krieksken is back

 

Aan het lokaal aangekomen liep hij me met veel geweld recht in de armen.

“Mama!”

“Aha, de smurf! En, hoe is’t geweest?”

“Ooooo, heel tof, het was daar echt plezant want ik heb een feestje gekregen voor mijn verjaardag en ze hadden een taart gebakken en we hebben die helemaal mogen opeten en er was een fuif met muziek en we zijn gaan vissen en ik had een hengel gemaakt met een haakje maar ik heb niets gevangen want er zat geen vis in en we hebben de stoelendans gedaan en ik was gewonnen en er was een doos en die moesten we doorgeven en als de muziek stopte mocht je er een papier afdoen en het laatste papier deed ik eraf en daar zat een pakje in voor mij en…”

“Rustig Matts, adem eens tussendoor, je loopt af als een wekker”

“Gaan we naar huis, ik wil Pixie zien” (Pixie is de huiskat, een Garfield van een kater)

De leiders en leidsters wuifden hem uit: “Saluwee Krieksken! Tot binnen 2 weken”.
“Hoe, gaan we binnen 2 weken weer op weekend?”
“Neenee, dan is het weer een gewone activiteit, zoals anders, maar het zal ook wel weer tof zijn. Daaag”

“Je zou precies graag weer meteen vertrekken. Nog een beetje geduld, over enkele maanden is het groot kamp en dat is voor 10 volle dagen”
“Waauw, 10 dagen op weekend, en ik mag mee?”
“Tuurlijk mag je mee, als je leider wil worden mag je het kamp zeker niet missen”.

In de auto vond hij de 2 verjaardagskaartjes die ik vrijdagavond nog uit de bus gelicht had.
Een kind waardeert dat toch enorm, zo’n kaartjes.

Thuisgekomen en ontdaan van modderschoenen en natte jas vloog hij op het grote pak af dat ik op de tafel had uitgestald.

“Amaai, zo een grote doos, wat zit erin?”
“Doe gauw open, ik denk dat je het heel leuk zal vinden”.

Na het nodige getrek en gesleur aan de grote strik en het inpakpapier riep hij uit: “Woooow, het schip van de Paajrets of de carrajiebiejen, een echt schip, met echte zeilen en kanonnen…wooow, zo mooi, dank u mama!”
Heerlijk toch, die dankbaarheid.

Nog geen tel later lagen alle stukken compleet door elkaar, klaar om aan de opbouw te beginnen.
“Euh, mama, hoe krijg ik dat in elkaar eigenlijk? Ga je me helpen?”
Tuurlijk jongen, maar ik wil wel eerst je koffer uitpakken en je natte spullen te drogen hangen. Dat is niet zolang werk, je kan intussen alle stukjes bij elkaar leggen zoals het in het bouwboek staat. Kijk, ik toon het je even”.

Alles, maar dan ook alles in zijn koffer was nat. Ook de kleren die hij niet had aangehad. Dat belooft als hij terug komt na 10 dagen kamp.
“Zeg smurf, hoe krijg je al je kleren zo nat? Regende het binnen?”

“Nee, ik ben in de vijver gevallen”.
“Huh? In de vijver gevallen? Hoezo?”
“Welja, ik was aan het vissen en ik ben een beetje te dicht bij de kant gaan staan en ik ben uitgegleden en ben erin gevallen”.
“Maar jongen toch, dat was nogal schrikken zeker? Heb je je geen pijn gedaan?”
“Maar nee, dat was keiplezant”

Hm, dat geloof ik graag, hij is nu eenmaal een echte waterrat. Het zou me niet verbazen mocht hij nog een paar toertjes hebben willen rondzwemmen.

Zijn eerste rakkerweekend was dus duidelijk geslaagd. Volgens mij is helemaal klaar voor het grote kamp.

Zijn schip zit intussen ook volledig in elkaar, met alles erop en eraan. Nu is hij voor een weekje bij papa maar volgende week is hij er weer. Tot zolang houd ik een oogje in de zeilen.