Deze middag zat ik wat te lezen, zoals ik al eens meer doe op mijn vrije dag, maar ik kon me maar moeilijk concentreren.
Ik voelde een ondefinieerbare onrust in mijn lijf. Na een paar pagina’s te hebben gelezen kon ik me niet meer herinneren waarover het ging.
“Hm, dit wordt niks”, dacht ik, vouwde de Humo dicht en zwierde hem met een welgemikte gooi op de salontafel.
Toen ik anderhalf jaar geleden dit appartement betrok had ik alle meubilair zo deftig mogelijk in de ruimte ingepast. Toch heb ik die hele tijd een wazig dit-is-maar-voorlopig-gevoel gehad. Dat gevoel stoorde me de laatste tijd meer en meer. Call me gerust a weirdo maar ik ben nogal gevoelig voor dat soort dingen. Dat was die onrust die ik voelde.
Achterover hangend in de zetel liet ik mijn ogen over het interieur glijden. Ik ging langzaam alle muren af, bekeek de meubels alsof ik in een showroom stond, nam alle details in me op en ineens, als op commando, veerde ik recht.
Ik zette de radio aan, gaf een flinke draai aan de volumeknop, veegde de huiskater liefdevol de deur uit en ging met een ongeziene drive aan de slag.
Al even gedreven als een professionele interieurverzorgster maakte ik de kasten leeg om ze makkelijk te kunnen verplaatsen. De TV-kast schoof ik een heel eind op. De 3-, 2- en 1-zit en de salontafel versleepte ik van het midden van de living naar de rechterhoek.
De glazenkast, die eerder in die hoek stond, kwam tegen de muur in de open keuken, smurf zijn rieten speelgoedkoffer kreeg een beter bereikbare plaats en de stereoketen vloog met boxen en al tegen de tegenoverliggende muur.
Het zag er al heel wat beter uit maar toch voelde het ergens nog niet helemaal goed. Mijn oog viel op de donkerbruine grenen buffetkast in de keuken.
“Die moest hier ook maar eens verdwijnen”, dacht ik, me herinnerend dat dat nog een overblijfsel is uit een vorige leven.
De grote tafel met 6 stoelen, de lange commode, de glazenkast, de TV-kast en de salontafel zijn 1 geheel, vervaardigd uit bleke kerselaar gecombineerd met gezandstraald glas. Die complete meubelset schafte ik me aan toen ik alleen ging wonen na de scheiding. Alles vormt 1 mooi geheel, zelfs het hoekbureau dat ik me onlangs op e-bay aanschafte heeft dezelfde bleke kleur.
Het was duidelijk, die ene donkerbruine kast stoorde en moest verdwijnen.
Hoe gerieflijk ze ook was in de keuken, ik verplaatste de kast naar de slaapkamer, waar ze nu perfect samenpast bij de rest van de grenen Ikeastukken.
Nu is het helemaal zoals het moet. Alles is in evenwicht. Het salon staat perfect in die hoek. Het oogt en voelt knus en gezellig, precies zoals ik het wou.
De tekeningen van schoonzus aan de muur, de kussens in de zetels, de decoratieve placemats op de commode, de theelichthoudertjes en het tapijtje onder de salontafel passen zorgen voor de gepaste bordeaux kleuraccenten: de finishing touch.
Tijdens het sleuren en zeulen en moven en grooven heb ik alles ook ineens grondig gepoetst. Alles blinkt en ruikt hier heerlijk lavendelfris.
Ik was nooit zover geraakt, had ik mezelf niet nuttig gemaakt.
4 juni 2008 at 7:33 pm
Als je er maar deugd van hebt!
4 juni 2008 at 10:01 pm
Heb jij een energie vandaag, zeg! Af en toe je interieur eens overhoop gooien, geeft soms verrassende resultaten. Alsof je ineens een nieuw huis betrekt.
Wat ik me daarbij afvraag: hoe zwier je in je eentje een hele kast zomaar van de living naar de slaapkamer? Toch niet stiekem een beetje hulp gekregen?
4 juni 2008 at 11:34 pm
Haaa, niks zo geweldig als je hele huis verslepen en tevreden zijn over het resultaat. Ik doe dat van tijd ook wel eens.
En Menck: wilskracht, man, wilskracht. Je kan niet geloven hoe ver je daarmee geraakt.
5 juni 2008 at 1:21 pm
@ zapnimf
Bwa, deugd…mja, toch wel..vooral toen het gedaan was.
@ Menck
Ik deed dat vroeger met mijn slaapkamer ook regelmatig, zo alles van plaats wisselen, dat is dus nog niet veranderd en blijkbaar heb ik nog steeds de handigheid en wilskracht om kasten te versleuren. Heb geen hulp gevraagd, dat was niet nodig.
Een dikke droge dweil onder de pootjes en dat schuift geweldig goed, weet je.
@ elke
Voila, wij kunnen met elkander praten zie. En idd, op pure wilskracht en met een beetje forceballen gaat dat vlotjes.
5 juni 2008 at 4:26 pm
Je vrije dag is goed besteedt ! Je bent een bezige bij !
6 juni 2008 at 4:42 pm
Oh ja, daar kan een mens deugd aan beleven (zoals je zegt: na het gesleur en gepoets). Het is een beetje alsof je in het nieuw zit. Ik deed dat vroeger ook met mijn slaapkamer en nu herschikken we af en toe onze salon eens. Het is een grote vierkante ruimte en ik krijg het niet gezellig ingericht. We hebben al vanalles geprobeerd, maar na een tijdje proberen we telkens iets anders. Wispelturige mensen zijn we…
6 juni 2008 at 5:09 pm
Da’s nu eens iets waar je me totaal niet voor in gang zou krijgen. Als alles functioneel in orde is, kan ‘t voor mijn part blijven staan tot ze er na mij anders over beslissen…
6 juni 2008 at 5:52 pm
@ micheleeuw
Ik schiet net gauw in gang voor zoiets, maar áls ik een in gang schiet dan vlieg ik er serieus in.
@ Kris
Mijn living is het ook een vierkante ruimte maar ‘t is nu wel gelukt en ik ben wreed content van het resultaat.
Graag herinrichten en verzetten en veranderen…zou dat echt duiden op wispelturigheid?
@ beo
O maar ik draai mijn hand daar niet voor om. Alles moet functioneel in orde zijn ook maar dat alleen is voor mij blijkbaar niet voldoende. Eenvoud en evenwicht, dat is een lijn die ik in alles doortrek, ook in meubelen en huisgerief.
Moest je het ooit eens in je hoofd halen om je decor te veranderen, ik wil je altijd helpen hé. Jij mag zeulen en sleuren, ik zal de plaatsen dicteren. Deal?
Ik zal dan ineens dat ijskoude pintje meebrengen dat je nog tegoed hebt.
7 juni 2008 at 3:52 pm
Chapeau!
Ben al een beetje moe na het lezen over al dat “sleurwerk”. Valt dit onder grote lenteschoonmaak of gewoon lentekriebels (of was “den Humo” zo vervelend)?
Groeten,
Storm
7 juni 2008 at 9:41 pm
@ Storm
Wel, ik weet niet waaronder het valt. Lenteschoonmaak, daar doe ik niet aan. Lentekriebels heb ik gehad maar die zijn alweer over. Ik geloof dat het gewoon ‘t zot in de kop was of een rare goesting om alles eens op zijn kop te zetten.