Chambre 46

Dinsdag 18/03/08 - 9 uur. Een gewone werkdag dient zich aan.
Werk, zwoeg, break, werk, werk.
17 uur. Boeken toe.
Allen naar de parking waar de bus ons staat op te wachten.
We moeten opschieten want er wachten nog 40 buitenlandse collega’s om opgepikt te worden.
Van Ternat naar Zaventem, van Zaventem naar Brussel Zuid en vandaar rechtdoor naar Hargimont, een rustig plaatsje in de Ardennen, tussen Namen en Bastogne.

Om 20u45 arriveren we op het domein. Van in de verte zien we Chateau Jemeppe baden in het licht. Prachtig.
Via de binnenkoer rollen we onze bagage over de kinderkopjes tot in de hall, we moeten direct aan tafel.
Als uitgehongerde leeuwen storten we ons op het delicieuse 3-gangen diner.
In 1 van de vele livingruimtes nuttigen we een slaapmutsje, een kopje koffie of thee, brownies en cake.
Dan worden we in kleine groepjes naar onze kamers geleid.

Het is verbluffend hoe men in zoiets immens groots zo’n warme en knusse huiselijke sfeer heeft weten te creëren.
Elke kamer heeft een bijzonder stijlvolle inrichting, oud en nieuw zijn perfect in elkaar verweven.
Dikke tapijten, grote kunstwerken, prachtige meubelstukken, zware fauteuils, houten en ruwe stenen vloeren, perfect gedimde verlichting…
Van in de torens tot in de kelders is alles wondermooi gerenoveerd en ingericht. Echt verzorgd. Af.

Chambre 46 “Thym”. Da’s mijn chambre for two jours.
Een heel ruime twinbed kamer met aparte badkamer en aparte wc.
Helemaal voor mij alleen.

Geen enkele kamer is er dezelfde, ik ben dat bij mijn collega’s gaan checken. Doch allen zijn ze afgewerkt met evenveel smaak, zorg en stijl.

Zelden zo’n prachtige locatie gezien. We waren allemaal onder de indruk, en vooraleer ik onder de indruk ben…
Kijk zelf eens: Chateau Jemeppe

Maar we zijn daar niet gekomen om de toerist uit te hangen, er moet gewerkt worden.
Nuja, ik doe liever mijn dagelijkse job dan me 2 volle dagen op verschillende presentaties te moeten focussen.
Zoals dat doorgaans gaat in de financiële sector passeren er nogal wat tabellen met kleine lettertjes en grote cijfers, het grootste werk voor mij was dus vooral om wakker te blijven eigenlijk.
Maar het viel mee, het is me bijna gelukt om even geen tukkie te doen. Gelukkig kreeg ik tijdig een por in mijn zij van mijn collega, anders was ik misschien snurkend van mijn stoel gedonderd.

Na de meeting, om 17 uur, was er een outdoor activiteit gepland. Niemand wist wat we zouden doen, dat is tot op de laatste minuut geheim gebleven.
Maar er zat een kink in de kabel. Plan A kon niet doorgaan.
Verdomme, stomme wind, stomme sneeuw, stomme hagel, stomme ongunstige weersomstandigheid!
Plan A was een ballonvaart geweest…6 luchtballons zouden ons de lucht hebben ingedreven, maar die vlieger ging niet op.
Toemme toch, en ik was zo graag eens van de grond gegaan. Woeha.

Dus over naar Plan B.
4 knappe jongemannen van een teambuildingsbedrijf kwamen aanzetten, verkleed als rechters.
Ze deelden ons op in meerdere teams en spraken de woorden: “There was a murder at the castle. The countess has been killed. Find out who did it, where it happened and what weapon was used”
Cluedo dus. Live.
In en rond het kasteel stonden allerlei coole proeven opgesteld. Per punt dat je scoorde met je team verdiende je een kaart met daarop uit te schakelen plaatsen, wapens en de teamkleuren. Hoe meer kaarten je verzamelde hoe minder mogelijkheden er overbleven.

Behendigheids- en evenwichtsparcours, vraagstukken en raadsels, schietproef naar een target met 5 gaatjes, nagelkloppen, geur- en smaakproeven, om ter snelst en om ter hoogst een kaartenhuis bouwen met grote plastieken kaarten (niet makkelijk met rukwinden van 90km/u), woorden tekenen en uitbeelden…hints…

Dat was echt iets voor mij, ik was geweldig in mijn nopjes en scoorde behoorlijk goed in alle proeven, al zeg ik het zelf.
Samen sprokkelden we een mooi aantal kaarten bij elkaar maar gewonnen zijn we niet.
So what, kon ons geen barst schelen, er zat geen enkel competitiezwijn in ons team.
Het enige wat telde was dat we ons te pletter hebben geamuseerd.

Met zo’n teambuilding dinges leer je echt wel mensen beter kennen. In mijn team zaten bvb collega’s van UK, DK, NL en D die ik niet persoonlijk kende. Ik werk voor FR en heb dus weinig of geen contact met collega’s van de andere landen.
Maar tijdens die proeven waren we allen op elkaar aangewezen, we moesten aan hetzelfde zeel trekken en elkaar brullend en gierend aanmoedigen. Dat schept een band.
Ok, de ballonvaart hadden we gemist maar dit evenement was een meer dan waardig alternatief.
En de presentaties van mijn teamleden waren een stuk boeiender ’s anderendaags.

Na een verkwikkende douche werden we terug aan tafel verwacht.
Alweer een heerlijk diner met alles erop en eraan.
Echt niet ideaal voor een veelvraat als ik. Veel te veel gegeten en veel te veel geproefd van al die heerlijkheid, maar goed, we zwieren ons wel weer op een crashdieet van cornflakes en soep als we thuiskomen.

Na het diner was er nog een party. Eén van mijn teamleden was jarig die dag en zijn collega’s hadden een verrassingsfuifje voorbereid in de toren van het kasteel.
Ze hadden een DJ laten aanrukken, die had het zaaltje ingericht tot een heuse discotent. Later op de avond is er nog een stripteasemadam met haar kleine tietjes komen zwieren.
Surperise!
Mijn hoofd stond er niet op, het was me allemaal een beetje te druk. Ik ben wel eens gaan kijken uit nieuwsgierigheid maar ik kreeg al rap de webben van die dreunmuziek en ben er weggevlucht.
De show met de madam heb ik dan wel gemist maar ik heb toch enorm genoten van de rust en de gezelligheid in de lounge bij het knetterende haardvuur.
Laat de rest maar swingen en zuipen in het dans- en drankgebeuren, ik zal tenminste fris zijn voor nog een vermoeiende dag vol meeting & greeting.

Op het ontbijt kwamen de zombies 1 na 1 binnengesloft. Er waren er die tot in de vroege uurtjes hadden doorgefeest, die zagen er bijzonder slecht uit. Was ik content dat ik niet zo moest hangen sterven.
Ik durf mij ook wel eens volhijsen en de avond rekken tot een kot in de nacht maar ik was verdekke wreed content dat ik me gedeisd had gehouden en op een deftig uur in mijn tram ben gekropen.

Na nog 3 presentaties volgden er workshops. Best wel interessant, ik heb daar redelijk veel aan gehad.
De tijd vloog voorbij en in no time zaten we alweer aan tafel voor een rijkelijk gevarieerd buffet van hier tot ginder, crème-brulée en chocomousse als toetje en een heuse kaasplank met druiven en noten om het helemaal af te maken.
Na het diner werd er nog kort en bondig samengevat wat de workshops hadden opgeleverd en dat was het dan.
Einde meeting.

Om 15 uur zou de bus ons komen ophalen dus er was nog zo’n anderhalf uur over om vrij in te vullen.
Een groepje ging wandelen, anderen bleven gezellig keuvelen in de lounge, nog anderen verkenden het de wijnkelders.
En ik, ik ging een tukkie doen.
Mijn GSM wekker ingesteld op 14u30, tijd zat om mijn koffer te maken en klaar te staan voor vertrek naar huis.

 

Ik lag zalig te knorren toen ineens mijn gsm ging.
“eij, wor zijde gij?”
” in mijn kamer, ik lig te maffen, waarom misschien?”
“den bus is hier al zenne, we zitten op jou te wachten”
“ja, ‘t zal wel, zot”
“nee, serieus, de bus is een half uur vroeger toegekomen en iedereen zit er al op, ge moet u haasten”
“jamaar, ik moet mijn valies nog pakken en alles. Ik zal dan maar opstaan zeker he. Ne moment, ik kom direct af”

Slaapdronken gooi ik alles wat ik denk dat van mij is in mijn koffer en begeef me door de smalle gangen naar de uitgang.
Of toch niet.
Huh? Shit, waar ben ik nu eigenlijk? Langs waar is dat hier?
Ik was een beetje het noorden kwijt, ik had me mispakt van gang en trap. Ja zeg, het is daar zo groot hé.
Ik heb zo al en vreselijk gebrekkig oriëntatievermogen, nu was ‘t al helemaal een ramp.
Een van de kamermeisjes zag dat ik in lichte looppas verdwaald was en leidde me gewillig en met een brede glimlach naar de uitgang.
Met grote onhandigheid sleurde ik mijn koffer over de kinderkopjes van de binnenkoer, strompelde met grote passen door de kasteelpoort en dropte mijn koffer in de handen van de buschauffeur.
“Ik ben zeker mijne laatsten?”
“Aja, mor de leste zijn de beste zenne meisken, kom, stap maar in”
“Jamaar, gij zijt hier te vroeg toch hé? Of ben ik te laat?”
“Ik ben hier ietske vroeger ja, maar da’s toch goed, ge gaat naar huis”
“Jaja, da’s dik in orde jong”

Op de bus zat iedereen te lachen natuurlijk.
“Awel, zijde wakker, slaapmuts?”
“Goodmorning Margo, had a good night sleep?”

Ach kom, laat mij allemaal gerust. Ik wil slapen.