Kippenhuid

In mijn tienerjaren kon ik mij uren amuseren met mijn radio met ingebouwde cassetterecorder. Ik had er een hobby van gemaakt om liedjes die ik graag hoorde op te nemen van de radio om ze vervolgens vanbuiten te leren met tekst en al.  Uren heb ik mij daarmee liggen amuseren.  Ik zette de radio aan, nam pen en papier en bespeelde met een blindelingse handigheid de play- pauze- en rewindknop. Play…luisteren…de klinkers en medeklinkers proberen omzetten in woordjes en zinnetjes that made sense, pauze, opschrijven, rewind, play, luisteren, pauze, corrigeren, play, luisteren, pauze, opschrijven, rewind, play, pauze, opschrijven, rewind, play, pauze, …  Zo had ik op den duur hele mappen vol met zelf bijeengeluisterde en opgeschreven liedjesteksten. Die mappen heb ik niet meer, ik heb ze ook niet meer nodig, die teksten zitten vast in mijn kop.

Even dacht ik dat die hobby allang verdwenen was. Heel even ben ik beziggeweest met mijn geheugen om te ploegen om te proberen achterhalen wanneer ik precies ben opgehouden met dat liedjestekstenleren.  Om blijvende hersenschade te voorkomen ben ik gestopt met het mij af te vragen. Mijn geheugen is een zeef van het type Extra Grote Gaten, al strookt dat totaal niet met het feit dat ik al die teksten van vroeger jaren nu nog steeds kan aframmelen en opdreunen. 

Het schoot me ineens te binnen dat ik eigenlijk nog steeds bezig ben met die hobby, zij het dan op een iets andere manier.  Als ik mij een CD aanschaf kijk ik eerst altijd naar het hoesje.  Ik bekijk het boekje zoals een man de Playboy: ‘t is niet voor de prentjes maar voor de tekst. Ik ben altijd zo content als de lyrics er bijzitten,  dat geeft meteen een bepaalde meerwaarde aan een CD.   Ik weet het, ik ben een raar geval. 

Als de teksten er niet bijzitten dan neem ik de liedjes van de CD op met mijn bandopnemertje en…   Zot! Dat geloof je nu toch zelf niet zeker? Hoe belachelijk zou dat niet zijn jong? Nu kan je alle lyrics in no time van het www plukken, ik zal mij een beetje gaan bezighouden met een cassettespelertje of wa?! Djiezes!

Het zijn niet alleen de teksten die mij interesseren, het is the whole package, uiteraard. Het nummer moet mij liggen, helemaal. De stem, de instrumenten, de tune, de opbouw,…er moet gevoel inzitten. Ik moet er iets bij gewaarworden.

Een voorbeeld van een nummer dat mij helemaal in zijn greep heeft momenteel is “Empty Space” van Air Traffic, uit het album “Fractured Life”. 

‘t Zijn geen beeldekens, ‘t is alleen de tekst. Ogen toe en volume open en luisteren tot de laatste noot.

Kiekenvel. Iemand?

Shiny happy ikke

Als er nu 1 liedje is waar ik altijd heel happy van word dan is het dit

Machtig stemgeluid, geef toe.

Hier bovenaan ergens geef ik een opsomming van wat er in mijn CD-rek zit. Dat is de exacte weergave van het bescheiden verzamelingetje CD’s dat ik me in de loop der jaren heb aangeschaft. Uitbreiding volgt traag maar gestaag.
Dat zijn uiteraard niet allemaal topfavorieten maar ik heb ze ook niet voor niks in mijn rekje zitten.

Neem nu Scorpions.
U vraagt zich af wat die kwieten tussen de rest staan te doen?
Puur jeugdsentiment.
Als jonge teenager was ik verliefd op de stem van Klaus Meine en ze raakt me nog steeds tot in mijn kleinste teen.

Nu had ik allang geen idee meer waarmee ze zich de laatste jaren hebben beziggehouden, tot een paar maanden geleden mijn broer mij iets liet horen. 
Bekende songs, doch compleet anders gearrangeerd, in de vorm van 2 CD’s.
Allebei een streling voor het oor. Mijn oor althans.

De ene is “Acoustica”, wat verder geen uitleg behoeft, de andere bevat 10 nummers uit “Moment of Glory”, uitgevoerd in samenwerking met het “Berlin Philarmonic Orchestra”.

Voor wie zich hierbij echt niets kan bij voorstellen, hier een streepje kijk-en luistergerief.

Louter ter info smak ik er rap nog een klein lijstje tegenaan, kwestie van mijn vorige opsomming een beetje te vervolledigen.
Block Party - Nirvana (Unplugged) - Mintzkov(Luna) - Lunascape - Editors - Blur - RHCP - Pixies - The Doors - Elvis Costello - Daan - Alanis Morissette - Bob Marley - Billy bragg - Jeff Buckley - Blink 182 - Bloodhound Gang - David bowie - Melissa Etheridge - Kate Bush - Eurythmics, …
Ik zal maar stoppen want er schiet me ineens nog een vracht te binnen.
Geen van deze hebben ooit een euro aan mij verdiend maar op dat soort details gaan we toch niet letten zeker.

Nostalgie 1979

In 1975 maken ze hun eerste televisiedebuut en treden op in europa als straatmuzikanten.
In 1976 krijgen ze een platencontract aangeboden.
Ze verbreken dit contract en gaan in eigen beheer verder.
In 1979 knalt hun eerste hit uit mijn radio.

Ik wist niet wat ik hoorde.
Het was de Iers/Duitse familieband “The Kelly Family”.
Een gezin met (uiteindelijk) 12 broers en zussen.
Het liedje “David’s Song (Who’ll come with me)” vond ik waanzinnig prachtig, zo puur in zijn eenvoud.
Die stem van die kleine jongen…hemels!

Ik was 11 en had kippenvel.

(niet de beste video maar toch zo schoon)

Muzikale vorming ten huize van

Pa weet dat ik om de twee weken op woensdag een vrije dag heb en sprong ook vandaag weer even binnen om een kopje senseo te drinken en een babbeltje te slaan.

“Je komt als geroepen pa. Ik ben hier net begonnen aan een artikeltje over mijn muzikale vorming”.

Terwijl Pixie de huiskater zich in zijn schoot nestelde nam ik pa mee terug in de tijd.
“Dat muziekgroepje van jullie, hoe is dat eigenlijk zo gekomen?”

“Goh, dat was in…efkes denken…in 1961.
De toenmalige onderpastoor vroeg mij op zekere dag of ik, samen met mijn broers, een optredentje ineen zou willen steken voor de opening van de parochiezaal.
Hij had gehoord dat wij instrumenten bespeelden: onzen André speelde blokfluit, onze Paul gitaar, onzen Herman banjo en ik kon een beetje zingen en had mijn eigen gitaar.
De onderpastoor zou ook hetzelfde voorstel doen aan een meisje van 17, die net in het dorp was komen wonen.
Zij speelde accordeon.
Dat meisje was je ma.
We zijn allemaal op dat verzoek ingegaan en flansten een repertoire samen van allerlei Vlaamse meezingers, want ja, we kenden nog geen Engels toen.
We zijn die dan beginnen instuderen en repeteerden als gek en zo is dat allemaal begonnen”.

“Jawadde pa, deze details kende ik nog niet. Maar ga vooral verder.”

“Welja, dat optreden was geslaagd en vele mensen vroegen ons of we op hun trouw en zo ook zouden willen optreden.
Toen zijn we met ons groepje gaan samenzitten om daarover te praten.
Zo samen spelen was ons allemaal heel goed bevallen en we hadden in dat ene optredentje al zoveel tijd gestoken dat we het zonde vonden om er verder niks meer mee te doen.
Toen hebben we besloten om ermee door te gaan.
We hebben meer en meer liedjes aan onze speellijst toegevoegd, vooral veel Engelstalige evergreens, en zo zijn we met ons groepje “The Green Stars” begonnen.
Pas op, we hadden nogal succes hoor. Hoeveel trouw- en kommuniefeesten we niet gedaan hebben, ik zou het niet weten, maar het waren er veel. En op kermissen en op de halfoogstfeesten.
Weekends na elkaar waren we volgeboekt.
en vermoeiend dat dat was; vrijdag een touwfeest, zaterdag een kommunie, zondagmiddag een feestje van een vereniging en ’s avonds nog op de kermis in de parochiezaal, …”

“Dat klinkt best cool voor in die tijd, pa. En hoe is dat dan gegaan met jou en ma?”

“Gewoon…je ma en ik zijn verliefd geworden en getrouwd en de rest ken je toch wel hé.”

De rest ken ik, ja.
Ik heb nooit anders geweten dan dat mijn ouders muziek speelden.
Soms kreeg ik hen het hele weekend niet te zien. Als ze niet aan het repeteren waren dan waren ze gaan optreden.
Nee, een grote fan ben ik nooit geweest, ik had het niet zo voor dat genre, en dikwijls was ik hun geploeter in het repetitiekot kotsbeu. Altijd dat lawaai in huis, kon dat daar nu toch niet een béétje stiller?

Ja, ik ben opgegroeid tussen repetities en optredens, samen met mijn 2 broers en zus.
Dat heeft zich bij ons (bij hen) ook wel een beetje ingenesteld.
Mijn oudste broer is al vroeg op alles wat hij tegenkwam beginnen kloppen en is, u raadt het nooit, drummer geworden, in een coverband.
Idem met mijn andere broer, die is ook beginnen drummen. Bij een zootje ongeregeld die schreeuwerige metal voortbracht.
Mijn zus en ik zijn naar de muziekschool gegaan.
Ik wou piano en gitaar leren spelen maar na een jaar had ik daar nog geen instrument gehoord of gezien dus hield ik het daar na 1 jaar notenleer voor bekeken.
Mijn zus heeft het de volle 7 jaar volgehouden.
Ze speelde zo ontzettend mooi gitaar… ik was daar enorm jaloers op.

Had ik ook maar moeten doorzetten, quitter!

Mijn zus kon ook prachtig zingen, ze had een heel mooie stem. Vooral country lag haar goed.
Ze zong een paar jaar in een coverband en ooit deed ze backingvocals voor Jimmy Frey en Jo vally.
Ze maakte zelf ook een aantal plaatjes maar helaas waren dat van die dwaze 10 om te zien-toestanden. Zonde.

En ik? Ik zong me de longen uit het lijf, in mijn kamer en onder de douche.
Ik kon vroeger wel een nootje zingen en heb ooit eens meegedaan aan een zangwedstrijd maar dat was het dan ook.

Nee, ik hou enorm van muziek maar laat het maken ervan toch liever over aan mensen met echt muzikaal talent.

Mijn CD-rek, een sluier van de oplichting

Deze lijst is ook te vinden in de pagina bovenaan mijn blog. Waarom? Zomaar. Ik dacht, laat ik daar gewoon ook een vaste pagina van maken, je weet maar nooit waarvoor dat goed is.

Mijn CD’s staan bewust onalfabetisch en chaotisch gerangschikt op mijn rekjes omdat snuffelen en zoeken me meer voldoening geeft dan er gericht een CD uit te graaien, exact wetend waar hij zit. Sta me toe enkel the names of the bands te geven, dat zal ruimschoots volstaan om een beeld te schetsen van mijn muzikale voorkeur.

R.E.M. - Radiohead - The Smiths / Mirrissey - Suede / The Tears - Pinback - Savalas - Coldplay - Saybia - Travis - The Sugarcubes / Björk - Lemon - The Cure - The Mission - Interpol - Placebo - Elbow - Depeche Mode - Eels - Starsailor - Muse - Belle & Sebastian - Zornik - Madness - Hooverphonic - The Kooks - The Smashing Pumpkins - Talk talk - Kent - The Verve - Hot Hot Heat - 10.000 Maniacs - Admiral Freebee - Evenescence - The Waterboys - Simple Plan - Crowded House - Arid - Sioen - Propaganda - The Cranberries - New Order - Scorpions - Limp Bizkit - Air Trafic - Dido - The Human League - Deus - Levellers - Oasis - The Beautiful South - The Proclaimers - Ryan Adams (niet Bryan!) - Noordkaap - Alison Moyet - 4 Non Blondes - Tracy Chapman - Stef Bos - Cock Robin - A-Ha - Alphaville - The Corrs - Robbie Williams

Verder liggen er nog een paar verzamelaars: Humo - Knuffelrock (jawel) - More than a Feeling - Dressed in Black - The Best of New Wave Club Classic.

Dit is een pareltje van Depeche Mode. Enjoy! 

Om af te ronden zijn er nog van die aankopen die ik persoonlijk uitroep tot minder geslaagd tot effenaf schandalig:

Met stip op 1: Clap your hands say yeah (aaaaarrrrrgggghh!)

The Darkness (slechts 2 listenable nummers op de ganse schijf)

Beyond (gekocht in Hong-Kong begin jaren ‘90. Ik had gezien van horen zeggen dat dat daar toen een populaire band was. De hoes zag er echt veelbelovend uit (knappe langharige Chinese rockertjes) en door de Engelse naam van de band achtte ik de kans groot dat het Engelstalige rock-met-een-Chinese-toets zou zijn. Niet dus. Alles in ’t Chinees! Inclusief de lyrics in het hoesje. Grmbl.)