tot tranens toe bewogen genoot van het hele gebeuren.

Het liedje werd later op de avond nog een paar keer gezongen, op de duur zong iedereen mee: “wer gon nog nekker res, nor De Fles” .

Toen al onze vrienden er waren werd F naar buiten geroepen zodat we haar allemaal persoonlijk konden bedanken en haar ons afscheidscadeau konden overhandigen. E, een geboren creatief talent, had een prachtige kaart ontworpen met een sepiakleurige foto van het café-interieur en een grote close-up foto van F . Het “pakte” haar, dat was duidelijk, we kregen allemaal 3 oprechte kussen en een dikke pakkerd.

De sfeer bleef verder grandioos, iedereen was gemoedelijk en in opperbeste stemming. Er werd gelachen, gedronken en gedanst. De drie Fixkes beklommen later in halfbeschonken toestand nog eens het podium en brachten een medley van gouwe ouwe seventies nummers. Ambiance!!

Om middernacht werd iedereen, F voorop, verzocht om in groep de straat over te steken tot op het gewezen KSA-terrein. Zoals ieder jaar het einde van Aalst Carnaval zijn popverbranding heeft, kreeg F haar eigen “flesverbranding”. Een grote fles, gemaakt uit stro, werd in de fik gestoken, iedereen stak een kletterend vuurwerkstokje in de lucht en allen samen zongen we met ingetogen stem aangrijpende afscheidsliedjes. Tranen!

Dit was bedoeld als het officiële einde van 22 jaar Café De Fles, onze bruine dorpskroeg bij F, die we allemaal gaan missen, maar er werd nog deftig doorgefeest tot diep in de ochtend.

Het was al klaar toen K en ik naar huis reden. Ik wierp een laatste blik op mijn wekker voordat ik in slaap viel. Het was exact 7u15.

Tien

Deze keer ben ik bij Elke wat brandhout gaan jatten. Ik mocht, zei ze.

“Tien” is een estafettestokje dat als een dobberende twijgje van blog naar blog drijft. Na een welgecoördineerde doorvaart gaat het hier even aan wal.

Tien jaar geleden was smurf nog niet in de picture. Mijn man en ik waren nog volop aan het oefenen, dat was spannend en plezant. Hm. Rond dit uur zal ik de tafel aan het afruimen geweest zijn, of al aan de afwas bezig, of misschien was ik de 4 poezeminnekes aan het eten geven. 10 jaar, da’s voor mijn geheugencapaciteiten een eeuwigheid.

Tien maanden geleden zat ik verstrikt in een vreselijk turbulente relatie. Ik was doodongelukkig en aan het brainstormen over hoe ik eruit weg kon komen.

Tien weken geleden was ik me rond dit uur aan het klaarmaken om met een goeie vriend uit eten te gaan. Die destructieve relatie is intussen allang verleden tijd, voor alle duidelijkheid.

Tien dagen geleden zat ik met smurf naar de zoveelste herhaling van De Kampioenen te kijken.

Tien uur geleden zat ik met een tros druiven op schoot naar het Ierse drama “Tara Road” te kijken.

Tien minuten geleden zette ik mijn PC aan en begon ik dit stukje in Word te typen.

Over tien minuten zal dit schrijfseltje klaar zijn en staat het mooi gepubliceerd op mijn blog. Hopelijk blijft het staan. Dat zal ik over 10 uur weten.

Over tien uur zal ik mij nog eens goed draaien op mijn andere zij, in mijn warme bedje. ‘k Moet pas over 2 uur op.

Over tien dagen zal ik met smurf, mits een beetje deftig weer, een uitstapje maken. Waar naartoe, dat weet ik nog niet. Ik heb nog 10 dagen om daarover na te denken.

Over tien weken zal ik een date gehad hebben met een heel fijn manneke die ik al een tijdje ken van op RDV. Het zal heel tof geweest zijn en het contact wordt steeds beter en beter.

Over tien maanden hebben we er al 10 dates opzitten en ben ik hopelijk tot over mijn oren smoor op hem. En dat zal 100% wederkerig zijn.

Over tien jaar is mijn lolsmurf al een beetje een knorsmurf. Hij is dan met verve afgestudeerd en kiest ervoor om zich nog verder te bekwamen in 1 of ander vak. Het puberen heeft hij intussen al afgerond. Hij zal zijn eerste vaste liefje, na wat geflodder hier en daar, voor het eerst aan mij komen voorstellen.  Ikzelf woon intussen al jaren samen met een pracht van een man bij wie ik helemaal mezelf kan zijn en die goed omkan met mijn kuren. We zullen de rest van ons leven samenblijven,  living happely ever after.

Een beetje wishfull thinking mag toch wel zeker?

Aan de hacker van dienst

Lezers en reactiegevers: sorry voor het ongemak.

Er is een hacker aan het werk maar die zal eerstdaags bij de kraag worden gevat als hij er nu niet mee stopt.

Hij is bij deze verwittigd.

Stop ermee, NU, het is je laatste kans. Je gegevens zijn bekend. Ik sta niet in voor de verdere gevolgen.

Poging 6

Op een paar andere blogs gaat het over datingsites, een interessant onderwerp voor een single, vind ik persoonlijk. Zelf heb ik ook een profiel op zo’n site. Een hele tijd na mijn scheiding heeft een werkcollega mijn sceptische kijk op zo’n sites doen veranderen en heb ik me erop gezwierd om eens te zien wat het zou geven.

Ik heb er hele toffe gesprekken gevoerd, leuke en boeiende mensen ontmoet, vrienden en vriendinnen gemaakt en er tenslotte mijn intussen ex-vriend leren kennen. Na 3 turbulente jaren in een beklemmende relatie heb ik er me, na veel nadenken, toch maar terug een profiel aangemaakt.

Op Rendez-vous kan je een “Quiz en Klik” aanmaken, een soort aanvulling van je je profiel. Daarin kan je maximum 20 stellingen poneren waarbij de invuller enkel JA of NEE kan aanvinken.

Voor de tamzakken, ongeïnspireerden en gemakzuchtigen is er een standaard “vragenbibliotheek” waaruit je stellingen en vragen kan plukken om je quiz aan te maken. Dit vind ik zo vreselijk onpersoonlijk en toch wordt er enorm veel gebruik van gemaakt. Heel vreemd.

Enfin, na het invullen krijgt de invuller zijn score te zien en ook de opsteller krijgt een privé bericht dat die persoon je quiz invulde en wat zijn score is.

Die quiz en die score wordt door velen verkeerd geïnterpreteerd. Velen denken dat ze moeten gokken op het juiste antwoord (de benaming “quiz” is niet zo goed gekozen), maar het is wel degelijk de bedoeling dat de invuller zijn eigen visie over jouw stellingen geeft, als in akkoord of niet akkoord. Daarom is die tool eigenlijk niks waard want men denkt: hoe hoger mijn score, hoe beter. Alsof ze er een frigo of een broodrooster mee kunnen winnen. Tsss.

Persoonlijk zie ik aan die vragen soms al gauw wat voor persoon er achter die quiz en dat profiel zit. Als de meeste vragen over seks gaan weet je hoe laat het is. Als ze over relaties gaan maar er staat in hun profiel dat ze geen lief zoeken maar alleen maar hun vriendenkring willen uitbreiden, tja, dan is de eerlijkheid zoek en is alertheid geboden.

Zo’n quiz is meestal gewoon een leuk tijdverdrijf maar toch geeft het soms ook wel eens aanleiding tot hele boeiende virtuele gesprekken.

In mijn quiz heb ik zelf wat vraagjes en stellingen verzonnen. 20 stuks, omdat het er niet meer mogen zijn.

1. Gezond boerenverstand (ja) of uitgebreide feitenkennis (nee)

2. Een avondje uit de bol gaan in een discotheek (ja) of een dagje naar een Bobbejaanland (nee)

3. Stel, we zijn op een openluchtfuif. Ik ben lichtjes aangeschoten, struikel lompweg over een kabel en beland met weinig stijl tussen de plastieken bekertjes.

Wat doe je? Schaam je je in mijn plaats en loop je door (ja) of help je me geamuseerd recht (nee)

4. Keith Haring was een groot dichter (ja) of een kunstenaar (nee)

5. Ooit al iets gehoord over HSP?

6. Ik heb soms behoefte aan alleen zijn, ruimte voor mezelf, rust en stilte. Saaie bedoening, dat past niet in jouw beeld van een relatie (ja) of zou je daar begrip kunnen voor opbrengen (nee)

7. Ik draag graag zwart. Dat is omdat dat mijn vetrolletjes een beetje comoufleert (ja) of omdat zwart altijd in de mode is (nee)

8. Als je op reis gaat plan je de hele reis zo goed mogelijk op voorhand (ja) of je ziet ginder wel wat er te beleven valt (nee)

9. Als er stiltes vallen tijdens een conversatie met iemand die je voor de eerste keer ontmoet, voel jij je dan een beetje ongemakkelijk (ja) of stoort je dat niet echt (nee)

10. Ik heb een lichte allergie voor taal- en schrijffouten. Jij ook (ja) of je trekt je daar eigentlijk maar wijnig van scheelen (nee)

11. Je kan elkaar best zo vlug mogelijk irl ontmoeten (ja) of eerst uitgebreid babbelen via pop-ups, chat, mail en elkaar zo eerst goed leren kennen voor je afspreekt (nee)

12. Ik ben gescheiden en heb een zoontje in co-ouderschap. Vind je dat een spijtige zaak?

13. Mannen en vrouwen zijn verschillend in vele opzichten. Akkoord?

14. Deze quiz & klik vertelt weinig of niets over de persoon achter een profiel

15. Een leugentje om bestwil moet kunnen

16. et middenrijvak op de E40 is breder dan de rechter rijstrook

17. Liever vriezende kou (ja) dan broeiende hitte (nee)

18. Politiek interesseert me geen bal. Vind je dat dom en stom (ja) of kan je daar inkomen (nee)

19. Hij wil naar het voetbal kijken op TV, zij volgt liever een soapserie of een programma op Vijf-TV. Hoe los je dat op? Je haalt een tweede TV in huis (ja) of je probeert overeen te komen en goeie afspraken te maken (nee)

20. Vulde je deze quiz in omdat je nieuwsgierig was naar de vragen en naar je score (ja) of wil je me beter leren kennen?

1 dozijn tikkeneitjes?

Dit blonde kieken kan zich gerust kandidaat stellen voor 1 of andere miss-verkiezing.

Ignace, da’s iets voor u!

Goede daad, kameraad.

Smurf afzetten en afhalen op school is altijd een beetje spannend. Er is plaats genoeg op de parking voor, naast en rond de school en toch lukt het menig ouder om de hele boel op te stroppen en het doorgaand verkeer in de war te sturen. Hoe ze het doen, ik weet het niet, maar ze zijn er goed in.

Ze stoppen zomaar lukraak ergens in het midden, laten hun kroost uitstappen, wuiven kind eens na en draaien en keren hun rijdoos in alle richtingen 27 keer voor- en achteruit, ‘t is soms ronduit belachelijk.

Ik vraag me echt af waar en hoe sommige mensen hun rijbewijs hebben gehaald. Was een gratis rijbewijs ooit de troostprijs op grote tombola’s of zo?

Na wat afwijzend hoofdschudden en een lachje van ongeloof over de erbarmelijke rijkunsten van een mama die vóór mij de parking oprijdt manoeuvreer ik mijn auto mooi recht tussen de lijnen van het parkeervak naast een enorm scheefgeparkeerde gele Corsa. Geen “L” te zien op de achterruit, dat zal dus wel het vrijetijdsautootje van een vrouwtje zijn.

Ok ja, ik spreek tegen mijn eigen commerce, ik ben ook feminin maar is het niet typisch voor meisjes/vrouwen om zulke toeren af te werken?

Blij dat je’t toegeeft.

Smurf is nog volop aan het voetballen met een zestal vriendjes als ik de speelplaats oploop. Hij ziet mij niet, hij gaat helemaal op in het spel.

Ik heb tijd in overvloed en placeer mijn derrière op een bankje in de schaduw om het spel gade te slaan. Niet met een kritisch oog want ik ken niks van voetbal, ik weet alleen dat het de bedoeling is om de bal tussen de netten te krijgen. Hier op school zijn geen netten aan de doelen, enkel wat ijzeren palen geven het kader van de goal aan.

Een klein half uurtje later krijgt smurf me in de gaten, wanneer de bal tegen mijn voeten rolt en ik er een flinke sjot tegen geef.

De bal vliegt met een perfecte boog richting proper gekuiste vensters van klas 3.

“Mama! Wat doe jij nu? De bal ging bijna door het raam van de klas!”

“Nog een geluk dat ik heel goed kan mikken hé, zo nét ernaast zo…” probeer ik mijn mislukte poging tot een perfecte uittrap te vergoelijken, maar de snotapen trappen daar niet in en lachen me vierkant uit.

Zonder veel problemen of oponthoud rijden we de parking af en begeven we ons naar de winkel voor de nodige voedingswaren voor vanavond.

Geladen met 2 dikke plakken Chateaubriand, een zak aardappelen, een krop sla, een doos trostomaten en een komkommer zijn we onderweg naar huis wanneer ik rechts tegen de rijbaan een meneer met een sporttas achteruit zie stappen, zijn rechterarm schuin omhoog, duim in de lucht.

Een lifter begot, hier in dat boerengat. Waar zou die mens naartoe moeten?

Smurf vraagt of ik alstublieft wil stoppen en alstublieft die meneer wil meenemen. Toe mama, alstublieft?

Op ‘t eerste zicht ziet hij er niet echt boosaardig uit, ‘t is een nogal tenger manneke.

Ik rijd hem voorbij, minder vaart, pink naar rechts en zet me een eindje verder op de pechstrook.

Hijgend van het kleine stukje lopen opent de meneer mijn zijportier en zegt: “Dag madam, ik zou naar Nederhasselt moeten, zou dat kunnen?”

“Ja dat zou kunnen, maar ik moet niet naar Nederhasselt, ik moet maar tot in Kerksken. Van daar is ‘t dan wel nog een heel eind voor jou.”

“Oh, maar tot daar is al goed, da’s al een groot stuk minder, ik lift vandaar wel verder, geen probleem.”

Smurf zit altijd vooraan, op een zitje. Dat mag eigenlijk niet maar daar veeg ik mijn 38 aan, ik vind het veiliger dat hij vooraan zit, daar zijn airbags en achterin niet. Hij stapt de auto uit, zwiert zijn zitje naar achter en maakt de passagiersstoel vrij voor de vreemde meneer.

Onderweg raken we vlotjes aan de praat waardoor ik te weten kom dat hij vanochtend met de fiets naar Leuven is gereden maar het niet zag zitten om die baan nog eens per fiets terug te doen, dat hij zijn rijwiel op zijn werk in Leuven heeft achtergelaten om met de trein terug te keren. Dat is allemaal goed gelukt, tot hier, en nu moet hij nog tot in Nederhasselt geraken. We tateren wat af, alsof we elkaar al 20 jaar kennen.

Door al dat getetter heen beslis ik om die brave meneer helemaal tot in Nederhasselt te voeren. Ik ben nu toch op de baan, op die 10 minuten zal het nu ook niet steken zeker.

In Nederhasselt stapt de meneer uit, me op velerlei manieren bedankend voor het praatje, de aangename rit en de aangeboden lift.

“Dat was een toffe meneer hé mama?”

“Mja, dat was best een toffe gast, dat vind ik ook wel ja…”

“Dat zou nu eens een goeie man voor jou zijn zie, daar zou je verliefd moeten op worden.”

Ik schenk hem 1 van mijn bredere glimlachjes en met onze eigen binnenpretjes rijden we zonder nog 1 woord te wisselen huiswaarts.

Zomercoupe

Vanochtend bij de kapper geweest. De laatste lange lokken zijn eraf.

‘t Schijnt dat een mens die de veertig nadert zichzelf al eens een ander gedaante aanmeet.

Dat zou kunnen kloppen, gezien de drang de laatste weken heel groot werd om mijn look eens te veranderen.

Mijn haar is altijd lang geweest, letterlijk tot op mijn gat. Lange rode lokken, lichtjes krullend van nature.Eigenlijk wel mooi, vooral als het pas gewassen was en los over mijn schouders en rug hing.

Een hele tijd geleden al heb ik er de eerste schaar in laten zetten. Zomaar, ik wou dat.  Normaliter maak je een afspraak bij de kapper in de buurt maar ik was op het moment dat ik het zot in mijn kop kreeg toevallig op reis in Le Touquet, en stapte gezwind en zonder aarzelen de eerste de beste coiffeur-zonder-afspraak binnen.   In mijn meest onnozele Frans vroeg ik “un peu plus court s’il vous plait”.  De brave man begrijp mij, wellicht door de bijhorende gebaren die ik maakte. Toen ging er al een groot stuk af.

Dag lange manen, het ga je goed.

En vandaag dus ging ik -op afspraak- naar de kapper in de buurt.

“Hoe wil je’t hebben Margo?” vroeg ze.

“Alles eraf, Barbara!”

“Huh?!”

“Pak je tondeuse en zjoef over mijn kop, ‘k moet al dat haar niemeer hebben, ik ben het beu”

“Euh…Margo, kind, zoude da nu wel doen, da gaat op niks trekken”

“Eraf, zeg ik, en snel een beetje. Dat haar hangt hier al jaren te hangen, dat moet maar eens gedaan zijn”

“Maar Margo, dat kan je nu toch niet…”

“Barbara, kind, ik ben aan ‘t zeveren”

Na de was- en hoofdmassagebeurt kon ik plaatsnemen op de kappersstoel.  Met een heerlijk kopje koffie in de hand probeerde ik haar duidelijk te maken wat mijn verwachtingen waren.

“Er mag een goed stuk af, goed opsnijden en heel erg uitdunnen. ‘k Zou graag hebben dat het er een beetje speels en jeugdig uitziet, mocht dat nog lukken op mijn gevorderde leeftijd”

“Jij hebt het ideale haar voor elke kapper. Dik en stevig, van een heel goeie kwaliteit. En ‘t golft een beetje uit zichzelf, da’s ook plezant om mee te werken. Speels en jeugdig, da’s zó gepiept”

Een dik half uur knip-, brush- en droogwerk later zie ik hoe ze de haarplukken, die ze zonet van mijn lijf heeft gescheiden, bijeenveegt.

“Er is een schoon pak afgekomen hoor. Zie nekeer, wa nen hoop. Geen spijt?”

“Spijt? Moi? Maar nee gij, binnenkort is dat daar weer allemaal bijgegroeid, mijn haar groeit nog rapper dan onkruid”

Met een nieuwe look en een voldane glimlach stap ik de zaak buiten, klaar voor de voortzetting van mijn vrije dag.

Dus nu zit ik hier, met een frisgekapte speelse jeugdige zomercoupe. Ik vind het perfect geslaagd. Het geeft mij zo een beetje meer een vrouwelijke look, heb ik de indruk. ‘t Staat mij, al zeg ik het zelf.

Ik stap eind dit jaar op tram 4, als ik meemag. Zou dat daar echt iets mee te maken hebben?

Ukekele

Gisteren een fijne avond gehad, samen met smurf.

Met een kliekje vrienden gingen we naar Het Ukulogisch Museum.

Het is geen echt museum waar je naartoe moet om dingen te gaan bekijken, maar een rondreizend trio dat de ukulele, de kleinste telg van de gitarenfamilie, op een ludieke en grappige wijze demonstreert en bespeelt.

Eén van de drie conservatoren zal je wel kennen: Jan De Smet, bekend van De Nieuwe Snaar. Zijn 2 companen zijn Peter Van Eyck en Luk Tegenbos.

De drie hebben reeds een enorm uitgebreide collectie (zelf-)gebouwde ukelele-varianten. De foto hierboven toont er al een paar.

Met al die instrumentjes gaan ze dan met veel enthousiasme aan de slag.

Tussen de liedjes door, welke ze prachtig brengen met veel mimiek en muzikaal vakmanschap, wordt de geschiedenis van de ukelele vertelt op een bijzonder grappige en soms hilarische manier.

Zo begonnen ze met het tonen vam een paar uitgestorven exemplaren zoals de Mummielele of de Bronzelele.

Mooi omkaderd met een grappige uitleg demonstreerden ze verder de Passe-vitelele, de Telelele, de Violele of de Dokalele en de siameselele (2 ukulele’s aan elkaar gezet), de DJ-lele (met ingebouwde platenspeler), de Assortilele (in exact dezelfde kleur van hun kostuum), de Chineselele (een geel geverfde) of de Gestolen-lele (een lege koffer). Het zijn er echt te veel om op te noemen.

Ik nam smurf mee want ik wist dat er nog kinderen zouden zijn en ik had een vermoeden dat hij het ook wel grappig en plezant zou vinden.

En ik heb goed gedacht. Hij vond het ferm. Vooral ook nadien, als het gedaan was.

Na het optreden bleven we met onze vrienden nog wat drinken terwijl het trio van het museum al hun instrumenten in koffers staken en hun museum opplooiden. Via de trap waar wij zaten brachten ze hun gerief naar hun camionette.

Smurf is een sociaal dier en begon al rap een praatje met die mannen. Behulpzaam als hij is moet hij hen gevraagd hebben of hij mocht helpen inladen. Ineens zie ik hem, geladen met de Stoelelele en de Contrabaselele op zijn rug, de trap afgaan. En plezier dat hij had, en fier dat hij met die 3 mannen mocht samenwerken. Ook de kinderen van mijn vrienden hielpen dragen en sleuren.

Nadat de kinderen het drietal had uitgewuifd liepen ze gillend naar ons toe met een kaart en een sticker in hun hand. Die hadden ze nog gauw van hen gekregen, gesigneerd en al.

“Voor Matthias, van Het UkuMu, van Jan De Smet, Peter Van Eyck en Luk Tegenbos”

Dit was voor klein en groot een zeer geslaagde avond, je mag gerust zijn.

‘t is ook voor jullie de moeite waard om eens mee te pikken als je kan.

Zeer te pruimen voor iedereen tussen 7 en 77 jaar.

testje

dit is een test