Amsterdam is nog steeds een toffe en immer bruisende stad, en ook nog steeds lévensgevaarlijk! Die fietsers maaien u gewoon van de baan, als ge nie oplet! Heb daar efkes serieus moeten uitwijken of er zat nen Ollandse velo in mijn gat geparkeerd.
Het feest was keigoe, ik zal zelfs meer zeggen: het was het allerbeste personeelsfeest-in-kerstvermomming so far. En ik heb er al 8 meegemaakt, dus dat wil wat zeggen.
9 uur: @ D office in Ternat om te werken (nuja)
13u : vertrek naar Amsterdam met 5 auto’s vol collega’s
16u15: aankomst in het Parkhotel + check-in + douchen + aankleden + gezichten plamuren, polieren en bijkleuren.
17u: nu werden we verwacht in het American Hotel voor de receptie
17u30 : verzameld in de lounge: dik te laat maar daarom zeker niet minder Ready To Party, Yeah!
17u45: receptie samen met onze Hollandse collega’s. Een paar als pinguins uitgedoste obers lieten allerhande hapjes aanrukken en schotelden ons een keuze voor tussen een coupeke champitter of een non-alcoholisch sapje. Dat non-alcoholisch sapje leek verdacht veel op appelsap en was geweldig lekker. Dat goedje zat wel degelijk vol alcool, voelde ik ineens, na er zo drie achterover te hebben gekapt van de groten dorst.
18u30 : met een dubbeldekkerbus op naar de volgende locatie waar na een welkomstdrink het diner werd opgediend voor zo’n slordige 400 man. Blij weerzien van onze Britse, Deense, Zweedse en Franse collega’s. Het diner was verrukkelijk, zo ook de bijhorende rode en witte wijn.
21u30: dé Grote Speech van de Grote Baas van Europe waarin onder andere bekend gemaakt wordt waarmee we dit jaar braaf gehouden zullen worden: The X-masGift. Onze verzameling Kdoos van de firma, die onder meer bestaat uit een iPod Mini, een DVD-speler, een Motorola GSM, een Trivoli Audio radio, een weekendje New-York (tsss), een 8Gb iPod Touch, wordt eind januari aangevuld met een nieuw speleding: een Flip Video.
22u30: na een optreden à la The Blues Brothers door een bende hoge pieten van het management, werden we verzocht het pand te verlaten. Nadat we sfeervol werden gedecoreerd met een kerstverlichtingsketting gidste men ons zo’n 200 meter verderop naar een ander etablissement: The Party Venue.
De muziek was kei- maar dan echt kéigoed. Er werd –voor ‘t eerst in die 9 jaar- eindelijk eens deftige muziek gedraaid. Depeche Mode, Nirvana, The Human League…’t was eens iets anders dan een kamerorkest of Jazz. Ooit al eens 400 man uit de bol zien gaan op een personeelsfeestje? Ik heb mij een halve hernia gedanst! Geen seconde heb ik stilgestaan. Mijn lijf doet er nog zeer van, begot.
De act van de avond beston uit 2 delen: het eerste deel was een optreden van een echte rockabillyband die zichzelf ‘Baseball’ noemt. Een bende jonge gasten met gitaar, piano en contrabass die in de stijl van de Stray Cats allerlei bekende covers ten berde brachten. Ambiaaaance!
De tweede act was waarlijk een memorabel moment: recht vanuit the USA kwam Mister Hilfiger Himself het podium op gedanst en bracht rappend “Tommy can you hear me?”, een nummer waarvan de tekst in karaoke op de grote schermen werd geprojecteerd. Het is niet alledaags dat we de Big Chief in levende lijve mogen ontmoeten, dat kan ik je wel zeggen. Eigenlijk is dat wel een heel toffe peer, die Tommy. Hij heeft zich later die avond gewoon tussen het personeel gemengd en deed luchtige praatjes met zijn werkvolk.
3 uur: moe maar voldaan de taxi in, op naar het hotel voor een korte maar krachtige nachtrust
8 uur: de wekker! Aaarrgghh! Geeuw. Douchen, kleden, boel bijeenpakken en uitchecken
9 uur: ontbijt. Een bende zombies bij elkaar, met lange tanden aan een taske koffie lurkend. Raar maar waar, een unicum voor ons departement: Dafalgan, Nurofen, Immodium en Mortillium waren niet nodig. Waar gaan we dat schrijven!
10u: terug naar België, dikke files trotserend in Amsterdam en Antwerpen
13u30: back @ D office en jawel >> back to work.
Dat is altijd wel een groot minpunt, dat iedereen ‘s anderendaags op kantoor moet zijn en dat er gewoon weer gewerkt moet worden. Of men van ons verwacht dat we wreed productief zijn laat ik in het midden.
17u30: einde werkdag.
Zijt gerust, ik besef maar al te goed wat voor een lucky bastard ik ben om voor zo’n firma te mogen werken. Hier is niks evidents aan, ik heb toevallig ongelooflijk veel geluk op dit vlak.
Amehoela zeg!
Dat was jij toch die vroeger in een kasteel mocht gaan feesten op kosten van de baas?
(Ik wil ook dyslexie!) ;-)
mohow, wij waren tegelijk in Amsterdam of wa?
Ik vraag mij daar elke keer af of er ook mensen wonen. Heb er nog noois iemand met een zakske van den delhaize, of Albert H, of wat dan ook van supermarkt zien lopen.
Ik zit hier een stuk van mijne stoel te bijten van jaloezie …
@ zapnimf
Yep, dat was I. Maar dan geen feest maar een finance-meeting. In Chateau Jemeppe was dat (http://margogogo.wordpress.com/2008/03/22/chambre-46/). Ook dikke chiqué en overdreven luxe voor een kleine garnaal als ik.
(‘t is met dyscalculie dat ik daar binnengeraakt ben, zap.)
@ Marc
Ah, liep jij daar ook rond? ‘k hebbekik u nie gezien, jong.
En ja, daar wonen wel degelijk mensen. Een paar van mijn NL collega’s wonen daar niet ver van de Stadshouderskade…
@ Tina
Heel erg sorry dat ik zo arrogant ben om met mijn jobgeluk zo uit te pakken. Het is echter maar het enige geluk dat mij gegund is hoor, mocht dat u kunnen troosten, want in de liefde en al is dat vele minder
Nog maar één keer in Amsterdam geweest in mijn leven maar ik vond de fietsers nogal mee vallen. Het viel me wel op dat er zo veel volk op het water te vinden was – alsof elke Amsterdammer een boot bezit. En ja, het is er hartstikke leuk. ;-)
Waaaw! Dat was me het feest nogal! ‘k Ben een tikkeltje jaloers op die doos met toffe Kdoos.
Hahahahahahah oeps oeps, dat bedoelde ik!
(Ik heb afasie)
@ Stef Flater
Fietsers in Olland vallen niét mee, zeg ik u.
En Amsterdammers zelf varen niet, het zijn de toeristen die de wateren ontsieren.
@ madameblogt
Waaaw, inderdaad, wreed feestje. Die Kdoos zijn uiteraard ieder jaar een mooie bonus.
@ zapnimf
Oeps oeps, afasie is begot nog erger dan dyscalculie en dyslectie samen
Margo, over het eerste ga ik niet discuteren want zo lang was ik niet in Amsterdam maar van het tweede ben ik 100% zeker dat je mis bent. Varen en zeilen zit de meeste Nederlanders in het bloed. Ik was wel in Amsterdam toen het zomer was en warm dus zal het wel een ander beeld geven dan tijdens de winter. De mensen die massaal op de grachten rond vaarden spraken/riepen meestal overduidelijk Nederlands.
@ Stef
Ola ola Stefke, niet zo serieus aub. Weet ik veel of Amsterdammers varen of niet, mij maakt dat niet uit, ik ben niet van ginder.
Dees is echt geen issue, zenne. Ken je mijn manier van flauw doen nu nog niet?
Ja, ik heb het al eerder ondervonden dat er iets serieus mankeert aan mijn gevoel voor humor. Aan mij ook eigenlijk, maar dat weet iedereen intussen al lang.
@ Stef Flater
Da’s niet erg hoor, jongen, er zijn er nog die mij niet altijd begrijpen. Aan jou mankeert niks, trouwens.
Vraagje aan jou: wat is er met Micheline loos? Haar blog staat stil…
Amai… ‘k zen jaloers! Vooral op da weekendje New York!
[...] voor de jaarliijkse X-masPary. Deze zijn ieder jaar om te decadenter (een voorbeeldje vindt u hier), en gezien dit jaar volledig in het teken staat van het 25-jarige bestaan van de firma, vrees ik [...]
[...] is dus eigenlijk feitelijk in feite het jaarlijkse personeelsfeestje, als het ware. Als alles meezit komen er ongeveer bij benadering zo’n 500 gasten, die met [...]