Dagje uit

Gisteren was het een fantastische doch vermoeiende dag.
“Daguitstap naar de Efteling“, een activiteit met oud-leiding KSA.

Smurf en ik waren klokslag 8 uur op “de plesj”, zoals afgesproken.
Na 2 minuten kwam de volgende auto aangereden en dan de derde en de vierde…

Dikke grijze wolken hingen boven ons en de wind raasde snijdend door mijn sweater heen.
Gelukkig hadden de meesten zich voorzien op kou en regen, doch ikzelf had me een klein beetje vergist daarin.
Nog gauw rap naar huis om een dikke vest.

Grmbl! We gaan nog nattigheid krijgen vandaag!

Eens terug zag ik dat iedereen intussen was aangekomen.
Geen laatkomers deze keer, waar gaan we dat schrijven!
Alles samen een ferme groep van 30 man.
Niet slecht.

Na een beetje keuvelen en autozitplaatsen verdelen reden we met 6 auto’s richting Kaatsheuvel, Nederland.
6 auto’s die elkaar moeten volgen, het is niet evident.

Doch, 2 uur later, inclusief een pisstop van een half uurtje, stonden we wel en goed geparkeerd op een welgevulde parking.
Huh? Het zou nochtans geen drukke dag zijn vandaag, volgens de kalender op de Eftelingsite.

We maakten gebruik van het groepstarief van 22 ipv 27 euro.
Het is nog vrij duur voor wat het is maar toch, 5 euro korting per man is mooi meegenomen.
Aan de groepskassa werd het nodige geld bijeengeteld en werd het ticket aangeschaft.
28 volwassenen + 2 gratis voor de 2 kleinsten onder de 3 jaar.

Langs een aparte ingang passeerden we grijnzend de massa bezoekers die ongeduldig stonden aan te schuiven voor hun dagtcket.
In een wip stonden we in het park.
Het was er wel degelijk rustig, de parking had een totaal verkeerd beeld gegeven.

Ja. Hier staan we dan. En nu?
Waar gaan we beginnen?
Blijven we allemaal samen?
Vormen we niet beter kleinere groepjes?
Hoe pakken we dat aan met zo’n grote groep?
Het was al gauw duidelijk dat alle kinderen enorm aan elkaar hingen, het zou zonde zijn ze uiteen te trekken.
Dus gingen we verder met de hele groep, allemaal samen.

We bekeken eerst nog de parkplattegrond en stippelden een route uit, om toch zoveel mogelijk dingen te beleven voor sluitingstijd.
En zo vertrokken we langs het sprookjesbos in Marerijk door het Ruigrijk, via de enge Python en de bobbaan naar de waterpartijen in het Anderrijk.

Het sprookjesbos was voor de kleinsten enorm boeiend.
Fantastische taferelen, stralend en kleurrijk uitgebouwd, alles heel net en mooi afgewerkt.
De grotere kinderen kwamen dan weer aan hun trekken bij de ruigere attracties, zoals VogelRok, het vliegend schip en vooral de Python.
Net voordat we de grootste attractie van het park zouden aandoen kregen we een heuse regenbui over ons heen.

De ideale gelegenheid om iets te drinken, leek ons.

Na die ene stortbui is het gelukkig de rest van de dag droog en zacht gebleven.

Op naar de Python. De kinderen konden niet wachten om dat mee te maken.
De Python is vrijwel de grootste rollercoaster daar, eentje die 3 keer overkop gaat.

Smurf was wel een beetje bang maar nog meer nieuwsgierig.
De andere kinderen van zijn leeftijd gingen erin en hij wou niet achterblijven.
Dus nam ik hem mee voor een duikvlucht en een paar loopings.
Met een groot ei in zijn broek nam hij plaats in de zetel, schoof het veiligheidsharnas over zijn schouders, kneep zijn oogjes dicht en wachtte.
Zoeff! Wijlen weg en smurf mee.

Na de korte doch helse rit riep hij uit: “nog eens mama, nog eens, dit is cool!”
Zelf zot van alles wat snel en overkop gaat liet ik me dat geen twee keer zeggen.

De laatste attractie was ook veruit de leukste: de vliegende hollander. Een grote boot die eerst door een watertunnel zjoeft en nadien met volle kracht het water doorklieft.

Ik wíst dat we nattigheid gingen krijgen vandaag.