Smurf in ‘t blauw

 

Donderdag - 31 augustus 2008 - 15u30

Tuuuuuuuuuut-Tuuut-Tuuutuuuut-Tuuuuuuuurttuuuuuutuuuuuutuuuttuuuuutuuuuuut!!!   *u gelieve zich hierbij het geluid van een zware claxon voor te stellen*

Met een half uur vertraging rijdt de bus de straat in, de hele baan wild claxonnerend, zoals hierboven prachtig omschreven.  Het getoeter kondigt aan dat ze er zijn.  Een koude rilling gaat door heel mijn lijf, ook al is’t 31 graden heet en zweet ik mij een breuk.

Samen met mijne pa, mijn ex schoonzus,  SveN en nog een paar anderen hadden we ons op een terrasje geïstalleerd met een glas ijskoud en vooral dorstlessend vocht, teneinde het half uur wachten draaglijker te maken. Ik heb net afgerekend en zit te wachten op mijn wisselgeld wanneer ik de bus vol wuivende kinderhandjes voorbij zie schuiven.  Na ontvangst van mijn wisselgeld (die cafémadam deed er degoutant lang over, de trut!), draaf ik in lichte looppas richting kerkplein, nog net op tijd om een troep blauwe T-shirts de bus uit te zien springen. 

En daar is smurf. Hij rent me tegemoet en springt recht in mijn armen. Dikke pakkerds, knuffels, kusjes en nog een aantal zalige lijfelijkheden volgen. 

Na 10 dagen kamp is het heerlijk om zijn stralende gezichtje terug te zien.  En zo’n schoon kleurke dat hij heeft (jaja, hij heeft het velleke van zijne papa), en zoveel sproetjes op zijn neusje (jaja, dat heeft hij van zijn mama), en zijn haarkes zijn gegroeid (allez, dat lijkt zo), en hij ziet er zo knap uit, en uitgeslapen, en gezond, en proper. Proper?! Huh?!

Koffers, rugzakken en vuilzakken vol gerief worden uit de bus en in de auto’s geladen. De kampleider spoort de klein mannen aan om in een grote kring te gaan staan en zet met hese stem wat kamp- en andere liederen in.  Ik brul gezellig mee, ik ken die liedjes nog van vroeger.  Dit zijn echt wel prachtige momenten, ik krijg zowaar kiekevel van de emoties.

Smurf hangt als een magneet aan mijn lijf (of ik aan het zijne, dat zou nu ook best kunnen) en fluistert zachtjes dat 10 dagen eigenlijk toch wel een beetje te lang is en dat hij mij eigenlijk toch wel een beetje gemist heeft.  Zijn oorstrelingen maken me week vanbinnen. Mijn moedertikker smelt. Slik.

En dan volgt de evidente vraagstelling: “en smurf jongen, oewist geweest?”. Ik verwacht geen complete uiteenzetting van een 9-jarige en ben dik content met zijn kort maar krachtige “héél goed”. 

Intussen ken ik de details allemaal al. Met kleine beetjes seffens vertelt hij puzzelstukjes waarmee ik het hele plaatje in kaart kan brengen.  De sappige manier waarop hij sommige dingen vertelt is geweldig.

“We hebben foodfight gedaan en dat was heel erg tof. Ik smeet spaghettisaus in Viktor zijn nek maar hij was een beetje boos want hij was nog proper” en “ze hebben mij nen BIR getrokken, tot als mijn onderbroek begon te kraken…dan zijn ze gestopt…”.  Nen BIR zeg, allez jong.

Zijn eerste kamp zit erop. Ik ben zo fier op hem. En ik ben zo content dat hij zich te pletter amuseert bij KSA, net zoals zijne papa en ik indertijd.

Over 2 weken breien we er nog een staartje aan, dan gaan we met zijn allen op Oud-Leiding-KSA-kamp.

Klein detail: boven zie je een foto van smurf in zijn kamp T-shirt. Kijk eens naar de opdruk in het midden en weet dat hun kampplaats in het dropje “Recht” gelegen was.

Sfeerbeelden

 Vrijdag, 10 uur.

Ik zit alleen in de auto, niemand die mijn gedachten kan verstoren. Niet dat er veel te verstoren valt want in gedachten verzinken tegen een gemiddelde snelheid van 150km/uur is onverantwoord en dom, dat doe ik niet.

Ik schuif Air Traffic in de CD-lader en zing als een nachtegaal brul uit volle borst mee met het heerlijke nummer Time Goes By

Koppig blijf ik de verkeerswetgeving negeren en met een veel te snelle vaart schuif ik weg van de grijsheid van Brussel en de eentonigheid van de autostrada. Iets later geniet ik volop van het heuvelachtige landschap, de machtige hellingen, de heerlijk venijnige bochten, de uitgestrekte groene weilanden, de fris ruikende donkere bossen,…

Na een zalige rit van dik anderhalf uur gidst mijn GPS me feilloos door het dorpje Recht, recht tot op de kampplaats.

De sfeersnuiverij kan beginnen.

Tijd om uit te pakken of het terrein te verkennen heb ik niet. De ganse keukenploeg heeft op mij gewacht om ofwel mee te gaan wandelen ofwel mee te gaan zwemmen Ik kies voor de wandeltocht, efkes de benen strekken na een stevige autorit, dat gaat deugd doen.

Na anderhalf uur zijn we halfweg, het gaat al een hele tijd serieus bergop. Mijn hart bonkt in mijn keel, ik snakt naar adem, ik hijg en bries als een paard en zweet als een rund. Ik wil stoppen, opgeven, gaan zitten, liggen, slapen. Ik ben kapot.

Maar ik moet verder. De anderen stappen stevig door en lachen me uit om mijn triestige conditie, zich niet bewust dat ik ieder moment in coma kan vallen. Even overweeg ik om alleen achter te blijven maar met mijn onderontwikkeld oriëntatievermogen is dat om problemen vragen.

Ik zet door. Ik ben dapper. Nog een laatste klim en een flinke tocht bergafwaarts later kan ik eindelijk op adem komen op een gezellig terras. Zwei Tonic für mich bitte. Mit eis. Und schnell!

Terug op de kampplaats plof ik me in een kampingzeteltje om er de eerstkomende paar uren niet meer uit te komen.

’s Avonds gaan we met z’n allen naar het centrum van St-Vith voor de nodige versterking van den innerlijken mensch. Het is een hele tijd zoeken voor een terrasje waar plaats is voor 9 man. Maar ‘t lukt ons. Het eten is verrukkelijk; versgevangen gebakken forel met frietjes en een frisse sla. Njam njam.

De nacht die volgt levert weinig of geen rust. Ten eerste al omdat ik me pas in de vroege uurtjes ter slaaptent begeef en ten tweede omdat ik constateer dat het zelfopblaasbare matteke waar ik me op neerplof veel te weinig luchtdruk bevat om mijn lichaam comfortabel te ondersteunen.

Ik wriemel een putteke met mijn derrière en hoop toch nog een paar uurtjes te kunnen slapen, doch dit is buiten 2 medetentslapers gerekend. Nog voordat ik erin slaag mezelf naar dromenland te begeven word ik getrakteerd op een gratis snurkconcert. In stereo. Mannen, ach, ze kunnen er niks aan doen…

Onuitgeslapen maar vrolijk en opgewekt ben ik nog een halve dag in goeden doen. Er moet vanalles gedaan worden vandaag want alle groepen komen terug van hun tweedaagse.

De Rakkers zijn nog slechts een half uurtje van de kampplaats verwijderd, dus hoog tijd voor mij om mijn boeltje te pakken en te verdwijnen, vooraleer smurf mij ziet.

Ik laat de paprika’s, ajuinen en komkommers voor wat ze zijn en vertrek, dik tegen mijn goesting, terug naar huis.

Ik had best nog een paar dagen langer willen blijven.  Het was heerlijk en ik ben o zo content dat ik anderhalve aan kampsfeersnuiverij heb kunnen doen.

Hier een paar beeldekens, ter impressie.

 

Sfeersnuiverij

Alle oud-leiders werden ook dit jaar weer uitgenodigd voor het voorkamp.
Tijdens het voorkamp wordt het terrein volledig kampklaar gemaakt: de tenten worden opgezet, het materiaal wordt uitgepakt, de keuken wordt voorzien van spijs en drank,…
Ik weet hoe plezant zo’n voorkamp is, ik ken de verhalen van diegene die er vorig jaar bijwaren.
Vorig jaar kon ik er ook al niet bijzijn (smurf was bij mij, zijn papa is meegeweest) en dit jaar vielen de dagen van het voorkamp ook net niet goed voor mij.  Ik vond het weer zo verschrikkelijk spijtig, ik had zo graag die sfeer mee opgesnoven met de bende.

Maar vanmiddag kreeg ik een superfijn telefoontje.  ”Van vrijdagmiddag tot zaterdagnamiddag zijn alle kinderen op tweedaagse, de kust is veilig, je kan afkomen als je wil”.

Als ik wil? Als ik wil?? ‘t Zal nogal niet zijn dat ik wil!

Mijn verlofdag is goedgekeurd dus vrijdag vertrek ik naar Recht, een gehuchtje tegen Sankt-Vith, ginder ver  in de Ardennen. Tot zaterdagnamiddag, goed op tijd voordat de kinderen terugzijn van hun tweedaagse.

Nee, ik zal smurf niet zien, dat is ook niet de bedoeling.  Het zou trouwens nogal grof zijn tegenover de andere kinderen en de ouders dat ik daar als mama eventjes kom aangewaaid.  Pas op, vele jaren geleden  was een bezoekdag wel een onderdeel van een kamp. Toen mochten de ouders de een bezoekje brengen aan de kampplaats. Gezien het negatieve effect op de gehele kampsfeer en op de kinderen (heimwee e.d) is dat afgeschaft.  En dat is maar goed ook, ik sta daar volledig achter.

Enfin, soit. Nu iedereen op tweedaagse is en er dus geen enkel kind of leider op de kampplaats zal zijn van vrijdag tot zaterdag, kan ik me met een gerust gemoed bij de keukenploeg vervoegen en kan ik alsnog dat lijntje oergezellige kampsfeer opsnuiven!  Als dat niet in orde is!

 

 

 

 

 

 

Mama smurf

Verdekke zeg, what the f#ck is me dat voor iets?! 

In de 39,5 jaar dat ik op deze aardkloot rondloop heb ik nooit zoiets overweldigends gevoeld. Een totaal nieuwe sensatie heeft zich van mij meester gemaakt. Ik heb er geen vat op. Ik ben serieus van mijn melk.

Dat gevoel is vannacht begonnen met een joekel van een nachtmerrie.  Ik heb mijn smurf van de verdrinkingsdood gered. Ik heb hem uit een vuurhaard gehaald, hem uit een gigantisch hoge boom geplukt.  Gezwoegd en gezweet heb ik, om mijn zoontje te redden van vanalles en nogwat.  Nochtans, ik was er mij volledig van bewust dat ik aan het dromen was.  Denk ik. Ik wíst dat het niet echt was maar het leek zo verschrikkelijk echt. De gevoelens die ik erbij had waren zo geweldig intens. Zoiets heb ik nooit eerder ervaren.

Midden in de nacht ben ik opgestaan. Ik ben naar zijn kamer gegaan, heb me op de poef gezet die tegen zijn bedje staat en heb naar hem zitten kijken. Ik moest hem zien, hem even aanraken.  Hoelang ik daar gezeten heb weet ik niet.

Vandaag heb ik hem constant geknuffeld en overladen met kusjes.  De emotionele energie die door mijn lijf stroomde was van een voor mij nog onbekende soort.  Angst. Blijheid. Verdriet. Paniek. Spanning. Gerustheid. Onmacht. Vertrouwen. Wantrouwen.  Alles door elkaar, in 1 grote emotie.

Wat overkomt mij? Wat is dit?

Smurf is vandaag op KSA-kamp vertrokken. Ik heb hem uit handen gegeven.  Ik heb hem overhandigd aan zijn 2 leiders en 2 leidsters. 4 prachtige jonge mensen, die zich de komende 10 dagen over hem zullen ontfermen. 

Nu is er de ontlading van wat zich vannacht in gang heeft gezet. 

Ik laat mijn tranen de vrije loop, nu hij ze niet kan zien.

Dagje uit

Gisteren was het een fantastische doch vermoeiende dag.
“Daguitstap naar de Efteling“, een activiteit met oud-leiding KSA.

Smurf en ik waren klokslag 8 uur op “de plesj”, zoals afgesproken.
Na 2 minuten kwam de volgende auto aangereden en dan de derde en de vierde…

Dikke grijze wolken hingen boven ons en de wind raasde snijdend door mijn sweater heen.
Gelukkig hadden de meesten zich voorzien op kou en regen, doch ikzelf had me een klein beetje vergist daarin.
Nog gauw rap naar huis om een dikke vest.

Grmbl! We gaan nog nattigheid krijgen vandaag!

Eens terug zag ik dat iedereen intussen was aangekomen.
Geen laatkomers deze keer, waar gaan we dat schrijven!
Alles samen een ferme groep van 30 man.
Niet slecht.

Na een beetje keuvelen en autozitplaatsen verdelen reden we met 6 auto’s richting Kaatsheuvel, Nederland.
6 auto’s die elkaar moeten volgen, het is niet evident.

Doch, 2 uur later, inclusief een pisstop van een half uurtje, stonden we wel en goed geparkeerd op een welgevulde parking.
Huh? Het zou nochtans geen drukke dag zijn vandaag, volgens de kalender op de Eftelingsite.

We maakten gebruik van het groepstarief van 22 ipv 27 euro.
Het is nog vrij duur voor wat het is maar toch, 5 euro korting per man is mooi meegenomen.
Aan de groepskassa werd het nodige geld bijeengeteld en werd het ticket aangeschaft.
28 volwassenen + 2 gratis voor de 2 kleinsten onder de 3 jaar.

Langs een aparte ingang passeerden we grijnzend de massa bezoekers die ongeduldig stonden aan te schuiven voor hun dagtcket.
In een wip stonden we in het park.
Het was er wel degelijk rustig, de parking had een totaal verkeerd beeld gegeven.

Ja. Hier staan we dan. En nu?
Waar gaan we beginnen?
Blijven we allemaal samen?
Vormen we niet beter kleinere groepjes?
Hoe pakken we dat aan met zo’n grote groep?
Het was al gauw duidelijk dat alle kinderen enorm aan elkaar hingen, het zou zonde zijn ze uiteen te trekken.
Dus gingen we verder met de hele groep, allemaal samen.

We bekeken eerst nog de parkplattegrond en stippelden een route uit, om toch zoveel mogelijk dingen te beleven voor sluitingstijd.
En zo vertrokken we langs het sprookjesbos in Marerijk door het Ruigrijk, via de enge Python en de bobbaan naar de waterpartijen in het Anderrijk.

Het sprookjesbos was voor de kleinsten enorm boeiend.
Fantastische taferelen, stralend en kleurrijk uitgebouwd, alles heel net en mooi afgewerkt.
De grotere kinderen kwamen dan weer aan hun trekken bij de ruigere attracties, zoals VogelRok, het vliegend schip en vooral de Python.
Net voordat we de grootste attractie van het park zouden aandoen kregen we een heuse regenbui over ons heen.

De ideale gelegenheid om iets te drinken, leek ons.

Na die ene stortbui is het gelukkig de rest van de dag droog en zacht gebleven.

Op naar de Python. De kinderen konden niet wachten om dat mee te maken.
De Python is vrijwel de grootste rollercoaster daar, eentje die 3 keer overkop gaat.

Smurf was wel een beetje bang maar nog meer nieuwsgierig.
De andere kinderen van zijn leeftijd gingen erin en hij wou niet achterblijven.
Dus nam ik hem mee voor een duikvlucht en een paar loopings.
Met een groot ei in zijn broek nam hij plaats in de zetel, schoof het veiligheidsharnas over zijn schouders, kneep zijn oogjes dicht en wachtte.
Zoeff! Wijlen weg en smurf mee.

Na de korte doch helse rit riep hij uit: “nog eens mama, nog eens, dit is cool!”
Zelf zot van alles wat snel en overkop gaat liet ik me dat geen twee keer zeggen.

De laatste attractie was ook veruit de leukste: de vliegende hollander. Een grote boot die eerst door een watertunnel zjoeft en nadien met volle kracht het water doorklieft.

Ik wíst dat we nattigheid gingen krijgen vandaag.

De jeugd van tegenwoordig

 

Misschien interesseert dit logje je geen bal en/of walg je van alles wat met een jeugdbeweging te maken heeft.
Zap gerust weg, ik vind dat niet erg.

Maar ik ga wel voortvertellen.
Ik wou even in de groep smijten hoe ik ooit bij KSA ben beland.
Het toeval wil dat ik in Haaltert het 2de vrouwelijke exemplaar was dat tot het mannenkamp toetrad.
En als ik zeg: per toeval, dan bedoel ik wel degelijk: per toeval.

Indertijd, toen ik nog jong en mooi was, deed ik de toog van het lokale Jeugdhuis.
Echt jonge jeugd kwam er niet, het waren vooral oud-leiders en voormalige bestuurslui van het jeugdhuis en zo die daar een pintje kwamen drinken. Niks spectaculairs.

Op een mooie zondagnamiddag kwam er ineens een bende jong geweld binnenvallen.
Ze vertelden dat zij van KSA waren en dat de gemeente hen indertijd een afgedankt gebouw had toegewezen maar dat dat gebouw nu zo goed als op instorten stond, dat het onbewoonbaar verklaard was en niet meer veilig om er met kinderen te vertoeven. KSA stond nog maar eens op straat.

Bij deze tussendoor een dikke awoert aan de gemeente, die jarenlang niks heeft gedaan voor de Haaltertse jeugd(beweging).
Awoert!

Ik vond het super dat die bende daar neergestreken was, dat bracht leven in de brouwerij.
Het werd van toen af echt een jeugdhuis, die naam waardig: een huis vol actieve jonge mensen.
Al gauw werd het hun vaste stek waar ze samenkwamen om activiteiten uit te werken. Ze brachten stevige rockplaten mee van thuis, er werden her en der wat huiselijke items aangebracht, er kwam een goudvis in een bokaal op de toog, de muren kregen een likje knalrode verf…

Het was er tof tappen en het kot begon serieus goed te draaien.
De oudere garde bleef mettertijd weg, wat nu niet echt had moeten gebeuren maar heel erg kwaad was ik daar eerlijk gezegd niet om.
Enfin, iedereen amuseerde zich. Ze hadden voorlopig weer een veilig onderkomen, het was er warm en gezellig, er was drank voorhanden, er werd keigoeie muziek gedraaid, er ontpopte zich nu en dan zelfs een spontane fuif in het weekend.

Vooraleer ik verder ga toch even geheel terzijde de beginselen aanroeren: KSA ontstond in 1933 en was enkel voor jongens.
Pas ergens na 1942 ontstond er een aparte groep voor meisjes: VKSJ.
Nog veel later, in 1978, werden de 2 bewegingen nationaal één: KSA-VKSJ.
Tot daar een streepje geschiedenis.

Dus normaliter hoorden meisjes bij VKSJ maar ik kende geen meisjes van de VKSJ, die kwamen niet in het jeugdhuis.
Ik stelde me eigenlijk ook niet teveel voor bij die meisjesgroepering, ik dacht daarbij vooral aan bloemschikken en knutselen en poppetjes boetseren en zo…niet meteen mijn ding.
(Intussen weet ik nu wel al lang dat VKSJ niet is wat ik ervan dacht, nu ik een paar VKSJ-meiden ken weet ik dat zij ook ferme dingen doen)

Om een kort verhaal lang te rekken: er kwamen stilaan stemmen op om KSA gemengd te maken zodat ook meisjes zouden kunnen deelnemen aan de activiteiten.
Er werd op algemeen verzoek een aanvraag ingediend en die werd gelukkig zonder al te veel poeha goedgekeurd.
En zo werd ik officieel als 2de meisje ingeschreven als leidster bij KSA (de eerste was het lief van 1 van de jongens).

Ik was toen 18 en een nieuwe wereld ging voor mij open.
Die jaren bij KSA waren de mooiste uit mijn leven. Samen met die bende heb ik me rot geamuseerd. We hebben veel uitgestoken, ontzettend veel plezier gemaakt, gezongen, gelachen en gezeverd en niet te vergeten; kleine mannen helpen openbloeien en zien uitgroeien tot verstandige en toffe jongemensen.

We zijn nu 21 jaar later en als jongbejaarde ben ik nog steeds actief in KSA.
Ik behoor tot de groep Oud-Leiding die zo’n dikke 45 leden telt.
De leden in deze groep zijn onder andere medeleiders van vroeger, hun partner en hun kinderen. Verder ook onze opvolgers, jongere gedreven mensen aan wie we de leiding doorgaven en nog een pak van de gewezen jonge snuiters aan wie we indertijd t leiding hebben gegeven.
Het is gewoon geweldig dat we na al die jaren nog steeds een bende zijn.
Mocht je nieuwsgierig zijn in wat we allemaal uitvreten met Oud-Leiding, zap gerust eens door naar de blog Oud-Leiding KSA.

En dat nu ook mijn smurf bij diezelfde KSA is, dat maakt het helemaal af natuurlijk.
Je eigen kind in je voetsporen zien treden, ja, dat heeft toch wel iets.
Zijn belevenissen strooi ik zo nu en dan ook ergens rond in mijn blog, maar ze hebben uiteraard ook hun eigen site: KSA Haaltert

Als afronder nog even meegeven: momenteel telt KSA-KSJ-VKSJ een slordige 34000 leden, verspreid over zo’n 300 plaatselijke groepen.

Zeg nu nog eens dat we niet goed bezig zijn.

krieksken is back

 

Aan het lokaal aangekomen liep hij me met veel geweld recht in de armen.

“Mama!”

“Aha, de smurf! En, hoe is’t geweest?”

“Ooooo, heel tof, het was daar echt plezant want ik heb een feestje gekregen voor mijn verjaardag en ze hadden een taart gebakken en we hebben die helemaal mogen opeten en er was een fuif met muziek en we zijn gaan vissen en ik had een hengel gemaakt met een haakje maar ik heb niets gevangen want er zat geen vis in en we hebben de stoelendans gedaan en ik was gewonnen en er was een doos en die moesten we doorgeven en als de muziek stopte mocht je er een papier afdoen en het laatste papier deed ik eraf en daar zat een pakje in voor mij en…”

“Rustig Matts, adem eens tussendoor, je loopt af als een wekker”

“Gaan we naar huis, ik wil Pixie zien” (Pixie is de huiskat, een Garfield van een kater)

De leiders en leidsters wuifden hem uit: “Saluwee Krieksken! Tot binnen 2 weken”.
“Hoe, gaan we binnen 2 weken weer op weekend?”
“Neenee, dan is het weer een gewone activiteit, zoals anders, maar het zal ook wel weer tof zijn. Daaag”

“Je zou precies graag weer meteen vertrekken. Nog een beetje geduld, over enkele maanden is het groot kamp en dat is voor 10 volle dagen”
“Waauw, 10 dagen op weekend, en ik mag mee?”
“Tuurlijk mag je mee, als je leider wil worden mag je het kamp zeker niet missen”.

In de auto vond hij de 2 verjaardagskaartjes die ik vrijdagavond nog uit de bus gelicht had.
Een kind waardeert dat toch enorm, zo’n kaartjes.

Thuisgekomen en ontdaan van modderschoenen en natte jas vloog hij op het grote pak af dat ik op de tafel had uitgestald.

“Amaai, zo een grote doos, wat zit erin?”
“Doe gauw open, ik denk dat je het heel leuk zal vinden”.

Na het nodige getrek en gesleur aan de grote strik en het inpakpapier riep hij uit: “Woooow, het schip van de Paajrets of de carrajiebiejen, een echt schip, met echte zeilen en kanonnen…wooow, zo mooi, dank u mama!”
Heerlijk toch, die dankbaarheid.

Nog geen tel later lagen alle stukken compleet door elkaar, klaar om aan de opbouw te beginnen.
“Euh, mama, hoe krijg ik dat in elkaar eigenlijk? Ga je me helpen?”
Tuurlijk jongen, maar ik wil wel eerst je koffer uitpakken en je natte spullen te drogen hangen. Dat is niet zolang werk, je kan intussen alle stukjes bij elkaar leggen zoals het in het bouwboek staat. Kijk, ik toon het je even”.

Alles, maar dan ook alles in zijn koffer was nat. Ook de kleren die hij niet had aangehad. Dat belooft als hij terug komt na 10 dagen kamp.
“Zeg smurf, hoe krijg je al je kleren zo nat? Regende het binnen?”

“Nee, ik ben in de vijver gevallen”.
“Huh? In de vijver gevallen? Hoezo?”
“Welja, ik was aan het vissen en ik ben een beetje te dicht bij de kant gaan staan en ik ben uitgegleden en ben erin gevallen”.
“Maar jongen toch, dat was nogal schrikken zeker? Heb je je geen pijn gedaan?”
“Maar nee, dat was keiplezant”

Hm, dat geloof ik graag, hij is nu eenmaal een echte waterrat. Het zou me niet verbazen mocht hij nog een paar toertjes hebben willen rondzwemmen.

Zijn eerste rakkerweekend was dus duidelijk geslaagd. Volgens mij is helemaal klaar voor het grote kamp.

Zijn schip zit intussen ook volledig in elkaar, met alles erop en eraan. Nu is hij voor een weekje bij papa maar volgende week is hij er weer. Tot zolang houd ik een oogje in de zeilen.

Straks komt smurf thuis

In een vorig stukje schreef ik al dat smurf op weekend is met de KSA. Vandaag komt hij terug. Straks, om 14 uur, haal ik hem af. Benieuwd welke wilde verhalen hij te vertellen zal hebben, ik gok dat het de moeite zal zijn.

Wordt vervolgd.

Brrr, voel ik hier iets spannends?

Mijn smurf wordt zaterdag 9 jaar maar ik zal geen feestje voor hem organiseren dit jaar.

Vorige jaren mocht hij zijn klasgenootjes uitnodigen om mee te gaan bowlingen en pannenkoeken te eten tussen 2 spelletjes door.

Dat was super voor die klein mannen, het was eens iets anders dan een huisparty of een feestje in de binnespeeltuin.

Iedereen was amusant competitief en geweldig uitgelaten. Gieren en brullen van het lachen met elkaars gestuntel en gekreun. Die ballen zijn dus echt zwaar voor zo’n broekventjes en rokmeisjes…ze tilden er zich voorwaar een lichte kinderhernia aan.

Maar dat kon de pret geenszins bederven want de uitbater van de bowling zorgde al gauw voor discobowling. Witte lichten uit, blacklights aan en een hele vracht felgekleurde lampen die door de weerkaatsing op de spiegelbal aan het plafond wild door elkaar flitsten.  Ik werd daar bijna zot van al die drukte, maar voor die klein mannen is zoiets geweldig natuurlijk.  Dan werd ook nog de muziek vollen bak gezet en dan kon het al helemaal niet meer op.

Maar dit jaar zal dat dus niet zo zijn. Smurf zal zijn verjaardag op verplaatsing vieren. Hij gaat namelijk voor de eerste keer mee als rakker op KSA-weekend.

Kriekske, zo noemen ze hem daar tegenwoordig (wat naar het schijnt te maken heeft met een spelletje dat ze eens hebben gespeeld) zal zich daar wel super voelen gezien zijn beste makker Lander ook meegaat. Dat wisten de leid(st)ers me te vertellen toen ze hem kwamen inschrijven vorig weekend. Lander en Kriekske, die twee bijeen voor een gans weekend, dat zal daar vonken geven!

In ieder geval, een feestje voor smurf zit al ingebouwd in de planning van komende zaterdag, dus dat komt daar geweldig goed in orde denk ik.

Vrijdag om 19 uur verzamelen aan het KSA-lokaal, lees ik in de infobrief, en verder staat  ook het verzoek aan de ouders om eventueel chauffeur te zijn om de gastjes naar de bestemming te voeren.

Yep, op mij kunnen ze rekenen! Ik heb de leiding wel meteen gezegd dat ze mij in het oog moeten houden en dat ze me op tijd van hun erf moeten jagen want ik ben toevallig ook KSA-leidster geweest vroeger, toen ik nog jong en mooi was, en het zou wel best eens kunnen zijn dat ik daar ga willen blijven.

Enfin, hij is dus ingeschreven, dat is alvast geregeld. Nu nog al het gerief bijeen zien te krijgen dat ze volgens de infobrief nodig hebben: stevige combats maatje 33,  gamel en beker, oorlogstent, camouflagenetten, sjorbalken, hudo-materiaal, …