Smurf in ‘t blauw

 

Donderdag - 31 augustus 2008 - 15u30

Tuuuuuuuuuut-Tuuut-Tuuutuuuut-Tuuuuuuuurttuuuuuutuuuuuutuuuttuuuuutuuuuuut!!!   *u gelieve zich hierbij het geluid van een zware claxon voor te stellen*

Met een half uur vertraging rijdt de bus de straat in, de hele baan wild claxonnerend, zoals hierboven prachtig omschreven.  Het getoeter kondigt aan dat ze er zijn.  Een koude rilling gaat door heel mijn lijf, ook al is’t 31 graden heet en zweet ik mij een breuk.

Samen met mijne pa, mijn ex schoonzus,  SveN en nog een paar anderen hadden we ons op een terrasje geïstalleerd met een glas ijskoud en vooral dorstlessend vocht, teneinde het half uur wachten draaglijker te maken. Ik heb net afgerekend en zit te wachten op mijn wisselgeld wanneer ik de bus vol wuivende kinderhandjes voorbij zie schuiven.  Na ontvangst van mijn wisselgeld (die cafémadam deed er degoutant lang over, de trut!), draaf ik in lichte looppas richting kerkplein, nog net op tijd om een troep blauwe T-shirts de bus uit te zien springen. 

En daar is smurf. Hij rent me tegemoet en springt recht in mijn armen. Dikke pakkerds, knuffels, kusjes en nog een aantal zalige lijfelijkheden volgen. 

Na 10 dagen kamp is het heerlijk om zijn stralende gezichtje terug te zien.  En zo’n schoon kleurke dat hij heeft (jaja, hij heeft het velleke van zijne papa), en zoveel sproetjes op zijn neusje (jaja, dat heeft hij van zijn mama), en zijn haarkes zijn gegroeid (allez, dat lijkt zo), en hij ziet er zo knap uit, en uitgeslapen, en gezond, en proper. Proper?! Huh?!

Koffers, rugzakken en vuilzakken vol gerief worden uit de bus en in de auto’s geladen. De kampleider spoort de klein mannen aan om in een grote kring te gaan staan en zet met hese stem wat kamp- en andere liederen in.  Ik brul gezellig mee, ik ken die liedjes nog van vroeger.  Dit zijn echt wel prachtige momenten, ik krijg zowaar kiekevel van de emoties.

Smurf hangt als een magneet aan mijn lijf (of ik aan het zijne, dat zou nu ook best kunnen) en fluistert zachtjes dat 10 dagen eigenlijk toch wel een beetje te lang is en dat hij mij eigenlijk toch wel een beetje gemist heeft.  Zijn oorstrelingen maken me week vanbinnen. Mijn moedertikker smelt. Slik.

En dan volgt de evidente vraagstelling: “en smurf jongen, oewist geweest?”. Ik verwacht geen complete uiteenzetting van een 9-jarige en ben dik content met zijn kort maar krachtige “héél goed”. 

Intussen ken ik de details allemaal al. Met kleine beetjes seffens vertelt hij puzzelstukjes waarmee ik het hele plaatje in kaart kan brengen.  De sappige manier waarop hij sommige dingen vertelt is geweldig.

“We hebben foodfight gedaan en dat was heel erg tof. Ik smeet spaghettisaus in Viktor zijn nek maar hij was een beetje boos want hij was nog proper” en “ze hebben mij nen BIR getrokken, tot als mijn onderbroek begon te kraken…dan zijn ze gestopt…”.  Nen BIR zeg, allez jong.

Zijn eerste kamp zit erop. Ik ben zo fier op hem. En ik ben zo content dat hij zich te pletter amuseert bij KSA, net zoals zijne papa en ik indertijd.

Over 2 weken breien we er nog een staartje aan, dan gaan we met zijn allen op Oud-Leiding-KSA-kamp.

Klein detail: boven zie je een foto van smurf in zijn kamp T-shirt. Kijk eens naar de opdruk in het midden en weet dat hun kampplaats in het dropje “Recht” gelegen was.

Mama smurf

Verdekke zeg, what the f#ck is me dat voor iets?! 

In de 39,5 jaar dat ik op deze aardkloot rondloop heb ik nooit zoiets overweldigends gevoeld. Een totaal nieuwe sensatie heeft zich van mij meester gemaakt. Ik heb er geen vat op. Ik ben serieus van mijn melk.

Dat gevoel is vannacht begonnen met een joekel van een nachtmerrie.  Ik heb mijn smurf van de verdrinkingsdood gered. Ik heb hem uit een vuurhaard gehaald, hem uit een gigantisch hoge boom geplukt.  Gezwoegd en gezweet heb ik, om mijn zoontje te redden van vanalles en nogwat.  Nochtans, ik was er mij volledig van bewust dat ik aan het dromen was.  Denk ik. Ik wíst dat het niet echt was maar het leek zo verschrikkelijk echt. De gevoelens die ik erbij had waren zo geweldig intens. Zoiets heb ik nooit eerder ervaren.

Midden in de nacht ben ik opgestaan. Ik ben naar zijn kamer gegaan, heb me op de poef gezet die tegen zijn bedje staat en heb naar hem zitten kijken. Ik moest hem zien, hem even aanraken.  Hoelang ik daar gezeten heb weet ik niet.

Vandaag heb ik hem constant geknuffeld en overladen met kusjes.  De emotionele energie die door mijn lijf stroomde was van een voor mij nog onbekende soort.  Angst. Blijheid. Verdriet. Paniek. Spanning. Gerustheid. Onmacht. Vertrouwen. Wantrouwen.  Alles door elkaar, in 1 grote emotie.

Wat overkomt mij? Wat is dit?

Smurf is vandaag op KSA-kamp vertrokken. Ik heb hem uit handen gegeven.  Ik heb hem overhandigd aan zijn 2 leiders en 2 leidsters. 4 prachtige jonge mensen, die zich de komende 10 dagen over hem zullen ontfermen. 

Nu is er de ontlading van wat zich vannacht in gang heeft gezet. 

Ik laat mijn tranen de vrije loop, nu hij ze niet kan zien.

Spaajdermijn

“Hallo?”

“Ah, dochter, ‘t is uwe pa. Zeg, doen jullie iets vannamiddag? Ik heb vrijkaarten voor een dinges, in Vollezele. Zin om mee te gaan? Er is daar kinderanimatie met een clown en zo, smurf zal dat ook wel fijn vinden. Wat denk je?”

“Bwaja, ik heb niet meteen iets gepland, alhoewel mijn vriendin K een sms’je stuurde met de vraag of we samen iets zouden doen met de kids. Als dat daar zo kindvriendelijk is zal ik haar meevragen, als ‘t niet geneert. Wat denk je?”

“Tuurlijk, vraag het haar maar, hoe meer zielen…”

Op het sms’je naar K kreeg ik er eentje terug dat ze zoiets niet echt zag zitten met haar 3 klein mannen, dat het voor een andere keer zal zijn.

Om 15 uur arriveren we in Vollezele. Ik had totaal geen idee waaraan ik me moest verwachten. Ik vond het voorstel van mijne pa vooral interessant voor smurf. Een kermis met kinderanimatie en een clown en zo, dat leek me wel plezant voor hem.

Daar aangekomen zag ik een weide met daarop een grote tent en errond 1 klein moleke, 1 vis- en schietkraam, 1 lunapark en een hamburgerkot.

Huh? Wat is dat hier voor iets? Waar is de clown? Waar is de kinderanimatie?

Mijne pa en vriendin stapten recht op de tent af, tegen elkaar grinnikend: “Kom, rap, Paul Severs is al bezig”.

“Huh? Wié zegde? Paul Severs? Daar in die tent? Live? Nu?”

Een gekregen paard mag je niet in de bek kijken dus smurf en ik volgden pa en Nelly mee naar de kassa aan de ingang van de tent.

Jawadde seg, was me dat daar een hete bedoening! Den doemp kwam ons effenaf tegen.  Het was verschrikkelijk warm onder dat zeil, gewoon niet te doen! De tent zat stampensvol met ouwe meekes en peekes, echt van die overgrootmoemoe’s en hun aanhang.

Geen idee waar mijne pa het idee vandaan had dat ik zoiets tof zou vinden op een zondagnamiddag. Maar goed, we waren er, ik kon evengoed iets drinken. DORST!!!

Paul Severs is een ware entertainer. Voor ouden van dagen. Niet voor mij, echt niet. In 1 teug was mijn glas leeg en troonde ik smurf mee naar buiten. “Kom jongen, we gaan buiten naar de dinges, euh, kermiskraampjes.”

In het lunapark wou smurf meteen op van die muntenschuivers spelen (ik weet niet hoe die machines heten). Hoemeer munten hij in de gleuven stak hoemeer er terug in het bakje vielen. Voor amper 5 euro heeft hij zich daar een dikke 2 uur geamuseerd. Na zijn laatste muntje had hij 400 punten en ruilde die in voor 4 speelgoedspinnen. Typisch smurf. Pas op, het waren best wel toffe beestjes, precies echt, met haar op en al.

Hij wou zijn superprijs meteen gaan tonen aan zijn opa en Nelly dus wij weer die tent in.  Terwijl het zweetwater uit mijn lijf gutste liep smurf tussen de tafels door een beetje rond.

“Ocharme, dat manneke verveelt zich”, dacht ik. Mijne pa was hem al een tijdje aan het volgen en proestte het uit. Pas toen kreeg ik ook in de gaten waarmee smurf bezig was. 

Hij zette zo hier en daar een spin op de schouder van een nietsvermoedend mensje en wachtte op een afstand tot die zich een breuk verschoot. Zo joeg hij menig oudje de daver op het lijf. En plezier dat hij had! Gieren!

Hoe plezierig hij het ook vond, dit kon ik echt niet toelaten.  Redelijk gegeneert en met forste tred plukte ik smurf van tussen de tafels.  “Kom vent, we gaan naar het schietkraam, da’s minder gevaarlijk.”

“Maar allez mams, ‘t was juist zo tof.”

“Voor jou is dat bijzonder tof ja, maar voor die mensjes is dat echt niet niet gezond, da’s slecht voor hun tikker”.

Ik zag het zo voor me, die grote dikke vetgedrukte krantenkoppen:

 “Vollezele: 92-jarige vrouw overlijdt aan hartinfarct na onschuldig spelletje met een speelgoedspin”.

87,6 op 100

De titel is het eindcijfer op smurf zijn rapport. 

“Flink gewerkt, Matthias! Veel succes in het 4de leerjaar!”,  schreef de juf erbij.

Moet het gezegd dat ik trots ben? We zijn er deze namiddag een goeie grote lekkere pizza op gaan eten.

Hij is door het derde leerjaar doorgevlogen en mag vanaf vandaag voor mijn part volop van de grote vakantie genieten. Dat hij zich de komende twee maanden maar deftig uitleeft, hij heeft het verdiend.

Geen huistaken te maken, geen dictee te leren, geen versjes vanbuiten te kennen,… alleen maar ravotten en zich onnozel amuseren, dat moet hij nu doen. 2 maanden lang.

Van 21 tot 31 juli gaat hij voor de eerste keer mee op KSA-kamp met de rakkers. ‘t Is een volledig tentenkamp, middenin een weide met enkel een beekje langs de kant…zalig! Zijn leiders zijn hem gisteren komen inschrijven, ‘t is dus officieel nu. Verdekke, 10 dagen zonder mama of papa in de buurt…dat gaat pikken. Bij mij toch.

In augustus gaan we ook weer mee op het jaarlijkse oud-leiding kamp. Dat zijn de leiders en leidsters van vroeger jaren, nu allemaal samen met het complete gezin. Da’s ook altijd dik in orde, ik zou het voor geen geld willen missen. En smurf ook niet, wat dacht je.

De rest van de vakantie zal hij zich te pletter amuseren op speelpleinwerking, ook daar kijkt hij alweer naar uit. De monitoren van vorig jaar terugzien en al die vriendjes… toemme, da’s toch een plezante tijd voor die klein mannen.

Smurf leeft graag, hij geniet van ieder moment dat hij wakker is, want slapen vindt hij tijdverspilling. Het is een feest, zo’n opgewekt en vrolijk, altijd content manneke in huis.

Zie hem stralen, de gekkerd.

   

 

 

 

Rescue 911: Pixie

 “Pixie Poes heeft het hier bij ons toch goed hé mama?” zegt smurf.  “Toch goed van ons dat we hem gered hebben hé, van bij die stomme stomme mensen!”

 Ik kan het alleen maar bevestigen, we hebben allebei gezien uit welk marginaal nest onze huiskater komt, en ik heb het hier niet over het kattennest.  Waar Pixie vandaan komt kreeg hij meer slagen dan eten. De 3 kittens waren alles behalve welkom in dat gezin, dat was overduidelijk.

De kleintjes waren 6 weken oud toen we er eentje konden ophalen.   Smurf koos het katteminneke dat zich in zijn armen nestelde en schuddend en bevend bleef zitten. De andere 2 waren zodanig bang en schuchter dat we ze niet eens konden pakken om eens te aaien of te knuffelen.

 “Pak mor mee madam, ge meugt z’alledrei meepakken aske wilt, wur moetn der niks ver emmen, ze zen verniet, asse mo weg zen!”

 De eerste weken was Pixie enorm schuchter en kroop steeds weg onder de commode. Hij is heel lang als de dood geweest voor een reikende hand.  Liefdevol aaien en knuffelen…dat was hem duidelijk onbekend.  Pas na een hele tijd voelde hij zich veilig genoeg om in de zetel op een fleece dekentje een tukkie te doen. Heel voorzichtig kwam hij al eens op onze schoot gekropen en stilaan liet hij zich het geknuffel en gestreel welgevallen.  Nooit eerder heb ik een kat zo veel en zo luid horen knorren. Smurf noemt hem soms “brommer” in plaats van Pixie, kan je nagaan.

 Pixie is een semi huiskater. Liefst van al zou ik hem fulltime vrij buiten laten ravotten en jagen en de kater uithangen maar hij hangt iets te graag rond in het gebouw. Eender hoe, hij vindt altijd een gat om naar binnen te kruipen en dan krabt jij het behang van de muren en plast hij alle deurmatjes die hij tegenkomt.   Eigenlijk mogen we als huurder geen huisdieren houden maar het wordt getolereerd, zolang er niemand last van heeft. Van Pixie hebben ze last dus moet ik hem binnenhouden. Soms zet ik het keukenraam op een kier en nestelt hij zich daar dan voor het raam met zijn snoet naar buiten. Heel soms riskeert hij het zich eens om erdoor te springen en een eindje te gaan wandelen, maar hij is nogal benauwd van alles wat beweegt, dus ver gaat hij niet. Als ik ga slapen en hij is nog buiten dan hoef ik maar eens te fluiten of zijn naam te roepen en hij komt meteen aangehuppeld.  Fijne kat.

 Afgelopen donderdag kwam hij niet meteen binnen toen ik hem riep. Een dik uur later probeerde ik hem te lokken met zijn korreltjes maar nope, geen Pixie poes te zien of te horen.   Ik liet het raam dan maar op een kier en ging slapen. Hij zou wel gauw binnenkomen om te eten of te drinken.

 Zaterdag heb ik van heel de dag geen Pixie gezien. Zijn eet- en drinkbakje was onaangeroerd gebleven, dus hij is er ook ’s nachts niet geweest.   Zijn naam roepen en fluiten en hem lokken…allemaal geen avance, geen Pixie te bespeuren.

“ok, die is het dorp gaan verkennen” dacht ik.

 Zaterdag was het rond 2 uur ’s nachts toen ik thuiskwam van een leuke Spaanse kookavond. Nadat ik mijn auto in de garage had gezet hoorde ik ineens het vertrouwelijke gemiauw van Pixie Poes.

 “Ha, eindelijk, zijt ge thuisgeraakt maatje? Amaai seg, zo op stap geweest in uw eentje,…”

Ik hield op met dat kiddiekiddiekiddie-gebral toen ik iets afgestrompeld zag komen.

“Oeioei, dat is Pixie niet zeker? Of toch? Nee, dat kan niet. Deze ziet er raar uit, en mager…Pixie is een beer van een kat…”.

 Bleek het toch onze allerliefste huiskat te zijn. Wat was hij toegetakeld! Vuil, mager en nat. Ik verzorgde zijn oogje en de wonde onderaan zijn kin. Hij bood geen weerstand, hij knorde alleen. Ik nam hem in mijn armen en legde hem zachtjes op zijn fleece dekentje. Hij rolde zich op een bolletje en viel als een blok in slaap.

 Ik ben de hele nacht bij hem gebleven en heb zo goed als geen oog dichtgedaan. Hij heeft aan 1 stuk door geslapen, tot net voor de middag.  Toen hij uit de zetel spong merkte ik dat hij moeite had met ademen, zijn oogje zat potdicht en zijn kopje was gezwollen.   Ik belde zonder verwijl de dierenarts van wacht en reed in volle vaart 15 km verder naar Moorsel, Pixie angstig miauwend in een box naast mij.

 Hij werd meteen verdoofd om hem te goed te kunnen onderzoeken. Toen bleek dat hij er veel erger aan toe was dan ik had gedacht.  De arts had al gauw het vermoeden dat hij aangereden is en dat hij zich wellicht naar een veilige plaats heeft weten te slepen om te bekomen van de klap. 2 dagen heeft hij ergens alleen gelegen en afgezien van de pijn. Ik ben er het hart van in.  Later bevestigden de foto’s van zijn kopje het vermoeden van de arts.   Pixie’s kaak is ontwricht, zijn kopje zit vol bloedingen en zijn wonden zijn geïnfecteerd.  Hij kreeg een baxter met de nodige medicijnen en pijstillers en zou de nacht rustig kunnen doorslapen.   Hem meenemen naar huis, daar was geen sprake van.

 Vandaag mocht ik bellen voor meer info. De dierenarts kan nog geen 100% uitsluitsel geven of hij het haalt of niet maar hij schat de kans vrij positief in. Ze zouden hem vanmiddag nog verder onderzoeken en nagaan of ze chirurgisch iets kunnen doen aan zijn kaakgewricht.  Intussen krijgt hij sondevoeding en via baxters verder nog medicatie en pijnstillers.

 Na het werk haalde ik smurf af op school. Hij wist nog van niets, hij was de hele week bij zijn papa.  Niet meteen de beste start van een weekje bij mama maar hij zal sowieso moeten leren om met dit soort dingen om te gaan. 

Tranen met tuiten vloeiden er toen ik hem het slechte nieuws vertelde.  Gelukkig had ik het geregeld dat we even op ziekenbezoek konden gaan en 20 minuten later stonden we op de parking van de dierenartsenpraktijk in Moorsel.

 Pixie herkende ons meteen. Halfdronken veerde hij recht, begon als gek te knorren en wreef zijn kopje tegen smurf zijn hand door de tralies van het kooitje. Toen de arts de kooideur opende wreven smurf en Pixie hun hoofdjes minutenlang tegeneen. Dat was zo mooi, zo innig, zo lief en schattig.

 Ook de arts kreeg zowaar een krop in de keel bij het zien van zo’n aandoenlijk tafereel. Hij vindt het enorm positief dat Pixie zo reageert op zijn baasjes. Dat is een heel goed teken, zegt hij.

Pixie zal het halen. Denk ik. Hoop ik.

Shiny unhappy ikke

Zal ik deze mooie zonnige zondag eens verpesten met een donker postje?

Ik moet namelijk iets van me afschrijven.

Ik was al begonnen met mijn frustratie in Word in te typen met de bedoeling het nadien te deleten maar toch zegt iets mij dat ik het evenwel publiekelijk op mijn blog kan gooien.

Misschien ben ik niet de enige die zich zo mottig voelt vandaag. Misschien zijn er nog anderen die hierin herkenning vinden en die er iets aan hebben.

Van een contradictie gesproken. In mijn vorige post plaats ik de song die mij altijd happy stemt, en nu gooi ik er dit achteraan.

Enfin. Soit. Anyway.

Het is vaderdag en ik zou bij mijne pa langsgaan. Zijn dag verblijden met mijn gezelschap, hem 3 dikke kussen geven, taske koffie drinken en zo, je kent dat.

Ik belde hem op om mijn bezoekje aan te kondigen.

“Ha pa, een gelukkige vaderdag hé. Hoe is’t? Al een fijne dag gehad?”

“Ah, Margoken, wat lief van je, bedankt. Ik ben hier bij de zoon van mijn vriendin en zijn gezinnetje. We hebben net gedaan met eten, het was heerlijk lekker. Straks gaan we in ‘t zonnetje zitten met een glaasje wijn erbij. ‘t Is hier echt gezellig. En oewist met jou?”

“Och ja, bwa, ook wel gezellig. Pixie de kater ligt op mijn schoot te knorren…”

Dat ik graag was langsgekomen kreeg ik niet over mijn lippen. Ik voelde tranen opwellen maar verdrong ze tijdens het telefoongesprek.

Eens ingehaakt liet ik ze de vrije loop.

Het gezin waaruit ik kom is al jaren geleden in stukken gebroken en zo nu en dan overvalt me een zwaar gevoel van eenzaamheid, gemis en verdriet.

We waren met 6, nu nog met 3. Mijn ouders waren al vroeg gescheiden, mijn ma is in 2004 plots overleden, mijn oudste broer verongelukte toen ik 17 was en mijn zus overleed op haar 26.

Dat zij er niet meer zijn laat zich al eens duidelijk voelen, vooral op familiedagen, zoals vandaag.

Ik hoorde door te telefoon de gezelligheid van een gezin dat vaderdag viert en kon het echt zó voelen hoe het zou kunnen geweest zijn mocht ons gezin nog compleet zijn.

Met mijn 2 broers en zus gezellig samen eten maken of de BBQ aansteken, honderduit kletsen over vanalles en nog wat, onze kinderen samen zien ravotten in de tuin,…

Het gevoel van leegte en eenzaamheid is enorm vandaag.

Ook de voordelen van single zijn ontgaan mij vandaag volledig.

Smurf is bij zijn papa en zal iets moois gemaakt hebben voor zijn vaderdag. Het zal er gezellig aan toe gaan. De papa van smurf en zijn vriendin zullen op hun beurt ook hun eigen vaders in de bloemetjes zetten.

Overal voel ik familiale gezelligheid terwijl ik mij in mijn eentje wentel in zelfmedelijden.

Ocharme ik, wat ben ik toch een triestige plant, zo heel alleen en nowhere to go.

Hip hip, zielige kip.

Dat het maar rap morgen is, dan is alles weer normaal. Dan is smurf bij mij en kan ik me weer volop op hem concentreren.

The sweatest thing

Gisteren schalde de monotone tune uit mijn GSM.
Dat valt wel meer voor als er iemand met een ander toestel mijn gsm-nummer intoetst.
Ik kijk nieuwsgierig naar mijn display en lees de naam van mijn ex-echtgenoot.

“Haaalo?”
“Dag mama”
“Aaaaah, dag smurf, oewist ventje?”
“Heel goed, en warm. Ik heb zweet.”
“Ja, de sneeuw van op paasmaandag is nu wel heel ver weg hé”
“Ja. Zeg mama, mag ik zondag bij jou komen? Of nee, ik moet van papa vragen of je thuis bent zondag”
“Ik heb niet meteen iets wilds gepland nee, dus ja, ik kan thuis zijn”
“Mag ik dan bij jou komen?”
“Natuurlijk mag je bij mij komen, da’s zeker”
“Joepiejee, da’s cool, want ik kan ook mee met papa bij oma en opa maar ik ben veel liever bij jou op moederkesdag”

*mijn hart smelt*

Dagje uit

Gisteren was het een fantastische doch vermoeiende dag.
“Daguitstap naar de Efteling“, een activiteit met oud-leiding KSA.

Smurf en ik waren klokslag 8 uur op “de plesj”, zoals afgesproken.
Na 2 minuten kwam de volgende auto aangereden en dan de derde en de vierde…

Dikke grijze wolken hingen boven ons en de wind raasde snijdend door mijn sweater heen.
Gelukkig hadden de meesten zich voorzien op kou en regen, doch ikzelf had me een klein beetje vergist daarin.
Nog gauw rap naar huis om een dikke vest.

Grmbl! We gaan nog nattigheid krijgen vandaag!

Eens terug zag ik dat iedereen intussen was aangekomen.
Geen laatkomers deze keer, waar gaan we dat schrijven!
Alles samen een ferme groep van 30 man.
Niet slecht.

Na een beetje keuvelen en autozitplaatsen verdelen reden we met 6 auto’s richting Kaatsheuvel, Nederland.
6 auto’s die elkaar moeten volgen, het is niet evident.

Doch, 2 uur later, inclusief een pisstop van een half uurtje, stonden we wel en goed geparkeerd op een welgevulde parking.
Huh? Het zou nochtans geen drukke dag zijn vandaag, volgens de kalender op de Eftelingsite.

We maakten gebruik van het groepstarief van 22 ipv 27 euro.
Het is nog vrij duur voor wat het is maar toch, 5 euro korting per man is mooi meegenomen.
Aan de groepskassa werd het nodige geld bijeengeteld en werd het ticket aangeschaft.
28 volwassenen + 2 gratis voor de 2 kleinsten onder de 3 jaar.

Langs een aparte ingang passeerden we grijnzend de massa bezoekers die ongeduldig stonden aan te schuiven voor hun dagtcket.
In een wip stonden we in het park.
Het was er wel degelijk rustig, de parking had een totaal verkeerd beeld gegeven.

Ja. Hier staan we dan. En nu?
Waar gaan we beginnen?
Blijven we allemaal samen?
Vormen we niet beter kleinere groepjes?
Hoe pakken we dat aan met zo’n grote groep?
Het was al gauw duidelijk dat alle kinderen enorm aan elkaar hingen, het zou zonde zijn ze uiteen te trekken.
Dus gingen we verder met de hele groep, allemaal samen.

We bekeken eerst nog de parkplattegrond en stippelden een route uit, om toch zoveel mogelijk dingen te beleven voor sluitingstijd.
En zo vertrokken we langs het sprookjesbos in Marerijk door het Ruigrijk, via de enge Python en de bobbaan naar de waterpartijen in het Anderrijk.

Het sprookjesbos was voor de kleinsten enorm boeiend.
Fantastische taferelen, stralend en kleurrijk uitgebouwd, alles heel net en mooi afgewerkt.
De grotere kinderen kwamen dan weer aan hun trekken bij de ruigere attracties, zoals VogelRok, het vliegend schip en vooral de Python.
Net voordat we de grootste attractie van het park zouden aandoen kregen we een heuse regenbui over ons heen.

De ideale gelegenheid om iets te drinken, leek ons.

Na die ene stortbui is het gelukkig de rest van de dag droog en zacht gebleven.

Op naar de Python. De kinderen konden niet wachten om dat mee te maken.
De Python is vrijwel de grootste rollercoaster daar, eentje die 3 keer overkop gaat.

Smurf was wel een beetje bang maar nog meer nieuwsgierig.
De andere kinderen van zijn leeftijd gingen erin en hij wou niet achterblijven.
Dus nam ik hem mee voor een duikvlucht en een paar loopings.
Met een groot ei in zijn broek nam hij plaats in de zetel, schoof het veiligheidsharnas over zijn schouders, kneep zijn oogjes dicht en wachtte.
Zoeff! Wijlen weg en smurf mee.

Na de korte doch helse rit riep hij uit: “nog eens mama, nog eens, dit is cool!”
Zelf zot van alles wat snel en overkop gaat liet ik me dat geen twee keer zeggen.

De laatste attractie was ook veruit de leukste: de vliegende hollander. Een grote boot die eerst door een watertunnel zjoeft en nadien met volle kracht het water doorklieft.

Ik wíst dat we nattigheid gingen krijgen vandaag.

[Wijvenweek] Kinderen

Kindjes krijgen, o wat fijn
Bolle buikjes sexy zijn
Zie die echo, ‘k val in zwijm
Goh, wat is dat smurfje klein

9 maanden, ‘t gaat vooruit
Mama zingt en papa fluit
Baby klaar? Kom er maar uit
Keizersnee, hij ligt in stuit

Snikken, huilen, veel geween
‘t Krijsen gaat door merg en been
Moegezoogd met borst en speen
Smurf heeft reflux aan zijn been

Smurfje groeit en speelt en leert
Papa werkt en draait en keert
Mams is moe en gefrustreerd
Postnataal gedeprimeerd

Mama doet haar beste best
Papa helpt en doet de rest
Smurf in huis, een grote test
Huisje proper? Wat een nest!

Haast en spoed is zelden goed
Wat mama doet doet ze niet goed
Papa weet niet wat hij moet
met mams haar toestand qua gemoed

Waar ben je, vrouw die ik graag zie?
Ben je voorgoed ribbedebie?
Wie is dit wrak, zeg mij toch wie?
Hoe moet het verder met ons drie?

Zal de smurf eronder lijden
als mama en papa zouden scheiden?
Jij jouw weg, en ik de mijnen
Dat zal de stress toch doen verdwijnen?

Smurfje in co-ouderschap
Was me dat een grote stap
Niet voor smurf, voor hem was dat
Alles behalve een zware klap

In 2 huisjes die hij kent
wordt hij 2 keer hard verwend
Alles dubbel voor die vent
tweevoud is hem welbekend

Ouderschap had moeten zijn
Rozegeur en maneschijn
Maar niet hier, vind je ‘t venijn
in het staartje van dit rijm?

Witte paasmaandag

“Het is 57 jaar geleden dat het sneeuwde op pasen”, informeerde smurf me vandaag.
Hij hoorde dit op Karrewiet, zei hij.

Goh, 57 jaar geleden, dat is wel de moeite.

En er zijn beelden van. Van smurf en sneeuw en pasen anno 2008.

Dagje Aalst

 

Gisteren heb ik smurf getrakteerd op een filmpje in de cinema.
Hij wou al langer “Alvin en de Chipmunks” zien dus de keuze was rap gemaakt.
Gelukkig speelden ze hem in de Palace in Aalst.
We hadden ook naar Kineoplis in Gent kunnen gaan maar ik heb het niet zo voor grote zalencomplexen, ik hou van de gezelligheid van kleine zaaltjes.
Geen massa volk, geen gedrum, geen gezoek naar een goede plaats, niks toestanden.
Gewoon rechtover de cinema de auto parkeren, ticketjes kopen aan het loket, popcorn, ijspralines en Fanta meegrissen, zaaltje 2 binnenstappen en helemaal in ‘t midden wegzakken in een comfortabele roden fluwelen zetel.
Lichten uit en filmpje kijken.
Lekker rustig genieten.

Na de film terug de auto in en op naar het centrum een plaatsje zoeken om te parkeren.
Lucky me, rijdt daar aan De Post op de Hopmarkt toch wel net een auto weg zeker.
Ideale plaats én reglementair.
Eerst wat gezellig kuieren door de Zoutstraten en dan gaan opwarmen bij nicht Anja die een taverne uitbaat in de Hoogstraat.
1 kopje koffie en 1 koude chocomelk asjeblieft.
De man van nicht komt me vergezellen. Gezellig, rustig, wat babbelen, nog een koffietje, en een Fristi.
Andere nicht Kristien komt ook net binnen, samen met de kinderen.
Smurf in zijn nopjes, gauw gaan spelen, nog een koffie en wat zeveren en lachen.
Heel rustig, erg gezellig en helemaal zen.

Het loopt intussen tegen zessen en onze buiken vragen stilaan om nieuwe energie.
Op naar Pizzahut voor de gebruikelijke Margarita voor smurf en Pizza Napoli voor smurfin.
Lekker!

Met goedgevulde pensen stappen we richting auto en wat ziet mijn lodderig oog?
Wat is dat op de voorruit?
De parkeerwachters van dienst zijn mij niet vergeten.
Op het ticket dat ik onder mijn ruitenwisser vindt staat: “Wij stellen vast dat u opteert voor het “halve-dag-biljet…
12 euro, te betalen binnen 10 dagen…”
Nee, ik heb geen cent in de parkeermeter gestopt, wist ik veel hoelang ik in ‘t stad zou blijven.
Velen zouden vloeken en die parkeerwachters verwensen omdat ze de brave parkerende mens, die verteert in hun stad by the way, de bon opgooien.
Ik vloek niet, ik weet immers dat het overal betalend parkeren is.
Een ganse dag in ‘t stad vertoeven voor 12 euro vast tarief, dat is de gangbare prijs en die zal ik betalen ook, zonder morren, zodra een herinnering in de bus valt, that is.

Ontbijt op bed

Zaterdagochtend, 8u30.
Ik lig nog knus en warm onder de wol in een diepe droom verzonken. Waarover ik droom is mij een raadsel. Iets met een bos en veel groen. Verdere memory ontglipt mij compleet.

“Mama, opstaan! Ik heb iets lekkers voor je”

Pixie de huiskater springt op bed, knort zich een weg naar mijn slaapkop, duwt zijn kopje tegen mijn wang, bedelend om een knuffel.

“Geeeeuw. huh? Waar ben ik?”

“Mams, kijk eens”

“Jawadde, wat krijgen we nu?”

“Ontbijt op bed! Ta-daa!”

“Wie is er in de keuken?”

“Niemand. ik heb dit helemaal alleen gedaan. Hier, een eitje met kruiden, voor jou.”

Mijn moederhart smelt als ik hem zie staan met een pannetje tikkenei, mes en vork en een servet in zijn handjes.
Op datzelfde moment sleurt mijn geheugen me terug naar 2 weken geleden.
Toen hebben we samen eitjes staan bakken.
Nu heeft hij dat dus helemaal in zijn eentje bekokstoofd en staat hij hier naast mij met een pannetje zelfgeroerd ei met kruiden.

“Van een verrassing gesproken. Ontbijt op bed. Dankjewel Matts”

Ik kruip overeind, leg het servet open op mijn schoot, neem het pannetje van hem over en neem voorzichtig een eerste hap.
Ei met kruiden…een smurf die een eitje kruidt zou wel eens kunnen overdrijven met die poederpotjes.
Maar het is hemels! Het smaakt verrukkelijk!

Smurf zit naast mij te glunderen als hij ziet hoe ik het eitje met veel gesmak naar binnen speel.
Die trotse twinkeling in zijn oogjes….machtig.

“Dit is het lekkerste eitje dat ik ooit heb gegeten op een zaterdagochtend! En jij hebt dat helemaal in je eentje geklaard?
En die kruiden…het smaakt echt uitzonderlijk lekker. Dit is njammy”.

Hij rent naar de keuken en komt terug met 3 potjes.
“Viskruiden, kerry madras en kippenkruiden, staat erop”

“Hm, ik zou er nooit zelf opkomen maar het is echt een geslaagde mix. Voortaan weet ik hoe ik een roerei perfect op smaak moet brengen. Dank u smurf, dit is geweldig!”

Zo begon de dag vanochtend. Mooier kan de aanzet van een prachtweekend niet zijn, toch?

krieksken is back

 

Aan het lokaal aangekomen liep hij me met veel geweld recht in de armen.

“Mama!”

“Aha, de smurf! En, hoe is’t geweest?”

“Ooooo, heel tof, het was daar echt plezant want ik heb een feestje gekregen voor mijn verjaardag en ze hadden een taart gebakken en we hebben die helemaal mogen opeten en er was een fuif met muziek en we zijn gaan vissen en ik had een hengel gemaakt met een haakje maar ik heb niets gevangen want er zat geen vis in en we hebben de stoelendans gedaan en ik was gewonnen en er was een doos en die moesten we doorgeven en als de muziek stopte mocht je er een papier afdoen en het laatste papier deed ik eraf en daar zat een pakje in voor mij en…”

“Rustig Matts, adem eens tussendoor, je loopt af als een wekker”

“Gaan we naar huis, ik wil Pixie zien” (Pixie is de huiskat, een Garfield van een kater)

De leiders en leidsters wuifden hem uit: “Saluwee Krieksken! Tot binnen 2 weken”.
“Hoe, gaan we binnen 2 weken weer op weekend?”
“Neenee, dan is het weer een gewone activiteit, zoals anders, maar het zal ook wel weer tof zijn. Daaag”

“Je zou precies graag weer meteen vertrekken. Nog een beetje geduld, over enkele maanden is het groot kamp en dat is voor 10 volle dagen”
“Waauw, 10 dagen op weekend, en ik mag mee?”
“Tuurlijk mag je mee, als je leider wil worden mag je het kamp zeker niet missen”.

In de auto vond hij de 2 verjaardagskaartjes die ik vrijdagavond nog uit de bus gelicht had.
Een kind waardeert dat toch enorm, zo’n kaartjes.

Thuisgekomen en ontdaan van modderschoenen en natte jas vloog hij op het grote pak af dat ik op de tafel had uitgestald.

“Amaai, zo een grote doos, wat zit erin?”
“Doe gauw open, ik denk dat je het heel leuk zal vinden”.

Na het nodige getrek en gesleur aan de grote strik en het inpakpapier riep hij uit: “Woooow, het schip van de Paajrets of de carrajiebiejen, een echt schip, met echte zeilen en kanonnen…wooow, zo mooi, dank u mama!”
Heerlijk toch, die dankbaarheid.

Nog geen tel later lagen alle stukken compleet door elkaar, klaar om aan de opbouw te beginnen.
“Euh, mama, hoe krijg ik dat in elkaar eigenlijk? Ga je me helpen?”
Tuurlijk jongen, maar ik wil wel eerst je koffer uitpakken en je natte spullen te drogen hangen. Dat is niet zolang werk, je kan intussen alle stukjes bij elkaar leggen zoals het in het bouwboek staat. Kijk, ik toon het je even”.

Alles, maar dan ook alles in zijn koffer was nat. Ook de kleren die hij niet had aangehad. Dat belooft als hij terug komt na 10 dagen kamp.
“Zeg smurf, hoe krijg je al je kleren zo nat? Regende het binnen?”

“Nee, ik ben in de vijver gevallen”.
“Huh? In de vijver gevallen? Hoezo?”
“Welja, ik was aan het vissen en ik ben een beetje te dicht bij de kant gaan staan en ik ben uitgegleden en ben erin gevallen”.
“Maar jongen toch, dat was nogal schrikken zeker? Heb je je geen pijn gedaan?”
“Maar nee, dat was keiplezant”

Hm, dat geloof ik graag, hij is nu eenmaal een echte waterrat. Het zou me niet verbazen mocht hij nog een paar toertjes hebben willen rondzwemmen.

Zijn eerste rakkerweekend was dus duidelijk geslaagd. Volgens mij is helemaal klaar voor het grote kamp.

Zijn schip zit intussen ook volledig in elkaar, met alles erop en eraan. Nu is hij voor een weekje bij papa maar volgende week is hij er weer. Tot zolang houd ik een oogje in de zeilen.

Straks komt smurf thuis

In een vorig stukje schreef ik al dat smurf op weekend is met de KSA. Vandaag komt hij terug. Straks, om 14 uur, haal ik hem af. Benieuwd welke wilde verhalen hij te vertellen zal hebben, ik gok dat het de moeite zal zijn.

Wordt vervolgd.

Lolsmurf & smurfin

Dit wordt een categorie waarin ik korte en misschien heel soms iets langere smurfverhalen zal droppen.

Opdat u zich een beeld zou kunnen vormen van het hoofdpersonage in deze schrijfsels wil ik u graag een kleine omschrijving geven.

Smurf is mijn zoontje, hij heet Matthias en wordt aanstaande zaterdag 9 jaar.

De ene week, van maandag tot maandag, is hij bij mij het zonnetje in huis, de andere week is hij bij papa.  Co-ouderschap, inderdaad.

Smurf is een guitig ventje, heeft een grappig speels karakter en is enthousiast in alles wat hij doet.  Hij kan hilarisch uit de hoek komen en is gek op gekke bekken trekken. Smurfin ligt dikwijls in een deuk. Wanneer hij samen is met vriendjes komt de ware entertainer in hem naar boven. Enerzijds is graag een haantje-de-voorste maar anderzijds is hij heel meelevend en zooooo gevoelig.

Neen, smurf is geen kamerplant.

Hij is behoorlijk pienter, begreep al vroeg de taal van ironie en gebruikt vlotjes woord- en zinsspelingen.

Op mindere dagen kan hij ook vrij druk zijn en geweldig op mijn systeem werken, maar dat is eigen aan kind-zijn zeker? Of ligt het eerder aan de occasionele moodswings en prikkelbaarheid van smurfin?

Smurf is een alleseter. Geef hem spruitjes, spinazie of olijven, hij werkt alles met evenveel smaak naar binnen.  Hij is verzot op fruit en eet minstens 3 verse stukken per dag.  Drinken doet hij ook de hele dag door. Zoals alle kinderen lust hij liever cola dan water maar smurfin houdt een oogje in het zeil en tracht er zoveel mogelijk variatie en een mooi evenwicht in te houden.

Smurf doet aan sport. Hij speelt voetbal bij groep -8 in de lokale voetbalclub.  Een tweede Ronaldo zal hij nooit worden maar hij amuseert zich rot en dat vindt smurfin nog net iets belangrijker.

Sinds september vorig jaar is hij ook bij de rakkers in KSA Haaltert, waarmee hij dapper in de voetsporen treedt van mama en papa.

Dit is smurf in een notendop en hier komen zijn verhalen.