Sterchele en de media

Op het werk werd met grote opwinding en medeleven over en weer gepraat over de dood van François Sterchele.

“Goh, die jongen,…verongelukt. Zo erg. Vreselijk. En voor die ouders, amai. ‘k Ben er echt niet goed van. Het was zo ne goeie voetballer, zo ne keigoeie spits, bij zo’n dikke ploeg. Hij zal gemist worden, zo ne goeie mens kwijt. En ‘t was ne knappe gast, en nog zo jong, nog maar 26. Amai amai, hij moest nog aan zijn leven beginnen en hij was zo goed en hij was zo dit en hij was zo dat…”

Ik knelde mijn lippen nijpend op elkaar en hield de scherpe opmerkingen die op het puntje van mijn tong lagen dapper voor mezelf.
Mijn maag draaide binnenstebuiten en mijn hart sloeg in overdrive, maar ik hield me in.
De poging om mezelf te kalmeren, lukte.
Ik kon nog net alles relativeren en in zijn context plaatsen.

Op zo’n momenten moét ik mezelf beheersen en het gevoel dat ik heb kapotrelativeren.
Moest ik eruit gegooid hebben wat op mijn lever lag dan had ik op dwaze smoelen moeten kijken en onzinnige opmerkingen hebben moeten aanhoren.
Een mens leert uit zijn ervaringen.

Maar het blijft zitten vanbinnen. Dat broedt en knaagt verder, het binnenhouden doet pijn.
Het moét eruit.
En waar kan ik beter ventileren dan hier op mijn eigen blogding.

De media heeft een supervette kluif aan de dood van die jongen.
Een “bekende”** die verongelukt, en dan nog een voetballer van een populaire club, dat is hapklaar voer voor krant, radio en TV.
Dat Jan-met-de-pet van achter ‘t hoeksken aan kanker overlijdt op net datzelfde ogenblik, dat interesseert hen niet, dat interesseert de lezers en de kijkers niet.

**(ik vraag me af of er echt zoveel zijn, buiten de club-supporters, die die jongen zijn naam ooit hebben gehoord voor hij verongelukt was)

Enfin, al die mensen die uit ervaring weten hoe het voelt als je midden in de nacht de politie aan je deur krijgt met de mededeling dat een gezinslid net verongelukt is, die voelen denk ik ook wel hetzelfde dan wat ik voel bij die constante tralala die wordt verkocht rond de dood van die ene voetballende jongen.

Het is ons thuis toevallig ook overkomen, ik heb wel recht van spreken denk ik.
Wat mijn maag doet krimpen is het gevoel alsof die jongen zijn dood zoveel erger is dan de dood van mijn broer.
Mijn broer was geen profvoetballer en schepte geen poen met hopen.
Hij was net afgestudeerd als boekhouder/fiscalist en zou na het weekend op zijn allereerste job beginnen.
Mijn broer had geen Porche die vlotjes 295 Km per uur kan.
Hij had geen snelle dure kar om ’s nachts in ‘kweetniet welke toestand tegen meer dan overdreven snelheid over de weg te scheuren om op ‘t einde van de rit rond een boom tot stilstand te komen.
Mijn broer had zelf geen auto, hij reed mee met 3 vrienden naar een tafelvoetbaltoernooi op verplaatsing. Ze waren gewonnen.
Op de terugweg zijn ze tegen een boom geknald.
De chauffeur en de 2 andere inzittenden hadden flinke builen, een paar schrammen en hier en daar een blauwe plek.
Mijn broer werd door de knal uit de auto geslingerd en was op slag dood.
Gino was 21.