Stop op de fles

Na 22 jaar fulltime sigarettenwalm te hebben ingeademd, honderden vaten bier te hebben leeggetapt en duizenden onverstaanbare dronkemansgesprekken te hebben aanhoord, is F, de uitbaatster van dorpscafé “De Fles” ermee gestopt.

De gezellige bruine kroeg was jarenlang hét stamcafé voor menig Haaltenaar, waar je steevast je maten kon treffen.  Er was ook “het vaste meubilair”, zoals wij hen noemen: een kliekje gasten die er vele uren hebben gesleten, steeds weer op hun vaste plekje, links aan de toog.

Als we met vrienden ergens naartoe gingen was dat ook altijd de plaats om samen te komen. En na een avondje weetikveel waar gingen we bij F meestal nog een slaapmuts drinken. Ook voor een verjaardagsfuifje of een drink kon je daar terecht. F heeft ons altijd met open armen ontvangen en wreed goed gesoigneerd.

Vorige zaterdag werd F. op knallende wijze in de bloemetjes gezet door haar klandizie, als bedanking voor al die jaren van geboden gezelligheid en gastvrijheid.
Die avond kwam mijn vriendin me oppikken, we zouden eerst iets gaan eten en daarna afzakken naar het dorp om F mee uit te wuiven.  We hadden met de rest van de vrienden al mee uitgelegd voor een cadeautje in de vorm van een stevige Bongo-bon. Ze zouden wachten tot iedereen er was om deze aan F te overhandigen want niet iedereen zou er op hetzelfde uur kunnen zijn en de inontvangstname wou niemand graag missen.

In een Italiaanse restaurant in Aalst lieten K en ik ons de pasta geweldig smaken. Het was nog zalig buiten, vrij warm met een luchtig briesje, en na het etentje dronken we een koffie op een terrasje met uitkijk over de grote markt. Na een stevige babbel en wat zottigheid tussendoor waren we volledig in stemming om naar het dorp af te zakken en ons bij de meute te vervoegen.

We hoorden de leute al van ver, de menigte stond tot buiten, het café was te klein voor al dat volk. De ene plateau vol gerstenat na de andere werd aangerukt, de gratis dranken vloeiden rijkelijk, de sfeer was fantastisch.

Binnen was een podium neergepoot waarop een drietal stamgasten aan een performance begonnen. Ze speelden het nummer “’k Vraag het aan” van De Fixkes, maar dan met een zelfgeschreven tekst over F en over typische café-gebeurtenissen die iedereen herkende.

De tekst was een sublieme mix van hilariteit en ontroering. Het was zo treffend allemaal, het betekende heel veel voor F dat het haar zo nu en dan te machtig werd. Het publiek was ingetogen en stil bij het zien van F die tot tranens toe bewogen genoot van het hele gebeuren.

Het liedje werd later op de avond nog een paar keer gezongen, op de duur zong iedereen mee: “wer gon nog nekker res, nor De Fles” .

Toen al onze vrienden er waren werd F naar buiten geroepen zodat we haar allemaal persoonlijk konden bedanken en haar ons afscheidscadeau konden overhandigen. E, een geboren creatief talent, had een prachtige kaart ontworpen met een sepiakleurige foto van het café-interieur en een grote close-up foto van F . Het “pakte” haar, dat was duidelijk, we kregen allemaal 3 oprechte kussen en een dikke pakkerd.

De sfeer bleef verder grandioos, iedereen was gemoedelijk en in opperbeste stemming. Er werd gelachen, gedronken en gedanst. De drie Fixkes beklommen later in halfbeschonken toestand nog eens het podium en brachten een medley van gouwe ouwe seventies nummers. Ambiance!!

Om middernacht werd iedereen, F voorop, verzocht om in groep de straat over te steken tot op het gewezen KSA-terrein. Zoals ieder jaar het einde van Aalst Carnaval zijn popverbranding heeft, kreeg F haar eigen “flesverbranding”. Een grote fles, gemaakt uit stro, werd in de fik gestoken, iedereen stak een kletterend vuurwerkstokje in de lucht en allen samen zongen we met ingetogen stem aangrijpende afscheidsliedjes. Tranen!

Dit was bedoeld als het officiële einde van 22 jaar Café De Fles, onze bruine dorpskroeg bij F, die we allemaal gaan missen, maar er werd nog deftig doorgefeest tot diep in de ochtend.

Het was al klaar toen K en ik naar huis reden. Ik wierp een laatste blik op mijn wekker voordat ik in slaap viel. Het was exact 7u15.