Zwart/wit

Op deze blogpost van Sven liet ik een reactie achter, waarna een (anonieme) lezer mij op de vingers tikte.

Het is fascinerend te weten dat mijn reacties geanalyseerd worden, ik vind het dan ook de moeite waard om hieraan een eigen post te wijden.
Niet dat ik in de verdediging wil gaan (of toch wel een beetje, ik geef toe), ik wil er vooral even bij stilstaan.

Zoals gewoonlijk ondermijnt M-go weer de essentie van een blogartikel door te stellen dat zoiets persoonlijk is.
Ik veronderstel wel dat het niet verkeerd bedoeld is, maar ik zie hier vaak reacties van jou van dezelfde aard. ‘dat is persoonlijk, dat is ieder zijn mening, enz.’. Tja, dan moet een mens niet bloggen hé.
Pak het niet verkeerd op, maar ik vind: ofwel ben je het met Sven eens ofwel niet, maar zijn vurigheid onderuit halen door telkens te stellen: ‘tja, zo denk JIJ er over, maar…’ dat is zó relativerend, alsof die mening meteen niet meer belangrijk is. (zo van ‘waar hou jij je allemaal mee bezig?’) Ik ken je niet persoonlijk, maar ik merk dat je Sven wel kent en misschien vindt hij dat helemaal niet erg. maar ik zou zo’n reacties eigenlijk niet tof vinden. Pak mijn commentaar maar met een korrel zout, maar ik moest het even kwijt.

In zijn log vraagt Sven zich af of zijn afwijzende standpunt tegenover community-sites gegrond is of niet.
De lezer mag hem van het tegendeel overtuigen, als hij daar zin in heeft.
Althans, dat is mijn interpretatie van zijn laatste zinnetje in zijn post.

In mijn reactie zeg ik dat hij geen moeite moet doen om zich te laten overtuigen omdat een mening hierover afhankelijk is van persoon tot persoon.

En dat is waar De Fro zich een beetje aan lijkt te storen.
Hij (voor het gemak maak ik De Fro mannelijk) heeft het blijkbaar moeilijk met het feit dat ik iets te vaak gebruik maak van de stelling dat iets persoonlijk is en iedereen een eigen mening heeft.
Mijn reacties zijn volgens hem dikwijls van die aard.
(ik ben blij dat hij enige consequentie opmerkt in mijn replieken, ik stond daar niet echt bij stil)

Hij heeft ergens wel een punt.
In dit geval lijkt het inderdaad alsof ik me hoofdschuddend afvraag waar Sven zich toch allemaal druk in maakt. Ik lijk te denken “maar jongen toch, loosen up”.

Dat is nochtans niet mijn bedoeling.
Ik wil gewoon de keerzijde van elke medaille belichten.
De meeste standpunten probeer ik zowel van de pro- als van de contrakant te bekijken.
Ik probeer begrip te hebben en me in te leven in beide, vandaar de regelmatig terugkomende stelling dat ieder mens een eigen mening heeft, waarmee ik bedoel dat ik de mening die geopperd wordt in een artikel niet eenzijdig bekijk.

Dat maakt van mij een relativerend type.
Ik durf zelfs negativiteit zodanig kapot relativeren dat er niks meer van overblijft, maar dat doe ik voornamelijk in mijn eigen leefwereld.
Dat is mijn manier om om te gaan met feiten, afvragingen, twijfels en ervaringen.
Dat is mijn manier om reacties te plaatsen bij bepaalde onderwerpen.
Het is persoonlijk.

Kutwijverie

 

De wijvenweek is niet meer.
Menig wijf kon zich een hele week lang uitleven over opgelegde teefjesthema’s, en dat hebben we met veel plezier gedaan, dat blijkt uit de overvolle wijvenblog.

‘t Is ermee gedaan en dat is helemaal niet erg, het is nu wel genoeg geweest.
Ik geloof dat iedereen die eraan meedeed het wel weer eens over iets anders zou willen hebben, zo stilletjesaan.

Dat logo heeft trouwens lang genoeg mijn blog ontsierd.
Wist je dat ik een hekel heb aan de kleur roze?

Wat me niet ontgaan is is de commotie errond.
Ik had niets anders verwacht dan dat er wel wat wrevel en opstandigheid zou op volgen, en niet alleen van de mannelijke bloggers.
Ook enkele anti-wijfwijven uitten hun misnoegdheid.
Ze vertikten het om eraan mee te doen ‘want de vrouwen hebben verdomme op barricades gestaan en hun BH’s verbrand om een beetje (gelijk)waardigheid te bekomen’ en pattati en pattata.

Allemaal juist, en goed dat er zo’n strijd is geleverd, helemaal mee eens, niks tegenin te brengen.

Maar what the fuck heeft dat te maken met deze wijvenweek?
Alsof dit weekje wijvenschrijven het feminisme en de verworven emancipatie (moet dat niet evrouwcipatie zijn eigenlijk?) zou ondermijnen.

Enkele zweefteven namen aanstoot aan het woordje “wijf”.
“Dat woord is zó denigrerend voor vrouwen, ongehoord!”
Spreek voor uzelf, we have an opinion of our own, thankyouverymuch.

Zal ik jullie voor een laatste keer in de strot rammen waar dit ludieke initiatief is op gebaseerd, beste kutwijfjes?
De aanleiding was dat bij de uitreiking van de Bwards geroepen werd ‘dat het weer allemaal wijvenblogs waren die de plak zwaaiden’.
Het ging de initiatiefnemers van de themaweek niet om de naam wijvenblog maar om de onderliggende lullige veronderstelling dat vrouwen die bloggen over niks anders zouden schrijven dan over hun kroost-, huis-, tuin- en keukengerief.

Lillith en Ilse namen het op voor alle bloggende vrouwen met een eigen mening.
“als je een echte wijvenblog wíl dan kan je een echte wijvenblog krijgen”.
Dát was het opzet en niet meer dan dat.
Got it?

Wimmeke Wimmeke, wat doede nu?!

Vrijdag naar het Programma van Wim Helsen gekeken.
Ik zei al tegen SveN wat ik erover denk.

What a load of crap!

1 tafeltje, 5 blauwe kamers, 5 deuren, 5 keer een schone kans om een kliekje onnozele Vlamingen te kakken te zetten.
Alhoewel, die gasten doen dat zelf al, eigenlijk.

Goedkope uitlach-TV vond ik het.
Zijn “onbekende gasten waarvan hij totaal niet weet wie ze zijn en waarvoor ze komen” gooien zich gewillig ten prooi aan…tja, aan wat?
Aan Wim Helsen en zijn mimische grimassen, zijn typische gegrinnik en zijn gevatte oneliners, waar ik normaliter wél geweldig om kan lachen.

Humor? Euhm…nope, niets van gemerkt.

Wie zijn ze? Waar komen ze vandaan? Wat drijft hen?
Een reportage!
Die mensen schreven zich wellicht in voor dit programma omdat Jambers of Afrit 9 niet meer loopt.

Sien Eggers, serieus, wat deed zij daar aan die tafel?
Het was de bedoeling dat zij WH op de vingers zou tikken als hij onbeleefd of grof was geweest tegen zijn gasten.
Sien Eggers vind ik echt geweldig als Mevrouw Protput in Het Eiland en al haar andere typetjes zoals bijvoorbeeld die in In de Gloria.
Maar hier? Nee, ik zag het niet, ik voelde het niet.
Ik dacht/hoopte dat het wel nog zou komen maar het kwam niet.
Zij gaf Wim Helsen aan dat hij na deur 1 naar deur 2 moest gaan.
En na deur 2 verwees ze hem door naar… Juist.

Ik heb wel degelijk gevoel voor humor, ik ben zelfs zot van humor, hoe droger hoe beter, het mag absurd zijn of zelfs net over de grens van het beschamende gaan, maar hier vond ik echt niets dat ook maar enigszins mijn mondhoeken deed opliften.

Ik weet niet of ik volgende week nog kijk, ik kan alleen maar hopen dat het nog écht goed wordt want in deze eerste aflevering gingen ze af als een gieter. En hier heeft Jan Eelen aan meegewerkt? Huh?

Het is mijn interpretatie en mijn mening dus iedereen is vrij om er compleet het tegendeel van te vinden.

Grmbl!

Grrr. Aaaarrrrgggggg.
Heb ik me weer geergerd aan een hele resem truttebellen op de E40!

Madammen, neem de fiets of ga te voet als je niet weet hoe je je in het verkeer moet gedragen! Hang verdomme niet als een halve zombie met uw neus tegen uw stuur geplakt op het middenvak te puffen. De rechter rijstrook is even breed. Echt.

Voila, dat lucht op.