Rescue 911: Pixie

 “Pixie Poes heeft het hier bij ons toch goed hé mama?” zegt smurf.  “Toch goed van ons dat we hem gered hebben hé, van bij die stomme stomme mensen!”

 Ik kan het alleen maar bevestigen, we hebben allebei gezien uit welk marginaal nest onze huiskater komt, en ik heb het hier niet over het kattennest.  Waar Pixie vandaan komt kreeg hij meer slagen dan eten. De 3 kittens waren alles behalve welkom in dat gezin, dat was overduidelijk.

De kleintjes waren 6 weken oud toen we er eentje konden ophalen.   Smurf koos het katteminneke dat zich in zijn armen nestelde en schuddend en bevend bleef zitten. De andere 2 waren zodanig bang en schuchter dat we ze niet eens konden pakken om eens te aaien of te knuffelen.

 “Pak mor mee madam, ge meugt z’alledrei meepakken aske wilt, wur moetn der niks ver emmen, ze zen verniet, asse mo weg zen!”

 De eerste weken was Pixie enorm schuchter en kroop steeds weg onder de commode. Hij is heel lang als de dood geweest voor een reikende hand.  Liefdevol aaien en knuffelen…dat was hem duidelijk onbekend.  Pas na een hele tijd voelde hij zich veilig genoeg om in de zetel op een fleece dekentje een tukkie te doen. Heel voorzichtig kwam hij al eens op onze schoot gekropen en stilaan liet hij zich het geknuffel en gestreel welgevallen.  Nooit eerder heb ik een kat zo veel en zo luid horen knorren. Smurf noemt hem soms “brommer” in plaats van Pixie, kan je nagaan.

 Pixie is een semi huiskater. Liefst van al zou ik hem fulltime vrij buiten laten ravotten en jagen en de kater uithangen maar hij hangt iets te graag rond in het gebouw. Eender hoe, hij vindt altijd een gat om naar binnen te kruipen en dan krabt jij het behang van de muren en plast hij alle deurmatjes die hij tegenkomt.   Eigenlijk mogen we als huurder geen huisdieren houden maar het wordt getolereerd, zolang er niemand last van heeft. Van Pixie hebben ze last dus moet ik hem binnenhouden. Soms zet ik het keukenraam op een kier en nestelt hij zich daar dan voor het raam met zijn snoet naar buiten. Heel soms riskeert hij het zich eens om erdoor te springen en een eindje te gaan wandelen, maar hij is nogal benauwd van alles wat beweegt, dus ver gaat hij niet. Als ik ga slapen en hij is nog buiten dan hoef ik maar eens te fluiten of zijn naam te roepen en hij komt meteen aangehuppeld.  Fijne kat.

 Afgelopen donderdag kwam hij niet meteen binnen toen ik hem riep. Een dik uur later probeerde ik hem te lokken met zijn korreltjes maar nope, geen Pixie poes te zien of te horen.   Ik liet het raam dan maar op een kier en ging slapen. Hij zou wel gauw binnenkomen om te eten of te drinken.

 Zaterdag heb ik van heel de dag geen Pixie gezien. Zijn eet- en drinkbakje was onaangeroerd gebleven, dus hij is er ook ’s nachts niet geweest.   Zijn naam roepen en fluiten en hem lokken…allemaal geen avance, geen Pixie te bespeuren.

“ok, die is het dorp gaan verkennen” dacht ik.

 Zaterdag was het rond 2 uur ’s nachts toen ik thuiskwam van een leuke Spaanse kookavond. Nadat ik mijn auto in de garage had gezet hoorde ik ineens het vertrouwelijke gemiauw van Pixie Poes.

 “Ha, eindelijk, zijt ge thuisgeraakt maatje? Amaai seg, zo op stap geweest in uw eentje,…”

Ik hield op met dat kiddiekiddiekiddie-gebral toen ik iets afgestrompeld zag komen.

“Oeioei, dat is Pixie niet zeker? Of toch? Nee, dat kan niet. Deze ziet er raar uit, en mager…Pixie is een beer van een kat…”.

 Bleek het toch onze allerliefste huiskat te zijn. Wat was hij toegetakeld! Vuil, mager en nat. Ik verzorgde zijn oogje en de wonde onderaan zijn kin. Hij bood geen weerstand, hij knorde alleen. Ik nam hem in mijn armen en legde hem zachtjes op zijn fleece dekentje. Hij rolde zich op een bolletje en viel als een blok in slaap.

 Ik ben de hele nacht bij hem gebleven en heb zo goed als geen oog dichtgedaan. Hij heeft aan 1 stuk door geslapen, tot net voor de middag.  Toen hij uit de zetel spong merkte ik dat hij moeite had met ademen, zijn oogje zat potdicht en zijn kopje was gezwollen.   Ik belde zonder verwijl de dierenarts van wacht en reed in volle vaart 15 km verder naar Moorsel, Pixie angstig miauwend in een box naast mij.

 Hij werd meteen verdoofd om hem te goed te kunnen onderzoeken. Toen bleek dat hij er veel erger aan toe was dan ik had gedacht.  De arts had al gauw het vermoeden dat hij aangereden is en dat hij zich wellicht naar een veilige plaats heeft weten te slepen om te bekomen van de klap. 2 dagen heeft hij ergens alleen gelegen en afgezien van de pijn. Ik ben er het hart van in.  Later bevestigden de foto’s van zijn kopje het vermoeden van de arts.   Pixie’s kaak is ontwricht, zijn kopje zit vol bloedingen en zijn wonden zijn geïnfecteerd.  Hij kreeg een baxter met de nodige medicijnen en pijstillers en zou de nacht rustig kunnen doorslapen.   Hem meenemen naar huis, daar was geen sprake van.

 Vandaag mocht ik bellen voor meer info. De dierenarts kan nog geen 100% uitsluitsel geven of hij het haalt of niet maar hij schat de kans vrij positief in. Ze zouden hem vanmiddag nog verder onderzoeken en nagaan of ze chirurgisch iets kunnen doen aan zijn kaakgewricht.  Intussen krijgt hij sondevoeding en via baxters verder nog medicatie en pijnstillers.

 Na het werk haalde ik smurf af op school. Hij wist nog van niets, hij was de hele week bij zijn papa.  Niet meteen de beste start van een weekje bij mama maar hij zal sowieso moeten leren om met dit soort dingen om te gaan. 

Tranen met tuiten vloeiden er toen ik hem het slechte nieuws vertelde.  Gelukkig had ik het geregeld dat we even op ziekenbezoek konden gaan en 20 minuten later stonden we op de parking van de dierenartsenpraktijk in Moorsel.

 Pixie herkende ons meteen. Halfdronken veerde hij recht, begon als gek te knorren en wreef zijn kopje tegen smurf zijn hand door de tralies van het kooitje. Toen de arts de kooideur opende wreven smurf en Pixie hun hoofdjes minutenlang tegeneen. Dat was zo mooi, zo innig, zo lief en schattig.

 Ook de arts kreeg zowaar een krop in de keel bij het zien van zo’n aandoenlijk tafereel. Hij vindt het enorm positief dat Pixie zo reageert op zijn baasjes. Dat is een heel goed teken, zegt hij.

Pixie zal het halen. Denk ik. Hoop ik.