Zal ik deze mooie zonnige zondag eens verpesten met een donker postje?
Ik moet namelijk iets van me afschrijven.
Ik was al begonnen met mijn frustratie in Word in te typen met de bedoeling het nadien te deleten maar toch zegt iets mij dat ik het evenwel publiekelijk op mijn blog kan gooien.
Misschien ben ik niet de enige die zich zo mottig voelt vandaag. Misschien zijn er nog anderen die hierin herkenning vinden en die er iets aan hebben.
Van een contradictie gesproken. In mijn vorige post plaats ik de song die mij altijd happy stemt, en nu gooi ik er dit achteraan.
Enfin. Soit. Anyway.
Het is vaderdag en ik zou bij mijne pa langsgaan. Zijn dag verblijden met mijn gezelschap, hem 3 dikke kussen geven, taske koffie drinken en zo, je kent dat.
Ik belde hem op om mijn bezoekje aan te kondigen.
“Ha pa, een gelukkige vaderdag hé. Hoe is’t? Al een fijne dag gehad?”
“Ah, Margoken, wat lief van je, bedankt. Ik ben hier bij de zoon van mijn vriendin en zijn gezinnetje. We hebben net gedaan met eten, het was heerlijk lekker. Straks gaan we in ‘t zonnetje zitten met een glaasje wijn erbij. ‘t Is hier echt gezellig. En oewist met jou?”
“Och ja, bwa, ook wel gezellig. Pixie de kater ligt op mijn schoot te knorren…”
Dat ik graag was langsgekomen kreeg ik niet over mijn lippen. Ik voelde tranen opwellen maar verdrong ze tijdens het telefoongesprek.
Eens ingehaakt liet ik ze de vrije loop.
Het gezin waaruit ik kom is al jaren geleden in stukken gebroken en zo nu en dan overvalt me een zwaar gevoel van eenzaamheid, gemis en verdriet.
We waren met 6, nu nog met 3. Mijn ouders waren al vroeg gescheiden, mijn ma is in 2004 plots overleden, mijn oudste broer verongelukte toen ik 17 was en mijn zus overleed op haar 26.
Dat zij er niet meer zijn laat zich al eens duidelijk voelen, vooral op familiedagen, zoals vandaag.
Ik hoorde door te telefoon de gezelligheid van een gezin dat vaderdag viert en kon het echt zó voelen hoe het zou kunnen geweest zijn mocht ons gezin nog compleet zijn.
Met mijn 2 broers en zus gezellig samen eten maken of de BBQ aansteken, honderduit kletsen over vanalles en nog wat, onze kinderen samen zien ravotten in de tuin,…
Het gevoel van leegte en eenzaamheid is enorm vandaag.
Ook de voordelen van single zijn ontgaan mij vandaag volledig.
Smurf is bij zijn papa en zal iets moois gemaakt hebben voor zijn vaderdag. Het zal er gezellig aan toe gaan. De papa van smurf en zijn vriendin zullen op hun beurt ook hun eigen vaders in de bloemetjes zetten.
Overal voel ik familiale gezelligheid terwijl ik mij in mijn eentje wentel in zelfmedelijden.
Ocharme ik, wat ben ik toch een triestige plant, zo heel alleen en nowhere to go.
Hip hip, zielige kip.
Dat het maar rap morgen is, dan is alles weer normaal. Dan is smurf bij mij en kan ik me weer volop op hem concentreren.
8 juni 2008 at 9:46 pm
Ik kan me dat gevoel zo goed voorstellen … eenzaamheid, pfff… ni simpel. Sterkte enmisschien vroeg in bed? Dan is het rap morgen.
9 juni 2008 at 9:52 am
U begeve zich naar een teras met voldoende leesvoer en een zonnebril. U kan vanachter uw glazen lekker iedereen in het oog houden. En als er niets in het oog te houden valt leest U. Na een Duvel of vijf overmand de vermoeidheid U. U trekt richting stulp en slaapt uw roes uit. En ja! Maandag en iedereen ontevree, dan bent U tenminste niet alleen meer. Gedeelde smart, halve smart.
Was (met bemoedigende schouderklop) getekend
9 juni 2008 at 12:16 pm
Ik zou iets willen zeggen maar weet niet goed wat. Een mens blijft zich verbazen hoeveel verdriet men aankan en kan verwerken als dat moet, zowel bij zichzelf als bij anderen.
Sterkte.
9 juni 2008 at 1:31 pm
Ik ging gisteren ook niet naar mijn vader. De traditie is, sinds mijn ‘groot worden’ niet langer zo belangrijk. Hij heeft liever dat ik kom met de kinderen mee.
Maar ik snap wat je bedoelt. Waarom ben je niet gewoon langsgeweest? Of zou je niet welkom geweest zijn?
Hou je goed en kop op. En hopelijk voel je je vandaag beter!
9 juni 2008 at 1:54 pm
Oei, Margo, ik was aangedaan van je post. Het ‘klassieke patroon’ staat daar niet bij stil. Nu ik dit lees, wel natuurlijk. Het zal een lange dag geweest zijn. Het is nu maandag en ik ben blij voor jou.
9 juni 2008 at 6:29 pm
Arme, lieve schat. Ja, het kan je zo opeens overvallen, hé. Goed dat je het van je af schrijft . What’s a blog for, anyway.
Mijn vader stierf bijna 24 jaar geleden. Mijn laatste geschenkje, een kadertje, hangt hier in huis. Ik heb er gisteren ook eens goed naar gekeken … en geslikt.
Gaat het nu al beter ?
9 juni 2008 at 7:12 pm
Lieve Margo,
Ik snap heel goed hoe je je zo slecht kan voelen. Ik zit in hetzelfde schuitje. Het gezin waaruit ik kom is ook helemaal verscheurd. Mijn ouders spreken alweer een maand of 9 niet meer tegen me, mijn zus al evenmin. Verder heb ik met al mijn bloedverwanten gebroken. Ik ben al zover geraakt dat dit mij eigenlijk niet veel meer doet.Ze doen maar. Ik heb mijn leven, of dat wat er ondanks alles nog van overschiet. Sterkte, meisje.
9 juni 2008 at 9:09 pm
Ach Margootje….wat een gemis. Ik hoop dat ondertussen het licht weer is aangegaan.
9 juni 2008 at 9:18 pm
Ja, dit moet een harde dobber zijn, de confrontatie met je verleden/heden aangaan.
Maar ik sluit mij bij Elke aan. Waarom liet je hem niks merken en kon je er alsnog niet naartoe?
9 juni 2008 at 9:46 pm
Ik wou echt dat ik iets kon zeggen om je te troosten.
10 juni 2008 at 3:14 pm
@ allen
Bedankt voor jullie lieve bemoedigende woorden! Ik vind het uitzonderlijk mooi dat je je via een blog zo’n warme feedback kan ontvangen.
De zwaarmoedigheid is intussen alweer helemaal verdwenen, sinds maandagochtend, na een lange nachtrust, ben ik weer helemaal mijn oude zelve.
@ Tantieris
Ik voel me zelden eenzaam want ik ben heel graag alleen. Er zijn alleen soms van die dagen dat alles bovenkomt en ik het efkes moet verdragen en verbijten. Tijdelijk een dipje is nodig om te voelen vooral die familiedagen die mij nekken.
@ Vandepotgerukte
Je idee was grandioos maar ik lust geen Duvel en drink sowieso geen alcohol als ik ’s anderendaags moet werken. Am I boring or what?!
Nee, ik had echt geen booze nodig om in een roes te zijn, die was er zonder hulpmiddelen. ‘k Heb die roes er helemaal uitgeslapen en was ’s ochtends een heel ander mens. Zonder koppijn.
@ Aïda
Het verbaast mij ook hoeveel een mens aankan, en ik heb het niet over mijzelf.
Mijn verdrietjes zijn totaal niets vergeleken met echte drama’s die zich bij andere families afspelen. Ieder heeft zo zijn eigen zwakke momentjes, als zo’n moment mij even overspoelt kijk ik het liever nog eens recht in de ogen, ook al haalt het soms ook oude wonden open. Een mens wordt daar op 1 of andere manier toch sterker door.
@ elke
Waarom ik niet langsging? Dat is mijn vader zijn (nieuwe) familie, via zijn vriendin. Ik ken die mensen wel maar een band heb ik er verder niet mee, zie je? Dat maakte die trigger los bij mij, het gemis van mijn familie…
@ Kris
Die dag zelf heeft lang geduurd ja, ook al heb ik hem behoorlijk ingekort door vroeg in bed te kruipen. ’s Anderendaags was alles over, zoals ik voorspeld had, dat blijft nooit echt lang hangen, gelukkig.
@ micheleeuw
Leve de blog, that’s right. Handige tool om eens te ventileren en tegelijk ongelooflijk deugddoend om daarna hele lieve en mooie reacties te lezen.
@ Daniel
We kennen elkaar al een heel klein beetje, we hebben zo hier een daar een raakpunt.
Dat jouw familiebanden zo verscheurd zijn, dat wist ik niet.
Dat dat je niets meer doet kan ik moeilijk geloven, maar ‘t is wel knap van je dat je het zo aanvoelt voor jezelf.
Hiermee bevestig je meteen wat ik @ Aïda zei, dat er echt wel ergere dingen voorkomen in een mensenleven dan waar ik zo onnozel en egoïstisch verdrietig om kan zijn.
@ Blanche
Margootje… zo word ik nog al eens genoemd….wat grappig dat jij me ook zo aanspreekt.
Alles is weer zoals het moet hoor, het dipje is gans verschwunden.
@ zapnimf
Je zegt het zoals het is Zap, dat was zuiver een confrontatie met toen en nu.
“Geen heden zonder verleden” zeg ik altijd (waarna ik dikwijls een goedbedoelde preek krijg over niet-achterom-zien-maar-vooruit-kijken en blablabla)
@ Deftige Dame Nel
Gewoon zeggen dat je niet weet wat te zeggen zegt genoeg.
11 juni 2008 at 10:20 am
Allemaal heel herkenbaar. maar waarom onderneem je niet zelf iets?
Het kan gebeuren dat ik ook zo’n dag heb en dan durf ik gewoon de trein nemen en voor de hele dag naar zee gaan, gewoon wandelen en terrassen.
Mij helpt het. Alhoewel het drie uren sporen is. Inplaats van thuis te piekeren.
11 juni 2008 at 1:43 pm
Blij dat het dipje weer over is. Ik vond het sterk dat je het op je blog durfde gooien. Je bent zeker niet alleen met zo’n gevoelens. We zien het allemaal soms wel even niet zitten. Maar ik durf wedden dat je smurf je er wel doorheen heeft getrokken!
11 juni 2008 at 8:01 pm
@ zeezicht
Verdringen helpt niet op zo’n momenten, dat voelt krampachtig aan en lost verder weinig op. Ik durf best een dipdag te ondergaan en alle negatieve gevoelens goed te laten inwerken. Daarna, als de dip voorbij is voelt al het positieve nog zoveel sterker aan.
@ Pierre du coin
Ik wist niet goed of ik het wel publiekelijk zou maken, dat komt al gauw over als een zielige kreet om aandacht en dat was wel het laatste van mijn bedoelingen. Ik geef wel toe dat ik mezelf even verloor in zelfmedelijden maar dat mag wel eens vind ik.
De reacties bevestigen het besef dat ieder gezond mens wel eens een zo’n dip heeft. Het is puur menselijk.
Smurf is deze week bij mij en dat ventje zit boordevol positieve energie. Met hem in de buurt is er geen sprake van een dip.