Award-stokje

 

Alle goede dingen bestaan uit 2. 

Zowel van Zeezicht als van Breeg kreeg ik mijn blog een waarderingsvermelding.

Het is toch straf dat een onopvallende stoemp-met-sosissen-blog met enkel en alleen alledaagse oppervlakkige boerenkost een vermelding krijgt. Twee dan nog.  Enfin, ik geef toe, het doet me iets. Bedankt Zeezicht. Bedankt Breeg.

Deze awarduitreikings is zowel een appreciatiemeter als een estafettestokje. Wel handig eigenlijk.  Maar waarom mogen het er maar 7 zijn? Zit daar een strategie achter? Is daar over nagedacht? Mag ik daar 17 of 27 van maken of word ik dan gediskwalificeerd?  Ok ok, ik zwijg al. 

Vwala, hier is mijn top 7, opgeblonken en properkes alfabetisch gerangschikt:

1.  And life goes on…

Sabine schrijft in een stijl die mij helemaal ligt. De grappigheid waarmee ze haar verhaal doet maakt van haar blog een vaste stek waar ik graag vertoef.  Uit het leven gegrepen kanttekeningen bij alles wat ze meemaakt als single moeder van 1 Oudste en 1 Jongste.

2. Een jaar vrolijkheid

Elke schrijft zoals ik het graag lees. Duidelijk, in gewone mensentaal, met een knipoog en een heel hoog herkenningsgehalte.   Menig schrijfwerkje is doorspekt met grappigheid en gaat erin als zoete rozijnenkoek.  Zij geeft mij het gevoel dat ik haar al 20 jaar ken.  We zijn van hetzelfde bouwjaar, zijn ongeveer van hetzelfde kaliber qua jeugdervaringen en levensbeschouwingen en we staan nu ook ongeveer even ver in het leven.

3.  Ionesque

Een toffe blog vol vlot geschreven plezanterietjes en hebbeweetjes.  Ik hou van de sappige humor waarmee de schrijver ieder schrijfsel aromatiseert.

4.  Jutblogt

Een hoer van een blog, ze zitten er met velen op.  Een groepsblog dus, type 21-in-1.  Meerdere schrijvers met elk een eigen leven, een eigen verhaal.  Heel divers, altijd raak en heel knap neergepend. Coltrui en De Huisvrouw, you rock!

5.  Melancholia

Een blog met diepgang.  Daniel heeft is een onuitputtelijke bron van gedachten en kennis en dompelt zich moeiteloos onder in alles wat beweegt, reilt en zeilt.  Daarover schrijft hij. Hij schrijft veel en met kennis van zaken. Heel  intensief woordkunstenaar. Schrijver van poëzie en proza, en romans.  Zijn pennenvruchten in kunstvorm vind je via zijn navelstreng SAUDADE.

6.  Mohow

Menck sleurt mij altijd mee in zijn verhalen, of ik dat nu wil of niet.  Hij is een kei in het zaaien van twijfel, door de kloof tussen fictie en non-fictie haarscherp en flinterdun te houden.  Heerlijke treiteraar.

8.  Zapnimf

Halfgaar en hapklaar beschrijft ze haar weergaloze fratsen, in de rug gesteund door 1 Moose en 4 zapjes. Haar postjes hangen aaneen van de grapjasserij. Sterke zinssnedes en farse praat, I love it. Leerkracht van beroep, sit-down comediante achter haar uren.

Wie zichzelf in 1 der bovenstaande eervolle vermelding herkent wordt verzocht om het stokje door te geven.

Voor de goeie gang van zaken:

• 1. De winnaar mag het logo plaatsen.
• 2. Plaats een link naar degene van wie je de Award hebt gekregen.
• 3. Stuur de Award naar tenminste 7 andere Bloggers, die door hun actualiteit, thema’s en designs opvallen.
• 4. Zet de links van deze sites op je blog.
• 5. Laat een berichtje achter op de betreffende site.

Tien

Deze keer ben ik bij Elke wat brandhout gaan jatten. Ik mocht, zei ze.

“Tien” is een estafettestokje dat als een dobberende twijgje van blog naar blog drijft. Na een welgecoördineerde doorvaart gaat het hier even aan wal.

Tien jaar geleden was smurf nog niet in de picture. Mijn man en ik waren nog volop aan het oefenen, dat was spannend en plezant. Hm. Rond dit uur zal ik de tafel aan het afruimen geweest zijn, of al aan de afwas bezig, of misschien was ik de 4 poezeminnekes aan het eten geven. 10 jaar, da’s voor mijn geheugencapaciteiten een eeuwigheid.

Tien maanden geleden zat ik verstrikt in een vreselijk turbulente relatie. Ik was doodongelukkig en aan het brainstormen over hoe ik eruit weg kon komen.

Tien weken geleden was ik me rond dit uur aan het klaarmaken om met een goeie vriend uit eten te gaan. Die destructieve relatie is intussen allang verleden tijd, voor alle duidelijkheid.

Tien dagen geleden zat ik met smurf naar de zoveelste herhaling van De Kampioenen te kijken.

Tien uur geleden zat ik met een tros druiven op schoot naar het Ierse drama “Tara Road” te kijken.

Tien minuten geleden zette ik mijn PC aan en begon ik dit stukje in Word te typen.

Over tien minuten zal dit schrijfseltje klaar zijn en staat het mooi gepubliceerd op mijn blog. Hopelijk blijft het staan. Dat zal ik over 10 uur weten.

Over tien uur zal ik mij nog eens goed draaien op mijn andere zij, in mijn warme bedje. ‘k Moet pas over 2 uur op.

Over tien dagen zal ik met smurf, mits een beetje deftig weer, een uitstapje maken. Waar naartoe, dat weet ik nog niet. Ik heb nog 10 dagen om daarover na te denken.

Over tien weken zal ik een date gehad hebben met een heel fijn manneke die ik al een tijdje ken van op RDV. Het zal heel tof geweest zijn en het contact wordt steeds beter en beter.

Over tien maanden hebben we er al 10 dates opzitten en ben ik hopelijk tot over mijn oren smoor op hem. En dat zal 100% wederkerig zijn.

Over tien jaar is mijn lolsmurf al een beetje een knorsmurf. Hij is dan met verve afgestudeerd en kiest ervoor om zich nog verder te bekwamen in 1 of ander vak. Het puberen heeft hij intussen al afgerond. Hij zal zijn eerste vaste liefje, na wat geflodder hier en daar, voor het eerst aan mij komen voorstellen.  Ikzelf woon intussen al jaren samen met een pracht van een man bij wie ik helemaal mezelf kan zijn en die goed omkan met mijn kuren. We zullen de rest van ons leven samenblijven,  living happely ever after.

Een beetje wishfull thinking mag toch wel zeker?

Nieuw estafettestokje

Mijn hoofd zit alweer boordevol grandioze ideeën, beklijvende verhalen en straffe anekdotes. Ik val bijna om van de inspiratie. Pagina’s vol zou ik kunnen vullen met aan perfectie grenzende prachtzinnen, mooi op elkaar afgestemde alinea’s en zachtscherpe zinsneden en ik zou ze allemaal formuleren met een woordenschat om U tegen te zeggen.

Edoch, ik ga dat niet doe. Mijn stapel verbazingwekkende en wondermooie schrijfsels zal ik wel een andere keer op u loslaten, het ontbreekt mij tevens op dit moment aan de goesting om zelf iets prijs te geven.

Waar ik wel veel goesting in heb is in een beker goeie straffe Senseo maar al evenzeer heb ik zin in een spiksplinternieuw estafettehoutje.

Nu zat ik zo te denken; ik zou hier kunnen zitten wachten tot ik zo’n balkje tegen mijn achterhoofd gesmeten krijg, maar ik zou al even goed zelf zo’n rondedans op gang kunnen trekken.

Wat denkt u ervan? Zal ik?

Ook op jouw antwoord ga ik niet zitten wachten, so sorry.

Bij deze lanceer ik een onderwerp waarover iedereen wel iets te vertellen zal hebben, al heb ik kennis van minstens 1 uitzondering die deze regel bevestigt.

“Wanneer, waar en hoe heb jij je (huidige/ex-) partner gestrikt?”

Zeg zelf, toch wel een uiterst interessant onderwerp voor een bundel aan mooie, sterke, ontroerende of originele verhalen, niet?

Spreek mij niet tegen!

Pas op, ik weiger hiervoor met de eer te gaan lopen want alweer ben ik de voorzet bij een ander gaan jatten om hem zonder pardon op mijn eigen blog binnen te sjotten.

Alle eer gaat naar Zapnimf, omdat dit schrijfsel aan de bron ligt van dit alles.

Jij verdient hiervoor de pluimen Zapje, ik wil ze zelfs persoonlijk in uw gat komen steken.

Omdat de bedoeling van een stokje steunt op het doorgeven ervan vraag ik bij deze heel lief en vriendelijk aan Elke , Tantieris en Beo om het balkje op te vangen.

Voel u niet verplicht, u hebt alle recht om uw privésfeer binnenshuis te houden.

Vier voor vijf

 Er staan zalige schrijfsels op menig blog in het teken van dit estafettestokje.

Zo las ik ook hier schitterende kindertijdanekdotes en liet me in het reactieluik ontvallen dat ik dat doorgeefhoutje misschien toch ook ooit wel eens zou wegrippen.

Als ik iets zeg, dan doe ik dat.

Dus ik grabbelde zonder dat iemand me zag dat stokje weg en bracht het als een dief in de nacht mee naar mijn eigen nestje.

Et voila, we zijn er hier mee.

Jeugdherinneringen van vóór mijn vijfde verjaardag

Geen. Niks. Noppes. Nada. Nougabollen.

Hoe diep ik ook graaf in mijn grijze massa (nuja, massa…), er komt niks. Ik krijg een geweldig schoon zicht op een grote leegte, een blanco pagina, een onbeschreven blad.

Was ik er wel al voor mijn vijfde?

Ik heb wel wat flarden uit de tijd dat ik nog kind was maar hoe jong ik toen was dat is een open vraag waarop ik wel nooit een antwoord zal krijgen. Mijn ma zou me dat wel kunnen zeggen hebben, maar ik kan het haar helaas niet meer vragen. Mijn pa zal het mij ook niet exact kunnen zeggen vrees ik, die zou zich pijn doen en het horen kraken onder zijn spierwitte haren. Ik heb namelijk mijn geheugencapaciteiten van hem geërfd.

En toch wil ik die paar flarden die ik nog ken even bijeenschrapen, omdat het voor jullie is.

* Ik had nog 2 broers en een zus en wij hadden alle 4 de gewoonte om via de houten trapleuning van boven naar beneden te glijden (andersom zou niet gemakkelijk geweest zijn). Op een keer kwam ik als laatste achteraan mijn broer gegleden maar ik was nogal geweldig en knalde tegen hem aan. Hij vloog van de slag met zijn arm door het glas van de voordeur, die zich een eindje verder tegenover de trap bevond. Hoe dat verder afgelopen is dat weet ik niet meer maar ik heb zo’n donkergroen vermoeden dat mama en papa niet content geweest zullen zijn.

* Met ons vieren speelden we altijd buiten. Rondom ons huis waren verschillende weiden. Rechtover ons was er eentje met koeien en een kabbelend beekje, verderop eentje dat we “de indianenbergskes” noemden en daarnaast een weide waarop het paard van de buurjongen stond te grazen. Als John, de buur, zijn paard verzorgde en eten gaf mochten wij mee en mochten we het paard aaien en een wortel voeren en zo. Op een dag was mijn oudste broer over de draad gekropen en bij het paard gegaan. Hem kennende zal hij dat beest wel geambeteerd hebben. Met zijn volle paardengebit heeft die hengst een brok uit mijn broer zijn rug gehapt. Ik was er niet bij maar ik heb hem wel schreeuwend van de pijn en bloedend als een rund zien thuiskomen. Die gapende kloof staat me nog redelijk scherp voor ogen eigenlijk. Die plek is altijd een put gebleven in zijn rug.

* Mijn zus en ik hadden er een spelletje van gemaakt om altijd te racen tegen elkaar als de telefoon rinkelde. Wie het eerst de telefoon kon opnemen was gewonnen. Nogal simpel maar toch plezant. Op een dag rinkelt de telefoon en ik zie mijn zus haar aanloop nemen. Ik zette mij in vijfde vitesse en spurtte haar achterna, maar ik bleef met mijn mouwloos jeansvestje aan de klink van de livingdeur haken, verloor mijn evenwicht en beukte met mijn hand het glas van de grote wandkast aan diggelen. Ik was verloren maar had iets later wel 2 hechtingen in mijn hand.

* Mijn ouders hebben altijd een muziekgroepje gehad en als ze gingen optreden kwam er een babysit om op ons te passen.  Op een weekendavond was er geen oppas en moesten we onze plan een beetje trekken. Het duurde niet lang of mijn oudste broer en zus reden met hun velo bij kameraden. Mijn andere broer en ik bleven gezellig thuis en ineens komt broer met een pakje Belga filter aanzetten. Gevonden in de schuif. We hebben alle twee sigaretten zitten paffen, we waren zo high als een junkie met afkickverschijnselen. Ziek dat ik was. Ineens ging de deurbel. Door het raam zagen we de auto van tante en nonkel staan. In een mum van tijd stond ik met een luchtverfrisser uit de WC te spuiten en met mij armen te zwaaien om de doemp weg te krijgen. Ze kwamen eens kijken of alles in orde was met ons. Ma had hen gebeld om toch maar eens te checken, voor de zekerheid. Toen ze vroegen wat er zo stonk diste broer een verhaal op over de buur die was langsgeweest en iets met sigaretten en een spuitbus en stank wegkrijgen. Of ze daar 1 woord van geloofden, daar twijfel ik gigantisch aan, maar ze hebben het in ieder geval nooit aan mijn ouders verteld, waar ik hen bij deze eigenlijk eens zou willen voor bedanken.

Stokje der zintuigen

Zoals beloofd aan Micheleeuw, van wie ik dit estafettestokje tegen mijn raap kreeg, hier is dan eindelijk mijn bijdrage:

De top drie van mijn neus

1. Zoute zeelucht. Ik loop graag aan zee en snuif daar graag de lucht op. Nochtans, ik weet dat die typische zeelucht Dymethyl sulfide is, een gas dat ontstaat uit algen en dus eigenlijk feitelijk maar een ongezond goedje.

2. Lavendel. Aan mijn deurklinken hangen kleine jutezakjes met gedroogde lavendel. Telkens als de deur open of dicht gaat wordt de heerlijk zachte geur in huis verspreid.

3. Tommy Girl en TH Dreaming. Twee geurtjes die ik heel erg lekker vind en waarmee ik ineens ook mijn werkgever sponsor.

De top 3 van mijn smaakpapillen

Hier zou ik met veel gemak een top 100 kunnen opstellen. Ik eet enorm graag.

1. Waterijs. Daar ben ik al mijn hele leven zot van. Ik zou me er een indigestie in kunnen eten.

2. Chips, frituurgerief en alles wat vettig is vind ik enorm lekker. Mocht je van vettig eten slank worden, je zou me nu door een rietje kunnen trekken.

3. Al de rest wat eet- en drinkbaar is, oja, en niet vergeten: ’s morgens mijn shot verse cafeïne in de vorm van een kopje Senseo.

De top 3 van mijn oren

1. Stilte. Een ware streling voor mijn oren.

2. Smurf zijn stemmetje als hij zegt:”mama, ik zie je zo graag”

3. Een streepje muziek. Dat kan vanalles zijn (zie de pagina “mijn CD-rek”).
De muziek die ik kies is voor 100% afhankelijk van mijn gemoedstoestand.

Pff, drie is echt te weinig hoor, ik lap er hier nog een paar extraatjes bij:

4. Een hevig onweer. Van knallende donder en veel hagel/regen word ik helemaal zen.

5. Het broebelend geluid van een kabbelend beekje of het bulderen van een waterval

De top 3 van mijn ogen

1. De natuur in al zijn vormen en kleuren. De kleur- en lichtschakeringen bij het wisselen der seizoenen vind ik telkens prachtig.

2. Leesvoer waar ik iets voor mezelf kan uithalen of gewoon mooi geschreven en vlot lezende schrijfsels. Ook bepaalde tekeningen kan ik intens in me opnemen.

3. Jonge dieren. Puppies, kittens, welpjes,…alles wat jong, dartel en donzig is vind ik bijzonder vertederend.

De top 3 van mijn huid

1. Stromend water

2. Een mannenlijf (ja, ik ben single. So?)

3. Vers gewassen bedlinnen

Deze estafettebalk ging intussen de meeste blogs al helemaal rond en terug dus ik gooi hem gewoon met een grote zwier de lucht in. Wie wil kan hem grijpen.
Komt ie!

Een boekenstok

Nee, ik kreeg dit stokje niet persoonlijk toegeworpen, alweer lag het hier voor het grijpen.

Ik ben geen boekenwurm, totaal niet, alhoewel ik toch graag lees.
Er ligt altijd een Humo op de salontafel en er staan welgeteld 16 boeken op de kast.

Het ontbreekt mij aan het vermogen om dikke literaire brokken te verorberen omdat het me doorgaans een hoop pagina’s te lang duurt vooraleer het verhaal eindelijk grip op me krijgt.
Als ik niet na de eerste paar gelezen bladzijden opga in het verhaal, dan lukt het me uiterst zelden om verder te lezen.
Het ligt niet aan de boeken, het ligt aan mij.

Ik houd het dus best bij kleine boekjes, zoals bijvoorbeeld “De helaasheid der dingen” van Dimitri Verhulst. Dat las ik in 1 ruk uit.
Wat ik ook helemaal doorneem, in stukken en brokken dan wel, zijn boeken die voor mij educatieve waarde hebben.

1. Neem tot u het dichtstbijzijnde boek van 123 (of meer) pagina’s.

Titel: Hoog Sensitieve Personen (in de liefde)
Auteur: Elaine N. Aron
Aantal pagina’s: 333

2. Open het boek op pagina 123 en zoek de vijfde zin.

“Toen ze nadacht over wat een HSP fijn kon vinden aan seks en wat niet, begon ze in ieder geval gerichter te bespreken wat ze niet fijn vond, eerst met mij en dan met hem.”

3. Noteer de volgende drie zinnen.

“De andere kant van wat je niet fijn vindt is wat je wel fijn vindt, en aldus ontdekte ze haar authentieke seksuele zelf door middel van haar sensitieve zelf.
Op een dag vertelde ze me dat ze het liefst wilde sterven en zelfmoord zou hebben gepleegd als Chet en de kinderen er niet waren geweest.
Ik antwoordde dat ik veronderstelde dat ze zich had voorgesteld hoe afschuwelijk zij zich zouden voelen als ze dood was. Ze keek me uitdrukkingloos aan.”

Ik geef dit 3-vragenstokje niet door, je mag het oprapen, meenemen naar je eigen stek en er je ding mee doen.

Stokje: Levensnoodzakelijke levensdingen

Ja lap, krijg ik hier weer ne stok tegen mijn voorhoofd.
Dankuveel, Micheleeuw.

Die thema’s die je aanhaalt, zijn dat vooropgestelde onderwerpen of heb je ze uit je eigen mouw geschud?
Ik hoop het laatste want ik ben al gestopt met de wijvenweek.

Levensnoodzakelijke levensdingen

Zuurstof
Zonder ga ik dood, dus dat is eigenlijk het meest levensbelangrijk

Eten en drinken
Op tijd een beetje eten en drinken is ook noodzakelijk, voornamelijk om te vermijden dat ik omkom van honger of dorst

Job
Mijn loon op het einde van de maand is welgekomen teneinde te kunnen leven zonder financiële kopzorgen.
Trouwens, ik ga heel graag werken, doe mijn job ontzettend graag.
Elke werkdag sta ik opgewekt op, dankbaar dat ik me weer op een volle dagtaak mag storten.

Woonst
Een dak boven mijn hoofd hebben is ook wel redelijk noodzakelijk.
Het idee om mijn smurf te moeten zien opgroeien in een goot of een kartonnen doos bevalt me niet.

Auto
Geen auto, geen vrijheid.
Op ieder moment van de dag wil ik me kunnen verplaatsen naar waar ik wil.
Smurf voer ik ermee naar school, ik weiger hem alleen door het drukke verkeer de straat op te sturen met zijn veloke.

PC
Ik kan wel zonder maar wil niet zonder.
Een PC in huis, het opent je wereld, min of meer.

Verder is er niet veel levensnoodzakelijks.
Een goeie gezondheid, ja, dat is ook belangrijk.
Maar ik rook en eet niet altijd even gezond, en ik adem fijn stof en ander vergif in als ik in de file sta dus ja, qua gezondheid ben ik zwaar aan het gokken.

Dit stokje knal ik bij deze tegen het achterhoofd van vandepotgerukte, Zapnimf en Kruimels.

Bedgeheimen

Dank aan Meck voor het doorgeven van zijn dit stokje.
Net als mijn voorgangers die het stokje reeds opvingen zal ook ik mijn geschreven ontboezemingen visueel versterken middels dit bedgeheimen-002.jpg en dit bedgeheimen-003.jpg.

Ik woon net 1 jaartje in dit appartement. Ik ken het stekje wel vrij goed want het is toevallig het appartement dat mijn ex echtgenoot betrok na de scheiding. Ik kwam hier dus al 4 jaar over de vloer, gezien dit smurf zijn thuis was in de papaweek.
Nu woont smurf hier nog steeds, zij het voortaan in de mamaweek.
Best cool, vind je niet?

Terug naar de slaapkamer.
Je had misschien een knusse en/of rommelige kamer verwacht, volgestouwd met fluffy plushen beren, met muren vol grote fotokaders, houtskooltekeningen, olieverfschilderijen en wandtapijten?
Beetje mis gedacht. Er hangt helemaal niets aan de muren en er staat enkel een bed, 2 nachttafeltjes met 1 klokradio en nachtlampje, een 3-deurs kleerkast en een commode.
Achter het gordijn bevindt zich een raam van aan het plafond tot aan de vloer en dito deur, welke leiden naar een binnenkoertje dat uitgeeft op de slaapkamer van smurf.
De deur staat altijd op een kier, kwestie van frisse lucht te kunnen happen tijdens de bedactiviteiten.

De bedgeheimen dan.
Mijn tweepersoonsbed van Zweedse makelij is vervaardigd uit een blanke houtsoort. Noorse den, vermoed ik.
Links achteraan het voeteinde ontbreekt er 1 grote verstevigingsvijs welke spoorloos is sinds de laatste van de 4 verhuizingen die het bed heeft meegemaakt.
Ondanks al dat moven is het frame bijzonder goed intact gebleven, wat uitzonderlijk is voor Ikeameubilair.
Het geheel kraakt nu wel iets meer dan voordien maar dat stoort niet echt (meer).
Het donsdeken schafte ik me ooit aan op een handelsbeurs. Het kostte toen stukken van mensen omdat de vulling iets speciaals zou zijn, iets met natuurlijk ademende kweetnietwat.
De matras en de hoofdkussens heb ik aangekocht via een vriend die zelfstandige is in de slaapcomfortbranche.
Hij ontwerpt, fabriceert en distribueert ergonomisch, anti-huisstofmijt en anti-allergie slaapgerief voor zowel baby’s als ouden van dagen. Hij verdeelt zijn waren aan zieken- en rusthuizen, hotels, baby- en kinderspeciaalzaken, uitleendiensten van medisch materiaal en dies meer.
Ik lig dus bijzonder comfortabel op die ergonomische, halfharde matras. Goed voor ‘t ruggetje.

Ben je echt geweldig nieuwsgierig naar de stomende nachten die ik in deze slaapkamer beleef?
Hou je vast want dit wordt heftig!

Ik slaap in mijn bed en that’s about it.
Smurf komt me regelmatig wakkermaken en dan volgt er een uitgebreide knuffelceremonie, maar ander wilds gebeurt hier niet.
Lezen en roken doe ik elders in huis en vrijen en stoeien gaat moeilijk in je eentje.
Tot een paar maanden geleden had ik wel nog een relatie maar dat is na 3 jaar een afgesloten hoofdstuk.
Tja, je had dit stokje maar wat eerder naar mijn kop moeten gooien, dan had ik wel andere praat opgehad. *grijns*

Momenteel dus geen heftige stomende nachten ten huize M-go.
Misschien later, als ze eens een wederhelft onder mijn deur komen schuiven of zo.
Mocht het zover komen, dan hoor je het wel.

Intussen wil ik het stokje met een grote zwier doorgooien richting Micheleeuw , Pierre du Coin en vandepotgerukte

Ooit heb ik…

 

Zoals beloofd wil ik bij deze ook mijn bijdrage leveren aan het ferm gevonden thema “ooit heb ik”.

Er zijn vast en zeker nog veel meer van dit soort dingen gebeurd waarvoor ik alle verantwoordelijkheid op mezelf neem, doch dit moet voorlopig volstaan.

Ooit heb ik…

* een gat in de muur van de sportzaal geklopt met een baseball bat. Tijdens een uurtje honkbal sloeg ik het balletje met iets te veel enthousiasme weg, de bat vloog uit mijn handen, recht de muur in.

* mijn haar eens zelf geverfd. Ik heb rode haren en wou eens iets anders. De bedoeling was: blonde lokken. Blijkbaar heb ik het mengsel te lang laten inwerken waardoor ik een paar weken met groen haar heb rondgelopen.

* mij eens ziek gegeten in hosties. Achteraan de eetzaal bevond zich het kamertje van meneer pastoor, die ’s namiddags een eucharistieviering zou vollullen. Naast zijn verkleedgerief stond een ciborie, een kerkelijke brooddoos, met daarin een zak vol hosties. Ik heb die zak halfleeg gegeten, met zware buikkrampen als gevolg.

* de afdekhoezen van alle naaimachines in de klas toegestikt. We moesten pisdoeken naaien voor het goede doel. Ik was daar klaar mee en verveelde me

* een vol lesuur in de kast doorgebracht. Atheïst zijnde vond ik de inhoud van een donkere kast doorgaans interessanter dan de godsdienstles.

* zwaar onder mijn vijs gekregen van mijn KSA-medeleider. We waren op kamp met de fiets en met de hele groep reden we langs een kanaal. Het kanaal lag 2 meter dieper dan de baan, gescheiden door een steil aflopende muur en een strook tegeldallen. Vraag me niet waarom maar ik ben op die smalle strook gaan rijden. Geen goed voorbeeld voor de klein mannen, vandaar de terechte woede van mijn compagnon. Toen ik de foto’s bekeek van die evenwichtsstunt besefte ik pas hoe dom, dwaas en gevaarlijk dat eigenlijk was.

* rondgelopen met een verbrande driehoek op mijn wang. Ik wou eens voelen of het stijkijzer warm werd.