Food for thoughts

Deze voormiddag had ik een serieus gesprek met een goeie vriendin.

Ze polste naar mijn gemoed en vroeg me oprecht geïnteresseerd hoe het mij verging zo in mijn eentje, zonder partner.

Er ontstond een open en eerlijke conversatie over haar leven en het mijne, over onze verwachtingen die we vroeger hadden en wat daarvan verworden is, over huwelijk, relaties en pro’s en contra’s daaromtrent.

Ik: ”Och, weete, ik bennekik content, ik heb alles meegemaakt: verliefd, verloofd, getrouwd en gescheiden. De cirkel is schoon rond hé nu.”

Zij: “Die oppervlakkige zelfspot camoufleert veel”.

Ik knikte half bevestigend en bracht het gesprek naar de jaren toen we nog jong en verlegen waren, en onnozel. We hadden het over onze verliefdheden van toen, over onze kleine pijntjes en grote verdrietjes en hoe belachelijk dat eigenlijk toch allemaal was.

Het gesprek bouwde zich verder op en bracht me tot de conclusie dat mijn kindertijd en jeugd een harde tijd was, die ik liever had overgeslagen, maar dat mijn leven nadien een grote wending had genomen en dat de jaren erna waren verlopen zoals ik altijd had gehoopt.

Ik had een toffe job, ik werd verliefd, ging samenwonen, schreef “Ja” op de gips rond mijn lief zijn been, waarop hij de vraag had geformuleerd of ik wilde trouwen, we kochten een huis, smeedden grote renovatieplannen…we beleefde heel fijne jaren samen en om het plaatje helemaal af te maken zorgde de verliefdheid op mijn man en de huishouding van mijn hormonen ervoor dat er zich een ontembaar verlangen naar een kind in mijn lijf en hoofd nestelde. Pas 11 slopende maanden later wierp het vele oefenen zijn vruchten af en 9 maanden later vervoegde smurf ons leven. De kink in de kabel, in de vorm van een joekel van een postnatale depressie - waarvoor dank, Moeder Natuur, gij se trut! - maakte van mij een wrak en uiteindelijk een einde aan ons huwelijk. (er zijn nog wel een aantal dingen gebeurd die ons verder uiteen hebben gedreven, zoals een misval, veel verdriet en onbegrip daarrond, maar daar ga ik nu niet verder op in of ik ben morgen nog aan ‘t schijven)

Dat leventje van weleer en de gebeurtenissen daarrond zitten voor een deeltje nog in het vakje “Herinneringen” , doch stilaan sijpelen ze binnen in de “Full Closure”-schuif die ik binnenkort op slot doe en nooit meer openmaak.

Zo kwam mijn vriendin bij de vraag of ik open stond voor een nieuwe relatie en hoe ik daar tegenover sta. Die kwellende heerlijkheid van vlinders in de buik zou ik wel nog eens willen voelen (dat gevoel zou ieder mens wel nog eens willen ervaren, geloof ik), doch een vaste relatie hoeft niet echt. Temeer omdat ik nu weet dat ik een beetje anders ben dan de doorsnee mens. Indertijd wisten we gewoon dat ik nogal rap overprikkeld en moe geraakte en veel nood had aan rust en stilte en alleen zijn, maar dat had toen nog geen naam. Ik was gewoon soms een moeilijk mens.

Na veel onderzoeken weet ik nu pas dat ik een HSP ben. Enkel mijn zoontje, mijn naaste familie en 1 enkele vriendin (nu 2) weten hoe HSP mijn leven dirigeert en wat dat betekent in mijn dagelijkse leven. Niemand heeft er last van, behalve zij die met mij moeten leven en dat is enkel smurf, over andere week.

Ik zeg dus concluderend: “Om een nieuwe relatie aan te gaan zou mijn partner met mijn kuren dat deel van mijn karakter moeten omkunnen en dat is maar weinigen gegeven, dus nee, ik ben beter af alleen, dan hoef ik niemand tot last te zijn.”

Mijn vriendin schudt het hoofd, ik knik.

Zo rondden we af, een dikke 3 uur later.

‘t Was een diepe, gezonde en (h)eerlijke babbel, zo op een zondagvoormiddag. Ongepland maar zoetjes deugddoend.