Flaterwater

Veel water drinken is goed voor de algemene gezondheid.
Hoe meer water je drinkt hoe zuiverder uw lichaam en hoe stralender je huid.
Drink minstens anderhalve liter per dag.
Mag het iets meer zijn? Mabaja, da’s zeker da, en vooral wie wil afvallen mag er nog een paar glazen bovenop doen.

Akkoord?

Nope, ik niet.
Ik ben een averechte treze die er al jaren van overtuigd is dat je best gewoon kan doen en laten wat je lijf je ingeeft, en niet meer dan dat.
Laat me er entre grote parenthèses wel meteen bijzeggen dat ik die theorie beter kan uitleggen dan ze zelf toe te passen, zij het dan wel op gebied van eten. Mijn smaakpapillen draaien soms nogal wat overuren.

Maar het ging over water.
Ik drink dus weinig water.
Zo nu en dan durf ik wel eens een glaasje spa-met-pjjsssst te drinken, en ik neem al eens een nipje dood kraantjeswater om een pilletje door te zwelgen maar verder kom ik niet wat dat betreft.

In mijn omgeving zie ik velen, vooral vrouwen, water zuipen als koeien.
En maar zagen dat dat toch wel een hele opgave is om aan de norm van anderhalve tot 2 liter per dag te komen, en dat ne mens toch moet afzien om schoon en gezond te zijn, en dat dat goedje toch écht geen smaak heeft, en nog veel vijven en zessen.

Dan zeg ik: “maar stop dan met uw eigen zo vol te gieten, tegen uw goesting al dat water hangen zuipen is toch al te belachelijk!”
En dan probeer ik eraan toe te voegen waaróm ik dat zeg maar doorgaans heeft dat allang geen effect meer want wie ben ik om de boekskes tegen te spreken.

En nu ben ik gekomen waar ik eigenlijk naartoe wou.
Wat ik al jaren doe, weinig of geen extra water drinken, wordt eindelijk bevestigd door professoren die daar onderzoek naar hebben gedaan. As if that was necessary.
Eindelijk wordt er nu zwart op wit geschreven: “hold it people, zijt een beetje voorzichtig met water binnenkappen aan de lopende liter, dat is niet zo goed als men altijd heeft beweerd”.

“A nè godomme, ken wistekik da nie”, zeggen ze nu, de dop op de waterfles draaiend.
Tuurlijk niet, hoe kan het ook, als men al jaren het tegendeel loopt te verkondigen.

Snor maar eens de artikels op die nu geschreven worden naar aanleiding van die onderzoeken.
Lees eens goed wat dat met je nieren doet.
Die kunnen al dat vocht niet deftig verwerken en als je doorgaat met overdrijven zal zich dat tegen je keren, op je mooie ouwe dag.

Wat ik dus allang weet en nu bevestigd zie is: alles wat je eet en drinkt bevat vocht en dat volstaat, je hoeft er echt geen extra liters water achteraan te gieten.
Je lichaam geeft zelf wel aan wanneer er bijgetankt moet worden.
Dat heet dorst.

Zwart/Wit - Part II

Het blijft precies een heet hangijzer.
‘k Ben effenaf gemotiveerd om hier nog een kleine sequel te forceren.
Over het initiële artikel gaat het intussen allang niet meer, het onderwerp van discussie is verschoven naar een andere essentie: reacties op een blogpost.

Ook onze bergbewoner Vandepotgerukte heeft dit onderwerp ter discussie gesteld op zijn blog.
Het leeft onder de bloggers, zoveel is zeker.

Een résumé.

De meeste soorten reacties worden aanvaardbaar bevonden.
Bevestigende, grappige, genuanceerde, tegendraadse, verwijtende, van een andere hoek bekekene, educatieve,…
Alles kan en alles mag, als ze maar voldoende gefundeerd zijn en met het nodige inzicht en kennis van zaken geformuleerd.

Uitlatingen zoals “koop dat dan niet”, “als je er niet mee akkoord gaat, zap dan weg”, kijk daar dan niet naar”, “negeer dat toch gewoon” of “schenk daar geen aandacht aan” krijgt men liever niet.
Deze worden beschouwd als lucht van iemand die geen eigen mening heeft, die de waarde van het artikel ondermijnt en de schrijver zijn mening tenietdoet.
Terecht.
Zo’n uitspraak als alleenstaande zin is inderdaad niet onderbouwd en geeft totaal geen ruimte om verder te discussïeren.

Wat ik me afvraag; gebeurt dat, dat mensen enkel reageren met zo’n zinnetje, zonder meer?

Nog een ongewenste reactie is: “dat is persoonlijk” of “iedereen heeft zijn eigen mening”.
Ook hier weer, zo’n uitlating op zich, zonder meer, brengt totaal geen meerwaarde aan en is geen voer voor discussie.
Maar doen mensen dat? Gewoon schrijven dat het persoonlijk is en daarmee uit?
Het zou me verwonderen.

Dat de mening van een schrijver persoonlijk is, dat is nogal evident.
Niemand gaat een post in zijn/haar blog plaatsen met andermans visie, me dunkt.
Maar als er om een mening gevraagd wordt en jij vindt dat het onderwerp niet eenzijdig kan worden belicht, dat die verschilt van persoon tot persoon, hoe schrijf je dat dan neer zonder de schrijver het gevoel te geven dat je hem/haar de mond wil snoeren of zonder afbreuk te doen aan de essentie?

Het fascineert mij om te weten hoe anderen hier tegenover staan, valt dat op?

Stel dat iemand dit artikel plaatst:
“Gisteren extreem dure rode wijn gedronken van het merk X.
Is me dat een vies spul. Zeepwater. Degoutant slecht van smaak met een vortig smerige afdronk, gewoon niet te zuipen!”
Ik zou reageren met: “het is niet omdat jij hem niet lust dat het een slechte wijn is.”

Misschien houdt dit voorbeeld totaal geen steek in verhouding met de aanloop van dit alles maar toch, menig blogger zou deze reactie liever niet krijgen.

Het zal wel aan mij liggen maar ik blijf erbij dat het voor mij echt niet uitmaakt wat voor reacties ik krijg.
Ik ben altijd content als er een reactie volgt want daaraan merk ik dat ik gelezen word, ook al zijn mijn blogbrouwsels nooit erg diepgaand of fijngesnaard.

Om af te sluiten, 2 vraagjes:

1) vind jij (de inhoud van) een reactie belangrijk?
2) Waarom (niet)?

Mega windy

 

Ik kijk al eens graag naar VijfTV, of wijfTV, zo u wil, whatever.
“Leefwereld” belicht dikwijls mooie, aangrijpende, sterke, opvallende, merkwaardige doch altijd beklijvende onderwerpen.
Gisteren was het nogal…euhm…luchtig.
Het was een reportage over flatulentie.
Beter bekend als winderigheid.
Nog beter bekend als scheten laten.

U laat gemiddeld zo’n 20 scheten per dag.
Dat betekent dat u wekelijks zo’n 10 liter darmgas de lucht inblaast.
En dat met uw wellicht gewoon normale spijsvertering.

Nu zijn er blijkbaar uitzonderingen.
Mensen met een aandoening, bij voorbeeld een prikkelbare darm (BDS).
Die mensen laten zo’n 50 scheten per dag en meer.
Over deze mensen ging de reportage.

Het was medisch informatief en absoluut niet om mee te lachen.
Relaties gaan eraan kapot omdat het seksleven niet meer werkt, sommigen ontwikkelen agorafobie, anderen vallen in een isolement en durven nooit nog ergens naartoe waar andere mensen zijn…
Neen, het is echt geen lachertje.

Maar toch, ik ben meermaals serieus in de lach geschoten bij het horen van al die scheten.
Hoe begaan ik ook was met die arme stakkers, hun knallende kuchers, brommende broekbroebels en reutelende reetschuivers werkten op mijn lachspieren, ik kon er echt niks aan doen.

Ik kreeg er zowaar krampen van.

Kutwijverie

 

De wijvenweek is niet meer.
Menig wijf kon zich een hele week lang uitleven over opgelegde teefjesthema’s, en dat hebben we met veel plezier gedaan, dat blijkt uit de overvolle wijvenblog.

‘t Is ermee gedaan en dat is helemaal niet erg, het is nu wel genoeg geweest.
Ik geloof dat iedereen die eraan meedeed het wel weer eens over iets anders zou willen hebben, zo stilletjesaan.

Dat logo heeft trouwens lang genoeg mijn blog ontsierd.
Wist je dat ik een hekel heb aan de kleur roze?

Wat me niet ontgaan is is de commotie errond.
Ik had niets anders verwacht dan dat er wel wat wrevel en opstandigheid zou op volgen, en niet alleen van de mannelijke bloggers.
Ook enkele anti-wijfwijven uitten hun misnoegdheid.
Ze vertikten het om eraan mee te doen ‘want de vrouwen hebben verdomme op barricades gestaan en hun BH’s verbrand om een beetje (gelijk)waardigheid te bekomen’ en pattati en pattata.

Allemaal juist, en goed dat er zo’n strijd is geleverd, helemaal mee eens, niks tegenin te brengen.

Maar what the fuck heeft dat te maken met deze wijvenweek?
Alsof dit weekje wijvenschrijven het feminisme en de verworven emancipatie (moet dat niet evrouwcipatie zijn eigenlijk?) zou ondermijnen.

Enkele zweefteven namen aanstoot aan het woordje “wijf”.
“Dat woord is zó denigrerend voor vrouwen, ongehoord!”
Spreek voor uzelf, we have an opinion of our own, thankyouverymuch.

Zal ik jullie voor een laatste keer in de strot rammen waar dit ludieke initiatief is op gebaseerd, beste kutwijfjes?
De aanleiding was dat bij de uitreiking van de Bwards geroepen werd ‘dat het weer allemaal wijvenblogs waren die de plak zwaaiden’.
Het ging de initiatiefnemers van de themaweek niet om de naam wijvenblog maar om de onderliggende lullige veronderstelling dat vrouwen die bloggen over niks anders zouden schrijven dan over hun kroost-, huis-, tuin- en keukengerief.

Lillith en Ilse namen het op voor alle bloggende vrouwen met een eigen mening.
“als je een echte wijvenblog wíl dan kan je een echte wijvenblog krijgen”.
Dát was het opzet en niet meer dan dat.
Got it?

Chambre 46

Dinsdag 18/03/08 - 9 uur. Een gewone werkdag dient zich aan.
Werk, zwoeg, break, werk, werk.
17 uur. Boeken toe.
Allen naar de parking waar de bus ons staat op te wachten.
We moeten opschieten want er wachten nog 40 buitenlandse collega’s om opgepikt te worden.
Van Ternat naar Zaventem, van Zaventem naar Brussel Zuid en vandaar rechtdoor naar Hargimont, een rustig plaatsje in de Ardennen, tussen Namen en Bastogne.

Om 20u45 arriveren we op het domein. Van in de verte zien we Chateau Jemeppe baden in het licht. Prachtig.
Via de binnenkoer rollen we onze bagage over de kinderkopjes tot in de hall, we moeten direct aan tafel.
Als uitgehongerde leeuwen storten we ons op het delicieuse 3-gangen diner.
In 1 van de vele livingruimtes nuttigen we een slaapmutsje, een kopje koffie of thee, brownies en cake.
Dan worden we in kleine groepjes naar onze kamers geleid.

Het is verbluffend hoe men in zoiets immens groots zo’n warme en knusse huiselijke sfeer heeft weten te creëren.
Elke kamer heeft een bijzonder stijlvolle inrichting, oud en nieuw zijn perfect in elkaar verweven.
Dikke tapijten, grote kunstwerken, prachtige meubelstukken, zware fauteuils, houten en ruwe stenen vloeren, perfect gedimde verlichting…
Van in de torens tot in de kelders is alles wondermooi gerenoveerd en ingericht. Echt verzorgd. Af.

Chambre 46 “Thym”. Da’s mijn chambre for two jours.
Een heel ruime twinbed kamer met aparte badkamer en aparte wc.
Helemaal voor mij alleen.

Geen enkele kamer is er dezelfde, ik ben dat bij mijn collega’s gaan checken. Doch allen zijn ze afgewerkt met evenveel smaak, zorg en stijl.

Zelden zo’n prachtige locatie gezien. We waren allemaal onder de indruk, en vooraleer ik onder de indruk ben…
Kijk zelf eens: Chateau Jemeppe

Maar we zijn daar niet gekomen om de toerist uit te hangen, er moet gewerkt worden.
Nuja, ik doe liever mijn dagelijkse job dan me 2 volle dagen op verschillende presentaties te moeten focussen.
Zoals dat doorgaans gaat in de financiële sector passeren er nogal wat tabellen met kleine lettertjes en grote cijfers, het grootste werk voor mij was dus vooral om wakker te blijven eigenlijk.
Maar het viel mee, het is me bijna gelukt om even geen tukkie te doen. Gelukkig kreeg ik tijdig een por in mijn zij van mijn collega, anders was ik misschien snurkend van mijn stoel gedonderd.

Na de meeting, om 17 uur, was er een outdoor activiteit gepland. Niemand wist wat we zouden doen, dat is tot op de laatste minuut geheim gebleven.
Maar er zat een kink in de kabel. Plan A kon niet doorgaan.
Verdomme, stomme wind, stomme sneeuw, stomme hagel, stomme ongunstige weersomstandigheid!
Plan A was een ballonvaart geweest…6 luchtballons zouden ons de lucht hebben ingedreven, maar die vlieger ging niet op.
Toemme toch, en ik was zo graag eens van de grond gegaan. Woeha.

Dus over naar Plan B.
4 knappe jongemannen van een teambuildingsbedrijf kwamen aanzetten, verkleed als rechters.
Ze deelden ons op in meerdere teams en spraken de woorden: “There was a murder at the castle. The countess has been killed. Find out who did it, where it happened and what weapon was used”
Cluedo dus. Live.
In en rond het kasteel stonden allerlei coole proeven opgesteld. Per punt dat je scoorde met je team verdiende je een kaart met daarop uit te schakelen plaatsen, wapens en de teamkleuren. Hoe meer kaarten je verzamelde hoe minder mogelijkheden er overbleven.

Behendigheids- en evenwichtsparcours, vraagstukken en raadsels, schietproef naar een target met 5 gaatjes, nagelkloppen, geur- en smaakproeven, om ter snelst en om ter hoogst een kaartenhuis bouwen met grote plastieken kaarten (niet makkelijk met rukwinden van 90km/u), woorden tekenen en uitbeelden…hints…

Dat was echt iets voor mij, ik was geweldig in mijn nopjes en scoorde behoorlijk goed in alle proeven, al zeg ik het zelf.
Samen sprokkelden we een mooi aantal kaarten bij elkaar maar gewonnen zijn we niet.
So what, kon ons geen barst schelen, er zat geen enkel competitiezwijn in ons team.
Het enige wat telde was dat we ons te pletter hebben geamuseerd.

Met zo’n teambuilding dinges leer je echt wel mensen beter kennen. In mijn team zaten bvb collega’s van UK, DK, NL en D die ik niet persoonlijk kende. Ik werk voor FR en heb dus weinig of geen contact met collega’s van de andere landen.
Maar tijdens die proeven waren we allen op elkaar aangewezen, we moesten aan hetzelfde zeel trekken en elkaar brullend en gierend aanmoedigen. Dat schept een band.
Ok, de ballonvaart hadden we gemist maar dit evenement was een meer dan waardig alternatief.
En de presentaties van mijn teamleden waren een stuk boeiender ’s anderendaags.

Na een verkwikkende douche werden we terug aan tafel verwacht.
Alweer een heerlijk diner met alles erop en eraan.
Echt niet ideaal voor een veelvraat als ik. Veel te veel gegeten en veel te veel geproefd van al die heerlijkheid, maar goed, we zwieren ons wel weer op een crashdieet van cornflakes en soep als we thuiskomen.

Na het diner was er nog een party. Eén van mijn teamleden was jarig die dag en zijn collega’s hadden een verrassingsfuifje voorbereid in de toren van het kasteel.
Ze hadden een DJ laten aanrukken, die had het zaaltje ingericht tot een heuse discotent. Later op de avond is er nog een stripteasemadam met haar kleine tietjes komen zwieren.
Surperise!
Mijn hoofd stond er niet op, het was me allemaal een beetje te druk. Ik ben wel eens gaan kijken uit nieuwsgierigheid maar ik kreeg al rap de webben van die dreunmuziek en ben er weggevlucht.
De show met de madam heb ik dan wel gemist maar ik heb toch enorm genoten van de rust en de gezelligheid in de lounge bij het knetterende haardvuur.
Laat de rest maar swingen en zuipen in het dans- en drankgebeuren, ik zal tenminste fris zijn voor nog een vermoeiende dag vol meeting & greeting.

Op het ontbijt kwamen de zombies 1 na 1 binnengesloft. Er waren er die tot in de vroege uurtjes hadden doorgefeest, die zagen er bijzonder slecht uit. Was ik content dat ik niet zo moest hangen sterven.
Ik durf mij ook wel eens volhijsen en de avond rekken tot een kot in de nacht maar ik was verdekke wreed content dat ik me gedeisd had gehouden en op een deftig uur in mijn tram ben gekropen.

Na nog 3 presentaties volgden er workshops. Best wel interessant, ik heb daar redelijk veel aan gehad.
De tijd vloog voorbij en in no time zaten we alweer aan tafel voor een rijkelijk gevarieerd buffet van hier tot ginder, crème-brulée en chocomousse als toetje en een heuse kaasplank met druiven en noten om het helemaal af te maken.
Na het diner werd er nog kort en bondig samengevat wat de workshops hadden opgeleverd en dat was het dan.
Einde meeting.

Om 15 uur zou de bus ons komen ophalen dus er was nog zo’n anderhalf uur over om vrij in te vullen.
Een groepje ging wandelen, anderen bleven gezellig keuvelen in de lounge, nog anderen verkenden het de wijnkelders.
En ik, ik ging een tukkie doen.
Mijn GSM wekker ingesteld op 14u30, tijd zat om mijn koffer te maken en klaar te staan voor vertrek naar huis.

 

Ik lag zalig te knorren toen ineens mijn gsm ging.
“eij, wor zijde gij?”
” in mijn kamer, ik lig te maffen, waarom misschien?”
“den bus is hier al zenne, we zitten op jou te wachten”
“ja, ‘t zal wel, zot”
“nee, serieus, de bus is een half uur vroeger toegekomen en iedereen zit er al op, ge moet u haasten”
“jamaar, ik moet mijn valies nog pakken en alles. Ik zal dan maar opstaan zeker he. Ne moment, ik kom direct af”

Slaapdronken gooi ik alles wat ik denk dat van mij is in mijn koffer en begeef me door de smalle gangen naar de uitgang.
Of toch niet.
Huh? Shit, waar ben ik nu eigenlijk? Langs waar is dat hier?
Ik was een beetje het noorden kwijt, ik had me mispakt van gang en trap. Ja zeg, het is daar zo groot hé.
Ik heb zo al en vreselijk gebrekkig oriëntatievermogen, nu was ‘t al helemaal een ramp.
Een van de kamermeisjes zag dat ik in lichte looppas verdwaald was en leidde me gewillig en met een brede glimlach naar de uitgang.
Met grote onhandigheid sleurde ik mijn koffer over de kinderkopjes van de binnenkoer, strompelde met grote passen door de kasteelpoort en dropte mijn koffer in de handen van de buschauffeur.
“Ik ben zeker mijne laatsten?”
“Aja, mor de leste zijn de beste zenne meisken, kom, stap maar in”
“Jamaar, gij zijt hier te vroeg toch hé? Of ben ik te laat?”
“Ik ben hier ietske vroeger ja, maar da’s toch goed, ge gaat naar huis”
“Jaja, da’s dik in orde jong”

Op de bus zat iedereen te lachen natuurlijk.
“Awel, zijde wakker, slaapmuts?”
“Goodmorning Margo, had a good night sleep?”

Ach kom, laat mij allemaal gerust. Ik wil slapen.

Is mijn gat niet te dik in deze rok?

De nieuwe mode voor deze zomer.
Voor de durvers.

 

Klein detail: dit zijn rokjes met een print.
Naajs!

Ploetermoeders, eat your heart out!

 

Druk druk druk, steeds weer tijd te kort, stressen en flippen, tegen 200 per uur ploeteren om alles geregeld te krijgen.
U herkent het?
Jammer voor u maar ik heb daar totaal geen last van.

Je hoeft me hierom niet te benijden want ik ben niet zomaar met mijn gat in de boter gevallen.
Een medaille heeft 2 kanten, zoals u weet.

Zo kom ik naadloos tot de kern van de zaak: co-ouderschap.
1 smurf, 1 mama, 1 papa.
smurf 1 week bij papa, 1 week bij mama.
Zo gaat dat bij ons.
Niet ideaal voor een kind, dat is een feit.
Het was ook niet de bedoeling dat het zo zou lopen, mocht u dat durven denken…toen ik trouwde had ik een gans ander scenario in mijn hoofd, wees daar maar zeker van.

Maar het leven loopt nu eenmaal niet altijd zoals je het wil, does it?
Dus wordt het roeien met de riemen die je hebt en ben je genoodzaakt je aan te passen aan de omstandigheden.
Dat lukt vrij aardig, al zeg ik het zelf.

In de smurfweek ben ik mama en in de papaweek ben ik vrij in al mijn doen en laten.
De eerste jaren had ik het behoorlijk moeilijk met die switch, ik kon verdraaid mijn draai niet vinden.
Maar mettertijd went dat, zoals doorgaans alles went mettertijd.

Nu zie ik de voordelen ervan in om niet fulltime bezig te hoeven zijn met het runnen van een huishouden.

Druk druk druk, steeds weer tijd te kort, stressen en flippen, tegen 200 per uur ploeteren om alles geregeld te krijgen.
U herkent het?
Jammer voor u maar ik heb daar totaal geen last van.

Ik kreeg de kans om 4/5 te werken en koos ervoor die kans te grijpen, ook al scheelt dat een hap uit mijn maandloon.
Die 4/5 werkweek heb ik kunnen en vooral mogen afstemmen op mijn co-ouderschapssituatie.
De week dat smurf bij mij is werk ik korte dagen, van 9 tot half 4. Zo kan ik hem elke dag zelf naar school brengen en terug afhalen en hoef ik op niemand anders beroep te doen.
De andere week werk ik lange dagen en ben ik ’s woensdags thuis.
Zo’n vrije dag op woensdag breekt een werkweek zalig doormidden. Ik kan het iedereen aanraden.
Al besef ik maar al te goed dat niet iedereen de mogelijkheid heeft/krijgt om zijn uren zo te schikken dat het volledig in zijn plaatje past.

Druk druk druk, steeds weer tijd te kort, stressen en flippen, tegen 200 per uur ploeteren om alles geregeld te krijgen.
U herkent het?
Jammer voor u maar ik heb daar totaal geen last van.

Ik val in herhaling? Juist.
Om te benadrukken dat ik écht geen last heb van geploeter.

Mijn job versmacht mij niet. Ik doe mijn werk ontzettend graag maar ik neem het nooit mee naar huis.
Niet dat ik geen verantwoordelijkheid heb, want dat heb ik wel, al is het maar als hulpboekhouder.
De werkdag stopt op het moment dat de kantoordeur achter mij dichtschuift.
Terwijl ik naar de parking loop vult mijn hoofd zich al met andere zaken.
Ik denk dan aan wat ik de rest van de dag nog zou kunnen doen. Of niet doen.

In de smurfweek zit structuur.
Geen geploeter, geen gecross, geen tijd te kort, niks druk druk druk.
Alles is mooi geregeld zonder stress.
Gewoon structuur.

Rond 7u15 opstaan, ontbijten, wassen, kleertjes en schoenen aan, tandjes poetsen, fruit en drank in de boekentas, lichten uit, deur toe, smurf naar school en ik naar het werk.
Om 15u30 boeken toe, smurf afhalen, even winkelen misschien, naar huis, huiswerk maken, avondeten eten en dan nog wat prullen hier en daar.
Smurf kijkt nog wat TV, zingt luidkeels mee met liedjes op zijn mijn iPod, verzorgt zijn Neopets op de PC, ruilt Pokémonkaarten met zichzelf…
Om 20u30 pyjama aan, tandjes poetsen, pyjama uit en bedje in.
Op woensdag- en vrijdagavond is er voetbaltraining, op zaterdag een toernooi of een match en op zondagnamidag KSA.
Zondagavond frietjesavond!
Na de Pappenheimers pyjama aan, tandjes poetsen, pyjama uit en bedje in.

Dat zijn zo ongeveer de dagrituelen in de smurfweek.
Maandagochtend voer ik smurf naar school en dan begint de wissel (papa haalt hem af) en begin ik de week waarin van enige structuur totaal geen sprake meer is.
In die week doe ik vanalles en niets, het hangt er maar vanaf.
Niets moet, alles mag.

Druk druk druk, steeds weer tijd te kort, stressen en flippen, tegen 200 per uur ploeteren om alles geregeld te krijgen.
U herkent het?
Jammer voor u maar ik heb daar totaal geen last van.

Suicide City

Het nieuws verspreidt zich razendsnel via alle mogelijke kanalen. Gisteren in Telefacts, vandaag in Koppen, de voorbije dagen stond het in vele kranten en all over the www.

Sinds 2006 zouden er in Wales alleen al 36 zelfmoorden zijn geregistreerd.
Het afgelopen jaar hebben minstens 17 jongeren zich van het leven beroofd in Bridgend, een armoedig gehuchtje in het zuiden van Wales.
Onderzoek moet uitmaken wat er precies aan de basis ligt van dit dramatische patroon.
Er worden verschillende pistes gevolgd om de oorzaak te vinden.

Waarom stappen daar zoveel jongeren tussen 14 en 27 jaar uit het leven?
Is er sprake van een onderling gesloten verborgen pact?
Gaat het om een duistere internetsite waarop jongeren elkaar aansporen om uit het leven te stappen?
Is het toe te schrijven aan copieergedrag?
Een kettingreactie?

De kans is groot dat “Samaritans” de juiste piste volgt.
Dit is een preventieservice voor mensen met emotionele klachten en zij zijn met een team zelf naar Bridgend getrokken om er jongeren op te zoeken en hen de kans te bieden om te praten over alles wat hen bezighoudt.
Wellicht is daar grote nood aan want Bridgend biedt blijkbaar geen enkele ontspanning of uitlaatklep voor de jeugd.
Er is geen treinverbinding naar de stad, er is niks te doen, er is geen jeugdhuis of cultureel centrum.
Men vindt er nauwelijks werk, het is er armoe troef.
Jongeren van bridgend hebben bitter weinig toekomstperspectief en dat zou wel eens aan de basis kunnen liggen van het hoge aantal zelfmoorden in die regio.
Of is er toch iets meer aan de hand?

Zelfmoord/zelfdoding is van alle tijden en komt wereldwijd voor in alle lagen van de bevolking.
Maar wat zich in Bridgend en aangrenzende dorpjes afspeelt in zo’n korte tijd is toch wel heel opmerkelijk.

Zelfmoordgolf in Wales

Zeventien jongeren pleegden de voorbije dertien maanden zelfmoord in en rond het stadje Bridgend in Wales. De laatste verhing zich vorige week nog. Onrustwekkend was dat de meesten elkaar kenden, en ze geen reden of briefjes achterlieten. In ‘Koppen’ zoeken de ouders van Thomas (20), David (19) en Anthony (19) naar antwoorden. Niet bij het internet, zoals eerst gedacht, maar bij het troosteloze leven in die streek. ‘Hij zei, tot later, papa, dat was de laatste keer dat ik hem zag,’ vertelt Christopher, de vader van David Dilling, de tweede die zelfmoord pleegde. Christopher verwerpt de internettheorie, want David had nog nooit een computer aangeraakt. Wat wel kan gespeeld hebben: drie jaar ervoor stierf Davids broer in een auto-ongeluk, sindsdien waren z’n ouders werkloos.In sommige volksbuurten van Bridgend zijn er tot vijftien procent werklozen. ‘Mensen kunnen hier niet weg. Mensen vinden hier geen werk’, vertelt Tracey Roberts, de moeder van Anthony die ook al zelfmoord pleegde. Volgens haar is de huidige zelfmoordgolf geen fenomeen bij jongeren alleen, maar ook bij volwassenen. Van heel het Verenigd Koninkrijk is het zelfmoordcijfer het hoogste bij mannen in Wales.

br zkt vr m d stlln t t mstn

In de Humo van deze week las ik een artikel over het gebruik van de afkortingstaal in sms’jes. Alom wordt doorgaans beweerd dat dat taaltje een nadelige invloed heeft op de taalkennis van la jeunesse. In dit artikel wordt dat tegengesproken door een Nederlands taaldeskundige en jeugdschrijver.

Hij beweert dat het flauwe kul is om te stellen dat dat sms-taaltje, met zijn eigen vocabulaire en spellingsregels, ook maar iéts van invloed heeft, hij vindt het eerder een verrijking van de taal.  Sms-taal is volgens hem de allereerste volwaardig geschreven jongerentaal.  

Afkortingen als CU of CUl8er, U2, ff, nx, idd en al die met lettertekens gevormde emoticons…het is wel degelijk een taaltje apart.   Maar eerlijk, ook al behoor ik niet meer tot de jongeren, toch vind ik het zelf ook best ferm om die afkortingen te gebruiken, ook in mails naar vrienden.

Ik ben het dus volledig eens met die meneer van in den Humo en geloof er ook de ballen van dat het sms-taaltje die ze hanteren om met hun vriendjes te communiceren de algemene kennis van spelling en woordenschat en alles ondermijnt.

En u? Wat denkt de doorsnee blogger hierover?